Zasilacz 12 V, 20 A i 240 W z chłodzeniem pasywnym
Tak się złożyło, że zasilacze o napięciu wyjściowym 12 V należą do najpopularniejszych, obok modeli 5 V i 19 V.
5 V służy do zasilania niewielkich urządzeń, ale popularność tego napięcia wzrosła także dlatego, że takie samo napięcie zapewnia port USB. Właśnie dlatego zaczęły „mnożyć się” zasilacze tego typu.
19 V stosuje się w laptopach, a także w zasilaczach używanych przez krótkofalowców i entuzjastów do różnego rodzaju stacji lutowniczych i wzmacniaczy, głównie ze względu na rozsądną moc i kompaktowe wymiary.
Z kolei 12 V to przede wszystkim bezpieczne napięcie, które pozwala przy tym przesyłać całkiem dużą moc. Oczywiście moim zdaniem często można (a czasem nawet trzeba) zastosować 24 V, ale to napięcie częściej spotyka się w urządzeniach przemysłowych.
W domu z 12 V można zasilać popularne taśmy LED do dekoracyjnego podświetlenia i oświetlenia, systemy monitoringu, czasem niewielkie komputery, a także różne miniszlifierki, drukarki 3D itp.
Mam w planach przygotować kilka recenzji podobnych zasilaczy o różnej mocy, a dziś na mój stół trafił model o mocy 240 W z pasywnym chłodzeniem.
Obecnie popularne zasilacze bez wentylatora mają moc do 240–300 W, przy czym te drugie spotyka się znacznie rzadziej. Powiedziałbym nawet, że 240 W to już niemal maksimum.
Na tym kończę krótki wstęp i przechodzę do bohatera recenzji.
Zasilacz w typowej metalowej obudowie. Myślę, że wielu z was widziało podobne modele w sprzedaży.
Był zapakowany w zwykłe białe pudełko, którego nie ma na zdjęciu. Zresztą nie ma tam na co patrzeć.

Wejście i wyjście wyprowadzono na jedną dużą listwę zaciskową. Na górze znajduje się naklejka z opisem przeznaczenia styków, ale przyklejono ją krzywo, co może zmylić niedoświadczonego użytkownika.

Listwa zaciskowa ma osłonę ochronną, która otwiera się pod kątem 90 stopni. To niewielki, ale jednak plus, bo w niektórych modelach osłona nie otwiera się do końca.

Po prawej stronie listwy zaciskowej znajduje się potencjometr montażowy i dioda sygnalizująca włączenie zasilacza.
Deklarowane parametry: 12 V, 20 A. Rzeczywisty producent jest nieznany, a oznaczenie jest typowe dla wielu niedrogich zasilaczy: S-240-12.
Z boku znajduje się przełącznik napięcia wejściowego 110/200 V. Przed pierwszym włączeniem warto sprawdzić, czy jest ustawiony we właściwej pozycji.
Data produkcji: koniec 2016 roku, więc zasilacz można uznać za całkiem świeży.

Na początek sprawdźmy, jakie napięcie wyjściowe ustawiono w zasilaczu.
Ustawiono 12,3 V, zakres regulacji wynosi 10–14,5 V. Po sprawdzeniu ustawiłem wartość bliską 12 V.

Z zewnątrz nie ma już czego oglądać, więc zdejmijmy górną pokrywę i zobaczmy, co jest w środku.

W środku zasilacz nie różni się niczym od innych podobnych, niedrogich modeli.
Od razu przypomniał mi zasilacz 48 V, 240 W. Powiedziałbym nawet, że są identyczne.
A właściwie nie tyle podobne, co w zasadzie ten sam zasilacz, tylko na inne napięcie. Dlatego już na samym początku napisałem, że rzeczywisty producent jest nieznany.

Klasyczny przegląd wnętrza.
1. Filtr wejściowy jest, choć niekompletny: brakuje kondensatora za dławikiem i warystora. Niestety to cecha zdecydowanej większości chińskich zasilaczy.
2. Kondensatory przeciwzakłóceniowe: w obwodzie niebezpiecznym zastosowano kondensator klasy Y1, a w mniej niebezpiecznym zwykły kondensator wysokonapięciowy. Można powiedzieć, że jest w porządku.
3. Mostek prostowniczy na wejściu ma spory zapas parametrów: 8 A, 1000 V, ale nie ma radiatora. W poprzedniej wersji zastosowano mostek 20 A.
Obok widać też dwa termistory połączone równolegle.
4. Kondensatory wejściowe Rubicong — podróbka Rubicona. Gdyby jeszcze ich parametry odpowiadały deklarowanym, ale o tym później.
5. Para tranzystorów wysokonapięciowych dociśniętych do aluminiowej obudowy, która pełni funkcję radiatora.
6. Transformator mocy jest wyraźnie oznaczony jako 240 W, 12 V. Wygląda całkiem nieźle, widać ślady impregnacji lakierem.

Chińscy producenci nadal masowo wytwarzają zasilacze oparte na klasycznych podzespołach. Nie twierdzę, że to źle, ale bardziej renomowani producenci znacznie rzadziej budują już zasilacze na układzie TL494.
Ma to swoje zalety: naprawa takiego zasilacza jest dość prosta, podzespoły są dostępne wszędzie, a dokumentacji jest mnóstwo.

Podobnie jak w wersji 48 V, zastosowano tu wzmocniony radiator. Wyjściowy zespół diod jest dociśnięty do żebrowanego radiatora, który odprowadza część ciepła do obudowy. Jeśli w wersji 48 V nie było to szczególnie potrzebne, to przy prądzie 20 A takie rozwiązanie nie zaszkodzi.

1. Dławik wyjściowy, mimo całkiem rozsądnych wymiarów, nawinięto zaledwie dwoma przewodami, których przekrój jest porównywalny z tym zastosowanym w zasilaczu 48 V.
2. Kondensatory wyjściowe mają deklarowaną pojemność 2200 µF, producent jest również nieznany. Zresztą nie spodziewałem się tu kondensatorów Nichicon ani choćby Samwha.
3,4. Osobno sprawdziłem natomiast docisk elementów mocy, bo poprzednim razem miałem spore zastrzeżenia do mocowania zespołu diod. W tym przypadku wszystko jest zasadniczo w porządku. Można się trochę przyczepić do docisku tranzystorów (po lewej), ale praktyka pokazała, że wszystko działa jak należy.

Wyjmijmy płytkę z obudowy i przyjrzyjmy się jakości lutowania oraz poszukajmy „wpadek” producenta.

Zastosowano tranzystory wysokonapięciowe z dużym zapasem, więc nie ma się czym martwić. Ponadto obudowa TO247, w której je wykonano, poprawia odprowadzanie ciepła do radiatora.
Wyjściowy zespół diod MBR30200 składa się z dwóch wysokonapięciowych diod Schottky’ego. Jestem trochę sceptyczny wobec stosowania wysokonapięciowych diod Schottky’ego, bo nie mają już przewagi nad zwykłymi pod względem spadku napięcia. Zachowują jednak przewagę w postaci większej szybkości przełączania, czyli mniejszych strat dynamicznych.

Widok płytki drukowanej od spodu.

Lutowanie wygląda całkiem dobrze, w tej części zasilacza wszystko jest w porządku, a nawet czysto.

Ścieżki prądowe zostały dodatkowo pokryte lutowiem, żeby zwiększyć ich przekrój. Tu również nie ma większych zastrzeżeń, choć moim zdaniem w niektórych miejscach lutowia jest trochę za mało.

Znalazłem jednak jeden nieprzyjemny szczegół. Jeden ze styków prądowych jest dość słabo przylutowany. Można oczywiście powiedzieć, że na każdy biegun przypadają po trzy styki, ale może się przecież zdarzyć, że właśnie ten będzie obciążony. Dlatego zawsze radzę sprawdzać jakość wykonania zasilacza przed zakupem. A właściwie, mówiąc precyzyjniej — przed zakupem taniego zasilacza zawsze warto sprawdzić jakość montażu.
Na płytce znajduje się oznaczenie, którego nie do końca rozumiem. Wygląda na to, że płytka jest przeznaczona do zasilacza o mocy do 365 W, ale raczej z aktywnym chłodzeniem (na płytce jest miejsce na złącze wentylatora, ale samego złącza i niezbędnych elementów brakuje).

Przy okazji zmierzyłem pojemność kondensatorów.
Kondensatory wejściowe mają łącznie 166 µF (dwa po 330 połączone szeregowo), choć podano 470 µF (czyli łącznie 235 µF). To trochę mało jak na moc 240 W.
Kondensatory wyjściowe mają łącznie około 6600 µF, zgodnie z oznaczeniem 2200 × 3. Tu nie ma zastrzeżeń — w zasilaczach o podobnych parametrach to normalne, nawet w markowych. W tych markowych stosuje się jednak kondensatory lepszej jakości.

Ponieważ schemat zasilacza jest praktycznie identyczny jak w modelu 48 V, wprowadziłem tylko odpowiednie poprawki, zamiast rysować go od zera. Nie gwarantuję 100% zgodności, ale myślę, że 99% się zgadza :)

Teraz można już przeprowadzić testy.
Jako stanowiska testowego użyłem:
1. Obciążenie elektroniczne
2. Multimetr
3. Oscyloskop
4. Kamera termowizyjna
5. Termometr
6. Długopis i kartka. Linku do kartki nie ma.

1. Praca bez obciążenia.
2. Obciążenie 5 A, tętnienia około 50 mV

1. Obciążenie 10 A, napięcie spadło tylko nieznacznie, a tętnienia pozostały na tym samym poziomie
2. Obciążenie 15 A, praktycznie bez zmian

Od czasu przeprowadzenia dużego testu akumulatorów przerobiłem obciążenie, żeby zwiększyć maksymalny prąd do 30 A. Coś jednak poszło niezupełnie zgodnie z planem i maksymalny prąd jest ograniczony do 16383 mA (14 bitów). Dlatego, żeby kontynuować test, musiałem sięgnąć po zwykłe radzieckie rezystory o rezystancji 10 Ω. Przy napięciu 12 V zapewniają prąd obciążenia około 3,6 A.

1. 20 A, napięcie spadło zaledwie o 70 mV, poziom tętnień praktycznie nie różni się od wyników poprzednich testów i wynosi 60 mV
2. Jako dodatkowy test nagrzewania postanowiłem podnieść napięcie wyjściowe do 12,55 V i pomęczyć zasilacz jeszcze przez 15 minut. Moc wyjściowa zasilacza wynosiła wtedy około 250 W.
Jak widać na zdjęciu, praktycznie nie wpłynęło to na wynik.

W poprzednim teście byłem tak zaskoczony jakością pracy zasilacza, że przeprowadziłem nawet testy przy przeciążeniu półtorakrotnym. Z zasilacza o mocy 240 W uzyskałem 360 W i dopiero wtedy zacząłem się poważnie martwić o przegrzanie.
Tym razem jest jednak trochę gorzej. Na początek zdjęcie z kamery termowizyjnej, wykonane pod sam koniec testu przy mocy 250 W.
Najgorętszym elementem jest dławik wyjściowy. Podobnie było zresztą podczas testu zasilacza 48 V. Jak wtedy pisałem, materiał, z którego wykonano ten dławik, jest odporny na takie temperatury. Ograniczeniem jest wytrzymałość izolacji przewodu, którym został nawinięty.
Dla towarzystwa sfotografowałem rezystory obciążające, na których wydzielało się zaledwie około 50 W. Obciążenie elektroniczne przejmowało około 200 W, a temperatura jego radiatorów wynosiła 61°C.
Tak jak poprzednio, zebrałem wszystkie dane w jednej tabeli.
Test odbywał się w temperaturze pokojowej. Zasilacz leżał poziomo na stole, co nieco pogarszało warunki chłodzenia; w pozycji pionowej chłodziłby się lepiej.
Każdy etap trwał 20 minut, po czym mierzyłem temperaturę i zwiększałem prąd o jeden stopień.
Ostatni etap był dodatkowy i trwał 15 minut, czyli łącznie 20+20+20+20+15= 1 godz. 35 min.
Wyniki są wyraźnie lepsze niż w przypadku zasilacza 48 V, ale powiedziałbym, że całkiem akceptowalne. Najdelikatniejszy element, czyli transformator mocy, nie przegrzewa się.

Kiedyś w komentarzach poruszono temat niskiej sprawności takich zasilaczy i naprawdę zaciekawiło mnie, jaka jest ich rzeczywista sprawność.
Oczywiście nie mogę zagwarantować dużej dokładności, bo w pomiarze bierze udział wiele przyrządów pomiarowych, a każdy ma swój błąd pomiaru. Starałem się jednak wykonać go jak najrzetelniej.
A więc zmierzyłem pobór mocy zasilacza bez obciążenia oraz przy obciążeniu 33, 66 i 100%. Otrzymałem następujące wyniki:
Wejście - wyjście - sprawność.
4,2 - 0 - 0
96,2 - 79 - 82%
189,3 - 159 - 84%
290,4 - 238 - 82%
Mówiono, że sprawność podobnych zasilaczy wynosi około 60–70%. Szczerze mówiąc, nie chciało mi się w to wierzyć. Wcześniej oceniałem ją jednak na podstawie ilości wydzielanego ciepła, bo trudno nie zauważyć „dodatkowych” 100 W ciepła. Dlatego postanowiłem przeprowadzić ten test i myślę, że było warto.

Oczywiście w komentarzach mogą się pojawić pytania: „A co z Mean Well? Dlaczego nie Mean Well?”. Bardzo cenię zasilacze tej firmy i często ich używam, dlatego z ciekawości postanowiłem porównać testowany zasilacz z modelem Mean Well. Warto jednak zaznaczyć, że porównywałem go z zasilaczem z serii RS, a dokładniej RS-150-12, czyli 12 V, 150 W. Obecnie kosztuje on około 36 dolarów — link.
Zasilacze z tej serii są świetne, a ich niezawodność rzeczywiście stoi na wysokim poziomie. Widoczny na zdjęciu egzemplarz pracował przez około 3 lata w systemie monitoringu wizyjnego przy obciążeniu bliskim 90%, po czym został profilaktycznie wymieniony na nowy.
Producent deklaruje:
Trwałe kondensatory elektrolityczne 105°C
Zestaw zabezpieczeń przed zwarciem, przeciążeniem i przepięciem
Kompatybilność elektromagnetyczna: EN50082-2/EN61000-6-2 dla przemysłu ciężkiego
Wysoka temperatura pracy do 70°C
Odporność na wibracje 5G
Małe wymiary, duża gęstość mocy
Wysoka sprawność, trwałość i niezawodność
Wszystkie moduły przechodzą 100-procentowy test
Dotyczy to jednak właśnie serii RS. Zwykłe zasilacze MenWell z serii S-xxx-xx są nieco prostsze, ale też tańsze.


Filtr wejściowy jest bardziej rozbudowany niż w omawianym zasilaczu, ale warystora na wejściu nadal nie ma.

1. Termistor jest osłonięty koszulką termokurczliwą, ale co ciekawe, dopiero podczas przygotowywania zdjęć do publikacji zauważyłem, że są dwa termistory. Drugi jest „goły” i znajduje się na prawo od przełącznika.
2. Kondensatory wejściowe Rubicon, a nie RubiconG. Łączna pojemność wynosi 165 µF przy mocy wyjściowej 150 W.
3. Tranzystor wysokonapięciowy ma dodatkową izolację. Zastosowano inny sterownik PWM, dlatego obok jest zupełnie pusto.
4. Są dwa zespoły diod wyjściowych, a na wyprowadzeniach obu znajdują się koraliki ferrytowe, co praktycznie nigdy nie zdarza się w niedrogich chińskich zasilaczach. Takie same koraliki są też na niektórych kondensatorach.
5. Za to dławik wyjściowy wykonano zgodnie z najlepszymi chińskimi tradycjami :) Uzwojenie jest krzywe, a całość zalano jakimś klejem.
6. Kondensatory wyjściowe są markowe, o pojemności 3 × 1000 µF i napięciu 35 V, co jest bardzo dobrym rozwiązaniem. W omawianym zasilaczu kondensatory mają napięcie znamionowe 25 V, ale w układzie przeciwsobnym to normalne (w zasilaczach komputerowych stosuje się nawet kondensatory na 16 V).

Dziś nie będę wymieniał zalet i wad, tylko po prostu opiszę moje wrażenia z użytkowania zasilacza.
Moim zdaniem to typowy „przeciętny” chiński zasilacz. Nagrzewanie mieści się w dopuszczalnych granicach, jakość montażu jest średnia, ale za to poziom tętnień jest niski, a napięcie wyjściowe nie „odpływa” pod wpływem nagrzewania (to dość ważne). Producent nie przejmuje się zbytnio doborem podzespołów, o czym świadczą nieznane kondensatory na wejściu. Z oznaczeń wynika, że ich pojemność jest wystarczająca, ale pomiar pokazuje, że jest zaniżona. W podobnej sytuacji po prostu dodałem jeden kondensator 100 µF × 400 V, wylutowany z płytki monitora.
Najbardziej krytycznymi elementami, które w tym zasilaczu będą miały wpływ na jego żywotność, są kondensatory wyjściowe.
Poza tym to całkiem przyzwoity zasilacz. Przeszedł wszystkie testy bez problemów, ale niestety nie udało mi się uzyskać takich wyników jak w jego wersji 48 V. Moim zdaniem to przeciętny zasilacz za całkiem rozsądne pieniądze.
Mam nadzieję, że recenzja była przydatna. Starałem się przekazać jak najwięcej informacji.
targa pt-400cf, hf 100 w t a электросхема, ecola d2l100 схема, схема new nemic lambda cem-3 pwb-653b power supply pcb board pwb653b cem3 - sb industr, схема бп pcb0250a, импульсный блок питания s-240-12 12v 20a 240w инструкция, чем защищать бп 240 вт, ecola b2l250esb схема, comtech 250w round 12v ремонт, схема китайского блока питания ant-251a-a05, sl-500a блок питания, схема, блок питания d2l060esb схема, fada md60v20ah ремонт схема sno21c, ys30-l-a2, b2l250esb- электросхема блока питания, b2l250esb электросхема, схема блока питания ecola 12в, zc-bsps 25w 12v 2.1a ремонт, zc-bsps 150w 12v 12,5a схема, характеристики на блок питания модели s-200-12s, блок питания мини пк 250 - 300 ватт, блок питания трансформаторный 12v 20а, en-250-12 схема, 3, китайский блок питания ys-250-12 для светодиодных лент схема
Pytania i odpowiedzi
Jakie parametry ma zasilacz S-240-12?
Deklarowane parametry to 12 V, 20 A i 240 W. Napięcie wyjściowe można regulować w zakresie 10–14,5 V.
Jak autor ocenia działanie S-240-12?
To typowy chiński zasilacz o przeciętnej jakości wykonania. Podczas testów temperatura pozostawała w dopuszczalnych granicach, tętnienia były niskie, a napięcie wyjściowe nie zmieniało się podczas nagrzewania.
Jakie wady wykryto w S-240-12?
Jeden ze styków mocy był niezbyt dobrze przylutowany, a zmierzona łączna pojemność kondensatorów wejściowych była niższa od deklarowanej. Zdaniem autora to kondensatory wyjściowe mogą mieć największy wpływ na żywotność zasilacza.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze32
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.