Niedrogi zestaw do budowy stacji lutowniczej T12
Dziś mam dla Was króciutki przegląd właśnie takiego rozwiązania.
Przy zamówieniu można było wybrać jeden z czterech wariantów zestawu. Różniły się tylko liczbą grotów i ich rodzajami. Wybrałem najprostszy wariant, z jednym grotem.
Podobno można było też wybrać kolor wyświetlacza, ale jakoś o tym nie pomyślałem i ostatecznie dostałem podstawowy zestaw z niebieskim wyświetlaczem.

Podane parametry są w zasadzie standardowe dla tego typu stacji, ponieważ zależą głównie od zastosowanego grotu.
1. Szybkie nagrzewanie
2. Automatyczny tryb uśpienia
3. Wybudzanie po poruszeniu rękojeścią
4. Wyższa temperatura po naciśnięciu enkodera
5. Zasilanie: DC 24 V 3 A
6. Maksymalna moc: 75 W
7. Temperatura: 200-450C
8. Czas topienia cyny: <8 s
Wszystko było bardzo starannie zapakowane, a pudełko zaklejono firmową taśmą z oznaczeniem producenta.

Oto cały otrzymany zestaw.

Początkowo chciałem zamówić samą rękojeść z przewodem i grotem, czyli tylko to, co widać na zdjęciu, a resztę zmontować samodzielnie.

Ostatecznie zamówiłem jednak zestaw z kontrolerem. W komplecie były też:
1. Kawałek spoiwa lutowniczego i kalafonia. Kalafonia była chyba najbardziej nietypowym elementem zestawu, bo ostatnio używałem jej jakieś 25 lat temu. Zwykle korzystam z płynnego topnika albo spoiwa z topnikiem, którego zacząłem używać jeszcze w połowie lat 80. i bardzo się do niego przyzwyczaiłem.
2. Był też jakiś dziwny zestaw przewodów, koszulek termokurczliwych i nieznanych mi zacisków. Później zrozumiałem, do czego służą.
3, 4. Jeden grot, masywny T12-K

Rękojeść lutownicy jest oczywiście plastikowa. Całość jest bardzo prosta, ale całkiem niezła.

Płytka drukowana ze stykami. Montuje się ją w rękojeści i podłącza do niej przewód.

Przewód ma bardzo miękką izolację zewnętrzną, przypominającą silikonową, ale żyły w środku są bardzo sztywne, mimo że wielodrutowe. Przewód jest więc miękki, ale sprężysty, co może być niezbyt wygodne.
Przewód ma około jednego metra długości.

Wszystkie połączenia opisano na stronie w formie instrukcji krok po kroku. Pokazano tam również, jak przylutować przewód, a co najważniejsze — jak przylutować czujnik przechyłu.
Jest tam schemat połączeń z kontrolerem oraz wskazówki dotyczące montażu czujnika.

Najlepiej jednak skorzystać z instrukcji pokazującej, jak przylutować przewód do płytki montowanej w rękojeści.

Z tej samej instrukcji dowiedziałem się, do czego służą dodatkowe przewody i styki. Producent przewidział użycie zasilacza, a zasilanie proponuje doprowadzić właśnie za pomocą tych styków, zamiast wtyczki :)

Jest tu też objaśnienie dotyczące lutowania wtyczki.

Ostatecznie po prostu robiłem wszystko według ilustracji — naprawdę łatwo i prosto. Jest tylko jeden szczegół: nie zapomnijcie najpierw nasunąć na przewód rękojeści i obudowy wtyczki :)

Trzeba uważnie przylutować nie tylko przewód, ale i czujnik. Jedno jego wyprowadzenie jest złotawe (żółte), a drugie srebrne (białe).

Rękojeść z zamontowanym przewodem i wtyczką.

Chciałem właśnie taki grot, przeznaczony do pracy z masywnymi elementami. Na samym grocie nie ma oznaczenia, jest tylko naklejka. a do tego na jakiejś folii z warstwą aluminium, bo nie przypaliła się po włączeniu.

Okazało się, że rękojeść jest wygodna. Odległość od miejsca chwytu do końca grotu wynosi około 95 mm. Oczywiście są też lepsze rozwiązania, na przykład w mojej stacji Aoyue, ale tam stosuje się inne, krótsze groty.

Sterownik był zapakowany w osobne pudełko. W zestawie jest przewód zasilający z wtyczką, a w samym pudełku ze sterownikiem znalazły się czujniki przechyłu — są dwa, w tym jeden zapasowy.

Z przodu płytki umieszczono wyświetlacz, enkoder i miejsce na zamontowanie złącza.

Z tyłu znajdują się pozostałe elementy oraz złącze do podłączenia zasilacza.

Dołączono opis elementów sterownika i wymiary płytki drukowanej.

Ponieważ mam pomysł na niewielką przeróbkę konstrukcji, nie przylutowałem złącza. Tym bardziej że jego konstrukcja zakłada, iż najpierw należy zamontować je w obudowie, a dopiero potem przylutować do niego płytkę. Nie da się więc wyjąć płytki i zostawić złącza w obudowie.

Pierwszą próbę przeprowadziłem przy zasilaniu napięciem 12 V. Stacja uruchomiła się bez problemu, od razu zaczęła nagrzewać grot i po chwili osiągnęła ustawione 300 stopni.

Przy pierwszym uruchomieniu polecam podać około 12 V, bo jeśli się pomylisz i coś źle podłączysz, możesz uzyskać taką oto „ozdobę”. Przy niższym napięciu zasilania będziesz mieć nieco więcej czasu na reakcję. Po włączeniu obserwujemy wyświetlacz: jeśli wskazywana temperatura nie rośnie, a grot się nagrzewa, to znaczy, że „coś jest nie tak”.

Na stronie produktu była instrukcja konfiguracji stacji, ale działanie „prosto z pudełka” w zupełności mi odpowiadało.
Wersja z Google Translate — wybaczcie, dlatego lepiej schowam ją pod spoilerem.
A propos grotu. Spodobał mi się, dobrze trzyma lut i dobrze się nim lutuje.

Moc zależy bezpośrednio od napięcia zasilania, a na stronie była taka tabelka.

Sprawdzałem przy zasilaniu 24 V, ale ze względu na długość przewodu docierało raczej około 23 V, więc uzyskałem moc 60–62 W.
Po rozgrzaniu pobór prądu spada do 30 mA, z krótkimi impulsami dogrzewającymi; średnia moc wynosi, jak sądzę, około 10–15 W.

Teraz o tym, dlaczego nie zamontowałem tego wszystkiego w jakiejś obudowie. Sprzedawca proponuje użycie specjalnej obudowy, w której można zamontować zasilacz i uzyskać dość kompaktową stację.

Ale nawet taki rozmiar wydaje mi się ogromny, bo obecnie korzystam głównie ze znacznie bardziej kompaktowej stacji. Oczywiście raczej nie powtórzę takiej konstrukcji, ale chciałbym zrobić coś podobnego. Na razie mam w planach pomysł na kompaktowy zasilacz o mocy chwilowej 65–75 W i ciągłej 20–25 W.

Co mogę powiedzieć: zestaw naprawdę mi się spodobał i rzeczywiście pozwala szybko zbudować prostą, ale całkiem funkcjonalną i niedrogą stację. Można użyć dowolnej obudowy, a zasilacza choćby od laptopa albo nawet zwykłego transformatora, mostka diodowego i kondensatora. Napięcie 12–24 V, ale najlepiej celować w zakres 18–24 V.
Obecnie stacji nie ma w ofercie sprzedawcy, dlatego link prowadzi do aukcji z takim zestawem. Ja kupowałem tutaj.
Na dziś to wszystko, mam nadzieję, że było przydatne.
переделка пинцета под т12, паяльная станция ханскид схема, инструкция. на. хакко. т12, самодельный паяльник т12, схема сборки чояд т., сборка паяльника т12 своими руками, инструкция по сборке паяльника т12 изнаборов, t12- паяльная станция, схема разводки платы номер: 20-30v r-nc для паяльной станции T12, 24v блок питания на т12, схема мини stc t12 ver. f, т12 контроллер, схема контроллера для т12, можно ли hakko t12 подключить 5, t12 diy kit схема электрическая принципиальная, жало t12 распиновка, е12 паяльник потребление, Сгорела паяльная станция ,какие есть схемы для подключения жала ?, t12 паяльник схемма, распайка провода паяльной станции t12, t12 своими руками, т12 жало схема подключения, сборка паяльника т 12, 907 to t12, паяльник t12 инструкция
Pytania i odpowiedzi
Co zawiera zestaw do budowy stacji lutowniczej T12?
Wybrana przez autora wersja zawierała kontroler, rękojeść z przewodem, jeden masywny grot T12-K, lutowie, kalafonię, przewody, koszulki termokurczliwe, styki i czujniki przechyłu, w tym jeden zapasowy.
Jaką moc uzyskał zestaw T12 podczas testu?
Przy napięciu 24 V na zasilaczu i około 23 V na stacji autor zmierzył 60–62 W. Po rozgrzaniu pobór prądu spada do 30 mA, z krótkimi impulsami dogrzewania.
Jakie napięcie zasilania pasuje do tej stacji T12?
Autor podaje zakres 12–24 V, ale zaleca celować w 18–24 V. Pierwsze uruchomienie sugeruje przeprowadzić przy około 12 V, by mieć więcej czasu na zauważenie błędu w połączeniach.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Narzędzia
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze14
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.