Mocne obciążenie elektroniczne na bazie płytki DL24 i nowego modułu mocy — aktualizacja
Przypominam: jeśli chcecie być na bieżąco z nowymi wpisami na blogu, polecam obserwować mój Instagram. Będę tam publikować powiadomienia o wszystkich nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta
Można też subskrybować aktualizacje i nowe artykuły na kanale Telegram — https://t.me/KirichBlog
Od razu powiem, że ten projekt powstał nie dla mnie, lecz na sprzedaż, i jest ku temu kilka powodów. Pierwszy jest banalny: żeby móc opracowywać coś nowego, trzeba mieć pieniądze, więc tak — chodzi o pieniądze. Drugi częściowo wyjaśniłem na początku filmu o tranzystorach: po prostu mam już dość patrzenia, jak ludzie próbują zbudować mocne obciążenie i robią to zupełnie źle. Wielu moich czytelników wie, że opublikowałem wszystkie potrzebne informacje i wyjaśniłem, jak należy to zrobić.
Krótko mówiąc, dziś będzie dość zwięźle, bez tłumaczenia oczywistych rzeczy, choć i tak znajdzie się tu przydatnych informacji dla tych, którzy potrafią lutować i mają doświadczenie.
A ci, którzy też chcą mieć takie obciążenie, ale nie chcą zagłębiać się w szczegóły, zamawiać części, składać, piłować, wiercić, lutować i przeklinać, mogą po prostu kupić gotowe. Dodatkowe informacje podam na końcu recenzji.
Zacznę od historii. W 2015 roku zbudowałem dla siebie dość mocne obciążenie elektroniczne. Po złożeniu wprowadziłem kilka ulepszeń, ale w większości dotyczyły one oprogramowania. Pomagał mi jeden z czytelników. Maksymalny prąd zwiększyliśmy z 15 A do 30 A, dodaliśmy czujnik temperatury oparty na układzie 18B20, programowe zabezpieczenie termiczne i kilka kosmetycznych drobiazgów. Przez te około 8 lat obciążenie przepracowało nie wiadomo ile godzin, dni czy tygodni, a ja ani razu go nie naprawiałem.

Zbudowałem je w tej samej obudowie co mój ówczesny główny zasilacz. Uznałem, że taki format jest dla mnie optymalny.

W środku znajduje się zestaw tranzystorów z układem równoważenia prądu między nimi. Zasada działania jest prosta i niezawodna. Zastosowałem tranzystory z Chin, prawdopodobnie nawet podróbki, ale podczas testów zdarzało mi się doprowadzać obciążenie do mocy 600 W — co prawda tylko na krótko, zanim moduł mocy się przegrzał i zabezpieczenie go wyłączyło.
A skoro mowa o zabezpieczeniu: na radiatorach widać wyłączniki termiczne. Niestety, ta metoda sprzętowego zabezpieczenia się nie sprawdziła z kilku powodów:
1. Prąd — przekaźniki po prostu nie były w stanie go wytrzymać, zwłaszcza po zwiększeniu obciążenia do 30 A.
2. Napięcie — przerywanie zasilania przy napięciu powyżej 30 V grozi uszkodzeniem tych wyłączników termicznych, dokładnie tak jak w Apollo (tutaj opisałem tę historię).
3. Sama koncepcja — wyłącznik termiczny powinien odłączać oba moduły mocy, a nie tylko jeden, bo po odłączeniu jednego drugi będzie próbował pracować za dwa.

Sama zasada konstrukcji sprawdziła się jednak bardzo dobrze. Postanowiłem więc budować nowe obciążenia tak samo jak stare, ale z uwzględnieniem zdobytego doświadczenia i błędów popełnionych przy projektowaniu poprzedniej wersji. Myślę, że 8 lat intensywnej eksploatacji to całkiem spore doświadczenie.

Mam też już wiele zbudowanych obciążeń opartych na różnych rozwiązaniach, więc ten projekt jest w zasadzie kompilacją najlepszych z nich.

Zaczynamy oczywiście od złożenia modułu mocy. Schemat pokazywałem już wcześniej; tutaj niewiele się zmienił. Najważniejsza różnica polega na zastosowaniu czterokanałowego wzmacniacza operacyjnego zamiast dwukanałowego. Projekt płytki będzie później dostępny do pobrania dla moich patronów na Patreonie (w wersji do samodzielnego wykonania metodą LUT), choć w rzeczywistości samodzielne zaprojektowanie ścieżek też nie jest szczególnie trudne. W przyszłości planuję zamówić płytki w fabryce — dwustronne, z soldermaską — więc jest spora szansa, że będą dostępne również w postaci zmontowanej.
Na początek wykonałem parę testowych płytek, po jednej na każdy moduł mocy. Obliczeniowy prąd modułu mocy wynosi do 40 A, ale w zasadzie nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zwiększyć go jeszcze bardziej, na przykład dwukrotnie.

Gotowy moduł wygląda mniej więcej tak. Jedyna rzecz, która mi się nie podoba, to kondensator, który trzeba zamontować na przewodach. Wcześniej montowałem go po drugiej stronie płytki, ale tam nagrzewa go radiator, więc umieściłem go na górze.

Przy montażu płytki miałem dylemat. Początkowo chciałem umieścić ją pośrodku, ale wiedząc, że wtedy odprowadzanie ciepła będzie nierównomierne (im dalej od wentylatora, tym wyższa temperatura), postanowiłem przesunąć ją nieco w lewo. Chciałem o 5 mm, ale za pierwszym razem zdecydowałem się na 2,5 mm.
Wiercimy otwory w radiatorze i mocujemy płytkę. Na tym etapie nie używałem nawet pasty termoprzewodzącej.

Pierwszy test: na początek sprawdziłem zależność prądu od napięcia sterującego. Zakładałem, że przy napięciu 5 V na wejściu cały moduł będzie obciążony prądem 40 A. W zasadzie tak właśnie wyszło: połowa modułu przy 0,5 V pobiera 2,04 A, a przy 5 V — 20,85 A. Nierównomierność wynika z nagrzewania się boczników, ale to normalne, bo tutaj odpowiadają one tylko za równoważenie prądu; pomiar odbywa się na wspólnym boczniku obciążenia.
Na połowie modułu rozpraszałem w tym trybie 300 W.

W takim trybie wszystko oczywiście szybko się przegrzewa, bo nie używałem ani porządnego chłodzenia, ani pasty termoprzewodzącej. Widać jednak, że tranzystory nagrzewają się w miarę równomiernie.

Następnie składam radiatory w pakiet i wiercę dodatkowe otwory — zarówno do mocowania, jak i montażu dodatkowych elementów.
W sumie wychodzi 38 otworów z gwintem (plus jeden bez gwintu). W niektórych miejscach wiercenie jest bardzo niewygodne. Przy drugim module mocy złamałem w końcu dwa gwintowniki: pierwszy, bo przekosił się na żebrze przy wychodzeniu (używałem go wcześniej przez wiele lat), a drugi z własnej głupoty — nagwintowałem ślepy otwór gwintownikiem do otworów przelotowych. Nic to, kupiłem już nowe gwintowniki :)
Rozmieszczenie otworów montażowych jest ujednolicone, czyli takie samo we wszystkich modułach mocy.

Żeby poprawić odprowadzanie ciepła, kupiłem w sklepie stacjonarnym pastę termoprzewodzącą ARCTIC COOLING MX-4 (przewodność cieplna: 8,5 W/(m*K)). Chciałem kupić Honeywell PTM7950 z przemianą fazową, ale kosztuje trzy razy więcej, a deklarowana przewodność cieplna jest taka sama: 8,5 W/(m*K). Może jak się dorobię, kupię ją do testów i porównania.
Pasta jest oryginalna — na stronie można bez problemu zweryfikować ją po kodzie. Na AliExpress nie zaryzykowałem zakupu.

Nałożyłem pastę i przykręciłem tranzystory. Może się wydawać, że nałożyłem jej dużo, ale to nieprawda — wycisnęło się tylko odrobinę nadmiaru.

W wersji roboczej można już przejść do testów. Postanowiłem porównać kilka wentylatorów przy mniej więcej tej samej mocy rozpraszanej.
Na początek była Delta. Testowanie nie było zbyt wygodne: mocny zasilacz zasilał zarówno samo obciążenie, jak i płytkę oraz wentylator, dlatego ustawiłem na nim 15 V. Mały zasilacz służył jako źródło napięcia odniesienia.

Moc wydzielana w module mocy wynosiła około 350 W. Podawałem więcej, ale część mocy rozpraszała się na przewodach, które nagrzewały się do ponad 80 stopni.

Z wentylatorem Delta temperatura tranzystorów po stronie wylotu powietrza wyniosła około 78 stopni. Pierwsze i drugie zdjęcie pokazują obie strony modułu. Tranzystory zamontowane bliżej wentylatora były przy tym chłodniejsze o około 7 stopni.

Nie testowałem wentylatorów Sunon z AliExpress, bo mają bardzo niskie obroty. Sprawdziłem za to te kupione w sklepie stacjonarnym — na początek PMD1207PTV1-A.
Na skrajnych tranzystorach było 72–73 stopnie, a na tym bliżej wentylatora 67.

Potem przetestowałem słabszy PF70201V1-000U-A99. Temperatura oczywiście wzrosła: 77 stopni na skrajnych tranzystorach i 71 na tym bliżej wentylatora.

Wtedy zaciekawiło mnie, co się stanie, jeśli zamontuję oba wentylatory — tak jak się spodziewałem. Mocniejszy PMD1207PTV1-A pracował jako nawiewający, a PF70201V1-000U-A99 jako wyciągowy. Łączna moc pobierana przez układ chłodzenia przekroczyła 12 W, więc do modułu trafiało nieco mniej ciepła, ale dosłownie o kilka watów.

Hałasu oczywiście nie da się opisać słowami, za to uzyskałem 65-66 stopni na skrajnych tranzystorach i 62 na tym bliższym.

Z ciekawości nieco podniosłem napięcie, do 15,5 V. Moc wzrosła, ale temperatura praktycznie się nie zmieniła, bo proporcjonalnie wzrosła też moc wentylatorów.

Wentylator AVC sprawdziłem w dwóch wariantach. Najpierw po prostu przykręciłem go do radiatora i uzyskałem 76 stopni na skrajnych tranzystorach oraz 71 na tym bliższym wentylatora. W zasadzie nieźle.

Ale w recenzji tych wentylatorów wspominałem, że mają czujnik temperatury. W tym przypadku wysyłał on sygnał do zwiększenia obrotów, ale być może temperatura była zbyt niska, bo mierzona była temperatura żeber chłodzonych przez sam wentylator.
W końcu po prostu go zwarłem.

Moc pobierana przez wentylator przed zwarciem wynosiła około 2,7 W, a po zwarciu wzrosła do 7,5 W.

Za to ten jeden wentylator zapewnił 69-70 stopni na skrajnych tranzystorach i 65,6 na tym bliższym wentylatora. W praktyce moduł pracuje teraz z przegrzaniem wynoszącym około 40 stopni (70-30=40), więc przy temperaturze obudowy tranzystora wynoszącej 110 stopni może rozpraszać dwukrotnie większą moc, czyli około 650-700 W, i będzie to całkowicie normalny tryb pracy.
Tak, jest bardzo głośno, ale jak to mówią: chcecie mieć ładnie, czy chcecie jechać? Można też zrobić ciche obciążenie o takiej mocy, ale trzeba będzie znacznie zwiększyć liczbę banknotów.

Zaraz potem zmontowałem drugi komplet płytek. Wprowadzono tu niewielkie zmiany wartości elementów, ale jak pokazała praktyka, niewiele to zmieniło. Potraktujmy to po prostu jako eksperyment.

Na modułach umieściłem od góry płytkę przejściową, żeby ułatwić podłączanie. Wygląda to też znacznie schludniej.

Teraz przechodzimy do mózgu układu. Zasada podłączenia modułu mocy jest w gruncie rzeczy bardzo prosta. Wylutowujemy oryginalny tranzystor, minus modułu mocy podłączamy do źródła tranzystora (na płytce obciążenia), plus do drenu, zasilanie bierzemy z płytki obciążenia, a sterowanie podłączamy do bramki tranzystora. Wentylator podłączamy do oryginalnego złącza.
Tak, później trzeba wprowadzić jeszcze inne zmiany, ale dotyczą one głównie boczników, diody itp.

Podajemy zasilanie i już można pobierać 300 W.

Ale 300 W to nic poważnego, trzeba wziąć mocniejszy zasilacz.

Bez problemu najpierw pobieramy prawie 600 W, a potem około 670 W. Dalej ograniczył mnie zasilacz. Nie zapominajmy też, że tutaj zasilałem płytkę i wentylator napięciem 12 V, a nie 15 V, jak pierwotnie zakładałem.

No dobrze, wstępnie wszystko działa, więc bierzemy suwmiarkę, zaznaczamy, potem nożyczki i... przecinamy płytkę na pół. Ktoś powie, że to wandalizm, a ja powiem, że muszę zmieścić płytkę w obudowie, a zrobienie tego porządnie w pełnym rozmiarze jest po prostu nierealne.

Ale tak naprawdę postanowiłem zacząć nie od lutowania, lecz od przedniego panelu. Trzeba było jakoś zamontować wyświetlacz. Panel ma około 2 mm grubości, przyklejenie go od wewnątrz odpada, a wycięcie otworu na cały wymiar byłoby jeszcze gorsze — wyszłaby totalna prowizorka. Ostatecznie musiałem wyfrezować okienko tak, żeby na zewnątrz była tylko widoczna część wyświetlacza, a reszta znalazła się wewnątrz. Pogłębiłem je o około 1,5 mm. Prawie się udało, ale w jednym miejscu przez pomyłkę podałem niewłaściwą współrzędną i frez pojechał nie tam, gdzie trzeba, wycinając bruzdę. Na szczęście od wewnątrz.
Tak, musiałem ciąć ręcznie, sterując bezpośrednio z programu (bardzo długo i żmudnie), bo plastik jest miękki i frez w każdej chwili mógł nawinąć na siebie plastik. Myślę jednak, że następnym razem zrobię to automatycznie.
Ale uzyskałem to, czego chciałem. Wykonanie nie jest przemysłowe, ale zdecydowanie lepsze, niż mogło być. Jako obiekt testowy posłużył uszkodzony wyświetlacz, który ni stąd, ni zowąd zaczął świecić na biało. Nowy jest już zamówiony i czeka na poczcie, trzeba go odebrać. Mam jednak kilka płytek, więc nie przeszkodziło to w montażu.

Kolejną kwestią, nad którą musiałem się zastanowić, było zabezpieczenie przed odwrotną polaryzacją. Oryginalnie na płytce jest dioda, chyba na 100 V, ale nie dość, że jest tylko na 100 V, to jeszcze się grzeje. W oryginalnej wersji jest częściowo chłodzony wentylatorem, choć nawet wtedy się przegrzewa.
W moim przypadku oryginalna dioda w ogóle nie pasowała, trzeba zamontować zewnętrzną — albo jedną u góry, albo dwie po bokach, żeby ciepło rozkładało się równomiernie.
Co gorsza, po przejrzeniu zapasów odkryłem, że nie mam odpowiednich diod. Co robić? Pomysł przyszedł nagle: mam trochę tranzystorów polowych, a każdy taki tranzystor ma w środku również pasożytniczą diodę o parametrach samego tranzystora.
A więc bierzemy tranzystory, zwieramy bramkę ze źródłem i mamy diodę — w tym przypadku na 200 V i 30 A. Diody musiałem umieścić przy wentylatorze, bo z drugiej strony dodatkowo podgrzewałyby i tak już gorętsze tranzystory. Niezbyt elegancko, ale cóż zrobić.
Nawiasem mówiąc, w tym przypadku spadek napięcia na tych diodach nie ma dla nas znaczenia, bo i tak całość zamieniamy w ciepło.

Przerobiłem też wentylator, wyprowadzając czujnik temperatury na zewnątrz. Złącze wentylatora przeniosłem w wygodniejsze miejsce. Przy okazji: tutaj jest on sterowany przez szynę zasilającą, a nie przez minus, co czasem może się przydać.

Teraz zdejmujemy z płytki oryginalny wyświetlacz. Jest przyklejony u góry i u dołu taśmą dwustronną. Od razu wykorzystujemy oryginalne otwory do mocowania płytki.

Drugie zadanie: boczniki. Tutaj są beznadziejne i mogą działać tylko przy aktywnym chłodzeniu. Pamiętacie recenzję przetwornicy, w której przy 25 A topiła się cyna na bocznikach? A przecież tam miały one dwa razy mniejszą rezystancję i wydzielało się na nich dwa razy mniej ciepła.
Tutaj planuję podnieść prąd do 30 A, a chłodzenia nie ma.
Wypatrujemy więc oryginalne boczniki. Dla porównania oceńcie, jakie są cienkie w porównaniu z porządniejszym bocznikiem, którego używam.
Ale pójdziemy dalej i zamontujemy „bocznik dla zdrowego człowieka”. Tak, jest dwuprzewodowy, ale markowy. Deklarowana dokładność to 5%, ale nie ma się czego obawiać: według karty katalogowej dostępne są wersje 1%, 2% i 5%, ale TCR jest taki sam we wszystkich. Zresztą dokładność bezwzględna w ogóle mnie nie martwiła, bo jest kalibracja.
W tej wersji zamontowałem radiator na boczniku. W drugiej wersji go nie ma — wprowadziłem pewne zmiany i wykonałem obliczenia, po których stało się jasne, że nie ma to sensu. Poza tym bocznik jest lekko owiewany.

Po lewej przygotowana płytka, po prawej zwykła.

Montujemy wszystko w obudowie, znów piłujemy, wiercimy, tniemy i lutujemy — na stole ląduje cała masa wiórów i śmieci. Radiator z tyłu jest osłonięty kratką, ale jest tu problem: radiator jest nie tylko gorący, lecz także znajduje się na potencjale napięcia wejściowego. Niestety, nie da się tego łatwo rozwiązać; można by użyć plastikowych śrub do mocowania kratki. Pomyślę...

Teraz kolej na panel przedni. Chciałem, żeby był nie tyle ładny, co przynajmniej schludny.
W tym celu zamówiłem samoprzylepny papier. Producent deklaruje biały kolor, odpowiednią gramaturę itp. Całość kosztowała około 350 UAH z dostawą, sam papier — 253 UAH za 100 arkuszy.

Z drugiej strony są nacięcia. W przypadku płytek drukowanych powiedziałbym, że to frezowanie, ale nie mam pojęcia, jak nazywa się to w przypadku papieru.
Nawiasem mówiąc, to dość istotny szczegół. Czasem z tyłu jest nadruk informujący, że to strona nieprzeznaczona do druku, czasem nie ma nic (już się na tym przejechałem), a tutaj są nacięcia. O nich później.

Dalej drukowanie, taśma klejąca, scrapbooking i cała reszta. Uprzedzając fakty: tak, taśma klejąca to oczywiście takie sobie rozwiązanie, ale praktyka pokazała, że nawet po 8 latach panel wygląda prawie jak nowy, więc to rozwiązanie sprawdzone w czasie.
A co do nacięć z drugiej strony — muszę się wyżalić. Nie wiem, kto to wymyślił, ale nie dość, że trudno podważyć dolną warstwę, żeby ją zdjąć, to jeszcze odchodzi kawałkami, zgodnie z nacięciami. Prośba do producenta: nie róbcie nacięć, tylko nadrukujcie coś, na przykład logo albo cokolwiek innego.
Sam papier jest zresztą świetny: nie prześwituje i ma czysto biały kolor. Kiedyś trafił mi się zbyt cienki papier i czarny panel miał przez to szarawy odcień.

W pierwszym, „prototypowym” egzemplarzu przylutowałem wyświetlacz zwykłymi przewodami, choć określenie „zwykłymi” jest trochę na wyrost: raster wynosi 1 mm, a przewody nie są szczególnie cienkie. Lepiej sprawdziłby się MGTF, ale skończył mi się w domu odpowiedni przewód.

Przemywamy miejsce lutowania, żeby wyglądało choć trochę schludniej.
Minus zasilania podłączyłem za pomocą przelotowej zworki, dla pewności i sztywności. Przewody pomiarowe podłączyłem po prostu do oryginalnych otworów, a plus zasilania w ogóle już nie trafia na tę płytkę.

Przymierzamy w obudowie. Przy okazji, w środku jest zasilacz Sanmim 15 V o mocy 6 W. W praktyce przy maksymalnym obciążeniu pobiera do 8 W, ale testowałem te zasilacze i naprawdę dają radę z większą mocą, a tutaj jest jeszcze chłodzenie.
Zasilacz jest więc cały czas podłączony do sieci, a przełączane jest zasilanie na wyjściu. Dodałem jednak bezpiecznik, a na płytce jest warystor, więc wszystko jest w porządku.
Chodziło mi też po głowie, żeby dodatkowo sterować zasilaniem wentylatora za pomocą termostatu. Czyli wyłączacie gorące obciążenie przyciskiem, ale wentylator pracuje dalej, dopóki temperatura radiatora nie spadnie poniżej 35 stopni. Na razie jednak postanowiłem tego nie robić.

Z tym problemem jak dotąd nie udało mi się uporać. Chodzi o to, że płytka musi znać temperaturę tranzystorów, żeby chronić je przed przegrzaniem.
Oryginalny czujnik temperatury widzieliście w recenzji tego obciążenia. Zdjąłem go z płytki, przylutowałem przewody, z aluminiowej rurki zrobiłem uchwyt, wypełniłem go klejem termoprzewodzącym Kafuter i zamontowałem, ale w praktyce wskazuje temperaturę zaniżoną o około 15 stopni.
Oczywiście zabezpieczenie zadziała, zapas też jest, bo tranzystory mogą normalnie pracować w temperaturze do 120–130 stopni, a zabezpieczenie jest ustawione na 100. Mimo wszystko chciałbym uzyskać dokładniejszy pomiar. W drugim egzemplarzu zrobiłem to lepiej: do termistora przylutowałem cienkie przewody, a zamiast koszulki termokurczliwej użyłem specjalnej taśmy, ale nie zauważyłem większej różnicy.
Na razie zastanawiam się nad rozwiązaniem. Nie lubię, gdy coś działa inaczej, niż powinno, ale nie widzę żadnych opcji.

To właściwie już prawie wszystko. Dalej czeka nas konfiguracja płytki modułu mocy, kalibracja i testy.

A tak wygląda zamknięta obudowa. Moim zdaniem nie jest idealnie, ale całkiem schludnie.

Kilka testów.
Na początek moc. Deklaruję 500 W i jest to moc, którą można rozpraszać przez długi czas w normalnej temperaturze pokojowej.
Eksperyment pokazał jednak, że obciążenie całkiem dobrze znosi również większą moc, na przykład 670 W.

Jeśli chodzi o prąd, podałem 25 A. Nie byłem pewien, czy uda się osiągnąć 30 A, ale obciążenie działa bez problemu również przy 30 A.

Obciążenie zapewnia prąd 24 A już od napięcia 1,4 V na zaciskach wejściowych. Przy maksymalnym prądzie ten próg oczywiście wzrośnie, ale nieznacznie. Dalej wszystko zależy od przekroju przewodów do źródła zasilania.
Dzięki temu można w pełni testować pojedyncze ogniwa LTO, których minimalne napięcie wynosi 1,8 V.

Drugi egzemplarz było oczywiście łatwiej zbudować: mniej trzeba było się zastanawiać nad drobiazgami i niuansami, dlatego wyszedł nieco lepiej dopracowany. Myślę, że trzeci, czwarty i kolejne będą jeszcze trochę bardziej dopracowane.

Na przykład w drugim zastosowałem już taśmę przewodów. Ma oczywiście swoje wady, ale też zalety. Na płytce samego obciążenia zamontowałem złącze. W przyszłości planuję montować dwa złącza — na płytce i wyświetlaczu — i łączyć je bez lutowania. Podłączanie taśmy do płytki jest zresztą bardzo niewygodne.

Poprowadzenie przewodów jest tu też lepiej przemyślane. Przy okazji, w obu wersjach płytka USB jest podłączona za pomocą wtyczki, więc w praktyce powstał niewielki przedłużacz. Obecnie jest tam microUSB, ale można też zastosować Type-C.
Ponadto obie płytki modułu mocy, a także górna płytka, są pokryte lakierem ochronnym, żeby uniknąć przebicia przez kurz i zwiększyć stabilność pracy.

Port USB wyprowadziłem na tylny panel. W drugim egzemplarzu z tyłu umieściłem też złącze zewnętrznego czujnika temperatury. Chciałem zamontować je z przodu, ale wyglądało to naprawdę prowizorycznie.
Przy okazji, moim zdaniem zewnętrzny czujnik temperatury jest zupełnie zbędny — przynajmniej mnie przez wiele lat ani razu się nie przydał. Tak naprawdę pomiar powinien być bezkontaktowy, a mierzenie takim czujnikiem temperatury testowanego zasilacza jest zupełnie bez sensu. Najprawdopodobniej będzie więc dostępny jako opcja dodatkowa.

No i oto dwa pierwsze egzemplarze urządzenia, które jest już prawie gotowe do produkcji seryjnej :)

A teraz o różnych sprawach.
Może jutro albo pojutrze nagram film o tych obciążeniach. Jeśli jesteście zainteresowani, zadawajcie pytania już teraz — odpowiem na nie w filmie i być może coś zademonstruję, jeśli będzie taka potrzeba.
Film już nagrałem, może się przyda
Dodano model o prądzie do 40 A i mocy 500(600) W. Jego jedyną wadą jest brak możliwości podłączenia do komputera kablem — dostępny jest tylko Bluetooth.
Przy okazji, ktoś kiedyś pytał, dlaczego podaję właśnie 500(600) W. Chodzi o to, że moc ciągła wynosi 500 W, ale przez pewien czas obciążenie może rozpraszać również 600 W, co ma kluczowe znaczenie dla osób testujących akumulatory. Jak wiadomo, napięcie akumulatora spada w miarę rozładowywania, a wraz z nim spada moc. Można więc podłączyć naładowany akumulator i obciążyć go mocą 600 W, ale napięcie dość szybko spadnie, a moc zmniejszy się do nominalnych 400–500 W. Chodzi o to, że obciążenie pozwala rozpocząć rozładowywanie z mocą większą niż 500 W.
Ten model jest oparty na płytce DL24M. Ponieważ płytka ta nie jest już produkowana, będzie to jedyny egzemplarz w tej wersji. Kolejne urządzenia będą oparte na DL24, DL24MP lub DL24EW, zależnie od wymaganej konfiguracji.
Oprócz przycisków zamontowałem enkoder, który pełni te same funkcje co przyciski „Tryb”, „Więcej” i „Mniej”. Korzysta się z niego znacznie wygodniej.

Przetestowałem już także dwa mocniejsze warianty. Więcej napiszę później, a w skrócie:
Model o mocy 1000 W, oparty na DL24. Wersja bez obudowy; być może złożę jeszcze co najmniej jeden egzemplarz w obudowie.

A oto na razie najbardziej „zaawansowany” wariant. Moc 1500(1800) W, prąd do 40 A, możliwość podłączenia ładowarki o prądzie do 40 A, a tym samym przeprowadzania automatycznego testu. Dwustopniowe sterowanie wentylatorami oraz osobne sterowanie dodatkowym wentylatorem. Sterowanie oparte na DL24EW, dodatkowe sprzętowe zabezpieczenie termiczne.
W dalszych planach mam budowę mocniejszych modeli, na przykład o mocy 3000 W i większej.
Na zdjęciu widać wersję pośrednią. Teraz jest już dopracowana. Klient zaproponował złożenie jej tak, jak pokazano na zdjęciu, a obudowę zamontuje później we własnym zakresie. Dlatego wszystko jest przygotowane tak, by montaż był wygodniejszy.

Znam już jedno pytanie: co z hałasem i nagrzewaniem? Nagrzewa się i mocno hałasuje. Jeśli ktoś wie, jak odprowadzić 500–600 W w kompaktowej obudowie bez hałasu, chętnie posłucham :) W praktyce hałas robi się uciążliwy dopiero przy obciążeniu około 150–200 W. Wcześniej jest umiarkowany. Być może w przyszłości uda mi się to zoptymalizować.
Przy okazji, czasem przydaje się, gdy wentylator zaczyna przyspieszać wcześniej. Podczas testów z mocą przekraczającą maksymalną daje to dodatkowy czas przed przegrzaniem. Sprawdzone — tak testowałem zasilacze 600 W na moim starym obciążeniu, choć jego maksymalna moc wynosi zaledwie 300–350 W.
Cena. Planuję 150$. Zgadzam się, to niemało, ale prace mechaniczne, dopasowywanie wszystkich elementów i inne drobiazgi zajmują naprawdę dużo czasu i są żmudne. Kiedy kończyłem pierwszy egzemplarz, w pewnym momencie miałem już ochotę dać sobie spokój. Przy drugim poszło łatwiej. Do tego wszystko sprawdzam i kalibruję, zapewniam też wsparcie techniczne itd. Na razie mogę zaoferować jedynie niewielki rabat na pierwszy egzemplarz (z zielonymi przyciskami).
Plany. Jest ich mnóstwo, na przykład optymalizacja obecnego projektu — ale w normalnym rozumieniu tego słowa, a nie po „chińsku”, czyli ulepszanie istniejącego rozwiązania, a nie obniżanie kosztów.
Być może powstaną mocniejsze wersje o mocy 1000 i 1200 W, oczywiście w innej obudowie, być może metalowej. Rozważam też obciążenie o mocy 1500 W. Mowa oczywiście o rzeczywistej mocy, a nie PMPO. Myślę również nad modelami o mocy 800–1600 W, z możliwością podłączenia do komputera, prądem do 60 A itp. Na razie to tylko pomysły, choć zbadanie zainteresowania byłoby ciekawe.
Przy okazji, przypadkiem znalazłem w zapasach instrukcję do jednego z urządzeń, które kiedyś opracowywaliśmy z kolegą. Czy ktoś zgadnie, w którym roku powstała ta instrukcja? :)

No i to chyba na razie wszystko. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawicie komentarze, a jeszcze bardziej — pytania i opinie.
электронная нагрузка гидравлическая, электронной нагрузки 60 вт доработка, atorch dl24 доработка на большую мощность, dl24mpувеличение тока, pcb 24-0 dl, atorch dl24 увеличение мощности, повышение мощности электронной нагрузки dl24 схема, увеличение мощности электронной нагрузки, мощная электронная нагрузка на базе платы dl24, 8, нагрузка dl24 схема, электронная нагрузка на 1000 ватт, dl24 распределения нагрузка, 5, dl24, электронная нагрузка atorch dl24 модернизация, 3, 2, мощная электронная нагрузка, монтажная плата электронной нагрузки, dl24e-a обзор, самодельная электронная нагрузка на мк, atorch dl24mp доработка фиолетовая плата, dl24m сгорел транзистор ремонт, 6
Pytania i odpowiedzi
Jaki prąd znamionowy ma moduł mocy obciążenia elektronicznego DL24?
Jeden moduł mocy jest obliczony na prąd do 40 A. Podczas testu połowy modułu uzyskano 2,04 A przy napięciu sterującym 0,5 V oraz 20,85 A przy 5 V.
Jaką moc może rozpraszać obciążenie elektroniczne DL24?
Podczas testów poprzedniego obciążenia autor krótkotrwale uzyskał 600 W. W kompaktowej obudowie chłodzenie zaczyna być głośne przy obciążeniu powyżej około 150–200 W.
Dlaczego autor zrezygnował z przekaźników termicznych w obciążeniu elektronicznym?
Przekaźniki nie wytrzymywały prądu, mogły ulec awarii przy rozłączaniu napięcia powyżej 30 V i odłączały tylko jeden moduł mocy. Według autora zabezpieczenie powinno wyłączać oba moduły.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Obciążenia elektroniczne
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze31
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja




Komentarze są publikowane w języku oryginału.