/       /       /    48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć
Wesprzyj projekt na Patreon


48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

$20.94
Przejdź do sklepu
Wielu z Was zna moje zamiłowanie do różnych zasilaczy. Recenzowałem zasilacze 5, 12, 24 i 36 V, a dziś przyszła kolej na następny poziom — zasilacz 48 V.
Na mój stół warsztatowy trafił więc zasilacz 48 V i 240 W. Rozbierzemy go, wykonamy pomiary, przetestujemy i oczywiście przeanalizujemy.

Dawno już nie rozbierałem zasilaczy, zdążyłem się za nimi stęsknić.
Ten zasilacz leżał u mnie już od dawna. Jakoś nie mogłem się za niego zabrać, ale w końcu się udało — tym bardziej że to całkiem przydatny zasilacz.

Zasilacz dotarł w takim samym standardowym białym pudełku jak pozostałe. Takie opakowanie spotyka się zresztą również w przypadku markowych zasilaczy.
Konstrukcja zasilacza opiera się na metalowej obudowie.
Na jednym z boków znajduje się przełącznik zakresu napięcia wejściowego.
Na drugim umieszczono naklejkę z informacją, że mamy do czynienia z zasilaczem o następujących parametrach:
Napięcie wejściowe: 110/220 V
Napięcie wyjściowe: 48 V
Prąd wyjściowy: 5 A
Maksymalna moc: 240 W
Wymiary: 200 x 110 x 50 mm

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Z wyglądu nie mam zastrzeżeń do zasilacza. Nie różni się zresztą od setek innych modeli o tej samej konstrukcji — no, może poza wymiarami.
Jest jednak jedna drobna różnica.
W poprzedniej recenzji opisywany zasilacz 36 V, 10 A był lustrzanym odbiciem tego modelu.
Czasami może to mieć znaczenie.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Na jednym z końców znajduje się listwa zaciskowa do podłączenia zasilania, uziemienia i obciążenia.
Listwa pozwala podłączyć trzy linie wyjściowe, ale wewnątrz są one połączone ze sobą, ponieważ zasilacz jest jednokanałowy. Może to być wygodne przy podłączaniu kilku odbiorników i najczęściej spotyka się takie rozwiązanie w stosunkowo mocnych zasilaczach.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Tym razem nie da się odchylić osłony listwy zaciskowej o 90 stopni, jak w poprzednich modelach. Niby drobiazg, ale jednak minus.
Między obudową a listwą zaciskową znalazły się regulator napięcia wyjściowego i dioda sygnalizująca włączenie zasilacza. Dosłownie się tam przytuliły — na pierwszy rzut oka można pomyśleć, że ich nie ma.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Skoro na zewnątrz nie ma już na co patrzeć, zajrzyjmy do środka :)
W środku klasyka w najczystszej postaci: podstawa w kształcie litery L, zamknięta równie charakterystyczną, perforowaną pokrywą. Podstawa jest aluminiowa, a pokrywa stalowa.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Przyjrzyjmy się bliżej. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to dość duży jak na tę moc transformator, choć przy chłodzeniu pasywnym jest to normalne.
Gdyby chłodzenie było aktywne, transformator byłby zapewne mniejszy.
Pamiętam tanie zasilacze komputerowe JNC, na których widniało 300 W, a transformator był mniejszy od pudełka zapałek.
Poza tym można powiedzieć, że układ jest klasyczny, a montaż dość swobodny.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Z zewnątrz jest identyczny jak zasilacz 36 V z poprzedniej recenzji, ale — jak pisałem wyżej — stanowi jego lustrzane odbicie. Wystarczy porównać zdjęcia obu zasilaczy, żeby od razu zrozumieć, o co chodzi.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Przyjrzyjmy się krytycznym podzespołom — zróbmy na początek krótki ogląd i analizę.
Jak zawsze zaczynamy od filtra sieciowego.
Jest na miejscu. Brakuje tylko kondensatora X2 za dławikiem (od strony zasilacza, a nie sieci), ale moim zdaniem nie jest to krytyczne.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

A teraz przyjrzyjmy się bliżej. Przy okazji przypomnijmy sobie, na co zwracać uwagę przy wyborze zasilacza.
1. Kondensator filtra X2 (szary), dławik z dwoma uzwojeniami (współbieżny) i para kondensatorów Y2. Wszystko jest na miejscu, nie ma zastrzeżeń.
2. Kondensator między minusem zasilacza a jego obudową — tutaj zastosowano zwykły kondensator wysokonapięciowy. Y2 byłby lepszy, ale w tym miejscu nie jest to aż tak krytyczne, więc można to wybaczyć.
3. Na wejściu zastosowano mostek prostowniczy typu T20XB60. Producent deklaruje maksymalny prąd do 20 A (oczywiście przy montażu na radiatorze) i napięcie do 600 V (wartość szczytowa).
Do tego zastosowania — po prostu świetny.
4. Przed udarami prądowymi podczas ładowania kondensatorów filtra wejściowego chronią dwa termistory NTC połączone równolegle. W poprzednim zasilaczu był jeden, może tutaj zamontowali zapasowy? :)
Na razie wszystko wygląda dobrze.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

1. Kondensatory elektrolityczne na wejściu mają oznaczenie 680 µF 250 V. Producentem jest znana chińska firma RubiconG, która najwyraźniej działa gdzieś obok Akaiwy i Abibasa. No dobrze, później je zmierzymy, bo koszulka termokurczliwa może być dowolna. Wyglądają, jakby ktoś je przed montażem obgryzał. O_о.
2. Tranzystory wysokonapięciowe w obudowach TO-247 są dociśnięte do obudowy blaszką przez podkładkę termiczną. Widać też pastę, nie ma się do czego przyczepić.
3. Dioda wyjściowa zaskoczyła mnie w tym zasilaczu dwukrotnie. A właściwie nie sama dioda, tylko sposób jej montażu.
Prąd wyjściowy tego zasilacza wynosi zaledwie 5 A (moc tracona na diodzie jest mniej więcej taka jak w zasilaczu 5 V 7 A), a mimo to dodano jej dodatkowy aluminiowy radiator.
Tutaj jest zupełnie zbędny, odkręcę go, może się przyda. Najważniejsze, żeby producent się nie dowiedział, bo przestanie go montować :)
4. Dławik wyjściowy i kondensatory. Dławik wydaje mi się trochę mały, a filtra wyjściowego w ogóle nie ma. Testy pokażą jednak, co jest grane — może wszystko będzie w porządku.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Drugie zaskoczenie to wyjściowy zespół diod. Rozumiem, że wydziela się na nim mniej ciepła niż w wersjach przeznaczonych do większych prądów, ale montować go w ten sposób… Za coś takiego trzeba dać po łapach, i to porządnie, bo po prostu trzeba.
To będzie działać, ale niezbyt niezawodnie. Nie wspominając już o tym, że wskutek odkształceń termicznych i cykli nagrzewania oraz stygnięcia dioda może wręcz wysunąć się z mocowania.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Pierwszy test.
Początkowo napięcie wyjściowe było ustawione na 48,7 V. Zakres regulacji obejmuje od 35 do 53 V, po czym ustawiłem wymagane 48 V.
Co ciekawe, zasilacz 36 V miał dokładnie taki sam zakres regulacji.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Podczas pomiaru napięcia wyjściowego poczułem zapach czegoś gorącego (krótkofalowcy zrozumieją). Od razu chwyciłem pirometr i zacząłem szukać, co się grzeje (najpierw tradycyjną metodą). Znalazłem.
Między kondensatorami filtra wyjściowego znajduje się rezystor obciążający, który się nagrzewa.
Rezystor ma wartość 1 kΩ, taką samą jak w zasilaczu 36 V, ale tam wydziela się na nim 1,3 W, a tutaj 2,3 W. Nic dziwnego, że się przegrzewa. Polecam wymienić go na 1,5 kΩ albo odsunąć nieco od kondensatorów — miejsca jest pod dostatkiem.
Ale montowanie takiej „miny” jest po prostu nieładne.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Następnie zasilacz rozebrano dalej. Płytka trzyma się na jednej śrubie oraz mocowaniach tranzystorów i diody, choć jest miejsce na jeszcze jedną śrubę mocującą.
Przy okazji: w płytce są otwory naprzeciwko otworów montażowych w obudowie, więc jeśli zdecydujecie się przykręcić sam zasilacz do czegoś, nie musicie martwić się o długość śrub — 50 mm na pewno się zmieszczą.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Płytka drukowana zasługuje na czwórkę. Jakość lutowania jest przeciętna, ścieżki, którymi płynie duży prąd, zostały pocynowane. Ogólnie zwykła płytka, materiał — getinaks, jak w większości takich urządzeń.
Od spodu nie ma żadnych elementów.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

W tym przypadku nie rysowałem schematu, tylko wprowadziłem zmiany do schematu zasilacza 36 V.
Chodzi o to, że różnice między tymi zasilaczami są minimalne.
1. Usunięto układ zasilania wentylatora
2. W wersji 36 V termistor znajdował się przed filtrem zasilania, teraz jest za mostkiem prostowniczym.
3. Usunięto rezystor R7 (obwód snubbera)
4. Zmieniono wartość rezystora R41 (połączonego szeregowo z diodą LED)
5. Zastosowano inny zespół diod wyjściowych.
6. Zmieniono dławik wyjściowy.
Co więcej, wszystkie oznaczenia elementów na płytce drukowanej są dokładnie takie same jak w wersji 36 V. To wygodne, ale biorąc pod uwagę, że płytka jest „lustrzana”, wydaje mi się, że zrobiono to celowo.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Tranzystory wysokonapięciowe D13009K, tak samo jak w poprzednim zasilaczu.
Ale zespół diod jest już inny: C25P40F, maksymalny prąd 25 A, napięcie do 400 V. Jak na zasilacz 5 A to spory zapas.

Jak pisałem wyżej, w tym zasilaczu nie ma układu zasilania wentylatora, ale na płytce jest na niego miejsce. W razie potrzeby można bez problemu wlutować brakujące elementy i zamontować wentylator.
Jest też miejsce na drugi zespół diod, połączony równolegle z pierwszym, ale przy takich prądach jeden wystarcza.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Podczas oględzin na płytce znaleziono oznaczenie wskazujące, że pierwotnie była to płytka zasilacza o mocy 300 W (lub przeznaczona do takiego zasilacza).
Jasne, że płytki są zunifikowane i stosowane w całej serii zasilaczy o tej mocy.
Jest jednak pewien drobny szczegół: zasilacz 5 V 30 A to nie to samo co zasilacz 30 V 5 A, mimo że oba mają taką samą moc.
Wynika to z tego, że jeśli zastosowano ten sam falownik i straty w nim są takie same, to na diodzie wyjściowej przy prądzie 30 A wydzieli się znacznie więcej ciepła niż przy 5 A, nawet jeśli w wersji 5 V zastosowano diody Schottky’ego.
Czasami producenci nawet zaniżają prąd wyjściowy, podając na przykład dla zasilacza 150 W parametry 30 V 5 A i 5 V 25 A.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Zasilacz zbudowano na bazie najpopularniejszego kontrolera PWM, KA7500, znanego lepiej pod oryginalną nazwą TL494. Istnieje też krajowy odpowiednik tego układu scalonego — produkowali go zresztą wszyscy, którzy tylko mieli na to ochotę :)

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Opowiem trochę o sterownikach PWM w ogóle, a w szczególności o TL494.
Na początek warto powiedzieć, że ten sterownik PWM jest bardzo popularny. Zawdzięcza to prostocie, niskiej cenie, całkiem dobrej jakości działania i przewidywalności.
Poznałem go jakieś 17 lat temu. Wtedy była to bardzo dobra kość.
Oczywiście dziś sterowników PWM jest mnóstwo: niskonapięciowe, wysokonapięciowe, wielofazowe, ze zintegrowanym kluczem mocy i bez niego itd.

Układ jest produkowany w 16-wyprowadzeniowej obudowie, a funkcje wyprowadzeń pokazano poniżej.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Wewnętrzna budowa układu wygląda mniej więcej tak. A właściwie właśnie tak wygląda dokładniej — schemat poglądowy pokażę później.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Żeby trochę wyjaśnić, czym jest sterownik PWM, a właściwie pokazać jego główne bloki, narysowałem taki oto schemat blokowy (artysta ze mnie, że ho ho).
Zacznijmy od numeracji bloków.
1. Stabilizator zasilania. Nie pokazano go na głównym schemacie blokowym, ale czasem występuje.
Zasila wszystkie wewnętrzne bloki. Czasem ma tryb startu o bardzo małym poborze mocy, przydatny w sterownikach PWM montowanych po „wysokiej” stronie zasilacza. Tryb ten pozwala najpierw naładować kondensator zasilający układ, potem go uruchomić, a następnie zasilać już z osobnego uzwojenia transformatora (a czasem i bez niego).
2. Źródło napięcia odniesienia, czyli źródło referencyjne.
Ten stabilizator zapewnia dużą dokładność napięcia. Jest „punktem odniesienia” podczas pomiaru napięcia wejściowego.
W TL494 sprawdza się je w pierwszej kolejności (o ile układ nie jest jeszcze zwarty). W normalnych warunkach na wyjściu powinno być 5 V. Jeśli układ jest zasilany, a na tym wyprowadzeniu nie ma napięcia, oznacza to, że jest uszkodzony.
Napięcie źródła odniesienia często stanowi też napięcie progowe na wejściu wzmacniacza błędu.
3. Generator taktujący. Czasem ma zewnętrzne, a czasem wewnętrzne elementy ustalające częstotliwość. Przy zewnętrznych można ustawić ją w szerokim zakresie, przy wewnętrznych jest stała albo można wybrać jedną z 2–3 wartości. Ustala częstotliwość pracy przetwornicy.
4. Wzmacniacze błędu. TL494 ma dwa: jeden służy do pomiaru napięcia, drugi — prądu. Najczęściej jednak wzmacniacz błędu jest tylko jeden, ale nie oznacza to, że nie można kontrolować zarówno prądu, jak i napięcia. Trzeba po prostu zbudować parę zewnętrznych obwodów i połączyć je z tym wejściem (tak zrobiono w wielu przetwornicach ze stabilizacją prądu i napięcia). Przy okazji: podanie na to wejście napięcia nieco wyższego od referencyjnego może całkowicie wyłączyć przetwornicę. Czasem jest to wygodne, jeśli układ nie ma osobnego wejścia do sterowania włączaniem i wyłączaniem.
5. Obwód wzmacniacza formującego „martwy czas”. W niektórych sterownikach można regulować przerwę między sygnałami wyjściowymi, czyli maksymalną szerokość impulsu w %. Bywa to potrzebne, by chronić tranzystory wyjściowe przed uszkodzeniem — chodzi o to, żeby jeden zdążył się zamknąć, zanim drugi się otworzy.
To wejście często wykorzystuje się też do łagodnego startu, podłączając do niego kondensator.
6. Układ sterujący. W uproszczeniu synchronizuje pracę generatora i wzmacniaczy błędu.
Napięcie na wyjściu wzmacniacza błędu może zmieniać się nawet kilka razy w ciągu jednego taktu. Żeby nie dopuścić do „drgań”, układ nie pozwala wygenerować kolejnego impulsu sterującego przed następnym sygnałem taktującym.
Wygląda to tak: układ sterujący włącza sterowanie tranzystorem wyjściowym, napięcie na wejściu wzmacniacza przekracza napięcie referencyjne, układ sterujący wyłącza tranzystor mocy i nie włącza go ponownie aż do następnego taktu generatora. Potem wszystko się powtarza.
Na tym właśnie polega zasada działania PWM.
7. Układy mogące pracować w trybie dwutaktowym (tak jak TL494) mają też przerzutnik, który steruje tranzystorami na przemian. Czyli najpierw ustala szerokość impulsu dla jednego tranzystora, potem dla drugiego itd.
TL494 można przełączyć w tryb sterowania jednotaktowego. Wtedy przerzutnik jest blokowany, a wyjścia pracują synchronicznie. Jest to potrzebne w zasilaczach jednotaktowych lub przetwornicach DC-DC, na przykład obniżających lub podwyższających napięcie.
Przy okazji, wbudowane w TL494 tranzystory pozwalają zbudować przetwornicę małej mocy bez tranzystorów zewnętrznych. Ich parametry nie są oczywiście rewelacyjne, a dziś nie brakuje układów z mocnymi tranzystorami wbudowanymi, ale wiele lat temu było to przydatne.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Ogólnie rzecz biorąc, ten układ scalony jest już od dawna przestarzały. Współczesne rozwiązania są lepsze i szybsze (mogą pracować z wyższą częstotliwością), umożliwiają start przy bardzo małej mocy, mają wbudowane tranzystory mocy, potrafią mierzyć prąd itd., itp.
Mimo to TL494 była, jest i będzie produkowana, a ten zasilacz jest tego najlepszym potwierdzeniem.
Oczywiście chciałoby się czegoś nowocześniejszego, ale zwykle są to albo zasilacze flyback, albo droższe, markowe rozwiązania. W tanim segmencie wciąż rządzi TL494.

Przeczytałem to, co napisałem, i widzę, że wyszło dość koślawo. Niestety nie jestem wykładowcą i nie mam półtorej godziny na wykład, tylko krótki przegląd, w którym chcę pokazać produkt, przetestować go i trochę opowiedzieć o tym, jak działa.
Na razie nie wiem, jak zmieścić opis w tak niewielkiej ilości tekstu, ale może będę dodawał informacje przy okazji kolejnych recenzji (jeśli będą mi przysyłać sprzęt do rozebrania na części), albo przygotuję obszerniejszy artykuł. Nie wiem, co będzie lepsze.
-----

Pod koniec oględzin zmierzyłem pojemność wejściowych i wyjściowych kondensatorów elektrolitycznych.
Kondensator wejściowy miał pojemność 448µF, choć deklarowana wynosi 680. Tak samo było w zasilaczu 360 W, ale tutaj taka pojemność jest całkiem dopuszczalna, bo przy połączeniu szeregowym otrzymujemy około 225µF. Dla zasilacza 240 W za dobrą wartość uznaje się 240. Krótko mówiąc, zapasu nie ma, ale pojemność nie jest też przesadnie mała.
Na wyjściu również zamontowano kondensatory „bez rodowodu” — trzy sztuki po 1000µF, 63 V.
Nie mam zastrzeżeń ani do pojemności, ani do napięcia: 3000µF przy 5 A to zupełnie wystarczająco (zasilaczowi przeciwsobnemu wystarczy mniejsza pojemność), a 63 V daje zapas. Nie ma sensu stosować kondensatorów na wyższe napięcie.

W poprzedniej recenzji zakwestionowano metodę pomiaru kondensatorów wlutowanych w płytkę. Żeby nie wracać do tego tematu, zmierzyłem pojemność także po wylutowaniu kondensatorów. Jak widać na zdjęciu, różnicy nie ma. A właściwie mieści się ona w granicach błędu pomiaru.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Przed rozpoczęciem testów trochę zlitowałem się nad zasilaczem i go poprawiłem (szkoda mi elementów, które nie są winne temu, że monter to idiota oszczędny człowiek).
Wyżej pisałem, że dioda wyjściowa jest dociśnięta krzywo. Winna jest źle dobrana listwa dociskowa — najpewniej przewidziano ją do elementów w obudowie TO-220 (wielkości standardowego stabilizatora KREN), a obudowa TO-247 jest nieco grubsza. Stąd to przekoszenie.
Są dwa sposoby poprawki.
1. Podłożyć kawałek laminatu.
2. Wywiercić otwór w obudowie i przykręcić mostek diodowy śrubką.
Na zdjęciu widać, że wybrałem pierwszą, najprostszą opcję.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Do testów zasilacza przygotowałem znane już wielu osobom stanowisko, składające się z:
1. Obciążenia elektronicznego
2. Oscyloskopu.
3. Multimetru
4. Termometru bezdotykowego
5. Przewodu zasilającego i przewodów do podłączenia obciążenia.
6. Kartki i bardzo drogiego, profesjonalnego długopisu :))))

Obciążenie elektroniczne pobierało odpowiedni prąd, zamieniając całą pobraną energię w ciepło (i hałas), multimetr mierzył napięcie wyjściowe zasilacza, oscyloskop obserwował tętnienia, termometr mierzył temperaturę podzespołów, a długopis wszystko zapisywał :)

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Nie będę omawiać poszczególnych etapów testu — wszystko widać na zdjęciach i oscylogramach. Powiem tylko, że napięcie przez cały czas utrzymywało się dokładnie na poziomie 47,9 V, a tętnienia nie przekraczały 25–30mV.

1. Bieg jałowy
2. Obciążenie 1 A.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

1. Obciążenie 2 A
2. Obciążenie 3 A

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

1. Obciążenie 4 A
2. Obciążenie 5 A

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Ponieważ zasilacz zachowywał się całkiem przyzwoicie (czym trochę mnie zaskoczył, spodziewałem się gorszego wyniku), kontynuowałem testy.
1. Obciążenie 6 A
2. Potem zwiększałem prąd już co 0,5 A, czyli 6,5 A

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Ale i na tym nie poprzestałem, bo zasilacz nadal uparcie pracował, krzyżując część moich planów i wydłużając czas testów.
1. Przez dodatkowe 10 minut obciążałem go prądem 7 A. Zasilacz działał, choć tętnienia nieco wzrosły (do 50 mV), ale nadal pozostawały całkiem w normie.
2. Na koniec nie wytrzymałem i uruchomiłem zasilacz przy prądzie 7,5 A, ale miałem wrażenie, że po prostu sobie ze mnie kpi. Obciążenie zaczęło się przegrzewać (na ostatnich zdjęciach widać, że pracuje bez górnej pokrywy), więc przerwałem test.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Co mogę powiedzieć: zasilacz przeszedł test, i to śpiewająco. Rzadko mi się to zdarza.
A biorąc pod uwagę, że to nie jest markowy produkt, na wyjściu są bezimienne kondensatory, a te na wejściu są wręcz nadgryzione, to sam już nie wiem, co o tym myśleć.

Oczywiście są też wyniki pomiaru temperatury. Nie wszystko wygląda tu idealnie, są pewne niuanse, ale ogólnie jest nieźle.
Kilka słów o tych niuansach.
Wyniki wskazują na przegrzewanie się dławika wyjściowego, ale tak naprawdę nie jego należy się obawiać, bo nie jest wykonany z ferrytu i ma maksymalną temperaturę pracy 200 stopni (i jest to temperatura graniczna nie materiału, lecz powłoki).
Tymczasem nie należy dopuszczać do wzrostu temperatury ferrytowego rdzenia transformatora powyżej 100-110 stopni. Przy wyższej temperaturze jego parametry gwałtownie się pogarszają i umownie ze 100-watowego robi się 20-watowy. W efekcie przeciąża się przetwornica, potem słychać „bum” i trzeba iść do sklepu po nowe tranzystory.
Za psychologiczną granicę temperatury półprzewodników uważam również około 100-110 stopni. Mogą pracować także w wyższej temperaturze (na pewno do 125), ale spada ich niezawodność.

No i tabelka.
Test przy prądzie 7 A trwał 10 minut. Przy 7,5 A nie mierzono temperatur, ponieważ test był krótkotrwały.
Łączny czas testu wyniósł 2 godziny i 10 minut.

48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć48 V, 5 A i 240 W, czyli zasilacz, który potrafił zaskoczyć

Podsumowanie
Zalety
Zasilacz dostarczył więcej mocy, niż deklarowano
Temperatura pracy w normie
Bardzo niski poziom tętnień
Obecność porządnego filtra na wejściu 220 V
Bardzo dobra stabilność napięcia wyjściowego
Dobra reakcja zabezpieczenia przeciwzwarciowego.
Dobra naprawialność

Wady
Kondensatory filtra wejściowego mają podejrzane pochodzenie
Niska jakość kondensatorów wyjściowych
Mocowanie wyjściowego zespołu diod wymaga bezwzględnej poprawki.
Rezystor obciążający mocno się nagrzewa i warto go wymienić.

Moja opinia. Tym razem mam mieszane uczucia. Z jednej strony kondensatory wejściowe i wyjściowe nieznanego pochodzenia, źle dociśnięty wyjściowy zespół diod, nagrzewający się rezystor i dławik. Z drugiej strony wyniki testów pokazały dużą odporność na przeciążenia, bardzo małe tętnienia i wysoką stabilność napięcia wyjściowego nawet przy granicznych prądach.
Po stronie zalet są też odporność na zwarcie (przez przypadek przez kilka minut próbowałem uruchomić zasilacz ze zwartym wyjściem), półprzewodniki z zapasem parametrów i całkiem przystępna cena.

Czy kupiłbym taki zasilacz? Tak. Wymieniłbym jednak kondensatory elektrolityczne na serię Samwha RD, odsunął od nich rezystor obciążający i dławik wyjściowy, sprawdził docisk zespołu diod i używał. Po takiej przeróbce miałbym całkiem niezły zasilacz za rozsądne pieniądze.
Alternatywnie można kupić zasilacz Mean Well z serii NES, ale u nas kosztuje 1,5 raza więcej, a do tego jest to model 150-watowy, a nie 240-watowy.

Mam nadzieję, że informacje były przydatne, a recenzja ciekawa. Jak zawsze czekam na sugestie i pytania w komentarzach.


Produkt udostępnił sklep w celu przygotowania recenzji.
$20.94
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
8, бис-48/2ф1т характеристики, схема бис 482ф 1, можно ли светодиодный блок питания 36-48 вольт использовать для усилителя мощности, блоки питания базовых станций, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/138-48-volt-5-amper-i-240-vatt-ili-blok-pitaniya-kotoryy-smog-udivit, подключение БИС-48/2Ф1, бис 48\2ф1, 48в 5а, БИС 48/2ф1 характеристики, источник бис 48/2ф1, блок питания 48 вольт на 36 вольт переделка, бис 48/2ф1 цена, переделка блока бис 48\2ф1, бис 48/2ф1т, 48 вольт, 5 ампер и 240 ватт, источники питания на корабле мц 1,5 ампер 48 вольт, усилитель на 48 вольт, блок питания c аккумулятором 48 вольт, нестабилизированный импульсный блок питания 48v 5a, 48в 5а 12в 20а, усилитель 48 вольт, бп 48в 5а, 48в 5а блок питания, система резервирование питания 240вт 48 вольт

Pytania i odpowiedzi

Jaki zakres regulacji ma zasilacz 48 V, 5 A?

Napięcie wyjściowe można regulować w zakresie 35–53 V; autor ustawił 48 V.

Czy warto kupić zasilacz 48 V, 240 W?

Autor by go kupił, ale zaleca wymienić wyjściowe kondensatory elektrolityczne, odsunąć od nich rezystor i dławik oraz sprawdzić mocowanie zespołu diod.

Do czego nadaje się zasilacz 48 V, 5 A?

Może zasilać różne odbiorniki, w tym taśmy LED, a także płytkę regulowanej przetwornicy.


Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze

Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory

Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze2

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. evgeny
    8 sierpnia 2019 15:36#1
    Здравствуйте Андрей, Вас так зовут? Я приветствую Вас из далекой Сибири. Хоть статье скоро 4 года, но тема БП вечна, и у меня появилась пара вопросов. Схема этого БП очень похожа на комповый БП формата АТ, так как у меня несколько штук этих блоков, в том числе и формата АТХ, у меня чешутся руки изготовить самому БП как на 24В, 36В и 48В. Тем более, что цена описываемого блока перевалила за $30. Чтобы не перематывать силовые трансформаторы можно ли применить мостовую схему выходных выпрямителей? Почему-то везде применяют схемы со средней точкой обмотки, хотя расход меди больше, а наши желтолицые братья великие экономисты, но ведь диоды дешевле меди? И второй вопрос, можно ли низкочастотные диоды 1N4007 применять в базовых цепях ключевых транзисторов? VD14 & VD15 видимо UF4007, или тоже 1N4007? И последнее, не могли бы Вы пояснить обвязку 4 ножки TL494, С24 и R19 это софт-старт, а остальные детали? В частности не ясен тип стабилитрона ZD3. Спасибо! 
    +1
    1. 20 sierpnia 2019 02:28#2
      Да, если БП на 12 Вольт, то можно получить 24-28, если надо больше, то перематывать трансформатор.
      Вторичную обмотку с отводом применяют потому, что диодные сборки с общим анодом попадаются гораздо реже и потому проще делать. Кроме того иногда (в АТХ) надо и отрицательное напряжение.
      0

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja