36 V, 10 A, 360 W, czyli dalej poznajemy budowę zasilaczy + mały bonus
W tym teście postaram się odpowiedzieć na większość tych pytań, a być może poruszę też temat nowych :)
Zacznę od tego, że do jednego z moich najbliższych projektów potrzebny był zasilacz 36 V 10 A. A właściwie potrzebne były dwa i zamówiłem dwa, ale ponieważ są identyczne, test będzie dotyczył jednego z nich.
Na razie nie będę pisać, do czego i po co jest potrzebny, wybaczcie, ale rozbierzemy ten zasilacz „na śrubki”.
Jak zawsze, najpierw opakowanie.
Zasilacze dotarły (oprócz opakowania zbiorczego) w zwykłych białych kartonowych pudełkach. Nie było na nich żadnych oznaczeń, po prostu dwa duże pudła.
Wyglądają identycznie, choć zdziwiłbym się, gdyby było inaczej :)
Podstawową różnicą między zasilaczami impulsowymi a tymi wykorzystującymi transformatory 50 Hz są wymiary. Drugą różnicą jest cena.
Transformator 50 Hz o takiej mocy będzie znacznie większy. Choć jego konstrukcja jest dużo prostsza, będzie też droższy, ponieważ zawiera więcej miedzi i żelaza.
Ponadto zasilacze impulsowe mają wyższą sprawność, dlatego w ostatnim czasie bardzo się rozpowszechniły, choć transformatory „żelazne” cechują się większą niezawodnością.
Trzeba jednak pamiętać, że markowe zasilacze są zwykle jeszcze bardziej skomplikowane i droższe, ponieważ mają dobrej jakości podzespoły, filtry zasilania, układy korekcji współczynnika mocy itp. Dlatego częściej korzysta się z prostszych modeli niewielkich chińskich firm.
Właśnie jeden z takich zasilaczy omówimy w tym teście.
Dotychczas oglądaliśmy zasilacze o niewielkiej mocy, tym razem opowiem o całkiem mocnym modelu o mocy 360 W. Na tle zasilaczy o mocy 800–2000 W i tak wygląda jednak jak „maluch”.
Jak już wspomniałem, zasilacze impulsowe są zazwyczaj niewielkie.
Ten zasilacz ma wysokość mniej więcej równą wysokości pudełka zapałek — 49 mm. Jego długość wynosi 215 mm, a szerokość 114 mm.
Na jednej z bocznych ścian obudowy znajduje się oznaczenie:
S-360-36
Moc zasilacza: 360 W
Napięcie wyjściowe: 36 V
Maksymalny prąd wyjściowy: 10 A
Napięcie wejściowe: 110/220 V ±15%
Po drugiej stronie znajduje się przełącznik zakresu napięcia wejściowego, który w naszych krajach jest nieprzydatny, a wręcz niebezpieczny. Jeśli przełączymy go na 110 V i podłączymy zasilacz do standardowej sieci 220–230 V, najpewniej usłyszymy głośne „bum”.
Podczas naprawy takich zasilaczy zwykle od razu wycinam ten przełącznik, po prostu dla bezpieczeństwa.
Na górze obudowy zamontowano niewielki wentylator. Przy takiej mocy zasilacze bardzo rzadko mają już chłodzenie pasywne. Spotkałem się z takimi zaledwie kilka razy, ale ze względu na skomplikowaną konstrukcję są bardzo drogie, dlatego też rzadko spotykane.
Obok znajduje się napis informujący, że wentylator jest automatycznie włączany i wyłączany w zależności od temperatury.
Wyprzedzając nieco fakty, powiem, że żadnej automatyki tu nie ma. Bez obciążenia wentylator obraca się powoli, ale wystarczy choć trochę obciążyć zasilacz, a jego obroty od razu wzrastają do normalnego poziomu, niezależnie od temperatury.
W poprzedniej recenzji pisałem, że zasilacze przeznaczone do pracy z dużym prądem wyjściowym mają zwykle osobne zaciski do podłączenia obciążenia. Tak jest też w tym zasilaczu — zamontowano tu po trzy zaciski dla bieguna dodatniego i ujemnego.
Zaciski wejściowe są standardowe: faza, przewód neutralny i uziemienie.
Po lewej stronie znajduje się też dioda LED sygnalizująca pracę zasilacza oraz potencjometr montażowy do regulacji napięcia wyjściowego.
Listwa zaciskowa ma osłonę ochronną, która otwiera się pod kątem 90 stopni, a po zamknięciu zatrzaskuje się.
Mam zwyczaj rozbierać zasilacz przed pierwszym uruchomieniem. Robię to ze względów bezpieczeństwa, bo zdarzały się różne sytuacje.
Wnętrze tego zasilacza wygląda normalnie, z wyjątkiem drobnego szczegółu, który od razu zauważyłem. Dławik wyjściowy jest duży i prawie dotyka górnej pokrywy, co nie jest zbyt bezpieczne. Prądem oczywiście nie zabije, ale zasilacz może ucierpieć. Zalecałbym umieszczenie dodatkowej izolacji między dławikiem a pokrywą. Ten problem dotyczy wielu niedrogich zasilaczy, więc nie jest to wada tego konkretnego modelu.
Jak pisałem wyżej, zasilacz chłodzi niewielki wentylator.
Z oznaczeń wynika, że wentylator ma wymiary 60 × 15 mm, czyli 60 mm to długość i szerokość, a 15 mm — grubość.
Wentylator jest przystosowany do napięcia 12 V. Niestety zastosowano tu tani model, dodatkowo wyposażony w łożyska ślizgowe. Jeśli planujecie używać takiego zasilacza, to dla długiej i bezproblemowej pracy wymieniłbym wentylator na coś lepszego.
W swoich recenzjach pisałem już, że najczęściej używam wentylatorów firmy Sunon. Moim zdaniem cechują się całkiem dobrą jakością i niezawodnością.
Na plus można zaliczyć to, że wentylator w tym zasilaczu jest dość cichy, co bardzo cieszy.
Elementy półprzewodnikowe mocy są przykręcone do aluminiowej obudowy zasilacza przez niewielkie przekładki rozprowadzające ciepło.
Niezbyt podoba mi się taki sposób mocowania półprzewodników, ale robią tak prawie wszyscy. Na przykład w zasilaczach firmy Mean Well tranzystor jest mocowany dokładnie tak samo, tyle że ze względów bezpieczeństwa założono na niego gumową osłonę.
Ponieważ jest to zasilacz przeciwsobny, ma dwa tranzystory wysokonapięciowe, a nie jeden.
Dioda wyjściowa jest jedna, choć na płytce przewidziano miejsce na drugą, podłączaną równolegle do pierwszej. Drugą montuje się w zasilaczach przeznaczonych do niższego napięcia i większego prądu, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zamontować ją również tutaj. Byłaby to już jednak modyfikacja, a pomiary pokażą, czy ma ona sens.
Oględziny zakończone, włączamy zasilacz i przeprowadzamy krótki test.
Celem testu jest sprawdzenie zakresu regulacji napięcia wyjściowego i ustawienie na wyjściu zasilacza napięcia, do którego jest przeznaczony, albo takiego, jakiego akurat potrzebujemy.
1. Po włączeniu zasilacz pokazał na wyjściu 36,8 V.
2. Najniższe możliwe do ustawienia napięcie to 34,53 V. Liczyłem na to, że dolny próg będzie niższy, więc do moich zastosowań trzeba będzie go przerobić.
3. Za to maksymalny próg mocno mnie zaskoczył. Podczas kręcenia potencjometrem zrobiło mi się nawet trochę nieswojo. 52,3 V przy nominalnych 36 V. Spodziewałem się, że zasilacz padnie, zanim zdążę zrobić zdjęcie, ale wszystko poszło dobrze. Nie polecam jednak ustawiać takiego napięcia wyjściowego — za normalny zakres zwykle uznaje się ±10% wartości nominalnej.
4. Ustawiamy na wyjściu 36 V. Już sam zakres regulacji pozwala stwierdzić, że jest ona bardzo zgrubna, dlatego musiałem się trochę namęczyć, żeby ustawić dokładnie 36 V. W praktyce nie ma to jednak sensu — zrobiłem to tylko na potrzeby recenzji :)
Rozbieramy zasilacz dalej.
Tranzystory dość mocno przylgnęły do swojej płytki, więc nie chciałem ich odrywać i odkręciłem również płytkę rozprowadzającą ciepło :)
Do samej płytki nie mam większych zastrzeżeń. Zwykła, niedroga konstrukcja — widywałem gorsze, ale i lepsze. W pięciostopniowej skali dałbym jej 3.
Znalazłem jednak jedną wadę: jeden ze styków transformatora był kiepsko przylutowany. Zimny lut w tym miejscu nie doprowadziłby do niczego poważnego, ale i tak mnie rozczarował.
Ścieżki, którymi płynie znaczny prąd, zostały dodatkowo pokryte warstwą cyny.
Oczywiście narysowałem schemat tego zasilacza. Zrobiłem to tylko na potrzeby recenzji, bo dobrze znam topologię takich zasilaczy i zwykle nie potrzebuję schematu. Może się jednak komuś przydać, bo podobny układ (z niewielkimi zmianami) stosuje się w większości zasilaczy o tej mocy.
Mimo że dobrze znam tę topologię, odrysowywanie schematu z płytki nie było zbyt wygodne i zajęło więcej czasu, niż planowałem.
Schemat jest niemal taki sam jak w klasycznym komputerowym zasilaczu i, jak pokazała praktyka, zasilacz jest bardzo łatwy w naprawie.
Na schemacie znajduje się bocznik do pomiaru prądu. Jego rezystancję podano jako 0,1 Ω, ale podczas sprawdzania miernikiem wyglądało na to, że w rzeczywistości jest bliższa zeru, jak w przypadku zworki.
Dalej postanowiłem krótko opowiedzieć, jak działają takie zasilacze. Tym bardziej że wiele ich bloków to typowe rozwiązania spotykane w niemal wszystkich zasilaczach impulsowych.
Na tym schemacie blokowym zaznaczono główne bloki zasilacza impulsowego. Obecnie generator i układ sterujący są jednak realizowane w jednym układzie scalonym, a czasem układ scalony zawiera również tranzystor wysokonapięciowy.
Czasami na wejściu zasilacza impulsowego stosuje się układ korekcji współczynnika mocy. W mocnych zasilaczach jest on obowiązkowy, jeśli zasilacz spełnia normy europejskie. Opowiem o tym innym razem, bo w niedrogich zasilaczach taki układ spotyka się bardzo rzadko.
Na podstawie tego schematu blokowego będę dalej opowiadać o tym zasilaczu, ale najpierw trochę teorii o procesach zachodzących w zasilaczu impulsowym.
Kluczową rolę w działaniu zasilacza impulsowego odgrywa zasada stabilizacji PWM. Warto jednak zaznaczyć, że istnieją też zasilacze impulsowe bez stabilizacji, ale napięcie wyjściowe zależy w nich od mocy obciążenia i napięcia wejściowego.
Regulacja PWM polega na zmianie stosunku czasu, przez jaki element przełączający jest włączony, do czasu, przez jaki pozostaje wyłączony.
Na wykresie wygląda to tak:

Mówiąc „na chłopski rozum”: niedawno wyjaśniałem tę zasadę stabilizacji w prywatnej wiadomości, spróbuję powtórzyć to tutaj.
Wielu z was pewnie pamięta zadania w rodzaju: przez jedną rurę do basenu wpływa woda z prędkością X litrów na minutę, a drugą wypływa z prędkością Y litrów na minutę.
Właśnie na tej zasadzie wyjaśnię, jak to działa.
Na początek wyobraźmy sobie bardzo duży zbiornik (sieć elektryczną), mały zbiornik (kondensator filtra wyjściowego zasilacza) oraz różne drobiazgi służące do przenoszenia wody z jednego miejsca w drugie.
W beczce jest kran, przez który woda odpływa do odbiorcy, czyli energia trafia do obciążenia.
Możemy uzupełniać wodę w beczce tylko określoną liczbę razy na minutę (istnieją też inne rozwiązania, ale na razie nie będziemy o nich mówić), na przykład 100 razy.
Naszym zadaniem jest utrzymywanie stałego poziomu wody w beczce.
Skoro możemy uzupełniać wodę tylko określoną liczbę razy na minutę, za każdym razem musimy dolewać jej inną ilość.
Na przykład przy małym zużyciu wystarczą zwykłe kubki, a jeśli odkręcimy kran na maksa, trzeba będzie użyć wiader.
W regulacji PWM oznacza to mniejszą lub większą szerokość impulsu, czyli czas, przez jaki element mocy pozostaje włączony.
Jeśli kran jest zakręcony, uzupełniamy wodę w beczce naparstkami — przecież jest jeszcze parowanie (upływność, obciążenie obwodu sprzężenia zwrotnego itp.), które trzeba skompensować :)
Korzystając z układu sprzężenia zwrotnego, sterownik monitoruje napięcie na wyjściu zasilacza i dostosowuje moc przekazywaną do obciążenia tak, aby napięcie wyjściowe zasilacza pozostawało niezmienne.
Nawiasem mówiąc, w ten sposób można zrealizować sprzężenie zwrotne oparte na dowolnym parametrze.
Na przykład w sterownikach LED kontroler monitoruje prąd.
Można też monitorować temperaturę i dostosowywać prędkość wentylatora albo natężenie oświetlenia i regulować jasność żarówki itd., itp.
Na tym diagramie pokazano:
1. Prąd w obwodzie transformatora (w przybliżeniu)
2. Sygnał sterujący tranzystorem kluczującym
3. Napięcie na kondensatorze wyjściowym.
Istnieje sporo topologii zasilaczy impulsowych. Narysowałem kilka najpopularniejszych.
Opowiem o nich pokrótce.
1. Przetwornica flyback. Stosuje się ją tam, gdzie potrzebny jest szeroki zakres napięcia wejściowego i niewielka moc (do 100-150 W). Najprawdopodobniej w zasilaczu do waszego tabletu lub monitora zastosowano właśnie taki układ.
2. Przetwornica półmostkowa. To również bardzo popularna topologia. Myślę, że nie minę się z prawdą, jeśli powiem, że właśnie ją zastosowano w 95% zasilaczy komputerowych. Jej zalety to duża moc przy stosunkowo prostej konstrukcji oraz mniejszy transformator, ponieważ nie ma w nim szczeliny, w przeciwieństwie do pierwszego wariantu.
3. Przetwornica przeciwsobna (PushPull — push-pull). W zasilaczach sieciowych stosuje się ją bardzo rzadko, za to jest szeroko wykorzystywana w przetwornicach tanich zasilaczy awaryjnych.
4. Przetwornica mostkowa. Można powiedzieć, że to „rozszerzona” wersja przetwornicy półmostkowej. Jej zalety to większa moc i dwukrotnie mniejszy prąd płynący przez klucze mocy niż w układzie półmostkowym.
Taki układ stosuje się również w bardziej zaawansowanych zasilaczach awaryjnych.
Istnieje jeszcze kilka innych topologii, ale są pochodnymi wymienionych wyżej i występują rzadziej, dlatego nie uwzględniłem ich w tym artykule.
Tym razem narysowałem też kolorową wersję schematu omawianego zasilacza, zaznaczając kolorami główne bloki, o których pisałem wyżej.
Jak wspominałem, niektóre kolory trudno mi poprawnie nazwać, więc będę je doprecyzowywał.
Czerwony — wejściowy filtr zasilania, mostek prostowniczy, stopień mocy.
Czerwono-fioletowy (na dole po lewej) — układ sterowania tranzystorami mocy falownika.
Zielony — układ scalony, kontroler PWM i jego „otoczenie”.
Niebieski — prostownik wyjściowy, dławik i kondensator filtra
Błękitny — obwód kontroli prądu wyjściowego
Fioletowy — układ kontroli napięcia wyjściowego
Żółto-pomarańczowy — układ blokujący przetwornicę przy spadku napięcia na wyjściu.
Na tym schemacie nie ma typowego elementu, który występował we wszystkich poprzednich schematach — transoptora. Chodzi o to, że tutaj kontroler PWM jest zasilany napięciem wyjściowym. Początkowy rozruch zasilacza odbywa się dzięki rezystorom R8 i R14. Tę zasadę stosowano w komputerowych zasilaczach standardu AT. Wraz z pojawieniem się standardu ATX kontroler zaczęto zasilać ze źródła napięcia czuwania i rezystory te usunięto ze schematu.
Dalej pokażę większość bloków i elementów na przykładzie konkretnego zasilacza.
Zacznijmy od filtra sieciowego.
Ten zasilacz go ma, co już jest dobrą wiadomością, bo w tanich zasilaczach komputerowych zamiast niego montuje się po prostu zwory, a w drogich filtr może być nawet wielostopniowy. Tutaj mamy wariant pośredni między tymi dwoma rozwiązaniami.
Na wejściu zasilacza zamontowano bezpiecznik i ogranicznik prądu rozruchowego — termistor NTC.
Jest też kondensator X2, który ogranicza zakłócenia emitowane przez zasilacz do sieci.
Dwuuzwojeniowy dławik skompensowany jest nawinięty dość grubym drutem, choć przy takiej mocy można było zastosować nieco większy.
Wejściowy mostek prostowniczy KBU808 jest przystosowany do prądu 8 A i napięcia 800 V.
W filtrze zasilania są zarówno kondensatory Y, jak i jeden zwykły kondensator wysokonapięciowy.
W tym przypadku zastosowanie zwykłego kondensatora wysokonapięciowego zamiast kondensatora typu Y jest bezpieczne, bo jeśli zasilacz nie jest uziemiony, to nawet w razie jego przebicia wyjście zasilacza i tak będzie połączone przez kondensator Y, a jeśli zasilacz jest uziemiony, tym bardziej nic się nie stanie :)
Kondensatory wejściowego filtra zasilania są oznaczone jako 680 µF × 250 V.
Jeśli wierzyć oznaczeniom, ich pojemność jest wystarczająca, a napięcie dobrano nawet z zapasem.
Rzeczywistość okazała się jednak nieco inna: pojemność kondensatorów wynosi zaledwie 437 µF, co przy połączeniu szeregowym daje tylko około 220 µF. Niewiele, choć w zasadzie da się z tym żyć.
Większa pojemność wydłuża żywotność kondensatorów, zmniejsza tętnienia i zwiększa zapas napięcia wejściowego w kierunku niższych napięć.
Myślę, że później wymienię je na coś porządniejszego, ale na razie nie znalazłem odpowiednich. Te kondensatory mają 35 mm wysokości, można spróbować zamontować maksymalnie 40 mm, a większość znalezionych przeze mnie kondensatorów ma 45 mm wysokości.
Na płytce przewidziano miejsce na kondensator o większej średnicy, więc „będziemy szukać” :)
Układ sterownika PWM i przetwornicy.
Jako sterownik PWM zastosowano „klasykę gatunku” — KA7500, która jest niemal pełnym odpowiednikiem TL494, chyba najpopularniejszego sterownika PWM. Pod względem popularności może z nim konkurować co najwyżej uc384x.
Tranzystory kluczujące przetwornicy — MJE13009
Niestety płytka rozprowadzająca ciepło jest dociśnięta do obudowy bez pasty termoprzewodzącej. Testy wykazały, że nie powoduje to problemów, ale dla świętego spokoju i tak nałożyłbym pastę.
Układ transformatora wyjściowego, prostownika i kondensatorów filtrujących.
Dioda wyjściowa — SF3006PT, to dioda 30 A 400 V, co w zasilaczu 10 A jest aż nadto wystarczające.
Jak pisałem wyżej, obok jest miejsce na drugą diodę, więc w zasadzie można nieco poprawić parametry, ale w rzeczywistości wzrost sprawności będzie znikomy.
Dławik wyjściowy.
Tutaj pełni nieco inną funkcję niż w zasilaczach flyback, stąd jego duże rozmiary. Powiem tylko, że jego wymiary odpowiadają deklarowanej mocy zasilacza. Poza wysokością nie mam zastrzeżeń.
Kondensatory filtra wyjściowego.
Producent zastosował trzy kondensatory 1000 µF 63 V.
Zwykle mówię, że pojemność kondensatora wyjściowego powinna wynosić 1000 µF na każdy amper prądu wyjściowego. W zasilaczach przeciwsobnych wymagania są mniej rygorystyczne i nawet markowi producenci stosują przy takim prądzie taką samą (a czasem nawet mniejszą) pojemność. Trzeba jednak przyznać na ich obronę, że w markowych zasilaczach kondensatory są lepszej jakości.
Na zdjęciu widać też bocznik prądowy, a także miejsce na dodatkowe boczniki w wersjach przeznaczonych do większych prądów.
Tutaj pojemność jest w porządku. Praktycznie zgadza się z deklarowaną.
Po oględzinach skręciłem wszystko z powrotem, tylko nie przykręcałem górnej pokrywy, i przeszedłem do testów pod obciążeniem.
Stanowisko pozostało takie samo jak poprzednio i składało się z:
Obciążenia elektronicznego
Multimetru
Termometru bezdotykowego
Oscyloskopu
Długopisu i karteczki :)
Tym razem musiałem jednak zdjąć górną pokrywę obciążenia elektronicznego, bo obawiałem się, że przy takiej mocy będzie się przegrzewać.
Testy przebiegały zasadniczo tak samo jak poprzednio, z tą różnicą, że żeby zmierzyć temperaturę, musiałem na bieżąco zdejmować górną pokrywę. Dlatego niektóre zmierzone temperatury będą nieco zawyżone, ponieważ zasilacz zdążył się trochę nagrzać bez wymuszonego chłodzenia.
1. Praca bez obciążenia, napięcie ustawione na 36,03 V, tętnienia praktycznie nie występują.
2. Prąd obciążenia 2 A, napięcie nieco wzrosło i wyniosło 36,06 V, tętnienia w normie.
1. Prąd obciążenia 4 A, napięcie wyjściowe wzrosło jeszcze trochę, tętnienia w normie.
2. Prąd obciążenia 6 A, napięcie wyjściowe 36,09 V — to bardzo dobry wynik, a tętnienia wynoszą zaledwie 50 mV.
1. Prąd obciążenia 8 A, napięcie wyjściowe prawie się nie zmieniło, tętnienia wzrosły do 75 mV, ale nadal są niskie jak na taki prąd.
2. Prąd obciążenia 10 A, napięcie wyjściowe wzrosło do 36,12 V — świetny wynik, zmiana względem wartości początkowej wynosi zaledwie 0,3%. Tętnienia wzrosły do 100 mV. Moim zdaniem nie ma w tym nic strasznego, zwłaszcza że zasilacz dostarcza 360 W, a 100 mV to zaledwie 0,25–0,3%.
Dla porównania, gdyby był to zasilacz 12 V, tętnienia odpowiadałyby 30 mV.
Niestety ostatni test trwał tylko 15–16 minut zamiast zwyczajowych 20. W obciążeniu elektronicznym zadziałało zabezpieczenie przed przegrzaniem i odłączyło obciążenie :(
Po chwili chłodzenia obciążenia postanowiłem eksperymentalnie kontynuować test, tym razem przy prądzie 12 A. Skoro już testować, to porządnie :)
Zdecydowałem się na ten eksperyment, ponieważ temperatura podzespołów zasilacza była daleka od maksymalnej.
Niestety zasilacz pracował w tych warunkach najwyżej minutę. Zrobiłem zdjęcie, zarejestrowałem przebieg oscyloskopowy, ale potem rozległo się bardzo ciche kliknięcie (choć na tle wycia wentylatorów obciążenia mogło wcale nie być takie ciche), pojawił się maleńki błysk w okolicy kluczy mocy i zasilacz zamilkł :(
Miałem jednak małe podejrzenie, że winne było obciążenie elektroniczne. W pewnej sytuacji, przy przegrzaniu, mogło zewrzeć wyjście zasilacza (jeśli najpierw zadziałało zabezpieczenie na radiatorze, na którym znajduje się czujnik prądu). Nie zdążyłoby się jednak nagrzać do takiej temperatury w ciągu minuty. Tak czy inaczej, zasilacz nie wytrzymał :(
Przebieg oscyloskopowy tuż przed awarią.
Widać, że poziom tętnień napięcia jest całkiem w normie. Niepokoją mnie jednak tętnienia o wyższej częstotliwości, najpewniej spowodowane „dzwonieniem” w obwodach mocy. Moim zdaniem może to być jedna z przyczyn awarii, ale nie będę tego przesądzać.

Pomiar temperatur podczas pracy przebiegał jak zwykle: 20 minut nagrzewania, pomiar temperatur, zwiększenie prądu o jeden stopień itd.
Wyniki można odczytać z tabeli. Górny wiersz z wartościami przedstawia pomiar temperatury bez obciążenia. Przy okazji sprawdziłem, czy termometr pokazuje takie same wartości na różnych elementach.
Jako mały bonus opiszę pokrótce sposób diagnozowania i naprawy konkretnie tego zasilacza oraz zasady szukania usterek w większości pozostałych przypadków.
Podsumowanie.
Zalety
Zasilacz osiągnął deklarowaną moc
Temperatura pracy w normie
Niski poziom tętnień
Obecność porządnego filtra na wejściu 220 V
Doskonała stabilność napięcia wyjściowego
Dobra naprawialność
Wady
Problemy z niezawodnością przy przeciążeniu lub zwarciu
Kondensatory filtra wejściowego mają zaniżoną pojemność
Brak deklarowanego automatycznego sterowania wentylatorem.
Niska jakość kondensatorów wyjściowych
Moja opinia. Bardzo rozczarowało mnie to, że zasilacz uległ awarii, choć stało się to przy mocy wyższej od deklarowanej. Świadczy to jednak o braku zabezpieczenia przeciążeniowego albo jego nieprawidłowym działaniu. Z drugiej strony ucieszyła mnie temperatura pracy zasilacza: nawet przy maksymalnej mocy żaden z podzespołów się nie przegrzewał. Wydmuchiwane powietrze miało wprawdzie lekki zapach nagrzanych elementów, ale to częsta cecha nowych zasilaczy.
Mimo że spaliłem ten zasilacz, mogę powiedzieć, że ma całkiem niezły potencjał i jeśli nie będzie przeciążany, powinien działać. Wynika to głównie z tego, że ta topologia jest dobrze dopracowana — trudno tu coś sknocić, choć problemy z niezawodnością jednak się ujawniły :(
W przyszłości planuję wprowadzić w nim kilka drobnych modyfikacji i mam nadzieję, że już niedługo zobaczycie go (a właściwie je) w jednym z moich nowych urządzeń, do którego powoli przygotowuję recenzję. Znajdzie się w niej również opis modyfikacji.
Możliwe, że w recenzji jest kilka błędów. Jeśli coś zauważyliście, dajcie znać — poprawię albo uzupełnię tekst w razie potrzeby.
Wszystkie informacje o naprawie opierają się na moim własnym doświadczeniu. Przyczyn awarii i metod diagnozowania usterek jest oczywiście znacznie więcej, niż opisałem, ale obawiam się, że trudno byłoby opisać je wszystkie, a artykuł byłby już naprawdę bardzo długi.
Mam nadzieję, że przynajmniej część czytelników znajdzie odpowiedzi na pytania, które mi zadawali.
Sklep udzielił rabatu na zasilacz. Cena wyjściowa wynosiła 30,2 dolara, a przez tydzień będzie obowiązywać cena 26,99.
Produkt udostępnił sklep w celu przygotowania recenzji.
1, 5, блок питания 60 вольт 15 ампер, блок питания 36v для усилителя, могут ли колонки с 36 ваттным блоком питания выдавать 60 ватт мощности?, принцип работы блока питания dc 36v 10a, можно ли запитать оборудование с постоянным напряжением 28в от источника питания 36в, как сделать импульсный блок питания /-48в 10а своими руками, схема блок питания на трансформаторе 36в, схема бп 36 вольт 15а, блоки питания 36v, сколько потребляет блок питания от сети если на выходе 20 вольт 10 ампер, купить блок питания в красном луче с регулятором на 36 в, https://www.kirich.blog/obzory/121-36-volt-10-amper-360-vatt-ili-prodolzhaem-izuchat-kak-ustroeny-bloki-pitaniya-nebolshoy-bonus, 36в 10а мощность сколько ватт, ,kjr gbnfybz 360-12 c[tvf, блок питания 36v 10a, бп 36 вольт, s-360-36 блок питания сильно шумит, что за подкрутка на трансформаторе 360вт, блок питания входное напряжение 36 вольт, hpmn 36v 10a схема, блок питания 36в двухполярный, электрическая схема импульсного бп 360ватт 56вх10а плата hp360a 01, инвертор 36в 10а
Pytania i odpowiedzi
Jakie parametry ma zasilacz S-360-36?
Na etykiecie podano wyjście 36 V i maksymalnie 10 A, czyli 360 W, oraz napięcie wejściowe 110/220 V ±15%.
Co autor odkrył po otwarciu S-360-36?
Dławik wyjściowy niemal dotyka pokrywy, dlatego autor zaleca dołożenie izolacji. Zauważa też brak deklarowanego automatycznego sterowania wentylatorem i niską jakość kondensatorów wyjściowych.
Dlaczego zasilacz S-360-36 uległ awarii?
Uszkodził się przy mocy przekraczającej wartość znamionową. Według autora wskazuje to na brak zabezpieczenia przeciążeniowego albo jego nieprawidłowe działanie.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze107
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja

















































Komentarze są publikowane w języku oryginału.