/       /       /    Niewielki zasilacz awaryjny do systemów kontroli dostępu
Wesprzyj projekt na Patreon


Niewielki zasilacz awaryjny do systemów kontroli dostępu

$23.19
Przejdź do sklepu
Wielu użytkowników komputerów przywykło do tego, że zasilacz awaryjny to dość spore urządzenie, które zwykle stoi gdzieś pod biurkiem i od czasu do czasu piszczy, gdy zabraknie prądu.
Małe urządzenia również wymagają zasilania awaryjnego, dlatego produkuje się takie oto niewielkie UPS-y.
Oczywiście można też użyć zwykłego „komputerowego” zasilacza awaryjnego, ale wiąże się to z kilkoma problemami:
1. Nie wszystkie potrafią pracować przy niewielkim obciążeniu
2. Sprawność takiego rozwiązania jest zwykle jak w parowozie.
3. Akumulator znajduje się obok nagrzewającego się transformatora, co może znacznie skrócić jego żywotność.


Przy okazji, zwykłe UPS-y potrafią czasem „wyświadczyć niedźwiedzią przysługę” komputerom, które powinny działać bez przerwy, na przykład w systemie monitoringu. Nie jest to bezpośrednio związane z tematem recenzji, ale pokażę sytuację, w której UPS może wręcz zaszkodzić.
1. Konfigurujemy komputer tak, aby uruchamiał się automatycznie po przywróceniu zasilania i prawidłowo się wyłączał po rozładowaniu akumulatora.
2. Jest prąd, wszystko działa
3. Odłączamy zasilanie, komputer pracuje z akumulatora
4. Akumulator się rozładował, UPS wysłał polecenie wyłączenia komputera.
5. Rozpoczyna się automatyczne zamykanie systemu i w tym momencie zasilanie zostaje przywrócone.
6. Komputer wyłączył się automatycznie, ale prąd już jest.
7. No i po wszystkim.


Przez niemal cały czas „obcowania” z tym produktem nie opuszczała mnie myśl: no proszę, jednak potrafią, kiedy chcą. Ale zmieniłem zdanie, gdy narysowałem schemat urządzenia.

Ale po kolei, najpierw oględziny.
Produkt dotarł do mnie w foliowej kopercie z zamknięciem strunowym, w której znajdowało się kartonowe pudełko i woreczek z pilotami radiowymi.


W zestawie znajdują się:
1. Zasilacz awaryjny
2. Cztery piloty radiowe
3. Płytka odbiornika sygnałów z pilotów
4. Instrukcja.

Urządzenie jest sprzedawane w trzech wariantach:
1. Z jednym pilotem radiowym
2. Z dwoma pilotami radiowymi
3. Z czterema pilotami radiowymi

Uznałem, że skoro już zamawiam, to wybiorę najbogatszy zestaw. Poza tym, moim zdaniem, właśnie ten wariant najbardziej się opłaca, zwłaszcza że piloty lubią się psuć albo gubić.


Instrukcja jest po chińsku i angielsku. Oprócz opisu zawiera przykładowe schematy podłączenia.


Moduł odbiornika. Niewielka płytka ze sprężynową anteną. Nie ma tu wiele do powiedzenia, poza tym, że działa :)
Na płytce można ustawić własny kod. Po jego zmianie trzeba ustawić taki sam kod w pilotach.
Kod ustawia się za pomocą zworek z cyny. Zwykle nie ma potrzeby go zmieniać, ale jeśli po naciśnięciu przycisku na twoim pilocie sąsiadowi otwiera się brama elektryczna albo nagle wraca do domu, lepiej go zmienić :)))


Wzornictwo pilotów jest chyba wielu osobom znane, tyle że w tym przypadku pilot ma tylko jeden przycisk, i to czerwony — zupełnie jak w filmach.
Jest wysuwana antena, ale w rzeczywistości pilot działa całkiem nieźle również ze schowaną anteną.
Ogólnie zwykły pilot, nic nadzwyczajnego.


Pilot otwiera się bardzo łatwo: trzy niewielkie wkręty samogwintujące i jesteśmy w środku. Zasilanie zapewnia standardowa bateria 12 V, dobrze znana użytkownikom alarmów samochodowych. Choć ostatnio częściej trafiają się cienkie baterie litowe.


Na płytce pilota również znajdują się zworki. Aby kod się zgadzał, konfiguracja zworek w pilocie i odbiorniku musi być taka sama.

Osobiście uważam, że sterowanie drzwiami za pomocą pilota radiowego to kiepski pomysł, a mówiąc dokładniej — dodatkowa luka w zabezpieczeniach. Dlatego lepiej stosować je tylko w obiektach, gdzie bezpieczeństwo nie jest kluczowe.


Pilot i pozostałe dodatki raczej nikogo szczególnie nie interesują, więc kończę ich opis i przechodzę do recenzji tego, co właściwie mnie zainteresowało.
Od razu powiem, że gdy wziąłem urządzenie do ręki, sprawiało wrażenie całkiem markowego produktu — wykonanie jest bardzo staranne.



Oprócz znanego zdjęcia z pudełkiem, żeby łatwiej było ocenić wymiary, dodam też grafikę ze sklepu.


Obudowa składa się z aluminiowego chassis w kształcie litery L, które pełni jednocześnie funkcję radiatora, oraz przezroczystej pokrywy osłaniającej większość podzespołów.


Prawie cały przedni bok zajmuje długa listwa zaciskowa. Niżej pokażę schemat i wyjaśnię, do czego służą poszczególne zaciski.
Po lewej znajduje się potencjometr montażowy, którym reguluje się czas opóźnienia przełączania przekaźnika.


1. Po lewej stronie znajduje się gniazdo zasilania. W zestawie jest kawałek przewodu z pasującą wtyczką. Podczas testów używałem złączek Wago, ale moim zdaniem w tym przypadku lepsza byłaby złączka śrubowa.
2. Po prawej stronie znajduje się gniazdo do podłączenia modułu radiowego.
3, 4. Montaż modułu nie sprawia większych problemów, poza tym, że nie da się go całkowicie wsunąć w gniazdo — kondensator strojeniowy i cewka oprą się o obudowę przekaźnika. Nie wpłynie to na działanie urządzenia, ale zapas miejsca przy projektowaniu wyraźnie okazał się zbyt mały.


A teraz przejdę do opisu podłączenia, a przy okazji opowiem o funkcjach tego urządzenia.
W gruncie rzeczy cała ta konstrukcja to zasilacz + moduł ładowania akumulatora + układ sterowania zamkiem elektrycznym.
Skoro opisuję podłączenie, skupię się na module sterującym.
W zasadzie to po prostu układ podtrzymujący sygnał sterujący przez określony czas. Czyli mamy:
1. Wejście z pilota radiowego
2. Wejścia sygnałów zewnętrznych (Push1 Push2), na które podaje się 12 V albo 0 V, zależnie od wejścia (aktywne stanem 0 lub 1).
3. Wejście z separacją galwaniczną, na które można podać sygnał o napięciu 3–12 V, na przykład z Arduino albo zwykłej baterii.

Na wyjściu znajduje się przekaźnik ze stykiem przełącznym. Odpowiednio przełączając styki, można podać 12 V na obciążenie albo odciąć jego zasilanie.

Po lewej stronie widać też potencjometr montażowy, którym ustawia się czas podtrzymania. Sygnał sterujący można więc podać na krótko, a przekaźnik pozostanie załączony przez określony czas. Zakres regulacji wynosi około 0,5–15 sekund.
Trzeba jednak pamiętać, że układ nie działa jak przerzutnik monostabilny. Jeśli na przykład ustawimy 10 sekund i zewrzemy wejście na sekundę, przekaźnik załączy się na 10 sekund. Jeśli ustawimy 5 sekund, ale będziemy utrzymywać sygnał przez 10 sekund, przekaźnik również będzie działał przez 10 sekund.

W przypadku zamka elektromechanicznego lub rygla ustawia się minimalny czas i podawanie zasilania na obciążenie po zadziałaniu układu.
W przypadku zamka elektromagnetycznego jest odwrotnie: czas ustawia się na 10–15 sekund, a przekaźnik powinien odłączać zasilanie.

Uwaga, układ nie jest przeznaczony do przełączania wysokiego napięcia. Zakłada się, że całe zasilanie pochodzi z tego samego zasilacza. Styk wspólny przekaźnika jest połączony z masą (minusem układu), a równolegle do styków przekaźnika podłączono diody zabezpieczające.

Płytka ma też wyjście 12 V do zasilania sterownika oraz osobne zaciski do podłączenia akumulatora.

Schemat jest mocno uproszczony. Wygląda na to, że narysowano go już w sklepie, a dla każdego wariantu podłączenia lepiej przygotować osobny rysunek. Jeśli potrzebujecie tych informacji, mogę podać kilka wariantów.


Przewody do podłączenia zasilania i akumulatora są w zestawie, samego akumulatora nie dołączono.


Obudowa jest pokryta folią ochronną. Polecam ją zdjąć, bo chłodzenie będzie wtedy lepsze. Ja od razu tego nie zrobiłem i przeprowadziłem z nią połowę testów.


Pokrywa ochronna jest mocowana dwoma śrubami M3. W praktyce nie trzeba jej zdejmować, bo do wszystkich złączy jest dostęp, a jedyny bezpiecznik jest wlutowany.


Zanim obejrzałem płytkę, postanowiłem zrobić kilka wstępnych pomiarów. Jak się okazało, słusznie.
Na wyjściu 12 V wszystko wygląda dobrze, ale na wyjściu do podłączenia akumulatora miernik pokazał ponad 16 V.


Następnie przeprowadziłem kilka testów z akumulatorem i zauważyłem kilka rzeczy.
1. Pobór prądu przez płytkę bez obciążenia wynosi około 50 mA.
2, 3. Prąd ładowania wynosi około 100 mA przy napięciu akumulatora 12,5 V.
4. Ustaliłem, że ładowarka nie zna pojęcia ograniczenia napięcia i bez obciążenia podaje na wyjściu do 16,5 V, więc przeprowadziłem eksperyment.
Dobrałem dwa rezystory, po których podłączeniu napięcie było zbliżone do napięcia końca ładowania (w rzeczywistości powinno wynosić 13,8 V), i obliczyłem prąd płynący przez akumulator przy takim napięciu.
Wyszło mi, że rezystancja obciążenia wynosi 208 Ω (300+680 Ω równolegle). Przy napięciu 14,05 V prąd wyniesie 67 mA (14,05/208=0,067).

Z jednej strony prąd ładowania jest na tyle mały, że nie powinien uszkodzić akumulatora, z drugiej jednak nie jest na tyle duży, by naładować go w rozsądnym czasie.
Czyli z brakiem automatycznego zakończenia ładowania można jeszcze jakoś żyć, ale ładowanie akumulatora o pojemności 7 Ah przez ponad trzy doby to już trochę długo. A jeśli podłączymy mały akumulator, na przykład 1 Ah, brak odcięcia ładowania zacznie mieć znaczenie.


Układ scalony wysokonapięciowego sterownika PWM i wyjściowy zespół diod są przykręcone do radiatora. Radiator jest z kolei połączony z przewodem ochronnym gniazda wejściowego, dlatego ze względów bezpieczeństwa trzeba koniecznie podłączyć uziemienie.


Odkręcamy płytkę od radiatora i wyjmujemy. Od spodu ułożono grubą folię ochronną — plus dla producenta.


Filtr wejściowy jest praktycznie kompletny.


Wszystko zrobiono niemal jak z podręcznika:
1. Na wejściu są kondensatory klasy X i Y, i to nie tylko te podłączone do przewodu
uziemiającego, ale także między uzwojeniami.
2. Co więcej, jest też warystor, co zdarza się naprawdę rzadko.
3. Jest również termistor ograniczający prąd ładowania kondensatora filtra. Próbowałem odczytać oznaczenia diod mostka, ale wygląda na to, że ich wyprowadzenia specjalnie wygięto tak, żeby nie było ich widać.
4. Sam kondensator ma wprawdzie pojemność zaledwie 33 µF, zamiast wymaganych 56–68 µF, ale jest całkiem markowy.


To, że zastosowano porządny kondensator wejściowy, nie jest przypadkiem. Na zdjęciu ze strony sklepu widać kondensator innej firmy (Samwha), ale o porównywalnej jakości.
To samo dotyczy kondensatorów wyjściowych.


Nie mniej niż filtr zaskoczył mnie fakt, że zastosowano tu mocny sterownik PWM KA5L0380R, również całkiem markowy, produkcji Fairchild. Jeśli dobrze pamiętam, ten właśnie sterownik stosowano w tunerach satelitarnych Samsunga; zresztą prefiks KA w oznaczeniu nawiązuje do firmy Samsung.
Ten sterownik przeznaczony jest do budowy zasilaczy o mocy do 75 W i ma wiele zabezpieczeń: przed przegrzaniem, przeciążeniem oraz zbyt wysokim i zbyt niskim napięciem.

Za to na wyjściowym zespole diodowym oszczędzono: zastosowano YG902C2, przystosowany do prądu 10 A (nie jestem pewien, czy 1 × 10, czy 2 × 10), ale gorsze jest to, że nie jest to dioda Schottky’ego.


Zasilacz ma maksymalną moc wyjściową 60 W, a zastosowany transformator ma spory zapas (E30/15/11). Z moich obliczeń wynika, że w tym układzie jego moc wynosi 80–100 W.
Na minus zaliczam to, że układ scalony i zespół diodowy przykręcono bez pasty termoprzewodzącej!


Krótko o pozostałych elementach:
1. Układ sprzężenia zwrotnego zgodny ze sztuką: transoptor, TL431, obwód korekcji i regulacji napięcia wyjściowego (regulacja jest bardzo płynna). Zasilacz pracuje bezgłośnie w całym zakresie mocy.
2. Na wyjściu są nie tylko markowe kondensatory, ale też solidnych rozmiarów dławik.
3. Przekaźnik przełączający akumulator, diody separujące zasilanie i ładowarkę.
4. Układ timera i transoptor zapewniający izolację galwaniczną sterowania.
5. Przekaźnik sterujący obciążeniem i potencjometr montażowy timera.
6. Montaż jest bardzo gęsty. Nie dość, że sama płytka jest dwustronna, to elementy znajdują się nawet pod transformatorem. To jednak niezbyt dobre miejsce dla kondensatora elektrolitycznego.


Na wszelki wypadek kilka ogólnych zdjęć płytki z dwóch stron.




Choć płytka jest dwustronna, elementy znajdują się tylko po jednej stronie. Co ciekawe, wszystkie są przewlekane, a nie SMD. Trochę to nietypowe, przypomina niektóre markowe urządzenia.


Kolejny plus: na płytce są wszystkie niezbędne szczeliny izolacyjne. I to nie tylko między „gorącą” a „zimną” stroną, ale także między stykami złącza wejściowego. Duży plus dla producenta.


Jak pewnie już się domyśliliście, postanowiłem narysować schemat tego urządzenia. Szczególnie interesowała mnie realizacja układu ładowania i kontroli akumulatora. To dość żmudna praca, ale ciekawość zwyciężyła :)
Trochę ułatwiało sprawę to, że niektóre wartości elementów są opisane na samej płytce, ale niestety nie wszystkie mają oznaczenia pozycyjne.


Dla wygody podzieliłem schemat na umowne bloki, na których zaznaczono:
Czerwony — wysokonapięciowa część zasilacza
Niebieski — niskonapięciowa część zasilacza
Zielony — ładowarka i przekaźnik akumulatora
Pomarańczowy — układ opóźniający załączenie przekaźnika.


Interesował mnie układ ładowania i przełączania akumulatora, dlatego wyodrębniłem go osobno, usuwając przy okazji elementy niezwiązane z jego działaniem.
Czerwony — część ładowarki
Niebieski — sterowanie przekaźnikiem.
Czarny — główny zasilacz.
Wyraźnie widać, że projektował to student, bo ładowanie odbywa się po prostu przez rezystor. Czyli mamy obwód: dodatkowe uzwojenie transformatora, prostownik, rezystor.
Nie mniej zaskoczyło mnie to, że akumulator jest przełączany za pomocą przekaźnika. Kiedyś pokazywałem, jak samodzielnie zrobić niewielki zasilacz awaryjny. Nie było tam przełączania, za to była ochrona przed nadmiernym rozładowaniem, stabilizacja prądu ładowania oraz zabezpieczenie przed nieprawidłowym podłączeniem akumulatora. Był jednak też minus: w trybie pracy na wyjściu było nie 12 V, a 14.

Tutaj jest odwrotnie. Jedyną zaletą tego rozwiązania (poza prostotą) jest to, że przy zasilaniu z sieci na wyjściu będzie 12 V, a 12–13,5 V pojawi się dopiero po przełączeniu na akumulator.

A skoro już mowa o przełączaniu, moim zdaniem lepiej, żeby zasilanie urządzenia albo w ogóle nie było przerywane, albo żeby przerwa trwała dłużej niż czas przełączania styków przekaźnika. Niektóre kamery wideo lub sterowniki mogą się „zawiesić”.

Schemat zdecydowanie wymaga dopracowania, ale nie tym razem. Mała zapowiedź: mam jeszcze jeden podobny zasilacz do zrecenzowania. Do jego recenzji planuję wymyślić (a właściwie już wymyśliłem) niewielką płytkę, która pozwoli go ulepszyć i usunąć większość niedociągnięć. Jeśli uważacie, że ma to sens, przygotuję schemat i rysunki.


Podczas pisania, oględzin montażu i rysowania schematu nie opuszczało mnie wrażenie, że coś już skądś znam. Można odnieść wrażenie, że zasilacz projektowało kilka osób, bo część rozwiązań zrealizowano po prostu świetnie, a część — fatalnie.
Jakby to było porządne, dobre auto, ale jedno z trzech kół pochodziło od roweru.

Albo jeszcze jedna analogia :)


Obejrzałem urządzenie, narysowałem schemat, trochę je pochwaliłem i trochę skrytykowałem — pora przeprowadzić testy.
Zmontowałem klasyczne stanowisko testowe, składające się z:
1. Obciążenie elektroniczne
2. Multimetr
3. Oscyloskop
4. Termowizor
5. Termometr
6. Długopis i kartka.


Następnie sprawdziłem zasilacz pod obciążeniem, stopniowo zwiększając je od biegu jałowego do maksymalnej mocy.
1. Bieg jałowy.
2. 15 W (1,25 A)


1. 30 W (2,5 A)
2. 45 W (3,75 A)


Tętnienia zaczęły być widoczne na oscyloskopie dopiero przy maksymalnej mocy, co można uznać za świetny wynik.
Na wszelki wypadek przeprowadziłem dodatkowy test przy obciążeniu wynoszącym 110% wartości znamionowej. Nagrzewanie było spore, ale zasilacz działał całkowicie stabilnie.


Na tym jednak nie poprzestałem i zmierzyłem również sprawność. Na wynik wpłynął fakt, że po podaniu zasilania załącza się także jeden z przekaźników, ale nie sądzę, żeby miało to znaczenie przy dużej mocy.
Tym razem pomiar wykonałem za pomocą innego obciążenia elektronicznego, ustawiając tryb stałej mocy — tak wygodniej mierzyć sprawność.


1. Bieg jałowy + załączony przekaźnik.
2. Ładowanie akumulatora.
3. Moc wyjściowa 15 W (25%)
4. 30 W (50%)
5. 45 W (75%)
6. 60 W (100%)

Sprawność wyniosła:
Obciążenie 25% — 74,25%
Obciążenie 50% — 78,53%
Obciążenie 75% — 78,67%
Obciążenie 100% — 78,84%


Wszystkie zmierzone dane zebrałem w tabeli.
Kilka uwag do tabeli. Obciążenie zwiększałem etapami, w odstępach 20 minut; ostatni test trwał 15 minut. Łączny czas testu wyniósł 95 minut.
Temperaturę mostka prostowniczego (pierwsza kolumna) podaję orientacyjnie, ponieważ nie mogłem dosięgnąć go pirometrem, który przy okazji obejmował pomiarem mocny rezystor o wyższej temperaturze. Jako temperaturę transformatora podaję temperaturę jego rdzenia magnetycznego, bo jest to najbardziej krytyczny punkt.


Znając sprawność urządzenia z testów i mając termogram, mogę powiedzieć, dokąd ucieka nadmiar energii.
Na termogramie widać, że najwyższą temperaturę mają uzwojenia transformatora. Podejrzewam, że choć rdzeń dobrano z zapasem, to na przekroju przewodu trochę zaoszczędzono.
Niestety, poprawienie tego jest dość trudne. A jeśli ktoś chce zyskać kilka procent, wymieniając wyjściowy zespół diod na diody Schottky’ego, to jest to jak najbardziej realne.
Nie powiedziałbym jednak, że zasilacz osiągał krytyczne temperatury. Warto zwrócić uwagę chyba tylko na kondensatory wyjściowe, bo pozostałe podzespoły mają jeszcze spory zapas do przegrzania, zwłaszcza że test przeprowadzono przy maksymalnej mocy.
Zasilacz można bezpiecznie eksploatować przy prądzie do 4 A.


To już wszystko, czas na podsumowanie.
Zalety
Wysokiej jakości podzespoły
Rzeczywista moc wyjściowa
Duża liczba wejść sterujących
Sterowanie radiowe
Przemyślana konstrukcja układu (w większości)
Wszystkie piloty są wyposażone w baterie
Bardzo niski poziom tętnień

Wady
Nieprawidłowy układ ładowania
Brak zabezpieczenia przed nadmiernym rozładowaniem akumulatora
Przełączanie między siecią a akumulatorem.
Zaniżona pojemność kondensatora wejściowego

Moja opinia. Szczerze mówiąc, jeśli traktować to urządzenie jako zasilacz i przełącznik do zamka, to sprawdza się świetnie — właściwie trudno się do czegoś przyczepić. Wysokiej jakości podzespoły, poprawna konstrukcja układu, staranne wykonanie.
Jednak jako zasilacz awaryjny, czyli w tym, co stanowi właściwie jego „główną zaletę”, wypada dokładnie odwrotnie. Układ ładowania trzeba poprawić, a właściwie przebudować, a do tego dodać zabezpieczenie przed nadmiernym rozładowaniem.

Widać, że włożono w to sporo pracy, ale część projektu powierzono komuś, kto nie do końca wiedział, co robi.
W planach mam teraz recenzję drugiego, podobnego urządzenia. Zamierzam w końcu wymyślić, jak zrobić to wszystko porządnie.

Na razie kończę. Mam nadzieję, że było ciekawie i przydatnie.
$23.19
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
kb4410 ver 1.2 ибп, страж 3000 схема, схема бесперебойника accordtec 12 вольт, бесперебойника схема, 3, accordtec бесперебойник на 12 вольт схема, ремонт ибп принципиальные схемы ибп, упс схема, ббп-20 схема электрическая принципиальная, бпж схема электропитания, ббп схема, схема ибп 12в для сигнализации, ибп 12 вольт схема, плата резервного питания 12 вольт, блок тс43200 плата двухслойная, схема ибп для компьютера своими руками, диодная сборка yg902c3, какой конденсатор в блоке питания ноутбука, синий конденсатор в блоке питания, схема ups на шимке lnk 520p, принципиальные схемы ибп, ибп 12v схема электрическая, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/253-nebolshoy-blok-bespereboynogo-pitaniya-dlya-sistem-kontrolya-dostupa, ибп рубеж 12в схема принципиальная, схема бесперебойного источника питания для компьютера

Pytania i odpowiedzi

Jaki prąd jest bezpieczny dla tego niewielkiego UPS-a do systemów kontroli dostępu?

Według autora urządzenie można bezpiecznie eksploatować przy prądzie do 4 A.

Jak ustawia się czas podtrzymania przekaźnika?

Potencjometr pozwala ustawić czas w przybliżeniu od 0,5 do 15 sekund. Jeśli sygnał jest podawany dłużej, przekaźnik pozostaje aktywny przez cały czas jego trwania.

Czy ten zasilacz nadaje się do awaryjnego zasilania zamka elektrycznego?

Autor dobrze ocenia urządzenie jako zasilacz i przełącznik zamka. Do pracy z akumulatorem trzeba jednak przerobić układ ładowania i dodać ochronę przed nadmiernym rozładowaniem.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze

Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory

Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze4

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. Andrey
    16 lutego 2018 21:29#1
    Здравствуйте!!
    Подскажите пожалуйста, когда вы доработаете схему заряда аккумулятора. у меня в квартире стоит электро замок и эта плата управления, губит она аккумуляторы только шум стоит. 
    0
    1. 19 lutego 2018 04:47#2
      Для начала надо проверить напряжение на клеммах аккумулятора, оно не должно быть более 13.85 Вольта, лучше даже сделать еще меньше, например 13.75.
      Губит она аккумуляторы не больше, ни меньше других, так как аккумулятор работает в том же режиме что и в других УПСах.
      Если проблема продолжается, значит дело в низком качестве аккумуляторов или высокой температуре.
      0
  2. Александр В
    26 września 2018 11:12#3
    Как всегда интересный обзор, что здесь, что на Муське. По поводу переключения акк-ра, моментально возникает мысль о полевике, которых сейчас огромный выбор (я бы применил IRF9310), не говоря уже о самой системе заряда/разряда. Всё-таки "система" диод-резистор - это просто смешно.

    "Теперь в планах подготовка обзора второго, подобного, устройства. Где я планирую все таки придумать как все это сделать правильно."

    Есть ли уже этот обзор? Если есть, то можно ли ссылочку на него.
    0
    1. 28 września 2018 13:55#4
      Обзор есть, но в итоге там ничего не придумал :(
      https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/396-blok-pitaniya-12-volt-3-amper
      a-dlya-sistem-kontrolya-dostupa.html
      0

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja