Zasilacz 68 V 600 W i jeszcze kilka słów o przetwornicy RD6006
Zasilacz zamówiłem 27 października. Kosztował 55,19 USD, miałem kupon na dwa dolary. Zamówiłem go dosłownie trzy dni po przetwornicy, ale dotarł mniej więcej miesiąc później. Co więcej, sprzedawca długo zwlekał z wysyłką, a kiedy skromnie zapytałem „o co chodzi, stary?”, podał numer śledzenia, który zaczął działać, ale po kilku dniach dostałem inny numer — najpewniej już właściwy, przypisany do mojej przesyłki.
A oprócz tych wszystkich komplikacji zamówienie wiozły chyba ślimaki kurierskie. Już miałem dość czekania.
Na szczęście wszystko dobrze się skończyło i w końcu odebrałem z poczty paczkę z zamówieniem. Do opakowania nie mam żadnych zastrzeżeń: kartonowe pudełko, w środku „materac” z powietrzem i drugie pudełko.

Obudowa zasilacza jest tak wypolerowana i gładka, że można jej śmiało używać zamiast lustra. Nie ma na niej ani jednego odcisku palca — wygląd jest po prostu idealny.

Wymiary zasilacza są bardzo zbliżone do wymiarów jego „młodszych braci” o mocy rzędu 300–500 W. Długość i szerokość są tylko nieznacznie większe, za to wysokość jest wyraźnie większa i wynosi około 65 mm. Zasilacz bez opakowania waży prawie 1,2 kg.

Z boku, po stronie bez osłony, znajdują się również otwory montażowe i naklejka z parametrami: napięcie wyjściowe 68 V, prąd 8,5 A.
Sprzedawca oferuje zasilacze o wielu napięciach wyjściowych i właśnie dlatego, że dostępny był model 68 V, zdecydowałem się na jego zakup. Oczywiście mogłem wziąć model 60 V i „podkręcić” go do 65–67 V albo wybrać wersję 72 V i obniżyć napięcie do tego samego poziomu. Trafił się jednak wariant z bardziej odpowiednim napięciem, więc go kupiłem.

Są dwie wersje zasilacza: 500 i 600 W, z wieloma wariantami napięcia wyjściowego. Co ciekawe, sprzedawca oferuje wysyłkę z Rosji, ale nie dajcie się zwieść — dostępna jest tylko wersja 500 W, 36 V... no cóż.
Parametry podane na stronie:
1. Napięcie wejściowe: 100–120 VAC lub 200–240 VAC, pojedyncze napięcie wejściowe
2. Napięcie wyjściowe: 12 V, 13,5 V, 15 V, 24 V, 27 V, 36 V, 48 V, 60 V, 68 V, 110 V
3. Prąd wyjściowy: 0–50 A
4. Częstotliwość pracy: 47–63 Hz
5. Zabezpieczenia: przed zwarciem, przeciążeniem, przepięciem i przegrzaniem
6. Odprowadzanie ciepła: wentylator chłodzący
7. Stan pracy: zielona kontrolka
8. Masa: 1,5 kg
9. 2 lata gwarancji
10. Moc wejściowa: 500 W/600 W (pewnie jednak wyjściowa — przyp. autora)

Na górze znajduje się naklejka informująca, że zasilacz ma funkcję automatycznego włączania wentylatora w zależności od temperatury. Niżej jest ostrzeżenie, by sprawdzić przełącznik napięcia zasilania 110/220 V, choć takiego przełącznika tutaj nie ma.
Plomba gwarancyjna częściowo wyjaśnia, dlaczego sprzedawca tak długo wysyłał moje zamówienie. Zamówiłem zasilacz pod koniec listopada, a na naklejce widnieje data produkcji — listopad 2019. Przypuszczam, że sprzedawca zbiera zamówienia, a potem przekazuje je do fabryki, gdzie produkowana jest partia zasilaczy o wymaganych parametrach. W końcu różnice między nimi nie są duże i dotyczą głównie strony wtórnej.

Zaciski z osłoną, a po prawej rezystor do regulacji napięcia wyjściowego i dioda LED sygnalizująca jego obecność.

Chłodzenie jest aktywne, co w przypadku takich zasilaczy nie dziwi. W odróżnieniu od mniej wydajnych modeli wentylator pracuje tu jako nawiew, czyli wtłacza powietrze do wnętrza zasilacza. Otwory wylotowe gorącego powietrza znajdują się przy zaciskach i z boku. Zaletą takiego rozwiązania jest dłuższa żywotność wentylatora, bo przepływa przez niego zimne, a nie gorące powietrze, jak w pierwszym przypadku.

W środku wszystko wygląda bardzo schludnie i estetycznie.

To również jeden z tych rzadkich przypadków, gdy zdjęcia na stronie produktu niemal w pełni odpowiadają temu, co faktycznie przysłano. Wyjątkiem jest część wyjściowa: w moim egzemplarzu jest jeden zespół diod, a na zdjęciu produktu są dwa. Najpewniej fotografowano model na niższe napięcie, ale większy prąd, stąd dwa zespoły. Na zdjęciu sprzedawcy widać też przełącznik 110/220 i nieco inne kondensatory.

Tym razem nie rysowałem schematu zasilacza, więc nadrabiam to większą liczbą zdjęć i nieco dokładniejszym opisem poszczególnych bloków.
1. Filtr wejściowy jest obsadzony niemal w całości: jest dławik skompensowany, dwa kondensatory X, ale bezpiecznik jest mały, a o warystorze zupełnie zapomniano, choć jest na niego miejsce.
2. Na mostku prostowniczym zamontowano radiator, obok widać termistor 5D-20.
3. Kondensatory wejściowe mają pojemność 1000 µF i napięcie 200 V, więc przy połączeniu szeregowym otrzymujemy 500 µF i 400 V — dla „wąskiego” zakresu całkiem do przyjęcia.
4. Na płytce są dwa zaciski do podłączenia przełącznika 110220, ale nic do nich nie podłączono. Może to nawet lepiej i bezpieczniej.
Od razu zaznaczę, że płytka jest z laminatu szklano-epoksydowego, a nie z taniego pertinaksu, co ostatnio nie zdarza się zbyt często.

Pierwsze, co rzuca się w oczy podczas oględzin wnętrza, to spora liczba transformatorów. Zwykle są dwa: transformator mocy i transformator sterujący tranzystorami, a tutaj są aż cztery.
Chodzi o to, że w odróżnieniu od dobrze znanych zasilaczy opartych na oklepanym TL494 zastosowano tu nie układ samostartu, lecz osobną, niewielką przetwornicę zasilającą kontroler PWM i wentylator. Napięcie wyjściowe wynosi 12–13 V, nie pamiętam dokładnie ile.
Dużą zaletą takiego rozwiązania jest to, że w razie potrzeby można zrobić zasilacz regulowany z regulacją niemal od zera, ponieważ zasilanie kontrolera PWM nie zależy od napięcia wyjściowego. Nawet przyszło mi do głowy, żeby coś takiego zrobić.

Kolejny transformator odpowiada za pomiar prądu w obwodzie uzwojenia pierwotnego transformatora. To również różni ten zasilacz od innych, w których pomiar odbywa się na boczniku w obwodzie wtórnym. Osobiście bardziej podoba mi się wariant z bocznikiem, ale najpewniej producent postawił tu na unifikację: wartość bocznika trzeba zmieniać zależnie od prądu wyjściowego, a transformator może być zawsze taki sam.
Zwróćcie też uwagę na przekrój przewodów uzwojenia pierwotnego transformatora mocy. Jest ono wyraźnie nawinięte w dwóch warstwach, bo składa się z dwóch połówek uzwojenia.

Kontroler PWM to nie TL494, lecz całkiem porządny SG3525D, który w podobnych (i w ogóle jakichkolwiek innych) zasilaczach spotyka się bardzo rzadko. Obok znajduje się wzmacniacz operacyjny LM358. Początkowo uznałem, że odpowiada za pomiar prądu, ale sprawa okazała się jednocześnie prostsza i bardziej złożona. Do obu wzmacniaczy operacyjnych doprowadzono napięcie z termistora. Jeden z nich steruje wentylatorem, a sygnał trafia następnie na tranzystor (między złączem a potencjometrem montażowym). Drugi wzmacniacz operacyjny przesuwa sygnał z transformatora, a prąd zadziałania zależy od temperatury.
Wadą konstrukcji jest to, że termistor „wisi w powietrzu”, więc w zasadzie mierzy temperaturę powietrza „na zewnątrz”, bo między wentylatorem a termistorem nie ma niczego, co wydzielałoby dużo ciepła.

Na transformatorze widnieje oznaczenie
Transformator ma na oko ciekawszą konstrukcję rdzenia niż te w bardziej typowych chińskich zasilaczach.

Na wyjściu znajduje się duży dławik, cztery kondensatory 100 µF 200 V i zespół diodowy na radiatorze. Widać też rezystor obciążający 10 kΩ.
Kondensatory są dość duże jak na swoją pojemność, więc całkiem wierzę, że rzeczywiście są na 200 V. Kondensator Samwha RD 470 µF 100 V ma u mnie taki sam rozmiar.

1. Wejściowy mostek prostowniczy GBJ1506, 15 A 600 V.
2. Na wyjściu znajduje się MUR3060NCT. Nie udało mi się znaleźć jej karty katalogowej; wyszukiwanie MUR3060 zwraca pojedyncze diody, ale znalazłem opis MUR3060PT, z którego wynika, że w środku są dwie diody po 15 A.
3. Szeregowo z transformatorem połączono równolegle dwa kondensatory 2,2 µF 400 V.
4. Na płytce widnieje oznaczenie FST-600 17.02.09

Zespół diodowy zamontowano na radiatorze, który nie styka się z obudową — to również dość rzadkie rozwiązanie. Na samym radiatorze i płytce jest miejsce na jeszcze dwa zespoły, zapewne z myślą o zasilaczu na większy prąd.

Płytkę bardzo łatwo wyjąć z obudowy: wystarczy odkręcić cztery śruby mocujące ją do obudowy i jedną śrubę dociskającą tranzystory mocy falownika.

Podczas odkręcania tranzystorów zauważyłem, że pokrywa była mocowana nie w otworach obudowy, lecz w specjalnie wprasowanych tulejach.
W falowniku zastosowano parę tranzystorów polowych 25N50T. Najbardziej zbliżony model, jaki znalazłem, to FQA25N50, 23,5 A 600 V.

Tranzystory są sterowane przez transformator separujący (po lewej) i najprostszy sterownik złożony z diody, tranzystora i trzech rezystorów. Układ jest prymitywny, ale wyraźnie przyspiesza wyłączanie tranzystorów. Kiedyś opisywałem podobne rozwiązanie.
Bardziej po prawej widać pomocniczy zasilacz. Na wyjściu ma tanie kondensatory Chang, które pewnie trzeba będzie wymienić, ale za to dodano dławik ograniczający tętnienia.

Układ kontrolera PWM i wzmacniacza operacyjnego. Dopiero później zwróciłem uwagę, że rezystor R30 w rzeczywistości nie bierze udziału w pracy układu — jego dolne wyprowadzenie prowadzi „donikąd”, ponieważ dioda Zenera ZD1 nie została wlutowana.

Ogólny widok płytki z góry

I odpowiednio od spodu.

Ogólnie lutowanie jest całkiem przyzwoite, ale znalazłem mały „babolek” w postaci złączonych wyprowadzeń. Pomiar ciągłości wykazał, że nie ma między nimi kontaktu, ale na wszelki wypadek je rozdzieliłem.

Jak zwykle piszę w recenzjach, jeśli w zasilaczu zastosowano „bezimienne” chińskie kondensatory, to najpewniej będą miały rzeczywistą pojemność, w przeciwieństwie do tych, na których nadrukowano coś w rodzaju Rubycon, Nichicon itp.
Tak było i tym razem. Pojemność kondensatorów wejściowych wynosi prawie 1000 µF, a wyjściowych odpowiednio prawie 400 (4 × 100). Pomiar bez wylutowania zafałszował wynik, ale myślę, że w rzeczywistości mają odpowiednio 1000 i 100 µF.
Na wejściu można zamontować kondensatory o maksymalnej średnicy 30 mm; obecnie mają około 25 mm. Wysokość kondensatorów to prawie 50 mm, ale można spróbować „wcisnąć” nawet 55 mm.

Przejdźmy do testów.
Na początek sprawdzenie napięcia wyjściowego i zakresu jego regulacji.
Początkowo napięcie było ustawione nieco powyżej deklarowanej wartości, choć nie jest to krytyczne. Pełny zakres regulacji wyniósł 62–81 V. Przy próbie ustawienia dokładnie 68 V okazało się, że napięcie nieco „płynie” w górę: ustawiamy 68, a po minucie jest już 68,06. Drobiazg, ale irytujący.
Zwrócę też uwagę, że zasilacz bez obciążenia wyraźnie „bzyczy”, ale nawet przy niewielkim prądzie ten dźwięk znika.

Do dalszych testów użyłem mojej głównej obciążnicy elektronicznej. Ponieważ jej maksymalne napięcie wejściowe wynosi zaledwie 50 V, musiałem ustawić na wyjściu 62 V (pracowałem już przy takim napięciu i obciążnica sobie poradziła). Ponieważ jednak może mierzyć maksymalnie do 50 V, na jej ekranie wyświetlała się nie rzeczywista moc, lecz iloczyn prądu i 50 V.
Bez obciążenia zasilacz pobiera około 6 W. Wentylator włącza się od razu, ale napięcie na nim wynosi zaledwie około 6,5–7 V.
Zauważyłem ciekawy błąd: przy odłączonym obciążeniu napięcie wynosi 61,92 V, a po jego podłączeniu dokładnie 62 V. Obciążenie pobiera niewielki prąd, ale żeby aż tak wpływał na napięcie wyjściowe...

Sprawność mierzono przy napięciu wyjściowym 62 V i prądzie obciążenia 1–10 A. Sprawność okazała się całkiem niezła, ale pod koniec testu napięcie wyjściowe wzrosło z początkowych 62,00 V do 62,42 V.

Równie dziwnie wypadł test reakcji na przekroczenie mocy wyjściowej. Za pomocą dwóch obciążeń obciążyłem zasilacz prądem 12 A, czyli mocą około 750 W, ale zabezpieczenie nawet nie myślało zadziałać.

Test nagrzewania przeprowadziłem bez obudowy, bo zdejmowanie jej „w trakcie pracy” jest trochę niebezpieczne. Od góry i z boku osłoniłem zasilacz pudełkami, żeby zasymulować obudowę i nie zakłócać przepływu powietrza.

Test przebiegał w następujących trybach:
20 minut przy prądzie 3 A, moc 186 W
20 minut przy prądzie 6 A, moc 370 W
20 minut przy prądzie 8 A, moc 500 W.
1. Sam początek testu. Na zdjęciu wyróżniają się układ snubbera, tranzystor sterujący wentylatorem, transformator i fragment dławika wyjściowego.
2. Po 20 minutach wyraźnie widać nagrzewanie snubbera uzwojenia pierwotnego, dwóch elementów połączonych równolegle z zespołem diod wyjściowych oraz termistora.
3. Snubber uzwojenia pierwotnego nagrzewa się bardzo mocno. Przy mocy wyjściowej 186 W temperatura rezystorów wynosiła około 176°C.

1. Po kolejnych 20 minutach rozkład stref nagrzewania niewiele się zmienił — nadal nagrzewają się snubbery i termistor.
2. Temperatura rezystorów snubbera wysokonapięciowego przekroczyła już 200°C.
3. Pod koniec testu sytuacja wyglądała podobnie; zmieniły się tylko temperatury. Na przykład transformator był zaledwie ciepły — przy mocy 500 W nagrzał się tylko do 52°C.

Zbliżenie na poszczególne elementy.
1. Tranzystory przetwornicy — 56°C
2. Snubber uzwojenia pierwotnego — 240°C.
3. Snubbery połączone równolegle z zespołem diod wyjściowych — 132°C, dławik wyjściowy około 60°C.
Rozkład temperatur jest, delikatnie mówiąc, dziwny. Zwykle mocno nagrzewają się transformator i dławik wyjściowy, nieco mniej tranzystory przetwornicy i diody wyjściowe. Tutaj wszystkie te elementy mają temperaturę nieprzekraczającą 60°C przy mocy 500 W, za to gorące są rezystory snubberów, szczególnie w części pierwotnej. Mimo wszystko 240°C przy mocy wyjściowej 500 W to trochę za dużo.

Sprawdzenie zależności napięcia wyjściowego od obciążenia i temperatury.
1. Przed uruchomieniem, bez obciążenia.
2. Po 25 minutach przy prądzie 3 A
3. Zwiększyłem obciążenie do 6 A
4. Po 20 minutach przy 6 A
5. Zwiększyłem obciążenie do 8 A
6. Po 20 minutach przy prądzie 8 A
Zmiana napięcia w ciągu godziny nagrzewania, przy mocy od 0 do 500 W, wyniosła 0,7 V, czyli nieco ponad jeden procent. Niewiele, da się zaakceptować, ale po prostu mi się to nie podoba.

1, 2. Końcowa faza nagrzewania, prąd wyjściowy 8 A, moc około 500 W, pobór mocy z sieci 578 W, sprawność około 87%.
3, 4. Zdjąłem obciążenie. Okazuje się, że większość zmiany wynikała z temperatury — około 0,6 V. Po 10 minutach pracy bez obciążenia napięcie wróciło do wartości początkowej.

Pomiar tętnień napięcia wyjściowego w różnych trybach pracy.
Użyłem tu jednego obciążenia, ponieważ test był krótkotrwały.

Test przeprowadziłem w czterech trybach: bez obciążenia oraz przy prądzie 3, 6 i 10 A, co odpowiada mocy 205, 410 i 620 W.
Mogę powiedzieć, że jak na zasilacz o takim napięciu wyjściowym i niewielkiej pojemności na wyjściu, amplituda 150 mV przy 620 W jest po prostu świetna.

Przy częstotliwości 100 Hz tętnienia wyglądają bardziej niepokojąco. Widać krótkie piki, ale główna część ma amplitudę około 300 mV. Nawet pełna amplituda, z uwzględnieniem krótkich pików, mieści się w 650 mV, czyli około 1% napięcia.

Wnioski dotyczące zasilacza zbiorę na końcu recenzji, a teraz przejdę do drobnej modyfikacji i wyjaśnień.
W recenzji często wspominałem o czymś, co nazywa się snubberem. Spróbuję wyjaśnić „na chłopski rozum”, co to takiego.
Podczas pracy zasilacza impulsowego tranzystory są nieustannie przełączane, energia jest przekazywana do transformatora, a następnie z transformatora do obciążenia. Żyjemy jednak w nieidealnym świecie, więc dotyczy to również podzespołów.
Gdy energia jest „wpompowywana” do transformatora, a następnie przekazywana przez diody wyjściowe do obciążenia, występuje krótka przerwa, wynikająca z dwóch rzeczy:
Nieidealności samego transformatora
Czasu potrzebnego na załączenie diod wyjściowych.
Wskutek tego podczas wyłączania tranzystorów na uzwojeniu pierwotnym transformatora powstaje krótki pik napięcia, który warto jakoś stłumić. Służą do tego snubbery, czyli „pochłaniacze”, a w świecie motoryzacji — „resory”. Prosty snubber to układ RC, zaznaczony po lewej stronie schematu. Podobne układy umieszcza się też równolegle do diod wyjściowych, aby ograniczyć zakłócenia podczas ich przełączania, a częściowo także po to, by przejęły pierwszy „cios”, zanim załączy się dioda wyjściowa.
W efekcie snubber zamienia całą „nadmiarową” energię w ciepło. Ilość tego ciepła zależy jednak również od tego, jak dobre sprzężenie mają uzwojenia transformatora. Dlatego stosuje się uzwojenia wielowarstwowe, w których uzwojenia pierwotne i wtórne są na przemian. Dobrze też, gdy drut uzwojenia zajmuje całą powierzchnię karkasu. Transformator lepiej nawijać kilkoma cienkimi drutami niż jednym grubym.
Nagrzewanie snubbera zależy również od tego, jak „szybkie” diody zastosowano na wyjściu: im wcześniej się załączą, tym więcej energii przejmą kondensatory wyjściowe. Właśnie dlatego warto stosować diody Schottky’ego nawet przy wysokich napięciach, gdzie teoretycznie wystarczyłyby zwykłe diody, ponieważ spadek napięcia na nich będzie już porównywalny.
Obliczanie snubbera „zgodnie ze sztuką” nie jest zbyt wygodne, dlatego częściej stosuje się metodę empiryczną, czyli po prostu dobiera elementy na podstawie doświadczeń z modelowaniem innych zasilaczy i ich parametrów, przede wszystkim mocy i transformatora.

Przy prądzie przemiennym kondensator można w przybliżeniu traktować jak pewną rezystancję. Znając rezystancję i napięcie, można obliczyć prąd oraz moc wydzielaną na rezystorach snubbera.
W oryginalnym układzie snubber składa się z dwóch rezystorów 51 Ω połączonych równolegle oraz kondensatora 4,7 nF. Częstotliwość pracy falownika wynosi 70 kHz. Rezystancja kondensatora przy tej częstotliwości wynosi około 483 Ω, co przy napięciu 150 V (mamy półmostek) daje prąd 0,31 A.
Rezystory mają łączną rezystancję 25,5 Ω. Przy prądzie 0,31 A spadek napięcia wyniesie 7,9 V, a przy napięciu 7,9 V i prądzie 0,31 A moc wydzielana na rezystorach snubbera wyniesie 2,45 W, czyli około 1,2 W na każdy rezystor.
To bardzo przybliżone obliczenie, ponieważ nie uwzględnia wielu czynników, między innymi niesinusoidalnego przebiegu prądu, pików itp. Ponadto przy obliczaniu prądu nie uwzględniłem samych rezystorów snubbera. Do oszacowania jednak mi wystarczyło.

Nie chciałem wprowadzać dużych zmian, dlatego postanowiłem wymienić oryginalny kondensator na inny, o pojemności 3,3 nF — również metodą empiryczną.
Ponieważ jego reaktancja dla prądu przemiennego jest proporcjonalnie większa, powinien zmniejszyć się także prąd, a tym samym nagrzewanie rezystorów. Ale podkreślam: to bardzo zgrubna metoda.

Kondensator wylutowałem z jakiegoś markowego zasilacza, właśnie z układu snubbera, ale przy okazji postanowiłem wymienić też rezystory na mocniejsze.
Może się wydawać, że pierwszy pasek na starych rezystorach jest niebieski, ale to złudzenie optyczne — w rzeczywistości jest zielony. Rezystory mają również rezystancję 51 Ω, więc najpewniej zmienił kolor pod wpływem nagrzewania.

Żeby zrozumieć, jak działa snubber, należałoby prawidłowo zmierzyć amplitudę przepięć po stronie pierwotnej, ale jakoś nie miałem ochoty tam zaglądać. Ważniejsze było dla mnie, żeby nic nie zmieniło się na wyjściu.
Ostatecznie amplituda „igieł” pozostała mniej więcej taka sama, a może nawet się zmniejszyła. Po lewej przed przeróbką, po prawej — po niej.
Za to temperatura rezystorów znacznie spadła: po lewej podczas poprzedniego testu przy mocy około 390 W, po prawej po 20 minutach nagrzewania przy 320 W (tak akurat wyszło). Różnica temperatur jest wyraźnie większa niż różnica mocy wyjściowej.
Ale szczerze mówiąc, i tak nie jestem zadowolony — chciałbym jeszcze lepiej. Swoją drogą, tę energię można nawet wykorzystać, na przykład wstawiając mostek prostowniczy i zasilając coś w zasilaczu, ale to już naprawdę niewygodne.

Ostatecznie wprowadziłem trzy modyfikacje:
1. Wymieniłem elementy snubbera
2. Dodałem na wyjściu parę kondensatorów 0,1 µF. Jeden z nich zastąpił rezystor obciążający, który usunąłem i zastąpiłem garścią elementów SMD1206 zamontowanych od spodu płytki, przy okazji nieco zmniejszając rezystancję. Formalnie wyszły więc cztery modyfikacje.
3. Docisnąłem termistor do radiatora diod wyjściowych. Był tam nawet otwór z gwintem — najpewniej po prostu „zoptymalizowano” koszty. Wentylator zachowuje się teraz nieco inaczej: po włączeniu stopniowo lekko zwiększa obroty, dosłownie o 5-10% względem początkowych.
4. To nie modyfikacja, po prostu zaznaczyłem, w którą stronę obracać potencjometr montażowy, żeby zmniejszyć lub zwiększyć prąd zadziałania zabezpieczenia. Właściwie próbowałem kręcić nim o 10 obrotów i obciążać zasilacz, ale zabezpieczenie w końcu nie zadziałało — choć chyba trafniej byłoby powiedzieć: ograniczenie prądu.

O zastosowaniu.
Początkowo chciałem zamontować zasilacz trochę inaczej, bez obudowy, tak żeby zostawić tylko jeden wentylator: albo wyciągowy z samego zasilacza, albo oryginalny wentylator obudowy przetwornicy. Chodziło o to, żeby przepychał powietrze przez cały zasilacz.
Pomysł w zasadzie niezły, ale potem trochę się z tym pokręciłem i postanowiłem zamontować zasilacz „tak jak jest”, przynajmniej na razie.
Pasuje niemal idealnie. Piszę o tym głównie z myślą o tych, którzy planują kupić taką obudowę razem z przetwornicą „na zapas”. Czyli można kupić i używać zasilacza 600 W, a być może zmieści się nawet 800 W.

1. Otwory montażowe są w zupełnie innych miejscach, więc po prostu nawierciłem obudowę przetwornicy, nagwintowałem otwory M3 i wkręciłem krótkie śrubki.
2. Płytka wentylatora również pasuje jak oryginalna. Co więcej, termistor wchodzi nawet odrobinę do obudowy samego zasilacza i na pewno jest owiewany powietrzem z jego wnętrza.
3. Problem pojawił się z przewodami: przewód fazowy od wyłącznika okazał się za krótki, więc musiałem zacisnąć końcówkę na innym.
4. Na wszelki wypadek regulowałem napięcie zasilacza bez podłączonej przetwornicy i płytki wentylatora — nigdy nie wiadomo. Ustawiłem na wyjściu około 66,5 V.

Po recenzji przetwornicy RD6006 proszono mnie o przeprowadzenie dodatkowych testów, więc je zrobiłem.
1, 2. Podanie i odłączenie napięcia 5 V na wyjściu przetwornicy bez obciążenia.
3, 4. Reakcja na podłączenie i odłączenie obciążenia. Na wyjściu ustawiono 12 V, cały czas podłączony był rezystor 30 Ω, a równolegle do niego podłączałem lub odłączałem rezystor 3,3 Ω. W tym przypadku reakcja dotyczy więc skoku prądu 0,4-4 A i 4-0,4 A.
Zaznaczę, że żeby zarejestrować przebieg z podłączonym rezystorem, musiałem powtarzać pomiar wiele razy, bo dolny pik pojawiał się rzadko (1 raz na 7-8 prób), podczas gdy górny występował prawie zawsze.
5, 6. To nieco ciekawszy test: przejście z trybu CV do CC i odwrotnie. Wartości rezystorów testowych są takie same, podobnie jak napięcie wyjściowe wynoszące 12 V. Różnica polega tylko na tym, że prąd wyjściowy ustawiono tak, aby po podłączeniu rezystora 3,3 Ω przetwornica przechodziła w tryb CC. Po lewej CV-CC, po prawej CC-CV.

Poproszono mnie też o „test lutownicą”, symulujący obciążenie o stosunkowo małej rezystancji, okresowo podłączane i odłączane. Do testu użyłem lutownicy TS100 po nagrzaniu i przejściu w tryb podtrzymywania temperatury.
Najpierw ustawiłem na wyjściu 24 V i wszystko wyglądało po prostu jak spadek napięcia wyjściowego. Potem postanowiłem podnieść napięcie do 25 V, żeby było to lepiej widać, i od razu sam zrozumiałem, na czym polega problem i jak jest poważny.
Na przebiegu zaznaczyłem na czerwono ustawione napięcie 25 V. Myślę, że zauważycie, iż napięcie nie tylko zapada się na chwilę po podłączeniu grzałki, ale też rośnie po jej odłączeniu.
Przy prądzie obciążenia około 3 A napięcie rośnie o 1-1,5 V, a spada o 4 V. Moim zdaniem przetwornica oblała ten test, a ja mam w swojej kolekcji testów kolejny, bardzo wymowny przykład. Dziękuję czytelnikowi, który go zaproponował.

Pojawiło się też pytanie o stabilność temperaturową przy wysokim napięciu i dużym prądzie. Ustawiłem 50 V i obciążenie prądem 5 A.
Na początku było 49,996 V, po 10 minutach 49,978 V, różnica wyniosła 10 mV. Po odłączeniu obciążenia napięcie wzrosło do 50,02 V, czyli różnica wyniosła 40 mV, choć w moich testach zwykle była mniejsza.
W każdym razie, moim zdaniem test stabilności temperaturowej został zaliczony.

Od rozpakowania przesyłki do końcowych wniosków moja opinia o tym zasilaczu zmieniała się kilka razy o 180 stopni.
Po rozpakowaniu, rozebraniu i oględzinach pomyślałem: w sumie nieźle, staranny montaż (choć nie bez wpadek), podzespoły całkiem dobrej jakości, dobra topologia układu — ogólnie mi się spodobał.
Po testach: I to ma kosztować ponad 50 dolarów? Chyba mocno przepłaciłem. Pewnie prościej byłoby trochę dopłacić (albo nawet nie dopłacać) i wziąć dwa LRS-350-6, połączyć je szeregowo i uzyskać 700 W, a do tego byłyby to markowe zasilacze. Problemem byłoby tylko ich rozmieszczenie ze względu na dwa wentylatory. Zasilacz brzęczał bez obciążenia, hałasował wentylatorem, grzał powietrze snubberami, nie chciał się wyłączyć przy przeciążeniu, a napięcie wyjściowe zmieniało się zależnie od obciążenia i nagrzania. Ogólnie — masakra :(
Po niewielkich przeróbkach i przemyśleniu wyników testów: w sumie nie jest aż tak źle. Główne podzespoły (transformator, tranzystory, diody, dławik) pracują z przyzwoitym zapasem. Problem tkwi właściwie tylko w kilku rzeczach:
1. Nieprawidłowo dobrane snubbery
2. Oszczędności przy nawijaniu transformatora, a w konsekwencji słabe sprzężenie między uzwojeniami.
3. Drobne niedoróbki: nieprzykręcony termistor, dość głośny wentylator i piszczenie bez obciążenia.
Oczywiście nie zamierzam przewijać transformatora, ale jeszcze poeksperymentuję ze snubberem — pierwsze wyniki są już pozytywne. Próbowałem też dodać filtr LC między kondensatorami wyjściowymi a wyjściem zasilacza, ale podłączyłem go przed pętlą sprzężenia zwrotnego (tak jak zwykle się to robi) i przy obciążeniu pojawił się potworny pisk. Ostatecznie po prostu usunąłem filtr; trzeba będzie zrobić to trochę inaczej.
Za zasilaczami „z Chin” przemawia też to, że bez większego problemu można znaleźć wersje na 60, 72, 80 V itd. Oferta markowych zasilaczy w tym zakresie jest znacznie skromniejsza, a nawet jeśli producenci mają takie modele, to prawie do nas nie trafiają. Pozostaje więc „Chińczyk” albo połączenie szeregowe dwóch markowych zasilaczy.
Wygląda na to, że jest teraz dostępny kupon rabatowy na 5 dolarów, a sprzedawca daje jeszcze 2 dolary rabatu przy zakupie za co najmniej 39 dolarów. Może się przydać: link do różnych wersji zasilacza.
Teraz o przetwornicy.
Oscylogramy mówią chyba same za siebie. Do załączania i odłączania obciążenia nie mam większych zastrzeżeń — jak pisałem wcześniej, winne są mała pojemność kondensatorów na wyjściu i stosunkowo „powolny” kontroler PWM. Natomiast test „lutownicą” rozczarował: wygląda na to, że przetwornicę można doprowadzić do stanu, w którym amplituda tętnień wyniesie około 5 V.
To chyba wszystko. Jeśli macie pytania, chętnie odpowiem. Mam nadzieję, że materiał okazał się przydatny.
схема импульсного источника питания irfp460, блок питания 65вольт, доработка rd6006, rd0606-lp-r01-2c, riden rd6006, блок питания 600 вт схема, лабораторный блок питания rd6006 0 60в / 0 6а отзывы, power supply 68 0026 01, схема китайского бп s 600 24 24v 600w 25a как переделать на 12в, rd6006 мощность, rd rd6006 rd6006w о блока питания, rd6006 описание, rd6006w, электроника от а до я схема бп model no rb s 600 aq 3 0, блок питания s 600 36 можно ли использовать без корпуса, rd6006 qwp, лабораторный блок питания 6006 обзор, power supply rd 6006pw, сделать линейный бп 600вт, схема бп 6870r6006аа, rd0606 lp r01 2c, rd6006 блок питания описание, rd6006 блок питания инструкция по эксплуатации на русском, c[tvf блок питания s 1000 68, блок пк на 200 ватт занижено 12 вольт на выходе 7 вольт
Pytania i odpowiedzi
Jakie parametry ma zasilacz do RD6006?
Na etykiecie podano napięcie wyjściowe 68 V i prąd 8,5 A. Autor wybrał ten wariant ze względu na odpowiednie napięcie.
Co autor znalazł wewnątrz zasilacza 68 V?
Płytka z laminatu szklano-epoksydowego jest starannie wykonana, a główne podzespoły pracują z zapasem. Autor wskazuje problemy z układem snubberów i uzwojeniem transformatora oraz głośny wentylator.
Jakie tętnienia wykazał RD6006 w teście z lutownicą?
Pełny zakres tętnień w tym teście wyniósł około 5 V.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze10
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.