/       /       /    Meanwell AD-55A, zasilacz z funkcją zasilacza awaryjnego, czyli jak zrobić z zasilacza awaryjnego zasilacz awaryjny
Wesprzyj projekt na Patreon


Meanwell AD-55A, zasilacz z funkcją zasilacza awaryjnego, czyli jak zrobić z zasilacza awaryjnego zasilacz awaryjny

Jakiś czas temu jeden z moich czytelników zwrócił się do mnie z prośbą o pomoc w przeróbce zasilacza awaryjnego firmy Meanwell.
Zasilacze tej firmy są bardzo dobre, co niejednokrotnie pokazywałem, ale ten zasilacz awaryjny potrafił mnie zaskoczyć — i nie powiedziałbym, że pozytywnie. Więcej szczegółów w recenzji.

Jak zwykle przypominam, że jeśli chcecie być na bieżąco z nowymi wpisami na blogu, polecam obserwować mój Instagram. Będę tam publikować powiadomienia o wszystkich nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do profilu

Prośba była taka: zwiększyć prąd ładowania i dodać funkcję automatycznego uruchamiania po podłączeniu akumulatora.
Chodzi o to, że deklarowany prąd ładowania tego zasilacza awaryjnego wynosi zaledwie 230 mA, co w obecnych realiach oznacza czas ładowania bliski nieskończoności. Ponadto, jeśli zasilacz awaryjny wyłączy się z powodu rozładowania akumulatora, po wymianie go na naładowany trzeba przynajmniej na chwilę podłączyć zasilanie sieciowe, żeby urządzenie zaczęło działać.
Z pierwszym punktem się zgadzałem, do drugiego podchodzę sceptycznie, choć to raczej subiektywna opinia. Obecnie użytkownikom tych zasilaczy awaryjnych proponuje się zamontowanie przycisku do uruchamiania, co oczywiście nie jest zbyt wygodne.
Dodatkowo pojawiła się jeszcze trzecia prośba: spróbować zwiększyć moc wyjściową.

Ten wpis będzie nawiązywał do dość wielu innych moich recenzji, dlatego tym, którzy ich nie czytali, polecam się z nimi zapoznać.
1. Zasilacz 12 V 3 A i drobne poprawki
2. Akumulatory VariCore 32700 LiFePO4 i kilka słów o wymianie akumulatorów kwasowo-ołowiowych w zasilaczach awaryjnych
3. MeanWell PSC-160A-C, zasilacz 160 W z funkcją zasilacza awaryjnego
4. MeanWell PSC-160A-C, usuwanie wad, przeróbki i uzupełnienie recenzji
5. Kolejne akumulatory Vapcell LiFePO4 32700 o deklarowanej pojemności 6200 mAh
6. Ciekawa, ale nieco dziwna płytka zabezpieczająca akumulatory

Urządzenie ma dobrze znaną wielu użytkownikom konstrukcję: metalową obudowę z perforowaną osłoną.


Ta seria zasilaczy awaryjnych jest dostępna w kilku wersjach, różniących się napięciem (indeks A lub B), mocą (modele AD-55 i AD-155), a także obecnością drugiego wyjścia 5 V (serie AD i ADD).
W moim przypadku zasilacz awaryjny miał oznaczenie AD-55A, czyli 13,8 V, 55 W i bez drugiego kanału 5 V.


Na końcu znajduje się typowa listwa zaciskowa, do której doprowadzono przewody zasilania sieciowego, wyjścia 13,8 V i akumulatora, a także jeden wolny zacisk używany w serii ADD. Po prawej stronie jest też miejsce na trójstykowe złącze (prawdopodobnie), potencjometr montażowy i diodę LED sygnalizującą pracę.

Ten zasilacz jest wyraźnie prostszy niż nowsza seria PSC-160A, w której przy niemal tych samych wymiarach moc jest trzykrotnie większa, a do tego są wyjścia przekaźnikowe sygnalizujące zanik zasilania sieciowego i wstępne rozładowanie akumulatora. W rzeczywistości różnic między seriami AD/ADD i PSC jest jednak znacznie więcej.


Kolejny raz trafił mi się egzemplarz z zagiętym narożnikiem obudowy. Mam wrażenie, że w transporcie zagina się on w mniej więcej 30% przypadków. Czy po prostu mam takiego pecha?


Od razu rozkręciłem obudowę i zacząłem oglądać płytkę. Jakieś 10 lat temu wielokrotnie miałem do czynienia z tymi zasilaczami, ale w wersjach 27 V i 155 W. Wtedy jednak działałem według zasady „kupić, zamontować i zapomnieć” — i to był błąd.


Układ jest dość luźny, zostało mnóstwo wolnego miejsca.


Filtr sieciowy, termistor, kondensatory, transformator — tutaj właściwie nie ma się do czego przyczepić. Chyba jedyne, czego brakuje, to warystor; poza tym komplet. Nie mam też zastrzeżeń do samych komponentów: markowe kondensatory, całkiem staranny montaż — Mean Well to Mean Well.
Jako kontroler PWM pracuje dobrze znany UC3842, co znacznie ułatwia naprawę podobnych zasilaczy. Ten układ jest nie tylko tani, ale można go też dostać niemal w każdym sklepie elektronicznym. Ucieszyła mnie pojemność kondensatora wejściowego: 150 µF wystarczy, by zasilacz pracował w pełnym zakresie napięć, a w naszym przypadku jest to wręcz spory zapas.


Wyjściowy zespół diodowy jest zamontowany na radiatorze, ale z jakiegoś powodu zastosowano tu X12SL, czyli zwykłą szybką diodę, a nie typową diodę Schottky’ego.
Na wyjściu są cztery kondensatory 470 µF 25 V: trzy przed dławikiem i jeden za nim.
Na osobnym radiatorze znajduje się też zespół diodowy 10 A 45 V, a obok przekaźnik przełączający obwód akumulatora.
W obwodzie akumulatora jest bezpiecznik 15 A.


Właściciel zasilacza próbował już nieco poprawić chłodzenie, nakładając pastę termoprzewodzącą między obudowę a radiator tranzystora. Wygląda jednak na to, że jego wujek pracuje w fabryce pasty termoprzewodzącej, bo pasty jest... naprawdę dużo :) Pomysł sam w sobie jest jednak dobry.


Na płytce nie ma sekcji 5 V, więc zostało mnóstwo wolnego miejsca na komponenty. Poza tym widać już, że sekcję tę oparto na przetwornicy DC-DC, ale moim zdaniem wolnego miejsca i tak jest zdecydowanie za dużo.


Włączamy, przykładamy miernik i patrzymy.
Fabrycznie zasilacz jest ustawiony na napięcie wyjściowe 13,8 V, a na zaciskach akumulatora jest wtedy 13,4 V. Trochę mnie to zdziwiło, bo w układach, które zwykle projektuję, napięcia powinny być takie same.
Napięcie wyjściowe można regulować w zakresie 10,9–14,3 V, ale ponieważ mierzyłem napięcie na zaciskach akumulatora, na głównym wyjściu byłoby to 11,3–14,7 V.


Do dalszych testów podłączamy zasilacz do obciążenia, na razie bez akumulatora.


Przy napięciu wejściowym 230 V i wyjściowym około 14,3 V (napięcie ładowania ustawiłem na standardowe 13,80 V) uzyskałem prąd obciążenia 4,8 A i moc prawie 70 W. Przy napięciu wyjściowym około 12 V moc wynosiła 65 W, a prąd 5,4 A.


Przy napięciu wejściowym 115 V moc była nawet większa: 70 W przy prądzie 5 A.


Charakterystyka obciążeniowa ładowarki okazała się dość dziwna. Zamiast trybu CC zobaczyłem po prostu liniową zależność napięcia od prądu obciążenia, jak w prymitywnych układach z rezystorem ograniczającym prąd.


Po podłączeniu akumulatora zasilacz podał na wyjście prąd do 10 A (maksymalny dla obciążenia), ale powyżej 4,8 A napięcie wyjściowe zaczęło „pływać”, co wskazuje na zadziałanie zabezpieczenia przeciążeniowego wbudowanego zasilacza. Innymi słowy, wyjście było zasilane z akumulatora, ale zasilacz co jakiś czas próbował wystartować i natychmiast przechodził w tryb zabezpieczenia. Gdyby zasilacz miał nie zabezpieczenie przeciążeniowe, lecz zwykłe ograniczenie prądu, wspomagałby akumulator. W tej sytuacji obserwujemy tylko „pływanie” napięcia.


Przy zasilaniu wyłącznie z akumulatora obserwujemy po prostu liniową zależność napięcia od prądu obciążenia.


Przy próbach przełączania w trakcie pracy między zasilaniem sieciowym a akumulatorowym i z powrotem widać, że przy zasilaniu z sieci napięcie wyjściowe jest stabilizowane. Oczywiście nie ma tu żadnego przełączania między akumulatorem a siecią, bo w istocie jest to odpowiednik zasilacza UPS typu „online”: akumulator jest cały czas podłączony do obciążenia przez diodę separującą.


Następny był test długotrwałej pracy pod obciążeniem. Przeprowadziłem go w trzech etapach, przy prądzie 1,5, 3 i 4,5 A, choć maksymalny deklarowany prąd wynosi 3,5 A.
Na początek sprawdzenie zależności napięcia wyjściowego od prądu i temperatury.
1. zimny zasilacz bez obciążenia
2. zimny zasilacz, prąd 1,5 A
3. gorący zasilacz, prąd 4,5 A
4. gorący zasilacz, zaraz po zdjęciu obciążenia.

Moim zdaniem wynik jest wręcz idealny: nawet w maksymalnych warunkach różnica wynosi zaledwie 12 mV w zależności od prądu obciążenia i 4 mV w zależności od temperatury.


Temperatura po obciążeniu prądem 1,5, 3,0 i 4,5 A. Pierwszy test trwał 20 minut, czas pozostałych można odczytać z zegara na zdjęciach termowizyjnych.


Pobawiłem się trochę, częściowo rozładowałem akumulator, a potem zostawiłem UPS podłączony do sieci i zająłem się swoimi sprawami. Po około 6 godzinach z ciekawości sprawdziłem, czy akumulator się naładował. Rozładowałem go o jakieś 800–1000 mAh, a deklarowany prąd ładowania wynosi 230 mA, więc po 6 godzinach powinien już być naładowany.
Ale rzeczywistość okazała się ciekawsza: napięcie akumulatora wynosiło zaledwie około 13,4 V, mimo że ustawiłem 13,8 V, a prąd ładowania wynosił około... 60 mA!

Oczywiście przy takim prądzie ładowania akumulator naładuje się... za niemal wieczność... A jeśli wziąć pod uwagę, że są miejsca, w których między wyłączeniami prąd jest dostępny zaledwie przez 4 godziny, to akumulator nigdy nie naładuje się do pełna.


Wszystko stało się jasne, gdy zobaczyłem schemat tego układu. Dziękuję osobie, która go narysowała. Oczywiście mogłem zrobić to sam, ale jeśli coś jest już gotowe, to zawsze jest to dodatkowy plus.

Takiej niespodzianki ze strony Mean Well zupełnie się nie spodziewałem. Ładowanie odbywa się przez dwa rezystory 3 Ω i diodę 1N4007, czyli przy napięciu wyjściowym wynoszącym na przykład 14,2 V prąd ładowania przy napięciu około 13,7 V będzie bliski zeru. Masakra.


Nie mogę tu nie wspomnieć o filmie pewnego człowieka, który pokazywał swój schemat zasilacza UPS. Wspominam o nim dlatego, że jego zasilacz jest jeszcze gorszy, choć zbudowany na podobnej zasadzie. Pokazuje przy tym nową wersję UPS-a Mean Well PSC-35, więc przypuszczam, że tam wszystko zrobiono jak należy. Kanał jest całkiem interesujący, często trafiają się tam rozbiórki różnych falowników, stacji zasilających itp., ale autor jest bardzo dziwny. Mnie na przykład zbanował za komentarze, więc uważajcie — każda krytyka może zostać odebrana niezbyt racjonalnie.


Przy okazji jeszcze jeden film i pytanie. Autor twierdzi, że jego tester USB spalił się od wyjścia QC, bo był „stary i nieprzystosowany do napięcia powyżej 5 V”. O ile wiem — a co więcej, sam autor pokazywał ten tester w recenzji i chyba mówił, że spalił się stabilizator — powinien on wytrzymać na wejściu co najmniej 20 V. Czy ktoś spotkał się z testerami podobnymi do pokazanego, ale przystosowanymi tylko do 5 V?


Na tym etapie stało się już jasne, że prostymi metodami nic tu nie zdziałam, więc musiałem wrócić do mojego artykułu sprzed prawie dziewięciu lat i powtórzyć to, co robiłem wtedy.
W praktyce muszę przerobić ten UPS na zwykły zasilacz, a potem zrobić z niego UPS.

Ponieważ tamta płytka była przystosowana do prądu wyjściowego zaledwie 1 A i prądu ładowania do 0,4 A, trzeba było ją zmodyfikować. A ponieważ tutaj była dopasowana do konkretnego urządzenia, musiałem też przeprojektować ścieżki.


Schemat w zasadzie pozostał bez zmian. Liczbę rezystorów pomiarowych prądu (R3-R7) zwiększyłem do 5 sztuk. Oczywiście można je zastąpić jednym rezystorem o mniejszej rezystancji. Prąd ładowania oblicza się według zasady, że 1 Ω = 600 mA, czyli prąd ładowania wyznacza wzór I=0,6/R albo 0,6/I=R.
Rozrzut parametrów większości elementów może być duży. Rezystory R1 i R2 można dobrać z zakresu 47-470 Ω, ale najlepiej wybrać coś w okolicach 100-200 Ω.
Zastosowałem tranzystor BC547, ale można użyć dowolnego podobnego, nawet zwykłego KT315 lub KT3102.
R8-R10 tworzą dzielnik napięcia dobrany tak, aby płytka odłączała akumulator po rozładowaniu do 10 V. Można nieco podnieść próg, stosując R7 o wartości 4,7 kΩ — będzie to nawet wygodniejsze.
Kondensatory C1, C3 i C4 mogą mieć pojemność 0,1-0,22 µF, ale lepiej 0,22 µF, przynajmniej dla C1.
Kondensator C2 może mieć pojemność 47-220 µF. Chroni przed niepotrzebnym odłączaniem przy krótkotrwałych spadkach napięcia.
Mostek diodowy D1 najlepiej wybrać z możliwie małym spadkiem napięcia, pozostałe diody mogą być dowolne.


Płytkę zaprojektowałem pod zwykłe elementy, z wyjątkiem kondensatora C4, który postanowiłem dodać później. Myślałem o wersji SMD, ale oszczędność miejsca byłaby niewielka, więc zostawiłem tak, jak jest.


Dalej już standardowe czynności znane każdemu elektronikowi: laminat, papier, drukarka, żelazko, chlorek żelaza, wiercenie, czyszczenie, cynowanie — i gotowe płytki drukowane. Od razu zrobiłem trzy sztuki, bo mam jeszcze inne zasilacze do przeróbki.


Do przeróbki wyjmujemy płytkę z obudowy. Tak, zaprojektowałem ją, zanim całkowicie rozebrałem zasilacz — właściwie już wiedziałem, co tam zobaczę.


Tutaj też jest pasta termoprzewodząca, i to nie tylko szara, ale również biała. Przypuszczam, że biała była tam od początku, a szarą dodano później.
Ogólnie pastę z radiatorów wytarłem, ale i tak ciągle gdzieś się w nią pakowałem :)


Płytka od spodu, montaż elementów jednostronny.


Później będzie nas jednak interesować wtórna (zimna) strona zasilacza.



Ponieważ na górze płytki duże elementy sąsiadują z małymi, na początek usuniemy te większe:
1. Przekaźnik
2. Mostek diodowy na radiatorze.
3. Rezystory R50, 2 W, 3 Ω, 2 szt.
4. Rezystor R27, 2 W, 330 Ω — w zasadzie można by go zostawić, ale moim zdaniem tylko niepotrzebnie grzeje powietrze i pobiera dodatkowy prąd z akumulatora.


Teraz wylutowujemy wszystko, co znajduje się w zaznaczonych obszarach. Właściwie nie trzeba wylutowywać wszystkiego, po prostu nie widziałem sensu, żeby zostawiać tam te elementy.


Na płytce są dwie małe diody 4148 i dioda Zenera ZD42. Odłóżcie ją od razu na bok, żeby nie pomylić jej z diodami.


Ostatecznie płytka powinna wyglądać tak.


Z wylutowanych elementów przydadzą nam się:
1. Przekaźnik
2. Zespół diod
3. Dwie diody 4148.

W zasadzie można użyć również oryginalnego tranzystora, ale ma inny układ wyprowadzeń, choć poza tym pasuje. Nie pomyślałem o tym podczas projektowania ścieżek na płytce.
Do tego zestawu dodajemy też pozostałe elementy. Nie muszą być nowe, ale muszą być sprawne. Na przykład TL431 wylutowałem z jakiegoś zasilacza.


Składamy płytkę — tutaj również nic skomplikowanego. Można oczywiście zaznaczyć, gdzie powinny znaleźć się poszczególne elementy, ale jest ich tak mało, że wszystko widać na samej płytce.
Początkowo chciałem zaprojektować płytkę tak, żeby zespół diod pasował w oryginalne miejsce, ale przeszkadzał zespół diod samego zasilacza, więc musiałem wygiąć wyprowadzenia, jak pokazano na zdjęciu.


Teraz przechodzimy do podłączenia.
Na płytce zaznaczono miejsca podłączenia nowej płytki. Dla ułatwienia montażu trzeba też wlutować jedną zworkę — najlepiej użyć niezbyt cienkiego przewodu, bo będzie nim płynął cały prąd z akumulatora.

Mamy więc 5 punktów podłączenia. Najbardziej kłopotliwy jest CC: przewód jest wprawdzie cienki, ale lutuje się go bezpośrednio do wyprowadzenia rezystora R24 bliższego krawędzi płytki albo do wyprowadzenia TL431, również bliższego krawędzi płytki. Otwory są tam jednak duże, więc po prostu włożyłem w nie odcięty kawałek wyprowadzenia rezystora, podgrzałem, przylutowałem od spodu, a potem przylutowałem do niego przewód od góry.


Na płytce trzeba też przeciąć jedną ścieżkę. Przeróbka jest nieco prostsza dzięki temu, że modyfikujemy zasilacz impulsowy, a nie zwykły zasilacz — choćby dlatego, że listwa zaciskowa z odpowiednią liczbą styków jest już na miejscu.


Następnie przylutowujemy przewody i wyprowadzamy je tak, jak pokazano na zdjęciu. Wszystkie przewody poza CC powinny mieć duży przekrój, co najmniej 0,5 mm², a najlepiej 0,75 mm².
Po lewej stronie przekaźnika przylutowujemy pocynowany kawałek przewodu, który później posłuży również do zamocowania płytki.

Zespół diod jest odizolowany od radiatora, ale tak naprawdę, moim zdaniem, nic złego by się nie stało, gdyby go nie izolować — jego obudowa jest połączona z minusem akumulatora. Mimo to lepiej założyć izolator.


Wyszła z tego taka ośmiornica.


Tutaj widać, do czego służy pocynowany kawałek przewodu: oprócz tego, że łączy płytkę z punktem P+, podtrzymuje też płytkę drukowaną.
Czyli płytka jest zamocowana w dwóch punktach: przez zespół diod i to wyprowadzenie. Nie można jej po prostu przykręcić do radiatora — przy uderzeniu po prostu się wyłamie.
Nie trzeba wiercić żadnych otworów w radiatorze. Zespół diod przykręca się w oryginalnym otworze zespołu diod kanału 5 V.

A skoro mowa o zespole diod.
Początkowo był zamontowany na małym radiatorze, choć płynie przez niego niemal taki sam prąd jak przez główny zespół diod zasilacza, który z kolei był przykręcony do aluminiowej obudowy. Dziwne rozwiązanie.


Nie składając jeszcze zasilacza, podłączamy akumulator i miernik, a następnie sprawdzamy układ.
Najpierw ustawiamy napięcie końcowe ładowania: 13,80 V. Trzeba to zrobić bez akumulatora. Można podłączyć się do dowolnego kanału — zarówno głównego, jak i wyjścia akumulatorowego.
Podłączamy akumulator i obserwujemy prąd ładowania wynoszący 1,8 A. Pierwsza przeróbka zakończona.


Podłączamy obciążenie do wyjścia akumulatorowego i sprawdzamy zależność między prądem ładowania a napięciem akumulatora.
Tutaj również wszystko działa świetnie: prąd jest stabilizowany w całym zakresie, od początku ładowania aż do osiągnięcia przez akumulator napięcia 13,80 V. Potem, z oczywistych powodów, zacznie spadać, ale to już nie problem zasilacza — choć i tu jest jeszcze co poprawiać :)))


Drugie zadanie (a właściwie trzecie): zwiększyć moc wyjściową. Uwaga, może porazić prądem!

Zasilacz bez problemu zasilał obciążenie prądem do 4,5 A, mimo że jego deklarowany prąd wynosi 3,5 A. Wyraźnie było czuć, że ma jeszcze zapas. Wynika to częściowo z tego, że sama firma produkuje dobre zasilacze, a częściowo z tego, że zasilacz jest przystosowany do pełnego zakresu napięcia wejściowego 100–240 V, więc przy naszych 192–252 V ma większy zapas.

Na płytce znajduje się rezystor pomiarowy w obwodzie tranzystora wysokonapięciowego. Jego rezystancja wynosi 0,39 Ω. Zakładając, że moc można zwiększyć o 20–30%, dołożyłem równolegle do oryginalnego rezystor 1,2 Ω.


Albo czegoś nie zrozumiałem, albo zasilacz nie zrozumiał, czego od niego chcę, i oddał ponad 100 W, choć planowałem uzyskać raczej 80–90 W. Dopiero później pomyślałem, że za maksymalną moc przyjąłem 60 W, a przecież na wyjściu było 70 W.


No dobrze, bierzemy jeszcze jeden rezystor 1,2 Ω i łączymy je tak, żeby łącznie miały 2,4 Ω, po czym wlutowujemy z powrotem.


Teraz jest już lepiej: prąd wyjściowy wynosi do 6,3 A przy napięciu 13,8 V, czyli moc to około 85 W.


Trzeba jednak pamiętać, że prąd ładowania akumulatora sumuje się z prądem obciążenia. Jeśli więc akumulator jest ładowany, zasilacz będzie się wyłączał z powodu zadziałania zabezpieczenia przy prądzie około 4,5–4,6 A. Czyli prąd zadziałania zabezpieczenia wynosi 6,4 A, a prąd ładowania 1,8 A, więc zabezpieczenie zadziała przy 6,4 − 1,8 = 4,6 A.
Jeśli obciążymy zasilacz UPS z już naładowanym akumulatorem, przełączy się on na zasilanie z akumulatora przy 6,4 A, ponieważ prąd ładowania nie będzie płynął.


Przy pracy wyłącznie z akumulatora prawie nic się nie zmieniło. Napięcie nieco spadło przy maksymalnym prądzie, ale myślę, że to dlatego, że przewody są teraz dłuższe albo akumulator nie zdążył się w pełni naładować.


Straty. Tak, występują, ale uczciwie trzeba powiedzieć, że nawet z punktu widzenia samego układu nie mogą być tu większe niż w pierwotnej wersji, bo prąd płynie dokładnie tą samą drogą: zacisk, bezpiecznik, styki przekaźnika, mostek diodowy, zacisk. Jedyna zmiana polega na dodaniu przewodów łączących jedną płytkę z drugą. Poza tym wcześniej wszystkie straty występowały w obwodzie plus–plus, a teraz rozłożyły się na oba obwody, bo rozdzielony został również obwód minusa.
Ostatecznie przy prądzie 5 A mamy:
1. W obwodzie minus–minus — 0,47 V
2. W obwodzie plus–plus — 0,21 V.
3. Na odcinku od zacisku dodatniego do styku za bezpiecznikiem — 0,04 V
4. Na stykach przekaźnika — 0,076 V.

Łączny spadek napięcia przy prądzie 5 A wynosi 0,68 V. Większość przypada na mostek diodowy — nie mierzyłem, ale około 0,45 V. Kolejne około 0,1 V tracimy na bezpieczniku i stykach przekaźnika, a resztę na przewodach i ścieżkach płytki.
W recenzji zasilacza UPS z serii PSC też nie wszystko działało idealnie. Pokazywałem tam, że żeby zmniejszyć spadek napięcia, musiałem wzmocnić ścieżki, przy okazji wymienić bezpiecznik na SMD, a także podałem zmierzone wartości spadków. Nie było tam jednak mostka diodowego, który jest głównym „odbiornikiem” strat. Zastosowałem tam inne rozwiązanie układowe. Można je wykorzystać również tutaj, ale oznaczałoby to już inny układ, z bocznikiem o małej rezystancji i wzmacniaczem operacyjnym, co oczywiście jest bardziej skomplikowane niż zwykły rezystor, tranzystor i dioda. Krótko mówiąc, pytanie brzmi: czy warto dalej rozwijać ten temat.


Za to podczas testów okazało się, że na płytce zabezpieczeń zadziałał układ balansujący. Podczas ładowania zaświeciły się dwie diody LED, a rezystory układu balansującego się nagrzewały. Po pewnym czasie diody zgasły. Gdy napięcie osiągnęło 13,80 V i ładowarka przeszła w tryb CV, diody zaświeciły ponownie, ale wyraźnie słabiej i zaczęły migotać. Teraz zastanawiam się, dlaczego nie świeciły podczas moich testów.


Teraz przejdźmy do kwestii napięcia wyjściowego.
Wyżej pokazywałem, że pierwotny układ miał problemy z ładowaniem, ale napięcie wyjściowe nie zależało od stopnia naładowania akumulatora. Teraz ta zależność występuje i wynika z samego układu. Innymi słowy, układ kontroli ładowania będzie starał się utrzymać zadany prąd, a do tego musi utrzymywać napięcie wyższe niż napięcie akumulatora. Różnica wynosi około 0,6 V, czyli tyle, ile wynosi napięcie otwierające tranzystor, do którego doprowadzane jest napięcie z bocznika pomiarowego. Właśnie dlatego obliczenia opierają się tam na napięciu 0,6 V. Po przejściu do fazy CV napięcie będzie spadać, aż osiągnie 13,80 V, czyli napięcie końca ładowania.
Mowa o napięciu na głównym wyjściu. Napięcie akumulatora nigdy nie przekroczy ustawionej przez was wartości.

Można temu zaradzić, przerabiając układ na wersję z bocznikiem o małej rezystancji, o której pisałem wyżej. Nie jest to wada mojego rozwiązania — w pierwotnej wersji tego zasilacza UPS również wymagane było napięcie wyższe od napięcia akumulatora o niemal 0,5 V, tyle że z powodu spadku napięcia na diodzie.


Trzecie zadanie: automatyczne uruchamianie. Moim zdaniem to zbędna funkcja, ale jak pokazało doświadczenie osoby, która przysłała mi ten zasilacz UPS, czasami jej potrzebuje. Jak powiedział, poradzono mu zamontować przycisk, ale to nie jest zbyt wygodne, dlatego postanowiłem specjalnie dla niego zautomatyzować ten proces.
To bardzo proste: wystarczy dodać kondensator zaznaczony na schemacie na czerwono. Jego pojemność powinna być taka sama jak kondensatora C2 lub większa.


Na płytce nie przewidziano dla niego miejsca, więc zamontowałem go z tyłu, w powietrzu. Przy kondensatorze o pojemności 220 µF płytka pewnie startuje, gdy napięcie podłączanego akumulatora wynosi około 11 V lub więcej.

Przy okazji, automatyczny start można łatwo dodać także do oryginalnego układu. Wystarczy podłączyć równolegle do diody Zenera ZD42 kondensator o pojemności 47 µF (może być też mniejszy, sprawdzałem z takim), minusem do tranzystora.


Dopiero później pomyślałem, że przy użyciu akumulatorów litowych z układem zabezpieczającym może pojawić się problem. Jeśli układ zabezpieczający się wyłączy, przekaźnik nie zadziała nawet po podłączeniu napięcia sieciowego, a akumulator nie zacznie się ładować. Można spróbować temu zaradzić, montując obwód z rezystora i diody, który będzie w stanie „aktywować” układ zabezpieczający, a potem wszystko potoczy się już normalnie.
Oczywiście wiele osób zapyta: dlaczego nie wstawić diody między plusem zasilacza a wyjściem, czyli między stykami przekaźnika, albo między plusem zasilania a punktem połączenia diod VD2 i VD3?
Oczywiście można, ale wtedy zniknie zabezpieczenie przed odwrotną polaryzacją. W moim pierwotnym wariancie przekaźnik załączy się tylko wtedy, gdy akumulator zostanie podłączony z prawidłową polaryzacją. Teoretycznie powinien się wyłączyć i zablokować, jeśli akumulator zostanie podłączony „w locie”, ale tego nie sprawdzałem.
Rezystor z diodą nie spowodują przepływu dużego prądu i nie przeszkodzą układowi zabezpieczającemu, ale mogą uruchomić zabezpieczenie akumulatora, jeśli się wyłączy.


Ostatecznie powstał mi taki zasilacz. Spróbuję wymienić wszystkie zmiany względem oryginalnej wersji:.
1. Prąd ładowania jest teraz większy, wynosi około 1,75–1,8 A. Można go jeszcze zwiększyć, ale spowoduje to większe nagrzewanie rezystorów pomiarowych.
2. Prąd ładowania jest stabilizowany i nie zależy od napięcia akumulatora.
3. Moc wyjściowa wzrosła z 65 do 85 W.
4. Zmniejszyło się nagrzewanie zespołu diod akumulatora dzięki zamontowaniu go na radiatorze.
5. Usunąłem rezystor balastowy, który stale pobierał energię. Moim zdaniem nie jest tu potrzebny.
6. Zasilacz kontroluje teraz napięcie akumulatora, więc łatwiej dostosować go do różnych typów akumulatorów.

Co można dodać:
1. Automatyczny start
2. Automatyczne uruchamianie układu zabezpieczającego.
3. Można zmienić wartość rezystora R9 na 4,7 lub nawet 5,1 kΩ. Czas pracy z akumulatora skróci się nieznacznie, ale zmniejszy się ryzyko zadziałania układu zabezpieczającego.

Wady, które chciałbym usunąć
1. „Wybieg” napięcia podczas ładowania. Występuje również w oryginalnym układzie, ale tam zasilacz zawsze podaje napięcie o ponad 0,5 V wyższe niż napięcie akumulatora, a w moim wariancie dzieje się tak tylko pod koniec ładowania.
2. Duży spadek napięcia na obwodzie pomiaru prądu podczas ładowania. To nic krytycznego, po prostu niepotrzebne ciepło.
3. Duży spadek napięcia podczas rozładowania, występujący również w oryginalnej wersji.

Wszystkie te wady można usunąć w jeden sposób: zmienić układ kontroli prądu. Zmieni się wtedy również wartość bocznika i zniknie zespół diod. Można uzyskać spadek rzędu 0,1 V zamiast obecnych 0,4–0,6 V, czyli 4–6 razy mniejszy. Będzie to jednak wymagało dodania wzmacniacza operacyjnego.


Przy okazji przypomniałem sobie, że mam chiński UPS, w którym zastosowano równie prosty układ ładowania. W odróżnieniu od omawianego wariantu dodano tam jednak uzwojenie, dzięki czemu można uzyskać prawidłowy tryb CV. Czyli nawet w nim ładowanie rozwiązano, moim zdaniem, lepiej.



Wnioski.
Szczerze mówiąc, o ile zasilacze Mean Well wychodzą świetnie, o tyle UPS-y wyszły im kiepsko. Zrobili świetną bazę, ale wszystko zepsuli prymitywnym układem ładowania. Poprawiono to w modelu PSC-160, ale ustawiono tam prąd ładowania 4 A. To dobre rozwiązanie dla akumulatorów litowych, ale niekoniecznie dla kwasowo-ołowiowych — w tym przypadku trzeba zastosować akumulator o pojemności co najmniej 25 Ah.
Nie wiem, jak od strony układowej zrealizowano PSC-35. Chętnie bym do niego zajrzał, ale sądząc po deklarowanym prądzie ładowania 0,9 A, przypuszczam, że rozwiązanie jest takie samo jak w PSC-160.

Postawione zadanie zostało wykonane, materiał do powtórzenia projektu jest. W przyszłości planuję opisać przeróbkę kolejnego zasilacza 12 V na UPS, a mam też teraz na półce chiński zasilacz awaryjny niskiego napięcia.
No i pytanie: czy w ogóle warto rozwijać ten temat?

Na dziś to już wszystko. Mam nadzieję, że informacje były przydatne. Starałem się pisać zwięźlej, ale chciałem przy okazji wszystko dokładniej wyjaśnić, więc wyszło sporo tekstu. Wybaczcie.
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
,kjr gbnfybz фв-55ф ecnfyjdrf, ad55a схема подключения, блок питания ада 12 е 400 как сделать регулируемый, 2, meanwell ad-155 подключаем к акб на 12в, делаем источник бесперебойного питания из компьютерного блока питания, ad-55a для чего он нужен, 7, 3, плата усилителя для сабвуфера как подключить разъем для наушников если его нет на плате f50-00318-030 маркировка, источник питания ad-55a, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/1130-meanwell-ad-55a-bp-s-funkciey-istochnika-bespereboynogo-pitaniya-ili-kak-iz-ibp-sdelat-ibp, плата для подачи энергии из одного из двух источников, ибп melan well ad отсутствует питание 13.8, mean well ad-55a, ad-55a какой аккумулятор подходит, схема подключения ad-55a, mean well ad-55d, сделать usb 5 вольт в ибп, ad-55a как подключить, 1

Pytania i odpowiedzi

Jakie parametry ma Meanwell AD-55A?

To UPS o napięciu wyjściowym 13,8 V i mocy 55 W, bez dodatkowego wyjścia 5 V. Autor zmierzył do 70 W bez akumulatora, ale po jego podłączeniu napięcie zaczynało oscylować przy obciążeniu powyżej 4,8 A.

Jaki jest prąd ładowania Meanwell AD-55A i na czym polega problem?

Deklarowany prąd ładowania wynosi 230 mA. Zdaniem autora układ ładowania jest prosty: napięcie zmienia się liniowo wraz z prądem obciążenia zamiast pracować w trybie stałego prądu.

Co autor zmodyfikował w Meanwell AD-55A?

Zlecenie obejmowało zwiększenie prądu ładowania, automatyczny start po podłączeniu akumulatora oraz sprawdzenie możliwości zwiększenia mocy wyjściowej. Autor informuje, że zadanie wykonano; w podanym fragmencie nie ma szczegółów modyfikacji.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze

Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory

Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze10

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. 16 lutego 2023 22:53#1
    Тему развивать стоит.
    Если, конечно, у Вас на это время есть.
    И обстановка позволяет.
    Спасибо за обзор!
    +5
  2. 17 lutego 2023 00:21#2
    Супер. Дуже цікаво і на перший погляд дуже проста переробка :)
    0
  3. 17 lutego 2023 07:05#3
    Спасибо за интересную статью!
    Тема очень интересная и актуальная, ждём продолжения - и про 12В и про низковольтный!


    0
  4. 17 lutego 2023 15:27#4
    Ещё раз спасибо за очень полезную статью!
    Вопрос по psc-160a
    Можно ли его доработать, чтобы он стартовал только от батареи?
    Из коробки он стартует только от 230в и только потом можно на батарею переключиться. Типа в полях использовать в качестве пауэрбанка..
    0
    1. 17 lutego 2023 15:44#5
      Заставить думаю можно, но вопрос, а зачем "в полях" бесперебойник? По моему гораздо проще для такого иметь батарею, ни и можно зарядное отдельно, в сумме будет дешевле и легче.
      Не совсем понимаю смысл данного варианта использования.
      0
  5. 18 lutego 2023 05:07#6
    Да он может понадобиться в таком режиме раз в год. Не думая, взять и использовать,  в нем лишнее для поля только блок питания.

    0
  6. 19 marca 2023 12:52#7
    А Ви досі травите хлорним залізом?

    Є ж кращій рецепт - лимонна кислота + сіль + перекис водню.
    Компоненти доступніші та дешевші, на одязі не залишає плям (принаймні свіжий розчин - він прозорий, відпрацьований синьо-зелений), травить так само.

    Щоправда, розчин не зберігається, готується перед застосуванням.
    +1
    1. 24 marca 2023 21:57#8
      оглосите пропорции плиз.
      +1
  7. 25 marca 2023 10:23#9
    Цитата: emdskar
    оглосите пропорции плиз.


    Лимонка та сіль приблизно 1:1 по об'єму (міряю ложками), залити перекисом до розчинення солі та кислоти.
    Перекис з аптеки (водний розчин).
    Насправді оптимальне з точки зору хімії співвідношення лимонки та  солі трохи інше (хоч і близьке до 1:1), але я його забув. Рецепт читав на одному російському форумі, але лізти туди шукати зараз просто огидно.

    Концентрація перекису менш важлива, бо перекис не реагує безпосередньо з сіллю та лимонкою, а діє на мідь, окислює мідь атомарним киснем, який виділяється на поверхні металу при розпаді перекису (а оксид міді вже реагує з іонами хлору та цитратним кислотним залишком).

    PS Я той ще хімік, можу помилятись в розумінні хімреакцій )
    Але рецепт робочій, перевірений. І спиртовий фломастер не розчиняє.

    0
  8. 6 maja 2023 16:39#10
    Можете выложить файл платки
    +1

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja