/       /       /    Para tanich pęset z ceramicznymi końcówkami
Wesprzyj projekt na Patreon


Para tanich pęset z ceramicznymi końcówkami

$3.11 за пару
Przejdź do sklepu
Jeszcze wiosną kupiłem na wyprzedaży (3 produkty za niewielkie pieniądze) dwie pęsety. Wypróbowałem je i ostatecznie wrzuciłem do szuflady biurka. Teraz znalazłem chwilę, żeby opowiedzieć, czym są, dlaczego ich nie używam i jak wypadają w porównaniu z moją główną pęsetą, kupioną dość dawno temu.

Przypominam: żeby być na bieżąco z nowymi wpisami na blogu, polecam obserwować mój Instagram. Będę tam publikować powiadomienia o wszystkich nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta

Można też subskrybować aktualizacje i nowe artykuły na kanale Telegram — https://t.me/KirichBlog

Po pierwsze, kilka słów o pęsetach. Ta recenzja jest tak naprawdę skierowana nie tylko do elektroników, bo pęset używa się do różnych zadań, ale zasady wyboru pozostają praktycznie takie same. Po drugie, na początku kupiłem sobie pierwszą taką pęsetę na Taobao, i to dość dawno temu. Używam jej intensywnie od najwyżej paru lat i szczerze mówiąc, naprawdę bardzo mi się spodobała. Później na wyprzedaży zobaczyłem zestaw takich samych (z wyglądu) pęset i postanowiłem kupić je na zapas. Tak, kiedy je dostałem, zrozumiałem, dlaczego są tańsze...

Mała dygresja. Często spotykam się z pytaniem, do czego służą takie pęsety, skoro mają grube końcówki i jakieś ceramiczne albo „ceramiczne” groty. Otóż powiem, że to naprawdę wygodne pęsety, bo mają kilka zalet w porównaniu ze zwykłymi:
1. Nie przewodzą prądu. Jeśli pracujesz z elektroniką, zwłaszcza taką, która może być pod napięciem, to jest to mega ważne.
2. Mają znacznie gorsze przewodnictwo cieplne, co daje od razu dwie korzyści. Po pierwsze, sama pęseta mniej się nagrzewa. Po drugie, czasem przytrzymuję nią lutowany element albo jakiś przewód, więc mniej ciepła przenosi się na pęsetę i łatwiej się pracuje.
3. Bez problemu wytrzymują wysoką temperaturę. Pracowałem z opalarką, czasem trzeba było coś podgrzać niemal do „złocistej skórki”, a pęsecie nic się nie stało. Do tego nie parzy w rękę — tutaj pełna punktacja.
4. Idealnie zachowują kształt: fizycznie nie mogą się wygiąć, no, do pewnej granicy. Potem trzeba sięgnąć po nową pęsetę.
5. Są niemagnetyczne

Wady:
1. Trudniej zrobić cienkie końcówki, ale o tym za chwilę.
2. Są stosunkowo kruche.
3. Nie przewodzą prądu. Tak, czasem to też wada, na przykład gdy trzeba szybko zewrzeć dwa styki na płytce.



Na pierwszy rzut oka pęsety wyglądają tak samo jak moja robocza. Sprzedawane są w parze: zwykła i malowana. Powłoka jest zresztą całkiem porządna (sądząc po wyglądzie, to malowanie proszkowe). Nie wiem, jak długo się utrzyma, ale wygląda nieźle. Obie pęsety miały osłonki na końcówki, ale to wszystko, co było w opakowaniu. Ta kupiona wcześniej była na blistrze.


Długość około 130 mm, mniej więcej taka jak starej.


A tak wyglądają w porównaniu z moją starą (po lewej). Nadal są bardzo podobne. Jedyna różnica na razie jest taka, że moja kosztowała na Taobao 1,5 dolara plus wysyłka, a te dwie wyszły 2 dolary z wysyłką.


Ale jak to mówią, diabeł tkwi w szczegółach.
Na początek miejsce łączenia obu połówek. Wyraźnie widać, że w starej (pośrodku) jest ono nie tylko porządnie i równo zespawane, ale też tak oszlifowane, że wygląda jak jednolity element.


Bardziej rozczarowały mnie jednak krawędzie. W starej (po lewej) są zaokrąglone i starannie oszlifowane, a w nowej po prostu ostro ścięte, aż do ostrych krawędzi.
Tak, nowa pęseta jest trochę szersza, ale to kwestia przyzwyczajenia i osobistych upodobań. Jednak kiedy bierze się do ręki nową, zwłaszcza po paru latach pracy starą, od razu rozumie się, dlaczego stara kosztowała więcej. Prawie nie czuć jej w dłoni, a w przypadku tej nowej... trudno to opisać słowami.



Metal starej pęsety (po lewej) jest też trochę grubszy: 1,6 mm w porównaniu z 1,1–1,2 mm. Dzięki zaokrągleniu nie da się tego jednak odczuć.


Końcówki są skonstruowane tak samo, tu nie ma zastrzeżeń. W razie potrzeby można je nieco wyregulować, żeby równo się schodziły.


A propos końcówek.
1. W nowych (po prawej) końcówki są moim zdaniem trochę cieńsze. To ani dobrze, ani źle — raczej kwestia zastosowania. Mnie chyba będzie wygodniej, bo stara nie wszędzie się mieściła.
2. Często piszą, że końcówki nie są ceramiczne, tylko teflonowe. Nie będę się upierał, ale jeśli to teflon, to dlaczego na końcach końcówek widać coś przypominającego wlewki?

W każdym razie, subiektywnie końcówki są takie same — zarówno w starym, jak i w nowych pęsetach.


Wcześniej pisałem, że metalowe końcówki łatwiej zrobić cienkie. To prawda, całkowicie się zgadzam, ale nawet starą pęsetą bez większych problemów pracuję z komponentami w rozmiarze 0402 — tymi małymi, między 2512 (u góry) a 1206 (na samym dole).


Do takich prac kupiłem sobie jakąś „precyzyjną” pęsetę. Wydaje się całkiem niezła, kosztowała chyba około 3 dolarów, jest niemagnetyczna, kwasoodporna i ma cienkie końcówki.
Ale pewnie się domyślacie, że skoro nadal leży w oryginalnym opakowaniu, to raczej jej nie używam. Zgadza się — trochę jej poużywałem i wróciłem do ceramicznej, mimo że ma znacznie grubsze końcówki.


Rozwarcie końcówek w nowych pęsetach wynosi około 20 mm, w starej 15 mm. Moim zdaniem zdecydowanie wygrywa tu stara, choć, jak już mówiłem, to kwestia przyzwyczajenia.


A to już obiektywna różnica, którą zauważyłem, gdy tylko wziąłem je do ręki. Mają różną siłę zacisku, ale to nie jest najgorsze. Gorsze jest to, że w jednej z pęset jest ona dość duża.
Najpierw porównałem je „twarzą w twarz”, czyli przyłożyłem jedną do drugiej i ściskałem. Widać, że czarna jest niemal identyczna z moją starą, natomiast niepomalowana stawia wyraźnie większy opór: moja jest już prawie ściśnięta, a nowa nie doszła nawet do połowy. To bardzo niewygodne.

Potem pomyślałem, że siłę zacisku można zmierzyć. Wziąłem więc wagę, położyłem na niej pęsetę, wyzerowałem wskazanie i ściskałem, opierając ją o platformę wagi, aż była prawie całkowicie ściśnięta. Wyniki (siła podana w gramach):
1. Stara (masa 21,28 g) — 275 gramów
2. Nowa czarna (20,54 g) — 296 gramów
3. Nowa niepomalowana (20,49 g) — 562 gramy

Dla porównania moja stara, zwykła pęseta z ZSRR waży 22 gramy, a jej siła zacisku wynosi 390 gramów.



Ktoś może powiedzieć: no i co, trudno ścisnąć pęsetę? Nie, oczywiście, że nie — raz, dwa czy nawet dziesięć razy. Ale kiedy trzeba precyzyjnie ustawić komponent, jednocześnie mocno ściskając pęsetę, nie tylko się męczysz. Przez ciągłe napięcie — zarówno podczas trzymania, jak i samej pracy — robi się znacznie trudniej, a precyzja spada.
Oczywiście pęsety, które ściskają się zbyt lekko, też mogą być niewygodne: traci się wyczucie trzymanego elementu, pęseta staje się „wiotka”. Jest więc jakiś optymalny zakres i moim zdaniem wynosi on 200–300 gramów.

I tak, wyobraźcie sobie teraz, że do ściśnięcia pęsety potrzeba prawie 600 gramów, a wy musicie zamontować po kolei choćby 200–400 komponentów: chwycić, ustawić, złapać lutem i tak kilkaset razy. Uwierzcie, różnicę zauważycie na 100%.


Podsumowując.
Czarna pęseta jest bardzo podobna do mojej podstawowej, zarówno pod względem rozmiaru końcówek, jak i siły zacisku. Metal ma tak samo chropowatą powierzchnię jak w niepomalowanej, ale dzięki farbie całkiem wygodnie leży w dłoni. Oczywiście starą trzyma się przyjemniej, ale nowa, pomalowana, też jest całkiem w porządku.
Niepomalowana zupełnie mi się nie spodobała. Wrzyna się w dłoń i jest bardzo sztywna, więc raczej nie będę jej używać — chyba że jako dawcy końcówek, gdyby zaszła taka potrzeba.

Na dziś to wszystko. Będę bardzo wdzięczny za komentarze — napiszcie, czego używacie do podobnych prac. A jeśli dodacie linki, będzie super.
$3.11 за пару
Przejdź do sklepu

Pytania i odpowiedzi

Jaka jest siła zacisku tanich pęset z ceramicznymi końcówkami?

Czarna pęseta osiągnęła 296 g, a niepomalowana 562 g. Dla porównania starsza, używana przez autora pęseta ma siłę zacisku 275 g.

Dlaczego autorowi nie spodobała się niepomalowana pęseta?

Jest bardzo sztywna, a ostre krawędzie metalu wbijają się w dłoń. Autor raczej nie będzie jej używać.

Dlaczego warto używać pęset z ceramicznymi końcówkami przy elektronice?

Nie przewodzą prądu, słabo przewodzą ciepło, wytrzymują wysoką temperaturę i nie są magnetyczne. Autor używa ich także podczas lutowania elementów, w tym w rozmiarze 0402.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Narzędzia


Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze4

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. 13 stycznia 2025 18:03#1
    фторопласт очень мягкий, єто точно не он
    +1
    1. 22 stycznia 2025 21:42#2
      Про фторопласт где-то писали, врать не буду, хотя он тоже относительно твердый бывает. Но здесь звук почти звонкий если чем-то твердым ударить, может не керамика конечно, но что-то похожее. 
      0
  2. 13 stycznia 2025 19:27#3
    Усилие на сжатие пинцета должна быть такая, чтобы пинцет не вываливался из руки. Но и не настолько сильное, чтобы не ощущалась захватываемая деталь. Для 0402 нужен мягкий пинцет. Естественно, если этим же пинцетом захочется удержать болт М6, то может и не получиться. Обязательно немагнитный в силу того, что меди в деталях всё меньше и меньше.
    +1
    1. 22 stycznia 2025 21:44#4
      Согласен. Но тут пинцет скорее для чего-то более крупного, потому у старого и одного из новых услилие относительно нормальное, а вот у второго нового явно слишком большое, работать неудобно.
      Здесь я бы сказал что оптимально 1206, вполне нормально 0805, ну может 0603, а 0402 для него явно мелковат, но перетачивать не рискну, потеряет прочность.
      +1

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja