Zasilacze (sterowniki) LRC-60-1050 i LRC-60-1400 do diod LED o mocy do 60 W
₴375 (около $13.6)
Zacznę od tego, że urządzenia te często nazywa się zasilaczami. W gruncie rzeczy mniej więcej tym właśnie są, ale moim zdaniem trafniej określać je jako drivery, ponieważ ich zadaniem jest stabilizacja prądu, a napięcie jedynie ograniczają do bezpiecznego dla siebie poziomu.
Link w tytule prowadzi do jednego z pokazanych modeli. Pokażę też model o większym prądzie, ale mniejszej mocy — LRC-60-1400.
Można je kupić co najmniej w dwóch miejscach:
Za 425 UAH w Rozetce — LRC-60-1050, LRC-60-1400
Za 375 UAH w Radiomagu — LRC-60-1050, LRC-60-1400
Cena nie zależy od prądu wyjściowego, lecz wyłącznie od mocy i „apetytu” sprzedawcy. Mam nadzieję, że w przyszłości Light Route zacznie sprzedawać swoje produkty bezpośrednio klientom detalicznym — wtedy można liczyć na jeszcze atrakcyjniejsze ceny.
No to zaczynamy.
Z zewnątrz wyglądają dokładnie tak samo jak zasilacze z poprzedniego testu: te same wymiary (130х40х30мм), ta sama długość przewodów (150-170мм).
Swoją drogą, moim zdaniem producent powinien jakoś rozróżnić zasilacze i drivery, bo mają podobne oznaczenia, ale pełnią różne funkcje, co może zmylić niedoświadczonego kupującego.

Różnią się tylko oznaczeniami i podanymi parametrami.

Drivery o tej mocy są produkowane w sześciu wariantach kombinacji prądu i napięcia, ponieważ im większy prąd, tym niższe napięcie obsługuje driver. W teście przedstawiam wersje 1050 i 1400 mA.
Niestety instrukcja jest dostępna tylko po ukraińsku, ale dla nas, przyzwyczajonych nie tylko do angielskiego, lecz czasem i chińskiego, to żaden problem — tym bardziej że cyfr tłumaczyć nie trzeba.

Podobnie jak w zasilaczach, tutaj na wejściu są białe przewody, a na wyjściu kolorowe, zgodnie z polaryzacją. Ostatnio pytano mnie o przekrój przewodów. Niezbyt wygodnie było go zmierzyć, ale dla porównania na zdjęciu po prawej jest przewód o przekroju 0.5мм.кв, a po lewej 1.5мм.кв, więc oryginalne przewody mają co najmniej 0.75мм.кв.

Deklarowany stopień ochrony to IP66. Uzyskano go, zalewając wnętrze masą przypominającą gumę. Podobnie jak w zasilaczach, od spodu znajduje się zdejmowana pokrywa.

Dzięki jednemu z moich stałych czytelników mam kilka driverów produkcji Mean Well, więc mogę porównać je przynajmniej pod względem wymiarów, bo nie wszystkie działają.
Moc driverów, od góry do dołu: 75-80 (zależy od napięcia zasilającego), 80, 25 i odpowiednio 56 W.

Z wyglądu najbardziej podobny jest driver 25 W. Bezpośrednie porównanie nie będzie możliwe, bo różnica mocy jest duża, ale pokażę kilka testów. Poza tym ten model Mean Well nie jest zabezpieczony przed wilgocią — po otwarciu obudowy od razu widać wszystkie podzespoły.

Żeby uniknąć pomyłek, w każdym teście najpierw sprawdzę driver o mniejszym prądzie (1050 mA), a potem ten o większym (1400 mA).
Zacznę od pomiaru prądu wyjściowego i poboru mocy bez obciążenia, choć ten ostatni tryb nie jest normalnym trybem pracy. Ze względu na dużą pojemność na wyjściu zasilanie należy załączać i wyłączać wyłącznie po stronie wejścia. Nie wolno odłączać wyjścia podczas pracy, aby nie uszkodzić modułu LED.
W obu driverach napięcie wyjściowe nieco „pływa”, co wpływa również na pobór mocy, który wynosi od 0.2 do 0.4 W.
Po lewej maksymalne napięcie modelu LRC-60-1050, po prawej LRC-60-1400.

Na poniższym nagraniu widać, jak wygląda to w czasie.

Jak pisałem wyżej, w przeciwieństwie do zwykłych zasilaczy sterowniki przeznaczone do zasilania diod LED pracują w trybie stabilizacji prądu. Wynika to z tego, że diody LED i oparte na nich moduły same ograniczają napięcie do wymaganego poziomu.
W teście użyłem obciążenia elektronicznego, które może pracować w trybie CV (Constant voltage). O tej funkcji wspominałem już w recenzji ładowarki. Krótko mówiąc, zasilacze (źródła napięcia) testuje się w trybie ograniczenia prądu, a ładowarki i sterowniki (źródła prądu) — w trybie ograniczenia napięcia.
Pierwszy sterownik dostarcza prąd wyjściowy 1025-1045 mA, stabilizując go w zakresie napięć 27,2-57,5 V.

Następnie sprawdziłem sprawność. Test przeprowadziłem w pięciu punktach: przy minimalnym, średnim i maksymalnym napięciu roboczym, a także przy absolutnym minimum i maksimum (poza zakresem roboczym).
Zmierzony współczynnik mocy wynosi około 0,99 w całym zakresie obciążenia.

Drugi sterownik ma nieco szerszy zakres i stabilizuje prąd przy napięciu od 19,5 do 48,2 V, choć deklarowany zakres roboczy wynosi 25-40 V.

Deklarowana sprawność wynosi do 92%. Biorąc pod uwagę, że mój watomierz nieco zawyża wskazania przy małej mocy, model 60-1050 osiąga mniej więcej tyle przy górnej granicy zakresu, a 60-1400 wypada o kilka procent gorzej.

Napięcie wyjściowe kontrolowałem na podstawie wskazań obciążenia elektronicznego, a później, na wszelki wypadek, sprawdziłem je drugim multimetrem — wyniki się zgadzają.

Warunki termiczne.
Zasilacz leżał po prostu na stole, temperatura w pomieszczeniu wynosiła 26-27 stopni.
W tym teście sprawdzałem również, czy prąd zmienia się pod wpływem nagrzewania.

Po godzinie pracy przy maksymalnym deklarowanym napięciu prąd w ogóle się nie zmienił, więc ustawiłem najwyższe możliwe napięcie i kontynuowałem test przez kolejne 15 minut. Po tym czasie prąd spadł, ale zaledwie o 5 mA.

1. Temperatura po godzinnym teście przy 100% obciążenia
2, 3. Kolejne 15 minut pracy z przeciążeniem, odpowiednio powyżej i poniżej zakresu, pod pokrywą.
W normalnym trybie, przy maksymalnym obciążeniu, uzyskałem 54 stopnie, czyli wzrost temperatury o 30 stopni. Deklarowany przyrost temperatury wynosi 50 stopni, a maksymalna temperatura bezwzględna to 80, więc pozostaje jeszcze około 20-24 stopni zapasu. Oznacza to, że przeciążenie termiczne wystąpiłoby przy temperaturze otoczenia 50 stopni — całkiem nieźle.

Model 60-1400 testowałem podobnie: przez godzinę przy maksymalnym deklarowanym napięciu, a następnie przez 15 minut przy granicznym.

Z ciekawości zrobiłem zdjęcie termowizyjne na początku nagrzewania. Widać miejsce, które nagrzewa się najmocniej.

Co ciekawe, w nocie katalogowej podano nie tylko wymiary i przeznaczenie przewodów, ale także punkt o najwyższej temperaturze. W praktyce wyszło mniej więcej tak samo.

Temperatura jest tu o około 4 stopnie wyższa, co wynika z niższej sprawności. Dla tego zasilacza maksymalna obliczeniowa temperatura otoczenia wyniesie już około 45 stopni.

Pomiar tętnień napięcia i prądu.
Jako obciążenia użyłem mocnej matrycy LED 10S10P, której napięcie robocze wynosi około 30-35 V, co pasuje do obu sterowników, a także obciążenia rezystancyjnego 30 i 20 Ω, odpowiednio do parametrów sterowników.

Aby zmierzyć tętnienia prądu, włączyłem rezystor 1 Ω w przewód ujemny i podłączyłem do niego oscyloskop. Być może ten test nie jest całkiem poprawny, ale moim zdaniem jest w porządku.

Mierzyłem dwa rodzaje tętnień: przy 100 Hz i przy częstotliwości przełączania.
1, 2. Tętnienia prądu, obciążenie — moduł LED.
3, 4. Tętnienia napięcia, obciążenie — moduł LED
5, 6. Tętnienia napięcia, obciążenie — rezystor 30 Ω.
Przy deklarowanych tętnieniach prądu na poziomie 10% w rzeczywistości pełna amplituda przy 100 Hz okazała się pięć razy większa. Czyli przy prądzie 1 A amplituda powinna wynosić 100 mV, a uzyskałem 500 mV.
Tętnienia napięcia podaję jako uzupełnienie, ponieważ w tym przypadku nie są krytyczne. Zaznaczę jednak, że zasilacz uparcie nie chciał wystartować z obciążeniem rezystancyjnym i przechodził w tryb zabezpieczenia. Udało mi się go uruchomić tylko w następującej kolejności:
Uruchamiamy go z modułem LED
Podłączamy równolegle rezystor
Odłączamy moduł LED.
Ponadto tętnienia napięcia o wysokiej częstotliwości wynoszą zaledwie 60-80 mV, zależnie od obciążenia, co przy takim napięciu jest naprawdę dobrym wynikiem.

W drugim module amplituda tętnień prądu jest większa, ale płynie tu też prąd 1,4 A, w porównaniu z 1,05 A w poprzednim, więc procentowo wynik jest niższy.
Ogólnie jednak obraz jest bardzo podobny. Jedyna różnica jest taka, że ten zasilacz bez problemu startował z obciążeniem rezystancyjnym (20 Ω).

Ta sytuacja wydała mi się dziwna, więc postanowiłem sprawdzić, jak w takich testach zachowuje się Mean Well. Obciążyłem go tym samym modułem i zmierzyłem tętnienia prądu oraz napięcia.
Test wykazał, że jest jeszcze gorzej: w poprzednich zasilaczach było 500 mV przy prądzie 1,05 A i około 600 mV przy 1,4 A, a tutaj jest 600 mV, ale przy prądzie 0,7 A. Czyli w porównaniu z wersją 60-1400 amplituda jest dwa razy większa.
Mean Well sprytnie jednak rozwiązał ten problem — w ogóle nie określa tego parametru.

Nieco później zaciekawiło mnie, czy może w metodzie pomiarowej jest jakiś błąd albo występują zakłócenia. Powtórzyłem więc test oscyloskopem DS203 w trybie DC. Sam oscyloskop nie był przy tym podłączony do sieci.
Wyniki są dokładnie takie same: prąd o częstotliwości 100 Hz zmienia się w zakresie 0,75-1,25 A, a jego średnia wartość wynosi około 1 A.

Nie mniej ważny jest czas, po którym zasilacz osiąga stan pracy. W opisie podano, że wynosi on mniej niż sekundę.
Test wykazał, że po dłuższym postoju czas uruchomienia wynosi 2 sekundy, a kolejne uruchomienia są znacznie szybsze — około 1-1,2 s.
Wnioski dotyczące długiego czasu startu są niejednoznaczne. Jeśli będzie to dodatkowa lampka w domu (na przykład w schowku) albo oświetlenie zewnętrzne, nie ma problemu. Jeśli jednak ma oświetlać pokój, będzie to zdecydowanie irytujące, nawet gdy włączenie potrwa 0,5 s — sprawdziłem.

Dla porównania Mean Well startuje niemal natychmiast. Przypuszczam, że wynika to z mniejszej pojemności wyjściowej, która z kolei odpowiada za większe tętnienia prądu.

Zakres napięć roboczych.
Jako minimalne napięcie podano 175 V, ale test wykazał, że sterownik wyłącza się przy około 140 V. Może się to przydać przy krótkotrwałych spadkach napięcia, ale nie polecałbym długotrwałej pracy przy tak niskim napięciu.

Znacznie ciekawsze jest jednak działanie przy podwyższonym napięciu. Ten zasilacz ma deklarowaną „funkcję killer”, a dokładniej — zabezpieczenie przed wysokim napięciem na wejściu.
W wolnym tłumaczeniu poniżej napisano, że zasilacz wytrzymuje napięcie wejściowe 380 V przez dobę, odłączając w tym czasie obciążenie. Po powrocie napięcia do zakresu roboczego automatycznie je włącza.

W zastosowaniach domowych, zwłaszcza jeśli na wejściu do domu lub mieszkania jest przekaźnik napięciowy, raczej nie spotkacie się z potrzebą stosowania takiego zabezpieczenia. Może ono jednak bardzo pomóc przy montażu sterowników zasilających lampy zewnętrzne.
Chodzi o to, że lampy zewnętrzne często są zasilane przewodami poprowadzonymi na słupach. W razie różnych nieszczęśliwych zdarzeń (silny wiatr, spadające gałęzie, nieuważni elektrycy) przewody mogą się zetknąć. Wtedy istnieje spore ryzyko, że na wejście lampy trafi pełne napięcie międzyfazowe. Podobna sytuacja może wystąpić, jeśli podczas podłączania coś pomylimy i zamiast przewodu fazowego oraz neutralnego podłączymy dwie fazy.
Poruszałem już kiedyś ten temat w artykule o warystorach i mogę powiedzieć, że nadal jest aktualny.
Wróćmy jednak do naszych obiektów testowych.
W opisanych wyżej sytuacjach zamiast zwykłych 220/230 V na wejściu urządzeń możecie zobaczyć mniej więcej taki, niezbyt przyjemny obraz.
Przy okazji chciałbym zwrócić uwagę producentom na drobną rzecz: w opisie podano 380 V przez dobę, ale przypominam, że w naszym kraju obowiązuje już napięcie 230/400 V, a nie 220/380 V.

W sterownikach serii LRC-40-xxx i LRC-60-xxx deklarowane jest zabezpieczenie przed takimi zdarzeniami. Bardzo chciałem je sprawdzić, więc wziąłem autotransformator, podłączyłem do niego transformator dodający napięcie i zacząłem eksperymentować.
Widać, że po przekroczeniu napięcia krytycznego sterownik odłącza obciążenie, a po spadku napięcia ponownie je podłącza.

W trakcie testów wyszła na jaw pewna niezgodność z opisem. Podano, że wyłączenie następuje przy napięciu 300 V, a ponowne włączenie przy 290 V lub niższym, czyli Jest niewielka histereza ochronna.
Podczas testów wyszło mi, że wyłączenie następowało przy około 307-308, a ponowne włączenie przy 310. Skoki napięcia po wyłączeniu są spowodowane tym, że sterownik jest zasilany przez transformator, ale nie wpływają na próg zadziałania, ponieważ napięcie zmienia się już po zadziałaniu zabezpieczenia.
Istnieje więc ryzyko, że sterownik zacznie „migać”, jeśli napięcie będzie bliskie wartości progowej. Ryzyko jest oczywiście niewielkie, a sterownikowi raczej nic się od tego nie stanie, ale mimo wszystko dodałbym histerezę.

Na tym jednak nie poprzestałem i postanowiłem sprawdzić go przez dłuższy czas. Trzymanie go przez całą dobę byłoby dla mnie dość kłopotliwe, więc ograniczyłem test do godziny, choć w rzeczywistości łącznie trwał prawie półtorej godziny.
A więc podłączamy zasilacz i podajemy na wejście około 415 V, czyli 400 V napięcia międzyfazowego według nowego standardu plus niewielki zapas.
Przez godzinę napięcie wahało się w zakresie 404-419 V, a średnia wyniosła około 414 V.

Po tym czasie zmierzyłem temperaturę. W najgorętszym miejscu (właściwie jedynym) wynosiła 42 stopnie.

Potem przywróciłem prawidłowe napięcie i sterownik zaczął działać, jak gdyby nigdy nic.

Podczas testów przy zwiększaniu i zmniejszaniu napięcia ujawniła się „nieudokumentowana funkcja”, objawiająca się krótkotrwałą zmianą trybu pracy, widoczną jako miganie diody LED.
Przy przechodzeniu przez zakres napięcia 275-280 V dioda LED na chwilę miga. Można by uznać to za wadę, gdyby nie jedno „ale”. Ponieważ dzieje się to przy dość wysokim napięciu, takie miganie pozwala stwierdzić, że z siecią jest coś nie tak i pora pogonić elektryków.

Jak zwykle w moich recenzjach, zasilacz został rozebrany. Najpierw ostrożnie nacinamy obudowę dookoła, a potem wyciągamy za przewody blok z elektroniką. Zalanie jest tu wykonane bardzo porządnie.

Potem czeka nas mniej więcej godzina pracy pęsetą, a następnie wykałaczką. W efekcie otrzymujemy kupkę masy zalewowej i w miarę czystą płytkę. Niestety, dokładne usunięcie jej w całości jest dość trudne, więc zostawiłem ją tak, jak jest.

Na stronie producenta są zdjęcia trzech modeli, a ponieważ produkowane są wersje o mocy 25, 40 i 60 W, wynikałoby z tego, że środkowy model jest najmocniejszy. Właśnie taki spodziewałem się znaleźć w środku.

Okazało się jednak, że płytka wyraźnie się różni — zarówno konstrukcyjnie, jak i pod względem układu. Myślę, że zmiany wynikają z dodania zabezpieczenia przeciwprzepięciowego, czyli mamy tu już drugą generację sterowników.
W porównaniu z płytką pokazaną na zdjęciu układ elementów jest bardziej zwarty, a przy tym schludniejszy.

Na stronie jest film, na którym również pokazano starszą wersję płytki (widać ją od 1:38). Myślę, że producent powinien zaktualizować zdjęcia na stronie produktu, tym bardziej że ta wersja podoba mi się bardziej.
Z kilku powodów nie będę dziś szczegółowo analizował układu ani przeprowadzał inżynierii wstecznej. Powiem tylko, że moduł składa się z dwóch płytek: głównej oraz podmodułu z kontrolerem PWM i jego elementami zewnętrznymi. Główny kondensator filtrujący znajduje się po stronie wtórnej. Sama topologia układu przypomina schemat blokowy z oryginalnego opisu.
Między podmodułem a transformatorem znajduje się kondensator 0.22 µF 630 V, który w tym przypadku pełni funkcję filtra. Dlatego maksymalne długotrwałe napięcie zasilacza będzie ograniczone do około 440-445 V.

1. Na wejściu znajduje się pełny filtr wejściowy, złożony z dwóch dławików i dwóch kondensatorów X.
2. Na wejściu jest bezpiecznik 1 A i warystor na 680 V. Sądząc po zdjęciu termowizyjnym, to właśnie on nagrzewał się przy podwyższonym napięciu.
3. Dwa kondensatory 10 µF 400 V połączone szeregowo.
4. Kondensator Y między uzwojeniami jest zamontowany dość dziwnie, mimo że są dla niego wygodniejsze otwory. Przypuszczam, że po zamontowaniu wzdłuż płytki wystawałby poza jej obrys (kondensatory Y często są grube), dlatego wlutowano go w inny otwór.
5. Na wyjściu zastosowano diodę podwójną SFF1605CT na 300 V i 16 A, co przy prądzie wyjściowym 1 A jest wręcz przesadą. Podobnie jak tranzystor wysokonapięciowy, została zamontowana na radiatorze za pomocą dwustronnej taśmy klejącej.
6. Pojemność wyjściowego kondensatora filtrującego wynosi 2200 µF przy napięciu 63 V. Myślę, że to częściowo tłumaczy opóźniony start.

Od spodu znajduje się tylko kilka elementów pasywnych, w tym elementy układów snubber.

Na podstawie przeprowadzonych testów można teraz wyciągnąć kilka wniosków, które będą takie same dla obu zasilaczy.
Zacznę od dobrych wiadomości.
Sterownik działa i to dobrze — zapewnia doskonałą stabilizację prądu nie tylko w deklarowanym zakresie napięcia wyjściowego, ale także poza nim. Nie mam też zastrzeżeń do nagrzewania, a za możliwość długotrwałej pracy przy wysokim napięciu wejściowym należy się dodatkowy plus.
Konstrukcja nie budzi zastrzeżeń, w środku wszystko jest starannie wykonane, nawet jeśli obudowa jest zalana masą i nikt niczego tam nie zobaczy — no, może poza wyjątkowo ciekawskimi.
Nie obyło się jednak bez „łyżki dziegciu”.
Sterowniki nie zapewniają deklarowanego czasu startu krótszego niż 1 sekunda, gdy są „zimne”, co ogranicza ich zastosowanie do użytku innego niż domowy. Jeśli zamontujecie je w latarni ulicznej, oświetleniu garażu, schowka itp., sprawdzą się świetnie. Jeśli jednak sterownik ma zasilać na przykład oświetlenie przedpokoju, długa przerwa przed włączeniem będzie mocno irytować.
Jeśli chodzi o tętnienia, to gołym okiem ani na nagraniu ich nie widać. Mean Well ma ich zresztą dwa razy więcej i w ogóle się tym nie przejmuje.
Podczas testów ujawniła się „osobliwość”: krótkie mignięcie przy przejściu napięcia przez zakres 275–280 V. Jak już pisałem, to jednocześnie wada i zaleta — zależy, z której strony na to spojrzeć.
Krótko mówiąc, to całkiem udany zamiennik budżetowych zasilaczy Mean Well. Ma przy tym zabezpieczenia przydatne w naszych realiach, na przykład na wypadek przerwania przewodu neutralnego czy zwarcia przewodów na słupach, a do tego jest odporny na wilgoć.
To już wszystko. Mam nadzieję, że materiał był przydatny. Jak zawsze, chętnie odpowiem na pytania.
₴375 (около $13.6)
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
1, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/911-bloki-pitaniya-drayvery-lrc-60-1050-i-lrc-60-1400-dlya-svetodiodov-moschnostyu-do-60vt, форум ремонт светодиодного блока питания ипс60-1050тд на микросхеме 28810, форум ремонт светодиодного блока питания ипс60-1050тд, ипс60-1050тд чем можно заминить, ипс 60-1050т схема принципиальная, форум ремонт светодиодного драйвера ипс60-1050тд, блок питания lcr-60-140, форум ремонт светодиодного драйвера ИПС60-1050ТД(750-1050), как разобрать блок питания залитый компаундом, ипс100 1050т ip67 1300 электрическая схема, замена ипс60 1050т в светильнике, замена ипс60-1050т в светильнике, trion star 60 1050t industrial, ипс60 1050тд 750 1050 ip20 0105 найти аналог, lpc 60 1050, источник питания ипс60 1050тд 750 1050 0105 аналоги, ипс 60 1050тд 750 1050 ip20 как регулировать напряжение, ипс60 1050тд схема встраивания, ипс 60 1050т аналог, lpc 60 1400 схема, lpc 60_1050 схема, ипс 60 700т схема ремонта, драйвер тип ипс60 1050тд, tridonic lc 60w 1050/1200/1400 ma flexc sr adv схема подключения
1, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/911-bloki-pitaniya-drayvery-lrc-60-1050-i-lrc-60-1400-dlya-svetodiodov-moschnostyu-do-60vt, форум ремонт светодиодного блока питания ипс60-1050тд на микросхеме 28810, форум ремонт светодиодного блока питания ипс60-1050тд, ипс60-1050тд чем можно заминить, ипс 60-1050т схема принципиальная, форум ремонт светодиодного драйвера ипс60-1050тд, блок питания lcr-60-140, форум ремонт светодиодного драйвера ИПС60-1050ТД(750-1050), как разобрать блок питания залитый компаундом, ипс100 1050т ip67 1300 электрическая схема, замена ипс60 1050т в светильнике, замена ипс60-1050т в светильнике, trion star 60 1050t industrial, ипс60 1050тд 750 1050 ip20 0105 найти аналог, lpc 60 1050, источник питания ипс60 1050тд 750 1050 0105 аналоги, ипс 60 1050тд 750 1050 ip20 как регулировать напряжение, ипс60 1050тд схема встраивания, ипс 60 1050т аналог, lpc 60 1400 схема, lpc 60_1050 схема, ипс 60 700т схема ремонта, драйвер тип ипс60 1050тд, tridonic lc 60w 1050/1200/1400 ma flexc sr adv схема подключения
Pytania i odpowiedzi
Jaki prąd i zakres napięcia ma LRC-60-1050?
W teście sterownik stabilizował prąd 1025–1045 mA w zakresie 27,2–57,5 V.
Jaki jest zakres napięcia sterownika LRC-60-1400?
Stabilizował prąd przy napięciu 19,5–48,2 V; deklarowany zakres pracy to 25–40 V.
Czy LRC-60-1050 i LRC-60-1400 nadają się do oświetlenia domowego?
Zdaniem autora nadają się do latarni ulicznych, garażu i schowka, ale długi rozruch może przeszkadzać w przedpokoju. W recenzji odnotowano też ochronę przed wilgocią i dobrą stabilizację prądu.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze
Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze21
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.