Zasilacz (ładowarka) CHOETECH Q4004 z obsługą PD 60W
$14.51
Jak zwykle: oględziny, testy, rozbiórka i wnioski.
Na stronie sklepu jest też tańsza wersja niż ta podana w tytule, ale bez przejściówki do gniazdek europejskich. Dostępna jest również droższa wersja, w zestawie z kablem.
Dlaczego zainteresował mnie właśnie taki zasilacz i czemu zamówiłem akurat ten model? To proste: przydałby mi się zarówno do ładowania smartfona, jak i zasilania lutownicy TS100. Oczywiście w tym drugim przypadku ciekawszy byłby zasilacz 24 V, ale takich zasilaczy QC/PD nie ma, a zwykły zasilacz jest mniej funkcjonalny i ma takie same wymiary.
Zapakowano go w kartonowe pudełko, a w środku umieszczono w wytłoczce. Mały plusik za to — mniejsze ryzyko uszkodzenia podczas dostawy.

Oprócz ładowarki w zestawie jest instrukcja i mała karteczka, która nawet mi się przydała, ale o tym na samym końcu recenzji.

Zarówno na pudełku, jak i w instrukcji podano wprawdzie parametry, ale bez rozróżnienia na QC i PD, co może nieco zmylić.

Obudowa jest wykonana z matowego plastiku, za co producentowi należy się kolejny mały plusik. Ślady palców są wprawdzie widoczne, ale bardzo słabo.
Parametry podano również na samym zasilaczu, ale znów trudno zrozumieć, co potrafi w trybie QC.
Wtyczka europejska to przejściówka nakładana na płaskie bolce. Producent przedstawia takie rozwiązanie jako wygodniejsze w podróży. Nie będę polemizował — to całkiem niezły i dość solidny wariant.
Po włożeniu do gniazdka obudowa zasilacza nie blokuje dostępu do sąsiednich gniazdek ani włączników.
Jest jedno złącze do podłączenia obciążenia: Type-C.

Powyżej widać wymiary w porównaniu z pudełkiem zapałek. Pełne wymiary podano na stronie sklepu.

A teraz przejdźmy do testów.
Sprawdzenie obsługi różnych protokołów.
1, 2. Mój główny tester wykazał obsługę wszystkich protokołów poza QC 20 V. Drugi tester nie do końca się z tym zgadza i zaznaczył na czerwono połowę listy.
3. Power Delivery — obsługiwana jest wersja 2.0, maksymalnie 20 V 3 A.
4, 5. QC 3.0 — zakres od 4 do 12 V. Jeśli spróbować ustawić jeszcze niższe napięcie, spada ono o 0,2 V, ale zaraz wraca do poprzedniej wartości. W innych kontrolerach spotykałem regulację od 3,6–3,8 V.
6. Samsung AFC 9 V — można ustawić bez problemu.
7, 8. Huawei SCP — regulacja w zakresie 4,00–5,53 V. Niezbyt szeroki zakres; widziałem kontrolery pozwalające regulować napięcie już od 2,98 V.
9. Huawei FCP 9 V jest obsługiwany, ale w rzeczywistości napięcie wynosi nie 9, a 8,91 V.

Wszystko wyglądałoby pięknie, gdyby nie jeden szczegół. Na stronie sklepu deklarowano obsługę PD 3.0, a powyżej pokazałem, że widziałem tylko wersję 2.0. Nie powiedziałbym, że to coś krytycznego, ale protokół w wersji 3.0 jest bardziej elastyczny i pozwala zmieniać napięcie nie według stałej listy 6/9/12/15/20 V, lecz z krokiem 20 mV.
Swoją drogą, gniazdko na ścianie wygląda dość dziwnie. Jeśli ktoś nie zauważył, sądząc po zdjęciu, zamontowano je pionowo :) Oczywiście da się tak zamontować gniazdko, ale robi się to bardzo rzadko, więc zasilacz będzie najczęściej podłączany tak jak na zdjęciu powyżej, czyli poziomo.

Testy pod obciążeniem.
Nie mam odpowiedniej przejściówki do podłączenia obciążenia, więc musiałem przylutować przewody bezpośrednio do testera USB. Niezbyt elegancko, ale inaczej się nie dało, zwłaszcza że musiałem podłączyć się przed rezystorem pomiarowym.

Na początek podstawowe napięcie 5 V, używane przez większość urządzeń.
Bez obciążenia wynosi 5,14 V, ale wraz ze wzrostem obciążenia rośnie i przy deklarowanym prądzie 3 A osiąga 5,32 V. Maksymalny prąd wyniósł 3,5 A, po czym zadziałało zabezpieczenie.
Z jednej strony wszystko wygląda nieźle — jest kompensacja spadku napięcia na kablu. Z drugiej napięcie przekroczyło standardową tolerancję 5% o 70 mV. Nie powiedziałbym, że to szczególnie istotne, tym bardziej że te 70 mV łatwo spadnie na rezystancji kabla, ale fakt pozostaje faktem.

Żeby nie przeciążać recenzji, pozostałe testy umieściłem pod spoilerem.
Tętnienia sprawdziłem w czterech trybach pracy: bez obciążenia oraz przy maksymalnym prądzie 3.3 A dla trzech napięć: 5, 12 i 20 V.
1. Bez obciążenia kontroler PWM przechodzi w „tryb zielony”, czyli zmniejsza częstotliwość impulsów sterujących. Niestety powoduje to cichy, ale charakterystyczny dźwięk, przypominający bardziej swędzenie. Całkowicie znika on przy mocy obciążenia powyżej 6–7 W.
2, 3, 4. Amplituda tętnień wynosi około 200 mV i prawie nie zależy od obciążenia. Dla napięcia 5 V to dość dużo, w pozostałych trybach jest w porządku.
Pojawiają się krótkie „igły”, ale w tym przypadku nie są groźne, bo zostaną stłumione przez filtr RC utworzony przez przewód i obciążenie.

Temperatura.
Przeprowadziłem 40-minutowy test z obciążeniem 60 W. Temperaturę obudowy po 20 i 40 minutach od rozpoczęcia testu pokazano poniżej. Ponieważ obudowa jest plastikowa, w dotyku nie wydaje się zbyt gorąca, choć 68 stopni to już sporo, a do tego nagrzewa się tylko jedno miejsce.

Rozbiórka
Oczywiście nie obyło się bez zajrzenia do środka, choć rozbieranie sprawiło pewne trudności. Zresztą nawet pozytywne.
Chodzi o to, że najpierw otworzyłem jedną pokrywę, zobaczyłem płytkę drukowaną i uznałem, że trzeba było otworzyć drugą. Kiedy zdjąłem drugą, okazało się, że pod nią jest po prostu plastik głównej części obudowy. Musiałem więc zdjąć także tę, którą zacząłem zdejmować jako pierwszą.
W końcu rozebrałem ładowarkę do końca.

Na transformatorze znajduje się kwadratowy kawałek gumy termoprzewodzącej, która odprowadza ciepło do plastikowej części obudowy. To dość dziwne, bo między boczną pokrywą a tą częścią jest szczelina powietrzna, czyli izolator cieplny. Moim zdaniem producent mógł bez problemu wykonać wewnętrzną część z metalu, nie pogarszając przy tym bezpieczeństwa elektrycznego, a poprawiając chłodzenie dzięki lepszemu rozprowadzaniu ciepła.
Z zewnątrz wygląda schludnie. Prawie cała płytka jest pokryta czymś w rodzaju uszczelniacza, co częściowo równomierniej rozprowadza ciepło i zmniejsza lokalne przegrzewanie.

1. Na wejściu zamontowano pełnoprawny filtr i właściwy bezpiecznik, ale brakuje warystora ochronnego.
2. Jest termistor, porządny mostek prostowniczy i kondensator Y. Na wyjściu zamontowano trzy kondensatory o łącznej pojemności około 2000 µF, co również jest w porządku.
3. Są dwa kondensatory wejściowe po 47 µF.
4. Zdziwiła mnie pojemność podana na kondensatorach wejściowych, bo w takim rozmiarze najczęściej spotyka się markowe kondensatory o pojemności maksymalnie 22 µF, ewentualnie 33 µF, a tutaj podano 47. Zmierzona pojemność wyniosła 83 µF, czyli po 41.5 na każdy. Pomiar wykonałem bez wylutowywania, więc rzeczywista wartość może być nieco większa. Do 60 W przy napięciu wejściowym 230 V to świetny wynik, przy 115 V jest za mało — powiedziałbym, że to już granica.

Pracą ładowarki steruje kontroler WT6615F, a obok niego znajduje się tranzystor prostownika synchronicznego.

W internecie znalazłem opis tego kontrolera i okazało się, że w rzeczywistości obsługuje on Power Delivery w wersji 3.0. Dziwne, że tester USB rozpoznał go jako 2.0.
Co więcej, kontroler obsługuje nie tylko tryb CV (stabilizacja napięcia), ale także CC (stabilizacja prądu), czyli można na jego bazie budować ładowarki w pełnym tego słowa znaczeniu.
Zapewnia przy tym ochronę przed zbyt wysokim i zbyt niskim napięciem, przeciążeniem prądowym oraz przegrzaniem.

Do realizacji wymienionych wyżej funkcji ochronnych potrzebny jest jednak tranzystor odłączający wyjście od obciążenia. Tutaj go nie znalazłem. Nie zauważyłem też czujnika temperatury, choć jedno i drugie może być małe i po prostu niewidoczne pod warstwą uszczelniacza.

Przy okazji znalazłem opis ładowarki o mocy 90 W wykorzystującej ten sam kontroler. Mogę więc wywnioskować, że sam kontroler jest ciekawy, ale tutaj pracuje w mocno okrojonym trybie.

Kolor płytki i wygląd oznaczeń bardzo przypominają słabszy model, który również rozbierałem. Całość wygląda dość prosto, ale schludnie. Płytka jest czysta, a wyprowadzenia równo przycięte — i to przed lutowaniem, a nie po nim.

1, 2. Część pierwotna. Kontroler ma oznaczenie 362J52. Szybko sprawdziłem, co to za układ, ale nie udało mi się znaleźć noty katalogowej.
3. Kontroler prostownika synchronicznego LN5S03.
4. Aby obejrzeć tranzystor, musiałem go wylutować. Pomyślałem, że może się przydać podczas naprawy.

Kiedyś pisałem, że aby dokładniej zmierzyć temperaturę, lepiej sprawdzać temperaturę samych podzespołów, bo czym innym jest nagrzewanie z zewnątrz, a czym innym od środka, choć oczywiście te zjawiska są ze sobą powiązane.
W tym celu przylutowałem kabel do płytki, jakoś złożyłem obudowę i przystąpiłem do testu.

Test przeprowadzono przy maksymalnej deklarowanej mocy 60 W. Trwał godzinę, no, prawie godzinę :)

W rezultacie uzyskałem 61 stopni na obudowie, 97 na płytce i 100 na najgorętszym elemencie — transformatorze.
Moim zdaniem temperatura mieści się w dopuszczalnych granicach, ale jest już na ich górnej granicy. Test przeprowadzono przy stosunkowo niskiej temperaturze otoczenia, wynoszącej 25–26 stopni, ale chłodzenie było gorsze, ponieważ po podłączeniu do gniazdka ściennego jest jednak lepsze niż wtedy, gdy zasilacz leży na stole.

Pomiar sprawności
Ten test jest raczej dodatkowy, ale moim zdaniem pozwala ocenić moc wydzielaną w postaci ciepła przez zasilacz i może się przydać do porównania go z innymi, być może bardziej „zaawansowanymi” urządzeniami, na przykład zbudowanymi z użyciem elementów GaN.
Sprawność mierzono w zakresie prądu obciążenia od 0,3 do 3,3 A, czyli od 10 do 110% mocy.

Sprawdzono trzy kluczowe tryby pracy: 5, 12 i 20 V. Poniżej znajdują się wskazania watomierza bez obciążenia oraz przy maksymalnym obciążeniu (3,3 A) w każdym z trzech wymienionych trybów.

A oto wykres — na osi poziomej każda jednostka odpowiada obciążeniu wynoszącemu 10%.
Sprawność utrzymuje się przeważnie na poziomie około 85–87%, wzrasta do 90% przy maksymalnym obciążeniu (20 V, 3,3 A) i spada do 64% przy minimalnym (5 V, 0,3 A).

Na koniec, używając kilku ścisków, odrobiny kleju i papierków dołączonych do zestawu (pisałem o nich na samym początku), składamy wszystko z powrotem. Oczywiście ślady są widoczne, szczególnie od spodu, ale korzystanie z urządzenia jest całkowicie bezpieczne, a jego wygląd też nie jest taki zły.

Na tym można powiedzieć, że testy dobiegły końca i czas na podsumowanie.
Zasilacz działa stabilnie, zapewnia na wyjściu zarówno deklarowane 60 W, jak i maksymalnie do 70 W.
Jeśli chodzi o protokoły, mam kilka pytań. Na przykład dlaczego tester pokazuje PD w wersji 2.0, skoro producent zarówno urządzenia, jak i kontrolera deklaruje wersję 3.0. Mam też pytanie dotyczące Huawei SCP, który zwykle działa nieco inaczej. Pozostałe protokoły działają prawidłowo.
Zasilacz kompensuje spadek napięcia na kablu, ale przy napięciu wyjściowym 5 V może ono przekroczyć standardowe 5,25 V i osiągnąć 5,32 V.
Układ obejmuje całkiem przyzwoity kontroler oraz prostownik synchroniczny, ale funkcjonalność kontrolera jest ograniczona — w rzeczywistości potrafi więcej.
Temperatura mieści się w dopuszczalnych granicach, ale nie ma tu żadnego zapasu. Warto się tym przejmować tylko przy długotrwałej pracy z maksymalną mocą.
Krótko mówiąc, urządzenie ma rację bytu, ale lepiej nadaje się do ładowania niż do długotrwałego zasilania urządzeń. To ostatnie dotyczy jednak tylko maksymalnej mocy. Ma kilka drobnych wad, ale ogólnie wszystko mieści się „w granicach normy”.
To już wszystko. Jeśli macie dodatkowe pytania, chętnie odpowiem.
$14.51
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
csc7131cсхема запитки, csc7131c pdf, микросхема csc7131c даташит, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/844-blok-pitaniya-zaryadnoe-ustroystvo-choetech-q4004-c-podderzhkoy-pd-60w, микросхема csc7131c купить в ижевске, купить микросхему csc7131c, csc7131d, csc7131, csc7131c даташит, csc7131b, ln5s03 синхронный выпрямитель, csc7131c, wt6615f, choetech сравнение, choetech pd 40, как сделать блок питания на 3.8в, choetech зарядное кто производитель, ln5s03, тест usb кабелей pd 60 вт, choetech зарядное устройство, блок питания 60 вт tc обзор, choetech q4004, choetech 60w, http, зарядное без пульсаций
csc7131cсхема запитки, csc7131c pdf, микросхема csc7131c даташит, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/844-blok-pitaniya-zaryadnoe-ustroystvo-choetech-q4004-c-podderzhkoy-pd-60w, микросхема csc7131c купить в ижевске, купить микросхему csc7131c, csc7131d, csc7131, csc7131c даташит, csc7131b, ln5s03 синхронный выпрямитель, csc7131c, wt6615f, choetech сравнение, choetech pd 40, как сделать блок питания на 3.8в, choetech зарядное кто производитель, ln5s03, тест usb кабелей pd 60 вт, choetech зарядное устройство, блок питания 60 вт tc обзор, choetech q4004, choetech 60w, http, зарядное без пульсаций
Pytania i odpowiedzi
Jaką maksymalną moc osiąga CHOETECH Q4004?
W trybie PD 20 V ładowarka dostarczyła 20,22 V przy 3,5 A, czyli około 70 W, mimo deklarowanych 60 W.
Czy CHOETECH Q4004 obsługuje PD 3.0?
Tester wykazał PD 2.0, chociaż na stronie sklepu podano wersję 3.0. Autor nie uznaje tego za krytyczne, ale wskazuje na rozbieżność.
Czy CHOETECH Q4004 nadaje się do długotrwałego zasilania urządzeń?
Zdaniem autora lepiej sprawdza się przy ładowaniu. Przy maksymalnej mocy temperatura pozostaje w dopuszczalnych granicach, ale nie ma dużego zapasu.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Ładowarki
Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja










