Kompaktowa ładowarka / zasilacz QC 3.0
$4.99
Na początek krótkie, nieco liryczne wprowadzenie. Formalnie wszystkie te „ładowarki” są zasilaczami, ponieważ nie mają cech charakterystycznych dla ładowarek. Ponieważ jednak zdecydowana większość użytkowników nazywa je właśnie ładowarkami, żeby było jasne, dziś również będę tak ich nazywał.
Przypomnę też, czym jest QC, czyli Quick Charge.
Urządzenia podłączane do portu USB zwykle korzystają z napięcia 5 V, co jest całkiem logiczne, bo to standardowe napięcie tego portu. Pojemność akumulatorów w urządzeniach mobilnych stopniowo rośnie, a użytkownicy chcą ładować je szybciej — co również jest całkiem logiczne. Z czasem zaczęły więc pojawiać się ładowarki o prądzie wyjściowym do 1, 2, a nawet 3 A, ale ostatecznie wszystko rozbiło się o prawa fizyki: wraz ze wzrostem prądu coraz większe spadki napięcia występują na kablach prowadzących do urządzeń. Do tego dochodzą problemy ze złączami USB, a jeśli jeszcze dodać powszechne oszczędzanie na przewodach w tych kablach, to można gasić światło — i to dosłownie.
Producenci podrapali się po głowach i uznali, że 5 V to zdecydowanie za mało, więc zaczęli produkować ładowarki na inne napięcia, na przykład 9, 12, a nawet 20 V. Nie wspominając już o tym, że nie potrafili się między sobą dogadać, przez co niektóre firmy wymyślają własne „koło na nowo”. Zasada pozostaje jednak ta sama: podnosimy napięcie, prąd maleje, a więc przesyłanie energii do urządzenia staje się bardziej opłacalne. Można też zostawić prąd bez zmian, ale wtedy wraz ze wzrostem napięcia rośnie moc przesyłana do urządzenia.
Jednym z popularnych protokołów szybkiego ładowania jest Quick Charge, a konkretnie jego dwie popularne wersje: QC 2.0 i 3.0.

Ładowarka obsługująca szybkie ładowanie to w zasadzie zwykły zasilacz z dodanym małym układem scalonym, który jest sterowany sygnałami ze smartfona, tabletu, powerbanku itp. Układ ingeruje w pętlę sprzężenia zwrotnego zasilacza i przekazuje mu polecenie ustawienia wymaganego napięcia.
Na przykład smartfon potrafi ładować się napięciem 9 V. Najpierw uruchamia się w standardowym trybie, a jeśli wszystko jest w porządku, ustawia określoną kombinację napięć na liniach danych złącza USB, po czym zasilacz podaje wymagane napięcie — o ile oczywiście potrafi.
Różnica między protokołami QC 2.0 i 3.0 jest niewielka: QC 2.0 pozwala ustawić na wyjściu napięcie 5, 9, 12 lub 20 V, a QC 3.0 robi to samo, ale z krokiem 0,2 V: 5, 5,2, 5,4, 5,6...... 19,6, 19,8, 20,0.
W rzeczywistości QC 3.0 obsługuje również napięcia poniżej 5 V, ale korzysta się z nich znacznie rzadziej.

Tak więc różnica między QC 2.0 a 3.0 nie jest aż tak istotna i w większości przypadków QC 2.0 w zupełności wystarcza.
W każdym razie trafiła mi się niewielka ładowarka obsługująca QC. Przyszła w małej torebce, bez żadnej instrukcji, kolorowego pudełka ani innych dodatków.

Małe pudełeczko, powiedziałbym nawet — całkiem ładne.

Na krótszym boku obudowy znajduje się jedyne złącze USB, w kolorze czerwonym, a na dłuższym — oznaczenia, z których wynika, że urządzenie ma następujące parametry:
Napięcie wejściowe — 100–240 V
Napięcie wyjściowe:
5 V — 3 A (15 W)
9 V — 2 A (18 W)
12 V — 1,6 A (19,2 W)
Pewnie zauważyliście, że wraz ze wzrostem napięcia rośnie też maksymalna moc wyjściowa. To częste zjawisko: im niższe napięcie i wyższy prąd, tym trudniej pracuje zasilacz. Dlatego przy wyższym napięciu sprawność jest zwykle większa i z zasilacza można uzyskać więcej mocy.

Wymiary są nieco większe niż pudełko zapałek, głównie ze względu na grubość obudowy.

Nie będę owijał w bawełnę i przejdę do testów.
Do testów użyłem obciążenia elektronicznego i testera USB, za pomocą którego ustawiałem napięcie wymagane od ładowarki.
Początkowo chciałem pokazać wszystkie obsługiwane przez nią standardy, ale okazało się, że podczas automatycznego wykrywania ładowarka ma tendencję do restartowania się. Nie będę go za to winić, ponieważ podczas automatycznego wykrywania tester próbuje sprawdzić pełny zakres w trybie QC 3.0, zaczynając od około 3 V. Eksperyment pokazał, że ładowarka nie potrafi ustawić napięcia niższego niż 4,2–4,2 V i w rezultacie przechodzi w tryb ochronny.
Przy braku obciążenia, po ustawieniu 5 i 9 V, rzeczywiste napięcie wynosi odpowiednio 5,24 i 9,26 V, co mieści się w granicach normy. Za to plus.

Przy zmianie prądu obciążenia w zakresie od 0 do 3 A i napięciu wyjściowym 5 V spadek napięcia wynosi zaledwie 60 mV, co moim zdaniem jest świetnym wynikiem. Nie wspominając już o tym, że większość spadku zapewne przypada na złącza USB.

Przy 9 V zmiana napięcia była jeszcze mniejsza — 40 mV w całym zakresie 0–2 A.

Po ustawieniu 12 V napięcie bez obciążenia wyniosło 12,3 V, a przy maksymalnym prądzie 1,6 A spadło zaledwie o 30 mV.

Podczas testów odkryłem, że ładowarka obsługuje również protokół Samsung AFC. Przynajmniej za pomocą testera mogę wybrać ten tryb i ładowarka podaje 9 V, ale na razie nie mogę sprawdzić tego z telefonem.

Jeśli chodzi o stabilność napięcia wyjściowego, mogę wystawić ładowarce solidną piątkę, ale pod względem nagrzewania sytuacja wygląda nieco gorzej, a nawet powiedziałbym — smutniej.
Poniżej 9 zdjęć termowizyjnych wykonanych przy maksymalnym deklarowanym prądzie, ułożonych w kolejności —
1, 2, 3 — 5 V po 10, 15 i 20 minutach.
4, 5, 6 — 9 V po 10, 15 i 20 minutach.
7, 8, 9 — 12 V po 10, 15 i 20 minutach.
Chciałem sprawdzić, jak szybko urządzenie się nagrzewa. Wystarczyło więc 20 minut dla każdego napięcia, bo urządzenie nie jest duże, a co za tym idzie, nie ma też dużej masy.
Widać wyraźny wzrost temperatury między 10. a 15. minutą, natomiast między 15. a 20. minutą jest on bardzo niewielki, rzędu 1–2 stopni. To oznacza, że urządzenie osiągnęło stabilny stan termiczny.
Ale temperatura obudowy wynosząca 70 stopni to zdecydowanie za dużo — parzy w rękę, mimo że obudowa jest plastikowa.

Żeby zrozumieć, co się dzieje, musiałem otworzyć obudowę. Można to zrobić dość ostrożnie: najpierw wsunąć coś w rodzaju cienkiej stalowej linijki między czarną i białą część obudowy. Zaczynamy od strony wtyczki zasilania i złącza USB, a następnie podważamy czarną część do góry. Klej puści i pokrywę da się zdjąć.

Obudowa jest uniwersalna, widać w niej dwa miejsca na złącza USB.

Część wejściowa jest bardzo uproszczona, choć to cecha większości kompaktowych urządzeń — często po prostu nie ma gdzie zamontować filtra wejściowego. Rozczarowuje natomiast brak bezpiecznika, który zastąpiono rezystorem. Kondensator wejściowy ma pojemność 15 µF, co ledwo wystarcza przy napięciu 200–240 V, a przy 100–200 V to zdecydowanie za mało.

Transformator również jest dość mały, zwłaszcza jak na moc około 20 W. Powiedziałbym, że jest raczej na 12–15 W, nie więcej.
Kondensator przeciwzakłóceniowy jest prawidłowego typu Y, tu nie mam zastrzeżeń.

A to mnie nieco zaskoczyło. Początkowo spodziewałem się znaleźć w środku dwie rzeczy, zwłaszcza biorąc pod uwagę deklarowane parametry: prostownik synchroniczny i kondensatory półprzewodnikowe. W przypadku kondensatorów można dyskutować — nie trafiają się aż tak często. Ale przy 3 A w takiej obudowie prawidłowe prostowanie jest możliwe tylko z użyciem prostownika synchronicznego.
No, przynajmniej myślałem, że będą co najmniej 2 diody, a tu jest tylko jedna — SR5100 (5 A, 100 V). Tak, kiepsko.
Kondensatory wyjściowe Chang, 2 × 470 µF, 16 V — zdecydowanie za mało jak na 3 A.

1. Kontroler PWM DS3118. Nie udało mi się znaleźć noty katalogowej, ale z pośrednich informacji wynika, że ten kontroler jest przeznaczony do zasilaczy o mocy 16–30 W.
2. Obwód zasilania kontrolera PWM i rezystory pomiarowe prądu. Złożony obwód zasilania wynika z tego, że napięcie wyjściowe zmienia się w szerokim zakresie, a wraz z nim proporcjonalnie zmienia się napięcie zasilające kontroler PWM. Żeby kontroler pracował stabilnie, jego napięcie zasilania również trzeba regulować. Układ na zdjęciu przypomina właśnie część stabilizatora napięcia.
3. Uzwojenie transformatora jest takie sobie. Ja bym tego nie przepuścił, a osobie, która je nawijała, dałbym po łapach. Uzwojenie pierwotne i wtórne oczywiście się nie stykają, ale nie widać żadnego zapasu izolacji między nimi, nie mówiąc już o lakierze.
4. Na wyjściu znajduje się układ QC, regulowana dioda Zenera TL431 i transoptor PC817.

Płytka jest wprawdzie całkiem nieźle wykonana, czysto i starannie, ale odstęp między stroną pierwotną a wtórną wynosi 2.5 mm (w okolicy transoptora), co jest trochę za mało — powinno być co najmniej 5-7 mm.

Po oględzinach postanowiłem przeprowadzić dodatkowe testy.
Na początek test pod obciążeniem, tym razem bez uwzględniania spadku napięcia na złączach.
Napięcie 5 V, prąd od 0.2 do 3.2 A. Do prądu 2.3 A napięcie się nie zmieniało i wynosiło 5.24 V, potem zaczęło powoli spadać i przy prądzie 3.2 A wyniosło 5.21 V. Świetny wynik.

9 V, prąd 0.2-2.2 A. Tutaj napięcie spadło zaledwie o 10 mV, i to dopiero przy maksymalnym prądzie 2 A.

Przy napięciu 12 V najpierw sprawdzałem zakres 0.2-1.8 A, ale później postanowiłem przeprowadzić drugi test, tym razem do 2 A.
Ostatecznie napięcie wyjściowe pozostaje stabilne nawet przy przeciążeniu. Nieźle, gdyby nie jedno ale...
Chodzi o to, że sądząc po pokazanych wcześniej zdjęciach termowizyjnych, zasilacz wyraźnie mocno się nagrzewa. Kiedy zwiększyłem prąd obciążenia do 2 A przy napięciu 12 V, a moc wyjściowa wyniosła prawie 25 W, czekałem, aż zadziała zabezpieczenie przeciążeniowe, ale nie zadziałało. Grozi to po prostu przegrzaniem i awarią zasilacza.

A skoro mowa o przegrzewaniu. Często widzę recenzje, w których podczas testów mierzy się temperaturę obudowy, tak jak zrobiłem to wcześniej. W rzeczywistości temperatura obudowy i temperatura podzespołów mogą się jednak znacznie różnić, dlatego dla porównania przeprowadziłem też taki test.
Test odbywał się przy parametrach wyjściowych 5 V, 3 A oraz 12 V, 1.6 A. Czas testu był taki sam — 20 minut, obudowa była zamknięta. Po 20 minutach odłączałem obciążenie i zasilanie ładowarki, otwierałem obudowę i robiłem zdjęcie termowizyjne. Oczywiście otwarcie obudowy i wyjęcie płytki zajmuje trochę czasu, ale różnica, jak sądzę, nie jest duża — kilka stopni.
Wewnątrz temperatura wynosiła około 110-115 stopni (po lewej 12 V, po prawej 5 V). Najbardziej nagrzewały się dioda wyjściowa i transformator, ich temperatura była mniej więcej taka sama.

Ostatni test to pomiar tętnień napięcia wyjściowego. W tym teście oscyloskop był podłączony do kondensatora wyjściowego zasilacza, a obciążenie do drugiego kondensatora.

1, 2. — 5 V, 1.5 i 3 A
3, 4. — 9 V, 1 i 2 A
5, 6. — 12 V, 0.8 i 1.6 A.
Amplituda tętnień praktycznie nie zależy od napięcia wyjściowego i wynosi około 140 mV przy 50% obciążenia oraz 200 mV przy 100%. Dla napięcia wyjściowego 9 i 12 V to właściwie normalny wynik, zwłaszcza przy obciążeniu 50-75%, ale dla 5 V tętnienia są dość duże. Nie, urządzenie będzie działać normalnie, po prostu wolałbym, żeby były mniejsze.
Przy okazji sprawdziłem wpływ zasilacza na działanie ekranu dotykowego smartfona. Wszystko działa bez zarzutu, choć odpowiada za to inny parametr zasilacza.

Wracając do nagrzewania, mogę powiedzieć, że bez zastosowania specjalnych rozwiązań, na przykład prostowania synchronicznego, każda podobna ładowarka w tak kompaktowej obudowie będzie nagrzewać się mniej więcej tak samo. Dla porównania położyłem obok jakościowy zasilacz 12 V, 1 A, który jest wyraźnie większy. Owszem, ma filtr wejściowy zajmujący miejsce na płytce, ale jego moc wynosi tylko 12 W.
Mean Well produkuje zasilacz o mocy 25 W w formacie takim jak pokazany po lewej, ale zastosowano w nim mały trik: górna część obudowy jest wykonana z metalu i tworzywa sztucznego, a ciepło z tranzystora wysokonapięciowego i diody wyjściowej jest odprowadzane właśnie do niej.

Czas na wnioski.
Zasilacz ma świetną stabilizację napięcia wyjściowego, obsługuje protokoły QC 2.0 i 3.0 w zakresie 5-12 V i zapewnia deklarowany prąd wyjściowy, ale jednocześnie się przegrzewa, a przy napięciu wyjściowym 5 V występują dość duże tętnienia.
Moim zdaniem najlepiej używać tego zasilacza przy następujących parametrach obciążenia: 5 V, 2 A; 9 V, 1.5 A; 12 V, 1 A. Tak będzie bliżej prawdy.
Wadą jest to, że urządzenia QC zwykle nie pytają, jaką moc może dostarczyć zasilacz. Na przykład powerbank Besiter BST-K6X, który również testowałem z tą ładowarką, „prosił” o 9 V przy prądzie około 1.8 A, przez co zasilacz wyraźnie się nagrzewał. Do wad zaliczę też zabezpieczenie przeciążeniowe ustawione na zdecydowanie zbyt wysoką moc — wyraźnie przekraczającą bezpieczny próg tego zasilacza. To bardzo złe rozwiązanie.
Pewnie w komentarzach ktoś wspomni o ładowarce Gocomma QC 3.0. Otóż opisywany model ma nie tylko takie same parametry, ale jest też identyczny w środku. Inaczej poprowadzono jedynie ścieżki na płytce w części wysokonapięciowej, a nawet zastosowane podzespoły są takie same.
Na dziś to wszystko. Mam nadzieję, że ta recenzja była przydatna.
$4.99
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
блок зарядки модельвк 379 схема, схема зарядки qc3, инструкция quick charge 3.0, инструкция зарядное устройство модель 19043, VER: 1.0 YG-BK381 схема, зарядка bk-381 схема, dream qs3.0 cm03 зарядка, qualcomm quick charge 3.0 bk-372, вк-376 зарядное устройство, как зарядить qs3, keke-q002, 4, схемотехника зарядных с протоколом, yg-bk-379e, model bk-357 зарядное устройство, схема блока питания йгфдсщьь, зарядное устройствоjx bk376 принципиальная схемы, jx bk376 схема электрическая, ввод питания зарядки, регулируемый. китайский. блок. питания. 3. 12. вольтпараметры. характеристики, keke-f16b, bk378 charger, qualcomm quick charge 3.0 инструкция на русском, блок питания quick charge 2.0 выход 5 9 12 вольт, keke-f002c, зарядное устройство QC 3.0, устройство быстрой зарядки, тест зарядного устройства, тест блока питания
блок зарядки модельвк 379 схема, схема зарядки qc3, инструкция quick charge 3.0, инструкция зарядное устройство модель 19043, VER: 1.0 YG-BK381 схема, зарядка bk-381 схема, dream qs3.0 cm03 зарядка, qualcomm quick charge 3.0 bk-372, вк-376 зарядное устройство, как зарядить qs3, keke-q002, 4, схемотехника зарядных с протоколом, yg-bk-379e, model bk-357 зарядное устройство, схема блока питания йгфдсщьь, зарядное устройствоjx bk376 принципиальная схемы, jx bk376 схема электрическая, ввод питания зарядки, регулируемый. китайский. блок. питания. 3. 12. вольтпараметры. характеристики, keke-f16b, bk378 charger, qualcomm quick charge 3.0 инструкция на русском, блок питания quick charge 2.0 выход 5 9 12 вольт, keke-f002c, зарядное устройство QC 3.0, устройство быстрой зарядки, тест зарядного устройства, тест блока питания
Pytania i odpowiedzi
Jakie tryby QC obsługuje kompaktowa ładowarka?
Obsługuje QC 2.0 i QC 3.0 w zakresie 5–12 V. Deklarowane tryby to 5 V/3 A, 9 V/2 A i 12 V/1,6 A.
Jak dobrze ładowarka stabilizuje napięcie pod obciążeniem?
Przy 5 V napięcie spadło o 60 mV w zakresie 0–3 A, przy 9 V o 40 mV w zakresie 0–2 A, a przy 12 V o 30 mV przy prądzie do 1,6 A.
Jak mocno nagrzewa się ładowarka QC 3.0?
Podczas testów obudowa nagrzała się do około 70 °C. Autor zaleca ograniczyć obciążenie do 5 V/2 A, 9 V/1,5 A lub 12 V/1 A.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Ładowarki
Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze3
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.