Nowy model przetwornicy Riden, RK6012
Przypominam, że aby być na bieżąco z nowymi wpisami na blogu, polecam obserwować mnie na Instagramie. Będę tam publikować powiadomienia o wszystkich nowych wpisach, a być może także pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta
Można też subskrybować aktualizacje i nowe artykuły na kanale Telegram — https://t.me/KirichBlog Dodam, że na kanale można dyskutować o recenzjach i artykułach, a także po prostu porozmawiać. Polecam.
Recenzowałem już poprzednią wersję, dlatego ta będzie stosunkowo krótka — część funkcji w zasadzie się powtarza.
Zacznę jednak od zestawienia recenzji wszystkich produktów tej firmy, które przetestowałem.
DPH5005
DPS8005
DPS5020
RD6006
RD6012
RD6018
RD6006P
RD6012P
RD6024
RK6006
Obudowa i zasilacz do RK6006
RD6030
Silikonowe nakładki na obudowę
Zestaw przewodów RD 25A
Moduł RS485 z izolacją galwaniczną do podłączania przetwornic serii RD60xx
RD6018P
RD6012H
Ten model jest logiczną kontynuacją serii RK60xx, choć tym razem wszystko okazało się znacznie ciekawsze.
Opakowanie jest typowe dla tego producenta, choć tym razem okazało się, że styropianowe pudełko zostało sklejone — przynajmniej nie udało mi się go otworzyć bez uszkodzenia. W środku wszystko po staremu, nic nowego.
Kiedy jednak odwróciłem pudełko, zobaczyłem bardzo interesującą tabelkę. Oprócz poprzedniego modelu 6006 i nowego 6012 wymieniono w niej jeszcze trzy warianty, których możemy się zapewne spodziewać w przyszłości.
Na początek planują wypuścić jeszcze mocniejszą wersję 6018, na 60 V i 18 A.
Widać też wersję z indeksem H, czyli wariant podobny do 6012H, a więc z uniwersalnym zasilaniem.
Oprócz tego pojawi się następca starszego, ale bardzo interesującego modelu 8005 — tym razem będzie to 8009, czyli 80 V i 9 A.
Naprawdę mi się to podoba. Podoba mi się też, że długo produkują swoje urządzenia, a nie tak jak Atorch — pstryk i koniec produkcji...

Zamówiłem najuboższą wersję zestawu. W komplecie jest tylko sama przetwornica, listwa zaciskowa w nietypowym niebieskim kolorze i bezpiecznik 15 A.

Przetwornica jest bardzo kompaktowa, a przedni panel jest identyczny jak w poprzednim RK6006, więc w zasadzie można po prostu wymienić stary model na mocniejszy. Chociaż nie, jest różnica: starsza wersja miała MicroUSB, a tutaj mamy już USB-C.
Pod linkiem do sklepu, na początku i na końcu recenzji, znajdziecie też zmontowaną wersję w obudowie z zasilaczem. Niestety moc zasilacza jest taka sama jak w modelu 6006, więc można oczywiście uzyskać 12 A, ale tylko do 30 V; powyżej tej wartości trzeba będzie zmniejszyć prąd.

Te przetwornice są pozycjonowane jako zamienniki przestarzałej serii DPS, ale o ile pamiętam, najmocniejszą wersją był tam model 6005. Wszystkie mocniejsze miały już zewnętrzną płytkę mocy.

Układ elementów jest bardzo ciasny, a sterownik umieszczono nawet na osobnym module. Jest też wentylator — bardzo mały, ale, co ciekawe, pracuje stosunkowo cicho. Włącza się, gdy temperatura przekroczy 55 stopni albo prąd przekroczy 6 A.

Na wejściu znajdują się dwa kondensatory 330 µF 80 V, a obok nich złącze do podłączenia modułu BT i zewnętrznego czujnika temperatury.
Bezpieczniki są przylutowane do płytki. Obok bezpiecznika wyjściowego znajduje się gniazdo, a kondensatory wyjściowe mają parametry 63 V 470 µF. Muszę tu zaznaczyć, że napięcie jest na styk. Obok widać dwa dławiki: duży magazynujący energię i mały filtrujący tętnienia.

Płytkę można wyjąć dość łatwo, ale od spodu właściwie nie ma na niej nic ciekawego. Za to sporo elementów znajduje się na drugiej płytce: mikrokontroler, zasilanie pomocnicze itd.

Całe sterowanie znajduje się na dolnej płytce. Upakowanie jest umiarkowanie gęste, a montaż staranny.

1. Mikrokontroler, zasilanie, brzęczyk.
2. Jeszcze jakiś mały układ DCDC, najpewniej zasila elektronikę sterującą. Obok widać układ USB; o ile dobrze oceniam, port ma izolację galwaniczną.

Oczywiście zdjąłem radiator. Jest pasta termoprzewodząca, ale radiator w zasadzie styka się tylko z obudowami tranzystorów. Za to jego żebra są skierowane tak, że przy okazji owiewają też dławik mocy.
Pod radiatorem znajduje się zespół diod 20 A, 100 V oraz trzy tranzystory HYG065N10. Z tego, co udało mi się ustalić, mają parametry 100 V/93 A/6,8 mΩ. Zakładam, że jeden służy do ochrony przed odwrotną polaryzacją, a dwa pozostałe tworzą synchroniczną przetwornicę DCDC, ale nie mam pewności.

Nie ma co zwlekać, włączamy.
Dalej wszystko jak zwykle: ekran powitalny, ekran główny.
Menu też jest typowe, choć pojawiła się dodatkowa opcja — czas do automatycznego wyłączenia. Fajna sprawa.
Długie naciśnięcie przycisku OK na ekranie głównym otwiera menu obsługi pamięci ustawień wstępnych.
Jeśli zauważyliście, można wybrać moc wyjściową. Przy wymianie modelu 6006 w starej obudowie koniecznie trzeba ustawić odpowiednią wartość w zakresie 360–370 W. Wtedy przetwornica będzie sama ograniczać prąd, jeśli napięcie wyjściowe przekroczy 30 V.

Klawiatura jest świetna: miękka, z doskonałym wyczuciem, a do tego z dyskretnym podświetleniem aktywnego przycisku. Tutaj naprawdę jest bardzo dobrze.
Nie spodobał mi się natomiast od razu wybór kroku regulacji. Po naciśnięciu przycisku V-set lub I-set przechodzimy do ustawiania napięcia albo prądu, domyślnie z najmniejszym krokiem. Naciśnięcie enkodera zmienia krok, ale nie z najmniejszego na większy, tylko od razu na maksymalny: dla napięcia są to całe wolty, a dla prądu dziesiątki amperów. Ciągle mnie to zmylało, bo przywykłem do wyboru rosnącego, a nie malejącego kroku.

Opis, a dokładniej dane techniczne, z kilkoma przypisami. Do nich wrócę później.

Na początek sprawdzam pobór własny.
1. Uruchamia się przy napięciu około 9,9 V, wyłącza przy wartości zbliżonej do 9 V.
2–6. Pobór przy napięciu wejściowym 12, 24, 36, 48 i 60 V.

Dalej testy. Na początek ocena dokładności pomiaru napięcia wejściowego — chodzi o ten mały woltomierz w prawym górnym rogu.
Sprawdzałem przy 10, 20, 30, 40, 50 i 60 V i muszę powiedzieć, że nie mam zastrzeżeń do dokładności.

Drugi test: dokładność ustawiania napięcia wyjściowego (według multimetru) oraz pomiaru własnym woltomierzem, wskazywanym na wyświetlaczu przetwornicy.
Sprawdzałem zakres od 0,1 do 50 V według standardowego schematu 1-2-5.
Tak, występuje pewien błąd pomiaru, ale tylko na samym początku i końcu zakresu. Co ciekawe, na samym końcu pojawił się ujemny błąd napięcia wyjściowego i dodatni błąd wbudowanego woltomierza.
W praktyce niemal na końcu zakresu widzimy zaniżenie o 30 mV i zawyżenie wskazania woltomierza o te same 30 mV, co daje błąd 60 mV. Ale jeśli się nad tym zastanowić, to zaledwie 0,1%, więc moim zdaniem całkiem nieźle.

Trzeci, trudniejszy test: dokładność ustawiania i pomiaru prądu. Zasada jest taka sama jak wyżej, tylko na samym końcu prąd wynosi już tylko 12 A.
Do wartości 2 A prąd jest nieco zawyżony, ale naprawdę nieznacznie. Powyżej jest trochę zaniżony, ale znów — nic krytycznego. Jak na tak małą i mocną przetwornicę, moim zdaniem jest wręcz dobrze; to przecież nie kalibrator. Ciekawsze jest to, że do 2 A włącznie zawyżenie prądu ma mniej więcej tę samą wartość, niezależnie od ustawionego prądu.

Czwarty test: zależność napięcia wyjściowego od prądu.
Test przeprowadziłem przy czterech napięciach: 3,3, 5, 12 i 24 V, odpowiednio bez obciążenia oraz przy pełnym deklarowanym obciążeniu.
Tutaj wyniki wyszły mi jakoś gorzej niż w przypadku 6006. Wtedy było około 10 mV, a tutaj uzyskałem bliżej 75–80 mV. Być może większy spadek występuje na listwie zaciskowej, nie sprawdzałem tego, ale wynik widać na zdjęciu poniżej.
W tym teście przetwornica trochę mnie rozczarowała. Przy pełnym prądzie napięcie będzie o około 0,1–0,09 V niższe od ustawionego. Być może później jeszcze poeksperymentuję, ale raczej nie będzie lepiej.

Test piąty: minimalny spadek napięcia na przetwornicy.
W opisie były dwie uwagi. Pierwsza dotyczyła tętnień: pomiar wykonano z ograniczeniem pasma do 20 MHz i kondensatorem 0,1 µF podłączonym równolegle do sondy. To jednak standardowa praktyka, pokażę to dalej.
Druga uwaga dotyczyła minimalnego zapasu napięcia. Napisano to dość niejasno, ale tutaj jest przykład: jeśli na wejściu mamy 24 V, nie liczcie na więcej niż 20,8 V. Moim zdaniem to dość optymistyczne założenie.

Test jest bardzo prosty: podajemy na wejście 36 lub 55 V, choć w rzeczywistości pozostaje tam 35,41 i 54,38 V. Następnie ustawiamy takie napięcie wyjściowe, przy którym przetwornica na pewno nie będzie już w stanie go stabilizować, i obliczamy różnicę. Oczywiście test przeprowadzamy przy pełnym obciążeniu.
Przy napięciu wejściowym 35,41 V było 31,67 V, różnica wyniosła 3,74 V.
Przy napięciu wejściowym 54,38 V było 48,95 V, różnica wyniosła 5,43 V.
No i tak to wygląda. Jeśli więc potrzebujemy pełnych 61 V, zasilacz powinien mieć co najmniej 67–68 V. Można oczywiście mówić o wprowadzaniu w błąd w specyfikacji, ale uczciwie trzeba przyznać, że nie podano, przy jakim prądzie uzyskano te wyniki.

Test szósty: tętnienia.
W pierwszej części sprawdzałem pracę bez obciążenia oraz przy prądach 2,5, 5, 7,5, 10 i 12 A, przy napięciu 30 V, w średnim zakresie. Deklarowana amplituda tętnień wynosi 100 mV p-p, znów bez podania warunków pracy.
Najpierw podłączyłem sondę bez żadnych dodatków, bezpośrednio do wyjścia przetwornicy. Nie powiem, żeby wyniki mi się spodobały — przy dokładnie takim samym pomiarze w modelu 6006 obraz był lepszy.
Nie spodobały mi się te igły, bo zasadnicza część tętnień mieściła się z dużym zapasem w 100 mV i wynosiła raczej 50 mV.

No dobrze, użyłem swojej zwyczajowej nakładki na sondę, ze standardowym zestawem: ceramiczny kondensator 0,1 µF + elektrolityczny 1 µF. Wynik okazał się zupełnie inny i właśnie taki, jak deklarowano.
Tak, zasadniczo poprawny pomiar wykonuje się właśnie z taką nakładką złożoną z dwóch kondensatorów. Inżynierowie Ruideng używają tylko kondensatora ceramicznego, ale nie zmienia to wiele, bo to właśnie on w większości tłumi takie igły.

Drugi pomiar był również typowy dla moich recenzji: prąd był wszędzie taki sam, 12 A, zmieniało się natomiast napięcie — 3,3, 5, 12, 25, 40 i 53 V. Napięcie wejściowe we wszystkich przypadkach wynosiło 61 V.
Zestaw kondensatorów 0,1 + 1 µF pozwala zmieścić się w deklarowanych 100 mV tętnień. Jedynie igły są nieco większe przy napięciu 3,3 i 5 V.
Moim zdaniem, mimo że na wyjściu przetwornicy znajduje się dławik, napięcie wyjściowe jest tu wyraźnie bardziej zaszumione niż w poprzednim modelu. Być może warto wyjąć płytkę i dolutować kondensatory ceramiczne do kondensatorów wyjściowych.

Test szósty: odpowiedź na skok obciążenia.
Test przeprowadzono w różnych trybach pracy:
1, 2. Podanie i odłączenie napięcia 5 V na wyjściu.
3, 4. Reakcja na podłączenie i odłączenie obciążenia. Na wyjściu ustawiono 12 V, na stałe podłączono rezystor 30 Ω, a równolegle do niego podłączano lub odłączano rezystor 3,3 Ω. Odpowiada to skokowi prądu 0,4–4 A i 4–0,4 A.
5, 6. Przejście z trybu CV do CC i z powrotem: napięcie 14 V, prąd obciążenia 4,5 A, ustawione ograniczenie 3 A.
Przetwornica poradziła sobie świetnie we wszystkich trybach. Jedyną nietypową rzeczą jest bardzo płynny spadek napięcia po wyłączeniu: od 5 do 0 V napięcie opadało liniowo przez 1,6 sekundy. Przypuszczam, że obwód rozładowujący (często jest to stabilizator prądu) ma stosunkowo małą moc, więc po prostu miejcie to na uwadze.

Testu „lutownicowego” nie przeprowadzałem, bo już widać, że ten model przeszedłby go bez problemu. Sprawdziłem za to reakcję na regulację napięcia. Poniżej oscylogram regulacji od 3 do 11 V. Stopni powinno być więcej, ale w rzeczywistości, ze względu na szybką zmianę, przestawianie przebiegało tak: 3–4–6–8–10–11 V. Ale w każdym razie nie zauważyłem żadnych skoków napięcia. Nie pojawiały się też przy podłączaniu zasilania do przetwornicy — wszystko działa prawidłowo.

Test siódmy: sprawdzenie sprawności przetwornicy.
Sprawdzałem tu sprawność przy napięciu wejściowym około 61 V, prądzie obciążenia 12 A i napięciu wyjściowym 5, 12, 24, 36, 48 oraz 54 V.
Przy okazji porównajmy ją z modelem 6006.
Napięcie wyjściowe — sprawność — straty
5 V — 88,8% — 7,57 W
12 V — 94,3% — 8,63 W
24 V — 96,7% — 9,83 W
36 V — 97,8% — 9,8 W
48 V — 98,5% — 8,56 W
54 V — 98,8% — 7,64 W
Prawie te same warunki, z wyjątkiem prądu i maksymalnego napięcia, dla modelu 6006.
Napięcie wyjściowe — sprawność — straty
5 V — 83,4% — 6,3 W
12 V — 91,8% — 6,4 W
24 V — 95,3% — 7,0 W
36 V — 96,8% — 7,2 W
48 V — 97,6% — 7,1 W
56 V — 97,9% — 6,8 W
Widać, że nowy model ma wyraźnie wyższą sprawność. Straty są oczywiście większe, bo moc jest dwukrotnie wyższa, ale muszę przyznać, że wzrosły znacznie mniej niż moc.

Test ósmy: nagrzewanie.
Zmontowałem tu prosty układ testowy, podałem na wejście przetwornicy około 61 V, ustawiłem na wyjściu 54 V i obciążyłem ją prądem 12 A, czyli moc wyjściowa wynosiła prawie 648 W z maksymalnych 720 W.
W praktyce z sieci pobierane było 747 W, do wyjścia mojego zasilacza docierało 665 W, do wyjścia testowanego zasilacza 648 W, a do obciążenia zaledwie 638 W. Reszta ginęła po drodze.
W rzeczywistości straty były większe przy napięciu 24 V niż przy 54 V. Zorientowałem się dopiero później, ale różnica nie jest aż tak duża.

Pozostawiłem układ włączony na jakiś czas, żeby wszystko się nagrzało, a potem zacząłem sprawdzać.
1. Gdzieś między listwą zaciskową a radiatorem było 67 stopni.
2. Temperatura dławika mocy wynosiła 50 stopni.
3. Gdzieś między dławikiem a radiatorem odczyt wskazywał 62 stopnie.
4. Najwyższa temperatura, jaką zmierzyłem, wynosiła 77 stopni. Było to po lewej stronie radiatora, a dokładniej pod nim.
W każdym razie przetwornica spisywała się świetnie, wentylator trochę hałasował, a urządzenie nie nagrzewało się mocno.

Pobrałem program, zainstalowałem, jak zwykle zaktualizowałem i uruchomiłem. Chciałbym powiedzieć, że zauważyłem jakieś istotne zmiany, ale na pierwszy rzut oka niczego takiego nie dostrzegłem. Zresztą program i tak ma całkiem sporo funkcji.

Wnioski.
Ogólnie rzecz biorąc, Riden stworzył kolejną, zgodnie z oczekiwaniami udaną przetwornicę. Przyzwoita dokładność, wysoka sprawność, umiarkowane tętnienia, kompaktowe wymiary i zunifikowana obudowa — ale nie obyło się też bez rzeczy, które mi się nie spodobały.
Nie spodobały mi się dwie rzeczy. Pierwsza i najważniejsza to dość duży spadek napięcia pod obciążeniem. Wygląda na to, że powstaje on na listwie zaciskowej, bo sama przetwornica uważa, że wszystko jest w porządku. Druga sprawa: przełączanie kroku regulacji jest trochę niewygodne. Dopiero później zrozumiałem, że w znanych mi przetwornicach z serii RD60xx są po prostu dwa przyciski, lewo/prawo, i dlatego się do nich przyzwyczaiłem. To po prostu kwestia przyzwyczajenia.
Krótko mówiąc, to całkiem niezła, kompaktowa przetwornica o mocy wyjściowej do 720 W. Przypomniał mi się mój pierwszy ZXY6005 — duża płytka i zaledwie 300 W. A tutaj mamy urządzenie wielkości paczki papierosów, bardziej funkcjonalne i dwa i pół raza mocniejsze.
Na dziś to wszystko. Mam nadzieję, że było przydatne. A ja czekam na drugą przesyłkę od Riden :)
общий, https://www.kirich.blog/obzory/preobrazovateli/1304-novaya-model-preobrazovatelya-ot-rayden-rk6012
Pytania i odpowiedzi
Jaka jest maksymalna moc wyjściowa przetwornicy Raiden RK6012?
Do 720 W. Z zasilaczem z wersji 6006 prąd 12 A jest dostępny tylko przy napięciu do 30 V; przy wyższym napięciu trzeba go zmniejszyć.
Jak mocno nagrzewa się Raiden RK6012 pod obciążeniem?
Podczas testu najwyższa temperatura, wykryta pod radiatorem, wyniosła 77 °C. Wentylator nieco hałasował, ale przetwornica się nie przegrzewała.
Co autorowi nie spodobało się w przetwornicy RK6012?
Autor zwrócił uwagę na wyraźny spadek napięcia pod obciążeniem, prawdopodobnie na zaciskach, oraz niewygodne przełączanie kroku regulacji napięcia i prądu.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie regulowanych przetwornic do laboratoryjnego zasilacza
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Przetwornice
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze6
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja




Komentarze są publikowane w języku oryginału.