NY-D08, sterownik zgrzewarki punktowej
$36.35
Pokażę zarówno sam sterownik, jak i krótki przykład jego zastosowania w prawdziwej zgrzewarce.
Jak zwykle przypominam: żeby być na bieżąco z nowymi wpisami na blogu, polecam obserwować mój Instagram. Będę tam publikować powiadomienia o wszystkich nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta
Sterownik zamawiałem nie dla siebie. Mam już zgrzewarkę na superkondensatorach, a poza tym dość rzadko pracuję z akumulatorami. Kolega za to używa jej często. Wcześniej pomagałem mu zbudować wersję ze sterownikiem Yurok i działa całkiem dobrze.
Tym razem potrzebny był jednak kolejny aparat. Kupiono do niego transformator z kuchenki mikrofalowej, obudowę, różne drobiazgi i właśnie ten sterownik. Nie bardzo chciało nam się zamawiać płytkę, kupować komponenty i lutować, a przy okazji chcieliśmy większy ekran, więc wybraliśmy wariant z AliExpress.
Na AliExpress jest zresztą sporo różnych sterowników: są całkiem proste, są też droższe. Szukałem sterownika, który potrafi generować dwa regulowane impulsy i, jak wspomniałem wyżej, ma duży ekran.
Do najbardziej znanych można chyba zaliczyć dwa modele: niedrogi za około 15–16 dolarów oraz ten, który opisuję w recenzji.

1. Trafił mi się też jeszcze jeden całkiem niezły sterownik. Transformator jest już zamontowany, a triak ma radiator.
2. Podczas poszukiwań natknąłem się na sterownik, który, sądząc po wszystkim, jest przeznaczony do zgrzewarki z superkondensatorami, ale umożliwia zmianę polaryzacji. To powinno być naprawdę przydatne. Kiedyś skarżyłem się, że zauważyłem różnicę w działaniu elektrod.

Sterownik dotarł dość szybko, ale sprzedawca wysyłał go... Myślałem już, że w ogóle go nie wyśle. Musiałem nawet przedłużyć czas wysyłki.
Opakowanie skromne: płytki w folii bąbelkowej, reszta akcesoriów tylko w woreczku strunowym.

W zestawie znajdują się:
1. Płytka sterownika z wyświetlaczem.
2. Płytka mocy.
3. Przewód połączeniowy ze złączami
4. Konwerter USB-UART
5. Czujnik temperatury
6. Nakładka na przycisk
7. Pokrętło enkodera.

Jeśli chodzi o drobiazgi, to tak naprawdę ważny jest tylko przewód łączący moduły — bez niego urządzenie nie będzie działać.
Do tego nie wiadomo po co dołączono konwerter USB-UART, a jego układ scalony ma nawet startą nazwę.

Z założenia przewód ma służyć do pracy z oprogramowaniem, którego nie udało mi się znaleźć. W programie ustawia się jednak tylko trzy parametry: napięcie wejściowe, przypuszczalnie napięcie wyjściowe i moc transformatora. Co więcej, o ile dobrze rozumiem, wszystkie te parametry można ustawić również za pomocą głównego panelu sterowania modułu. Tylko jak — i przede wszystkim po co...

Płytka mocy.
Zastosowano izolację galwaniczną, a stronę „zimną” i „gorącą” wyraźnie od siebie oddzielono. Jest też napis, żeby nie dotykać niebezpiecznej części.

Na płytce znajduje się mnóstwo złączy:
1. Switch — podłączenie pedału lub przycisku sterującego
2. AC12V — zasilanie płytki; należy używać wyłącznie zwykłego transformatora „żelaznego”.
3. TEMP — podłączenie czujnika temperatury
4. State — stan; nie sprawdzałem, w schemacie nie opisano tego złącza, ale jak widzę, prowadzi do niego transoptor.
5. FAN — wentylator 12 V
6. VALVE — zawór, a dokładniej zawór pneumatycznego mechanizmu dociskającego elektrody.
Na płytce widać też dwa sterowniki PWM, mostek prostowniczy oraz tranzystory sterujące wentylatorem i zaworem.

1. W części wysokonapięciowej wszystko jest znacznie prostsze: izolacja optyczna, mocny triak, kilka elementów i otwory do przylutowania przewodów.
2. Zaciski są całkiem porządne i wygodne.

Płytka sterownika.
Z przodu znajduje się wyświetlacz LCD, przycisk i enkoder. Tutaj muszę skrytykować producenta. Nie dość, że zastosował enkoder bez wbudowanego przycisku, to jeszcze zamontował tak opornie działający, że miałem wrażenie, że zaraz zacznie skrzypieć.
Nie bardzo rozumiem sens rozdzielania enkodera i przycisku, skoro enkodery z przyciskiem kosztują grosze, a obsługa byłaby nawet wygodniejsza.

Z tyłu znajdują się pozostałe komponenty, w tym mikrokontroler.

Główne komponenty. Po prawej widać również piny do podłączenia konwertera USB-UART, ale jak pisałem, jest on zupełnie zbędny.

Wymiary płytki i odległości między otworami montażowymi.

Schemat podłączenia nie był dostępny na stronie sprzedawcy, ale bez problemu można go znaleźć w podobnych ofertach innych sprzedawców.

Do próbnego uruchomienia wystarczyła mi sama płytka mocy, sterownik i transformator. Nie podłączałem nawet czujnika temperatury. Mimo to wszystko działało całkiem normalnie.

Po podłączeniu zasilania po ekranie przebiega białe podświetlenie, a następnie pojawia się napis Loading. Jeśli urządzenie wyświetla informacje po chińsku, przed włączeniem trzeba przytrzymać przycisk — wyłączy to tryb wyboru języka.

1. Po uruchomieniu na ekranie wyświetlane są informacje o nazwie modelu urządzenia, ustawieniach, temperaturze, liczbie „zgrzewów”, aktywności wyjścia, a nawet podpowiedzi.
2. Dostępnych jest sześć okien ustawień:
Numer komórki pamięci
Czas trwania pierwszego impulsu
Moc pierwszego impulsu
Przerwa między pierwszym a drugim impulsem
Czas trwania drugiego impulsu
Moc drugiego impulsu
Między oknami ustawień przechodzi się, obracając enkoderem; obrót służy też do regulacji, a naciśnięcie przycisku włącza lub wyłącza tryb regulacji. Jeśli dalej obracać enkoderem, przejdziemy do ustawień — wejście do nich również następuje po naciśnięciu przycisku.
3. W ustawieniach można regulować jedynie opóźnienie włączania i wyłączania zaworu oraz progi załączania wentylatora.
4. Ustawienia zaworu: czas, o jaki jego włączenie ma poprzedzać podanie prądu, czas do jego wyłączenia oraz liczba cykli włączania i wyłączania w trybie automatycznym.
5. Sterowanie wentylatorem: zakres temperatury załączenia od 1 do 99 stopni, histereza 3 stopnie.
6. Dostępne są tryby wyłączony, włączony i automatyczny, zależny od temperatury.
Można też przywrócić ustawienia fabryczne, ale nie udało mi się ustalić, jak dokładnie — czy trzeba uruchomić urządzenie z wciśniętym przyciskiem zgrzewania, czy jednocześnie przytrzymać dwa przyciski. Licznik „zgrzewów” zeruje się natomiast po przytrzymaniu przycisku przez około 3-4 sekundy w trybie pracy..

W opisie innej oferty z takim samym sterownikiem trafiłem na zdjęcie menu ustawień, w którym jest też trzeci punkt — informacje. U mnie go jednak nie było.

Jeśli czujnik temperatury nie jest podłączony, na wyświetlaczu pojawia się temperatura 99 stopni. Jeśli w takim stanie wybierzemy tryb Auto, wentylator się włączy, o czym informuje świecąca dioda LED przy odpowiednich zaciskach.

Po podłączeniu czujnika temperatury wszystko wróciło do normy. Nie sprawdzałem dokładności pomiaru, ale na oko temperatura odpowiada rzeczywistej.

Żeby nie mnożyć zdjęć, pokażę minimalne i maksymalne wartości wszystkich dostępnych ustawień. Ponieważ każde okno można konfigurować całkowicie niezależnie, są to zarazem wartości minimalne i maksymalne.

Przejdźmy teraz do części praktycznej. Nie mogę pokazać procesu budowy zgrzewarki, a zresztą nie ma w tym większego sensu. W tym przypadku kolega wykonał praktycznie całą pracę sam: zmontował wszystko w obudowie i przygotował nawet miejsca montażowe pod sterownik.

Jako podstawę wykorzystano obudowę ze starego radzieckiego woltomierza, a transformator pochodził z dawcy.
Bezpieczniki zamontowano na obu liniach, a na wszelki wypadek dodano też wentylator, choć taki transformator nie tak łatwo rozgrzać.
Na przednim panelu umieszczono:
1. Wyłącznik zasilania
2. Wyświetlacz, przycisk i enkoder sterownika
3. Gniazdo USB do podłączenia czegoś zasilanego napięciem 5 V.
4. Wyłącznik zasilacza zasilającego wyjście USB
5. Podświetlenie i jego wyłącznik.
6. Gniazdo do podłączenia przycisku podawania prądu zgrzewania.
Warto też zwrócić uwagę na bardzo przemyślaną konstrukcję mocowania elektrod, a dokładniej elektrody stacjonarnej. Ale o tym nieco później.

Wnętrze jest dość przestronne. U góry widać transformator mocy, a po prawej transformator pomocniczy zasilający sterownik. Pod transformatorem spawalniczym znajduje się zasilacz 5 V.

Wygląda na to, że dawcą transformatora była kuchenka mikrofalowa Moulinex. Mogę z całą pewnością powiedzieć, że transformator wyszedł po prostu świetny: cichy i wydajny.
Uzwojenie wtórne nawinięto elastycznym przewodem o przekroju 48 mm², ułożono cztery zwoje.

Oprócz podstawy zgrzewarki kolega dał mi jeszcze różne taśmy do zgrzewania, po mniej więcej metrze każdego rozmiaru, diody LED do podświetlenia, miedzianą blaszkę i jakieś podkładki.

Taśm było sześć: trzy stalowe i trzy niklowe. Różniły się zarówno grubością, jak i szerokością.
Przydały się też zużyte akumulatory, które świetnie nadają się do eksperymentów, bo w większości były całkowicie rozładowane.

Potem próbowałem zgrzewania przy różnych ustawieniach, ale jak się później okazało, popełniłem błąd i urządzenie bardziej nagrzewało miejsce zgrzewania, niż zgrzewało.
Na początek wypróbowałem taśmy stalowe niklowane — z nimi zgrzewanie jest najłatwiejsze. W dwóch z trzech wariantów wszystko było w zasadzie w porządku, ale grubsza taśma nie chciała się dobrze zgrzać.
Zauważyłem też dziwny efekt. Nie jest zbyt wyraźny, ale widać go na drugim zdjęciu, na środkowym akumulatorze. Są tam trzy próby zgrzewania, więc powinno być sześć punktów, ale trzy są dobrze widoczne, a trzech prawie nie widać. Co ciekawe, wszystkie trzy słabo widoczne punkty to ślady elektrody stacjonarnej. Nie wiem, dlaczego tak jest.

W drugim etapie użyłem taśmy niklowej. W zasadzie sytuacja była taka sama: cienka i średnia taśma dawały się zgrzewać, a grubsza tylko udawała, że się zgrzewa. Próbowałem kilka razy i w końcu po prostu przepaliłem taśmę, ale nie udało mi się jej porządnie zgrzać.

Później zrozumiałem przyczynę: zgrzewałem w niewłaściwym trybie.
Podczas zgrzewania należy dążyć do dużego prądu i możliwie krótkiego czasu zgrzewania, a u mnie wychodziło niemal odwrotnie. W efekcie tylko nagrzewałem taśmę — rozżarzała się, ale nie zgrzewała się porządnie.
Od lewej do prawej różne tryby, które wypróbowałem przy taśmach o różnej grubości.

Na potwierdzenie: gdy próbowałem zgrzać ze sobą dwie taśmy, było dużo dymu, ale niewiele pożytku :)
Nie, tak naprawdę w tym wariancie taśmy zgrzewały się całkiem dobrze, ale nagrzewały się tak mocno, że kawałek laminatu, na którym to robiłem, prawie zamienił się w węgiel.
Poniżej trzy etapy. Po prawej stronie taśmy widać jej ślad na kawałku laminatu. Widać, że po skróceniu impulsu temperatura w punkcie zgrzewania wyraźnie spada.

Potem, tak z ciekawości, postanowiłem zgrzać kawałek taśmy niklowej do kombinerek. Po co ja to zrobiłem... Potem ledwo oderwałem tę taśmę.
Nawiasem mówiąc, tutaj tryb zgrzewania jest niemal optymalny: bardzo krótki pierwszy impuls i dłuższy drugi. Żeby go poprawić, zmniejszyłbym moc pierwszego impulsu.

A to już nie zgrzewanie, tylko skutek przypadkowego włączenia urządzenia bez prawidłowo dociśniętych elektrod. Celowałem, żeby zgrzać parę blaszek, ale przypadkowo nacisnąłem wyłącznik i popłynął prąd, zanim docisnąłem elektrody.
W efekcie przepaliłem taśmę na wylot i uszkodziłem elektrody, przy czym druga została uszkodzona dość mocno.

Pewnie wiele osób zainteresuje, co właściwie oznaczają liczby wyświetlane podczas ustawiania parametrów, na przykład tryb 5/60/5/5/60.
To bardzo proste. Wartości jest w sumie sześć, ale pierwsza to numer komórki pamięci, więc można ją pominąć.
Dalej robi się ciekawiej. Poniżej oscylogramy czterech trybów:
5/60/5/5/60
20/60/5/5/60
5/60/5/30/60
5/60/20/20/60
1. czas trwania pierwszego impulsu
2. moc pierwszego impulsu
3. czas przerwy między impulsami
4. czas trwania drugiego impulsu
5. moc drugiego impulsu
Czas jest podawany w pełnych okresach sinusoidy sieciowej, z których każdy trwa 20 ms, czyli 5 w ustawieniach to 100 ms lub 0,1 s.

Z mocą jest jeszcze prościej: w zasadzie ustawia się ją w procentach wartości maksymalnej. Poniżej przebieg sinusoidalny na stykach zgrzewarki bez obciążenia przy ustawieniach 30, 50, 75 i 99.

Oczywiście zaciekawiło mnie też, jaki prąd płynie podczas zgrzewania. Do pomiaru użyłem cęgów z funkcją pomiaru wartości szczytowych.
Przy ustawieniu mocy 60% cęgi uległy przeciążeniu. Przewidywany maksymalny prąd zgrzewania wynosi około 1000 A.

Już na początku irytował mnie opornie działający enkoder, a kiedy zamontowałem płytkę w obudowie i pokrętło zaczęło o coś lekko ocierać, zrobiło się naprawdę kiepsko. Zaproponowałem więc koledze, żeby wymienić oryginalny, ciężko obracający się enkoder na zwykły, taki jakich używam, a przy okazji usunąć przycisk i wykorzystać zamiast niego przycisk w enkoderze.
Powiedziałem, zrobiłem: usunąłem oryginalny enkoder i przycisk, zamontowałem zwykły. Obracał się lekko, wygodnie się go wciskało. Złożyłem, sprawdziłem i okazało się, że się pospieszyłem.
Rozebrałem wszystko ponownie, powspominałem krewnych Chińczyka, który zamontował ten enkoder, bo okazał się odwrotny i kierunek obrotu się nie zgadzał. Poprawiłem, złożyłem.
Krótko mówiąc, zwykły enkoder z przyciskiem jest znacznie lepszy. Polecam od razu go wymienić.

Usunąłem też oryginalne dystanse o długości około 8-10 mm i założyłem najkrótsze plastikowe, o długości 5 mm. Jest lepiej, a ekran niemal licuje się z obudową.

Kolega od razu wydrukował zaślepkę do niepotrzebnego otworu, ale na razie została u niego w domu.

Przejdźmy teraz do testów zgrzewania. Okazało się, że kluczowe są dwa materiały:
1. Taśma stalowa o grubości 0,1 mm
2. Taśma niklowa o grubości 0,2 mm.
W pierwszym przypadku trzeba było sprawdzić, czy zgrzewarka nie będzie przepalać taśmy. Ustawiłem moc niemal na minimum i zacząłem próbować.

Okazało się, że to nawet za mało, a więc jest jeszcze zapas w dół. Poniżej wyniki dla ustawień:
1. 1/35/5/1/35
2. 1/35/5/1/45
3. 1/35/5/1/55
4. 1/35/5/1/65
5. 1/35/5/1/75
6. 1/35/5/1/90
Taśma daje się dobrze zgrzewać mniej więcej od drugiego lub trzeciego ustawienia.

Przygrzałem drugą taśmę do styku dodatniego, a kolejną do ujemnego, używając ustawienia 1/35/5/1/90, czyli minimalnie krótkiego impulsu i niemal maksymalnej mocy drugiego impulsu.

Potem wziąłem grubą taśmę niklową i zacząłem ją zgrzewać przy ostatnich używanych ustawieniach: 1/35/5/1/90.

1. 1/35/5/1/90
2. 1/35/5/2/90
3. 1/35/5/3/90
4-6. 1/35/5/3/90
Trzeba było zwiększyć czas drugiego impulsu z 1 do 3. Przy ostatnim ustawieniu zgrzewanie szło świetnie: taśma się nie przepalała, ale była przygrzana tak mocno, że przy próbie oderwania po prostu się rwała.

Wyniki na zdjęciach makro:

Czas pokazać dodatkowe możliwości.
Od razu zamontowałem diodę LED w przeznaczonym do tego miejscu, używając specjalnie wydrukowanego uchwytu. Niestety na zdjęciu nie widać, jak świeci, ale mogę powiedzieć, że oświetla miejsce zgrzewania. Włącza się ją osobnym przełącznikiem.

Może jednak bardziej zainteresuje was opcja zgrzewania taśmy. Służy do tego miedziana nakładka montowana na elektrodzie stacjonarnej.

Zasada jest bardzo prosta: jeśli trzeba zgrzać dwie taśmy, na przykład pod kątem lub na krzyż, kładziemy je na płytce, dociskamy drugą elektrodą i podajemy prąd zgrzewania.

Dla porównania wyjąłem elektrodę stacjonarną i zrobiłem to samo w zwykły sposób. Różnica między metodami zgrzewania jest od razu widoczna.
W pierwszym przypadku na taśmach są tylko schludne punkty, ponieważ prąd zgrzewania płynie na wylot najkrótszą drogą. Na zdjęciu widać sześć pojedynczych punktów zgrzewu.
W drugim przypadku powstaje dłuższa pętla i trzeba zwiększyć moc, co prowadzi do silniejszego nagrzewania, a nawet przegrzania taśmy. Na zdjęciu dwa podwójne zgrzewy.
Jedyna rzecz, która nie do końca spodobała mi się w pierwszym trybie, to wyraźne przywieranie elektrody do taśmy.

No i właściwie wszyscy uczestnicy testu, których teraz trzeba będzie jakoś zutylizować.

Przewiduję pytanie: z czego wykonany jest przewód zgrzewarki?
Najczęściej używam przewodu o dużym przekroju, ale zwykle jest dość sztywny, dlatego kolega postanowił użyć specjalnego przewodu PSzcz, w tym przypadku o przekroju 4 mm².
Użyto 12 odcinków o długości 206 cm każdy, czyli łącznie 24,75 m. 4 zwoje, obliczone napięcie 3,83 V, a przekrój odpowiednio 12 × 4 = 48 mm². Następnie zebrane w wiązkę przewody zaizolowano miękką koszulką termokurczliwą.
Mogę powiedzieć, że przewód jest naprawdę bardzo elastyczny, a przekrój prawie 50 mm² pozwolił bez problemu uzyskać przyzwoity prąd pod obciążeniem.

I to właściwie wszystko. Wnioski będą krótkie: płytka mi się spodobała. Owszem, są drobne niedoróbki, na przykład ten sam enkoder, a także nie wiadomo, po co dodano adapter USB-UART, ale poza tym jest wygodnie, praktycznie i wygląda na to, że całkiem niezawodnie.
Jeśli chodzi o samą zgrzewarkę, chyba też wszystko pokazałem. Mam nadzieję, że było to przydatne i pomoże zbudować własne, wygodne i niezawodne urządzenie :)
$36.35
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
7, 5, мини-плата управления точечной сваркой инструкция, контроллер ny-d0100 описание работы и коды ошибок, почему контроллер ny-d0100 плохо производит сварку, регулятор точечной сварки ny-d01 схема, транзистор для точечной сварки 100а, ny-d02 инструкция, ny-d08 программа, ny-d01 rjkbxtcndj dbnrjd, ny-d02, контроллер контактной сварки микроволновки, 2, точечная сварка ny, для чего регуляторы на плате аппарата сварки аккумуляторов, ny-d08, контролер ny do1 почему мигает sta, ny-d01 инструкция на русском, разница в ny-d01 ny-d02 ny-d04, ny-d04 vs ny-d02, контроллер точечной сварки, ny-d02 инструкция на русском языке, точечная сварка -- схема, https://www.kirich.blog/obzory/instrumenty/1070-ny-d08-kontroller-apparata-tochechnoy-svarki, энкодер для точечной сварки
7, 5, мини-плата управления точечной сваркой инструкция, контроллер ny-d0100 описание работы и коды ошибок, почему контроллер ny-d0100 плохо производит сварку, регулятор точечной сварки ny-d01 схема, транзистор для точечной сварки 100а, ny-d02 инструкция, ny-d08 программа, ny-d01 rjkbxtcndj dbnrjd, ny-d02, контроллер контактной сварки микроволновки, 2, точечная сварка ny, для чего регуляторы на плате аппарата сварки аккумуляторов, ny-d08, контролер ny do1 почему мигает sta, ny-d01 инструкция на русском, разница в ny-d01 ny-d02 ny-d04, ny-d04 vs ny-d02, контроллер точечной сварки, ny-d02 инструкция на русском языке, точечная сварка -- схема, https://www.kirich.blog/obzory/instrumenty/1070-ny-d08-kontroller-apparata-tochechnoy-svarki, энкодер для точечной сварки
Pytania i odpowiedzi
Jakie parametry impulsów można ustawić w NY-D08?
Można ustawić czas trwania i moc obu impulsów oraz przerwę między nimi. Dostępnych jest sześć komórek pamięci ustawień.
Co znajduje się w zestawie NY-D08?
Zestaw zawiera płytkę sterownika z wyświetlaczem, płytkę mocy, przewód połączeniowy, konwerter USB-UART, czujnik temperatury, nasadkę przycisku i pokrętło enkodera.
Jakiego przewodu spawalniczego użyto w urządzeniu z NY-D08?
Użyto 12 odcinków przewodu PSh o przekroju 4 mm² i długości 206 cm każdy. Wiązka miała łączny przekrój 48 mm², cztery zwoje i obliczone napięcie 3,83 V.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Inne urządzenia
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze8
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.