Para kamer AHD 1080P od KKmoon
$24.34 (18.99) + $39.43 (29.99)
Drugi wariant jest droższy ze względu na obiektyw zmiennoogniskowy, o którym opowiem osobno.
Różnice między kamerami widać już w opakowaniu — zarówno w jego wymiarach, jak i wyglądzie. Kamera z obiektywem zmiennoogniskowym jest większa, więc ma też większe opakowanie.

Zacznę od prostszego wariantu, kamery S1304-N.
Zestaw jest bardzo skromny: sama kamera, komplet elementów montażowych, mały klucz imbusowy i instrukcja.
Tak, kamera nie jest dostarczana z zasilaczem, dlatego recenzja będzie nieco krótsza niż zwykle — będzie mniej do rozkręcania i pokazywania.

Z najważniejszych parametrów warto wymienić:
Matryca: 1/3" CMOS Sensor
Rozdzielczość: 1080P
Liczba pikseli: 1920*1080
Ogniskowa obiektywu: 3.6mm
Podświetlenie: 36pcs infrared lamps
Standard transmisji wideo: AHD
Pozostałe parametry znajdziecie w instrukcji.

W porównaniu z poprzednimi kamerami ta ma nieco inną obudowę — jej przekrój jest zbliżony do kwadratu.
Przednia część jest zabezpieczona folią transportową.

Z przodu znajduje się też plastikowa wkładka, przezroczysta dla diod IR, ale w zwykłym świetle wyglądająca na czarną. Na zewnątrz wystają tylko obiektyw i czujnik oświetlenia.

Na spodzie znajduje się naklejka z oznaczeniem modelu i systemu kodowania kolorów. Jeśli przyjrzycie się uważnie, zauważycie błąd, który przypadkowo popełniłem przy zamawianiu kamer: system to nie PAL, lecz NTSC.
Możliwe, że tego nie zauważyłem, a może podczas rozmowy z menedżerem link przypadkiem zmienił się na wariant NTSC.
Kamera jest sprzedawana w dwóch wariantach, które można wybrać przy zamówieniu. Ale nawet jeśli przez pomyłkę wybierzecie niewłaściwy system, nie martwcie się — to ustawienie programowe. Pod koniec recenzji pokażę, jak je zmienić.
Uchwyt, mocowanie i złącza nie różnią się od tych w innych kamerach. Mogę tylko powiedzieć, że mocowanie jest solidne i nie budzi zastrzeżeń.

Aby dostać się do środka, trzeba najpierw zdjąć przednią część. Moim zdaniem to dyskusyjne rozwiązanie konstrukcyjne: wkładka trzyma się bardzo mocno, ale wyłącznie na wcisk. W zasadzie bez niej wszystko będzie działać dokładnie tak samo, ale ja dodatkowo bym ją podkleił.

Obudowę kamery wykonano z jakiegoś stopu aluminium. Składa się z dwóch części: „tulei” i przedniej części, do której przymocowano moduł kamery.
Przednią część mocują cztery śruby. Podczas rozbierania okazało się, że jedna z nich była wkręcona krzywo, więc ostatecznie musiałem ją złamać. Na zdjęciu widać, że jedna śruba jest krótsza.
Między przednią częścią a główną częścią obudowy umieszczono gumową uszczelkę chroniącą przed wilgocią.

Kabel wewnątrz nie jest przyklejony, tylko mocno trzyma się dzięki niewielkiej tulejce. Nadal nie rozumiem, po co robić tak duże obudowy, skoro ostatecznie około 70% miejsca pozostaje puste. W rozebranych przeze mnie kamerach Hikvision elektronika zajmowała niemal całą obudowę, a tutaj...

Przednia część z modułem kamery i podświetlenia.

Odkręcamy cztery małe śrubki i otrzymujemy całą elektronikę złożoną w formie piętrowej konstrukcji.

Płytka podświetlenia IR to najtańsze rozwiązanie, często spotykane w niedrogich kamerach. W poprzedniej recenzji była kamera z lepszym modułem, ale to raczej wyjątek. Diody są zupełnie zwyczajne, o średnicy 5mm. Podczas pracy nie świecą zbyt mocno, częściowo za sprawą filtra światła.

Ponieważ podświetlenie niezbyt mnie interesuje, odkładam je na bok i przechodzę do najważniejszego, czyli kamery.
Zastosowano tu typowy moduł składający się z płytki elektroniki oraz obiektywu z mechanizmem filtra IR.

Wcześniej jakoś szczególnie nie przyglądałem się obiektywom — szkło jak szkło. Ale tutaj z jakiegoś powodu zwróciłem uwagę, że przednia soczewka obiektywu jest wklęsła, a nie wypukła, jak zwykle. Zawsze wydawało mi się, że przednia soczewka w zwykłych obiektywach jest wypukła, ale mogę się mylić, bo zauważyłem to po raz pierwszy.

Kamera została zbudowana na bazie bardzo znanego układu FH8536E. Dokładnie taki sam układ zastosowano w kamerach z poprzedniego testu. Obsługuje rozdzielczość do 1920х1080 i umożliwia dodatkową obróbkę sygnału z matrycy.

Ponieważ pobór mocy jest wyraźnie niższy niż w kamerach IP, dodatkowy radiator nie jest potrzebny.
Ponadto na płytce kamery znajdują się zabezpieczające transile na szynie zasilania i wyjściu wideo, chroniące procesor przed uszkodzeniem.

Mechanizm przesłony i obiektyw są zamocowane parą śrub. Choć można je dość łatwo zdemontować, nie polecam tego robić. Podczas rozbierania można łatwo uszkodzić matrycę albo ją zabrudzić, co na pewno jej nie posłuży.

Po tej stronie płytki zwykle znajdują się pomocnicze stabilizatory napięcia, pamięć EEPROM do przechowywania firmware'u procesora oraz sterownik przesłony filtra IR.

No i oczywiście matryca. W tym przypadku z wyglądu przypomina mi matryce z kamer z taniego zestawu AHD, który testowałem w marcu.

Tyle że w tym przypadku matryca jest większa i ma rozmiar 1/3 cala, a nie 1/4. Rozmiar matrycy wpływa na czułość na światło i poziom szumów na obrazie.
Trzeba jednak pamiętać, że wraz ze wzrostem rozdzielczości kamery każdy piksel staje się mniejszy. W każdym razie przy wyborze kamery warto zwracać uwagę nie tylko na jej rozdzielczość, ale też na rozmiar matrycy. Standardem jest 1/2.8–1/3 cala, natomiast w tanich kamerach może to być zaledwie 1/4 cala, co jest gorszym rozwiązaniem. W droższych modelach matryca jest większa. Na przykład nowa kamera 8 MP DS-2CD2085FWD-I firmy Hikvision ma matrycę 1/2.5 cala.

To tyle z oględzin zewnętrznych pierwszej kamery, można przejść do drugiej.
Model kamery: KKmoon TP-W200WT, link do produktu w sklepie, cena $39.43, z kuponem około 10 dolarów taniej.
Zestaw jest mniej więcej taki sam jak w przypadku poprzedniej kamery, nawet ta również jest zapakowana w „powietrze”.

Są jednak pewne różnice. Na przykład tutaj instrukcja jest bardziej szczegółowa, choć nadal niewiele z niej wynika. Dołączono też szablon do wiercenia otworów montażowych, a uszczelka z pianki gumowej leży teraz osobno, zamiast być przyklejona do podstawy.

Kilka danych technicznych.
Matryca: 1/3" for Sony CMOS Sensor
Rozdzielczość: 1080P
Obiektyw: 2.8~12mm manual zoom
Podświetlenie IR: 42pcs infrared lamps
Minimalne natężenie oświetlenia: Dzień (0.1Lux), noc 0.001Lux (z podświetleniem IR)
S/N Ratio:?52dB
Obudowa kamery jest wyraźnie większa niż w poprzednim modelu, a sama jej konstrukcja zauważalnie się różni.

Z zewnątrz przednia część kamery nie różni się od innych, choć jest wyraźnie większa. Wynika to z większego obiektywu i płytki podświetlenia, dzięki czemu proporcje pozostały takie same jak w poprzednich kamerach.

Ponieważ kamera ma obiektyw zmiennoogniskowy, od spodu znajdują się dwa pokrętła regulacyjne.
W kamerach bywa różnie: w podobnych modelach regulacje są wyprowadzone na zewnątrz, ale jeśli kamerę wewnętrzną zamontuje się w obudowie ochronnej, wszystkie regulacje znajdą się w środku.
Dwie śruby służą do regulacji ostrości (lewa) i ogniskowej (prawa).
Poza tym konstrukcja kamery prawie niczym nie różni się od poprzedniej. No, może poza tym, że gumowa podkładka pod stopkę jest osobno, a nie przyklejona od razu.

Górny daszek jest zdejmowany i trzyma się na jednej małej śrubce. Na pierwszy rzut oka nie wiadomo, po co go w ogóle zamontowano, ale po zdjęciu widać, że przednią część można odkręcić w całości, a wykonanie daszka jako jej integralnej części byłoby nieco trudniejsze.
Moim zdaniem producent powinien jednak lepiej przemyśleć kształt odlewu obudowy i zrobić daszek jako jej część, zamiast osobnej nakładki.

Od spodu kamery znajdowała się naklejka gwarancyjna, która nie ma większego sensu, bo kamera jest przeznaczona do montażu na zewnątrz, a deszcz i tak ją zniszczy.
No dobrze, odkręcamy przednią część i wyjmujemy szybkę.
Szybka, jak należy, jest podzielona na dwie części i ma silikonową uszczelkę na całym obwodzie. Uszczelka jest wykonana bardzo starannie i sprawia wrażenie, jakby stanowiła ze szkłem jedną całość.

Odkręcamy trzy śrubki i wyjmujemy moduł kamery.

Moduł wyjmuje się bardzo łatwo, ale włożenie go z powrotem jest już znacznie trudniejsze.
Wewnątrz obudowy widać płaskie elementy mechanizmu regulacji. Wydaje się, że wszystko jest logiczne: ustawić je w jednej linii, zrobić to samo w module kamery i włożyć go na miejsce. Mogę jednak powiedzieć, że w teorii wygląda to pięknie :)

Ze względu na konstrukcję obiektywu moduł kamery jest znacznie większy niż w tych, które opisywałem wcześniej.

Od spodu znajdują się nacięcia mechanizmu regulacji. Regulacja takich obiektywów sama w sobie nie jest szczególnie trudna, jeśli pominąć kilka niuansów.
1. Luz przy przenoszeniu obrotu z metalowych części zewnętrznych na wewnętrzne, plastikowe.
2. Luz w przekładni zębatej napędzającej śruby regulacyjne samego obiektywu.
3. Możliwy luz w mechanizmie samego obiektywu.
To, że kamera jest AHD, jednocześnie nieco upraszcza i komplikuje sytuację.
Upraszcza ją to, że kamery AHD współpracujące z rejestratorem reagują praktycznie natychmiast.
Komplikuje zaś to, że do takiej kamery potrzebny jest rejestrator i nie można od razu wyświetlić obrazu na telewizorze czy tablecie.
Niektórzy producenci kamer (na przykład Hikvision) oferują oprogramowanie ułatwiające konfigurację, ale prawie zawsze używam kamer ze stałoogniskowym obiektywem, więc nie mogę nic powiedzieć o jego wygodzie. A tam, gdzie z niego korzystam, łatwiej jest mi kierować się obrazem.

Podświetlenie różni się od innych budżetowych kamer tylko liczbą diod LED: 42 zamiast 36. W praktyce nie daje to jednak niemal żadnej różnicy.

Ta kamera również została zbudowana z użyciem FH8536E. Chyba jedyną różnicą jest niezidentyfikowany układ scalony w lewym górnym rogu płytki.

Wyjmujemy obiektyw. Po lewej widać mechanizm poruszający śrubami regulacyjnymi obiektywu. Konstrukcja jest oczywiście dość prosta i działa, ale nie radziłbym używać dużej siły podczas regulacji.

Podobnie jak w poprzedniej kamerze, znajdują się tu stabilizatory napięcia, EEPROM i sterownik napędu przesłony.

W specyfikacji podano, że matryca jest produkcji Sony. Nie będę temu zaprzeczać ani tego potwierdzać — pozostawię to sumieniu producenta, bo nigdzie nie ma oznaczeń.

Fizyczne wymiary matrycy są takie same jak w poprzedniej kamerze. Co ciekawe, zgadzają się też z wymiarami matrycy w kamerach Cotier z poprzedniej recenzji, choć tam podano 1/2.8 cala, czyli więcej niż 1/3.

Na samym początku recenzji napisałem, że przez pomyłkę zamówiłem kamery w standardzie NTSC, a nie PAL, jak pierwotnie planowałem.
Z punktu widzenia rejestratora nie ma to większego znaczenia, ale jest jeden niuans: większość niedrogich rejestratorów obsługuje oba formaty, ale nie jednocześnie.
Można więc wybrać w ustawieniach wspólny format sygnału dla całego systemu. W droższych systemach standard wideo można ustawić osobno dla każdego kanału.
Najpierw sprawdziłem wszystko w standardzie NTSC — działa. Ponieważ mam już kamery w standardzie PAL, chciałem przełączyć również te na ten sam standard.
Jeśli przez pomyłkę zamówiliście niewłaściwe kamery, a one również mają układ FH8536E, problem można rozwiązać bardzo łatwo.
Trzeba przełączyć rejestrator na standard NTSC (żeby widzieć, co zmieniamy), następnie przełączyć kamery na standard PAL, a gdy obraz znów zniknie, przywrócić rejestrator do poprzedniego trybu (PAL).
Menu włącza się w prosty sposób: na płytce kamery znajduje się złącze do podłączenia przycisków sterujących (lub joysticka). Może być oznaczone literami G, D, U, M, R, L.

Może też nie być oznaczone, ale łatwo je rozpoznać: sześć styków, a obok rząd małych rezystorów. Na zdjęciu jest druga kamera.

Zgodnie z kartą katalogową procesora są to przyciski sterujące kamerą, odpowiednio:
G - GND
D - Down
U - Up
M - Menu
R - Right
L - Left
Aby aktywować odpowiedni przycisk, trzeba zewrzeć styk G z odpowiednim stykiem D, U, M, R lub L.
Można jednak sterować również jednym przewodem, ponieważ sygnały sterujące w rzeczywistości mają różne napięcia. Na płytce kamery są już rezystory dzielnika (ten rządek rezystorów obok złącza), ale można je wszystkie wyprowadzić na zewnątrz jednym przewodem (wspólny i tak jest już wyprowadzony).
W takim przypadku podłączamy klawiaturę do wyprowadzenia RIGHT, a następnie używamy rezystorów o podanych wartościach pomniejszonych o 1,5 kΩ. Na przykład zamiast 4,3 kΩ montujemy 2,8 kΩ

Po naciśnięciu przycisku Menu przejdziemy do głównego menu sterowania, w którym można wybrać tryb pracy kamery.
Poniżej omówię pierwsze pozycje. Warto dodać, że w menu można włączyć język rosyjski (choć tłumaczenie jest kiepskie) albo przywrócić ustawienia domyślne. Aby zapisać ustawienia, wybieramy Save-exit, a żeby po prostu wyjść — Exit.

Pierwsze cztery pozycje dotyczą ustawień obrazu. Omówię je po kolei.
1. Ekspozycja. Można tu ustawić sposób pomiaru ekspozycji: jasność jest oceniana dla całego kadru (Globe) albo jego środka (Center). Można też skonfigurować funkcje BLC (kompensacja światła padającego od tyłu) i FLC (redukcja migotania powodowanego przez świetlówki).
2. Balans bieli. Do wyboru są dwa tryby: automatyczny i ręczny. W trybie ręcznym można przesunąć odcień w stronę chłodniejszą lub cieplejszą.
3. Sterowanie dzień/noc. Automatyczne, na podstawie sygnału z zewnętrznego czujnika (zastosowano je tutaj) albo wymuszone (czasem jest potrzebne).
4. Ustawienia wideo. Tutaj opcji jest już znacznie więcej.
Kontrast, ostrość i nasycenie kolorów chyba nie wymagają wyjaśnień.
DNR[/b] — system redukcji szumów z regulowanym poziomem.
Transfer mode — typ sygnału wyjściowego: AHD, CVBS (analogowy sygnał kompozytowy), TVI, CVI. Z oczywistych powodów dwóch ostatnich trybów nie sprawdzałem.
Image size — rozdzielczość: 720p lub 1080p.
Format — praca w standardzie PAL lub NTSC. Zmieniałem to ustawienie w swoich kamerach.
DWDR — rozszerzony zakres dynamiki, stosowany w scenach o dużym kontraście.

Dopiero później znalazłem opis wszystkich trybów tego procesora. Dołączę go w formie zrzutu ekranu.
Zwrócę uwagę, że format wyjścia wideo można przełączyć bez przekopywania się przez menu — zaznaczyłem tę opcję u góry.

Jak już zauważyliście, w tekście często pojawiają się niezrozumiałe skróty i akronimy. Pomoże je nieco zrozumieć krótki glosariusz, ale ponieważ nie jest on aż tak krótki, ukryję go pod spoilerem.
No dobrze, z menu już sobie poradziliśmy. Przejdę teraz do pytania, które czasem dostaję w prywatnych wiadomościach: jakie są rodzaje obiektywów.
Na początek powiem, że w kamerach monitoringu stosuje się trzy rodzaje obiektywów:
1. Obiektyw stałoogniskowy — ma określoną ogniskową i jest najtańszy.
2. Obiektyw zmiennoogniskowy — ogniskową można zmieniać, odpowiednio „przybliżając” i „oddalając” obiekty w kadrze. Ostrość ustawia się ręcznie, a cena jest umiarkowana.
3. Obiektyw z zoomem — działa tak samo jak obiektyw zmiennoogniskowy, ale jest napędzany silnikiem (choć może być też obsługiwany ręcznie), czyli regulacja odbywa się za pomocą silnika. Najważniejsza różnica jest jednak inna: mechanizm jest skonstruowany tak, że ostrość ustawia się automatycznie, a dokładniej — jest ustawiona z góry i nie trzeba jej korygować podczas pracy. Ze względu na bardziej skomplikowany mechanizm cena jest oczywiście wyższa niż w przypadku dwóch poprzednich wariantów.
Ogniskowa wpływa na kąt widzenia kamery. W małych pomieszczeniach stosuje się obiektywy o krótkiej ogniskowej, a więc o szerokim kącie widzenia. Dzięki temu w kadrze mieści się większa część pomieszczenia.
Na zewnątrz i w dużych pomieszczeniach stosuje się różne rodzaje obiektywów: szerokokątne do ogólnego podglądu oraz wąskokątne do obserwacji wybranych stref.
Dla przykładu zamieszczam obrazek pokazujący, jak będzie wyglądał kadr z różnymi obiektywami. We wszystkich przypadkach przykładowa kamera ma matrycę 1/3 cala, taką jak w recenzji.

Wcześniej pisałem, że rozmiar matrycy wpływa na czułość kamery na światło, ale ma też wpływ na kąt widzenia. Im większa matryca, tym więcej zobaczycie na monitorze. Warto też pamiętać, że obiektyw przeznaczony do dużej matrycy można zamontować w kamerze z małą matrycą — kamera będzie po prostu „widzieć” nieco mniej. W drugą stronę się nie da: obraz będzie widoczny tylko na środku.
Zresztą obecnie kamery sprzedaje się przeważnie z zamontowanym już obiektywem, a niedrogie obiektywy stałoogniskowe dobrze współpracują z niedrogimi kamerami.
Obiektyw stałoogniskowy często pojawia się w moich recenzjach, więc chyba nie trzeba go przedstawiać. Przejdę zatem do obiektywu zmiennoogniskowego.
W drugiej kamerze zamontowano właśnie taki obiektyw. Ma dwie regulacje: ogniskowej i ostrości.
Może być też trzecia regulacja — przysłony. Są również obiektywy z automatyczną przysłoną (dwa rodzaje), ale to już nieco inna kategoria urządzeń. Poza tym regulacja obiektywu z przysłoną wygląda trochę inaczej niż w prostym obiektywie.
A więc jedną regulacją zmieniamy kąt widzenia, a drugą ustawiamy ostrość. W gruncie rzeczy robi się to bardzo szybko i najczęściej metodą prób i błędów: regulujemy, patrzymy, poprawiamy, znów patrzymy itd., aż uzyskamy pożądany efekt.
Ustawiamy to mniej więcej tak:
Kręcąc jedną regulacją, uzyskujemy w przybliżeniu potrzebny kąt widzenia. Obraz będzie nieostry, ale potem drugą regulacją ustawiamy ostrość, żeby ocenić uzyskany kąt.
Ponownie korygujemy kąt, a gdy uzyskamy odpowiedni, przechodzimy do regulacji ostrości.
Zwykle ostrość ustawia się tak: przesuwamy regulację w lewo i w prawo, aż obraz będzie mniej więcej tak samo nieostry w obu skrajnych położeniach. Następnie ustawiamy regulację pośrodku, między tymi położeniami. Najlepiej robić to przy bezpośrednim podłączeniu do rejestratora, bo każde opóźnienie mocno irytuje.
Z kamerami IP jest nieco trudniej, ponieważ zwykle występuje w nich niewielkie opóźnienie. Niektóre kamery mają jednak dodatkowe wyjście sygnału analogowego do podłączenia monitora serwisowego.
Warto też pamiętać, że obiektyw należy ustawiać albo na miejscu, albo — w ostateczności — w innym miejscu, ale z zachowaniem takiej samej odległości od obiektu testowego, jaka będzie później wykorzystywana. Czyli jeśli kamera ma śledzić samochód stojący 15 m od niej, to ustawiając obiektyw na ścianę oddaloną o 2 m, nie uzyskacie takiego efektu, jaki byłby możliwy.

Często pytacie mnie też, co jest lepsze. Spróbuję to wyjaśnić.
Moim zdaniem lepszym rozwiązaniem jest obiektyw stałoogniskowy — jest tańszy, choć mniej elastyczny.
Obiektywy do niedrogich kamer mają standardowy gwint M12 i są dość powszechne. Istnieją też inne warianty, na przykład C/CS, ale nie w tej kategorii cenowej.

Jeśli nie chce się wybierać i zamawiać kilku różnych obiektywów, zwykle kupuje się kamerę z obiektywem zmiennoogniskowym. Jest to nieco droższe rozwiązanie, ale znacznie bardziej elastyczne i wygodniejsze w konfiguracji.
Taki obiektyw można też kupić osobno i zamontować zamiast stałoogniskowego. Co więcej, są dostępne również wersje z mocowaniem M12.

Obiektywy z zoomem. To naprawdę przydatne i wygodne rozwiązanie, ale ma też wady. Pierwsza wada to cena — tu wszystko jest jasne.
Druga wada to niemal całkowity brak sensu stosowania ich w kamerach stacjonarnych (nieruchomych), ponieważ powiększanie obrazu bez możliwości zmiany położenia kamery rzadko przydaje się w praktyce. Oczywiście są sytuacje, w których jest to potrzebne, ale takich zastosowań jest niewiele. Gdy macie do dyspozycji kamerę obrotową, wygodniej sprawdzi się obiektyw typu Zoom, który pozwoli obserwować zarówno duży obszar, jak i wybrany obiekt.
Pytacie mnie też o obiektywy o długiej ogniskowej do obserwowania samochodu na parkingu, przy okazji poruszając kwestię pracy w nocy. Nocne nagrywanie utrudnia nie tylko to, że oświetlacz kamery może po prostu nie sięgać do wybranego miejsca — można go uzupełnić zewnętrznym reflektorem. Problemem jest również spadek światłoczułości wraz ze wzrostem ogniskowej. To znaczy, że miejsce, które było całkiem dobrze oświetlone przy obiektywie szerokokątnym, nagle staje się ciemne przy obiektywie „dalekiego zasięgu”. Nawiasem mówiąc, obiektywy zmiennoogniskowe często mają większą jasność niż stałoogniskowe, a tym bardziej niż „pinhole”.
Technicznie rzecz biorąc, obserwację da się zrealizować, ale trzeba zadbać o odpowiednie oświetlenie.
No i oczywiście nie zapominamy o solidnym zamocowaniu kamery, a dokładniej — o ustawieniu jej na powierzchni, która nie drga. Chodzi o to, że im większa ogniskowa, tym bardziej widoczne są skutki drgań kamery, objawiające się pewnym „rozmyciem” obrazu.
Trochę za bardzo odbiegłem od samej recenzji i pewnie niektórzy zdążyli już zasnąć nad moimi wypocinami, więc przejdę do testów i kilku demonstracji.
Od razu uprzedzam: testów będzie dużo, bo kamer są dwie i każdą trzeba pokazać w działaniu.
Jako uzupełnienie, a także dla tych, którym nie chce się oglądać zrzutów ekranu, przygotowałem montaż nagrań z tych kamer.
Pierwsza.
Druga — tutaj lepiej widać w ruchu obraz przy różnych kątach widzenia.
Przypomnę, że obie kamery nagrywają 25 klatek na sekundę, ale z powodu ograniczeń rejestratora na wyjściu uzyskujemy tylko 12 kl./s.
Jako „uzupełnienie uzupełnienia” postanowiłem dodać nagranie przejścia dzień/noc.
Jako pierwsza jest kamera S1304-N. Przejście trwa tak długo, że musiałem zmontować również ten fragment. Czas przejścia można ocenić na podstawie zegara kamery. Poza tym obraz najpierw staje się zamglony, potem przez kilka minut pozostaje w takim stanie i dopiero później następuje przełączenie.
Druga to TP-W200WT — przejście jest wyraźne i dość gwałtowne, zauważalnie lepsze niż w poprzedniej kamerze.
Jakie wnioski można wyciągnąć?
Ostrość w centrum kadru jest w obu kamerach całkiem dobra, a przy krawędziach lepsza w drugiej. Nie będę oceniać producentów matryc, ale obraz z drugiej kamery wygląda ładniej, a kolory są bardziej naturalne — przynajmniej podczas nagrywania na zewnątrz.
Druga kamera jest też ciekawsza dzięki obiektywowi zmiennoogniskowemu.
W obu kamerach można sterować ustawieniami przetwarzania obrazu, ale niestety wymaga to ich rozebrania, co nie zawsze jest wygodne. Żadnej z kamer nie da się też sterować z rejestratora, więc ustawienia trzeba zmieniać bezpośrednio w kamerze.
W zestawie nie było zasilaczy. Z jednej strony to minus — nie można kupić kamery i od razu jej uruchomić, z drugiej zaś nie trzeba przepłacać za zasilacze i można kupić jeden, ale lepszej jakości.
Na podstawie przeprowadzonych testów, a także obserwacji kamer podczas nagrywania, wybrałbym drugi wariant. Wolałbym jednak pewne „hybrydowe” rozwiązanie: drugą kamerę, ale ze stałoogniskowym obiektywem — byłaby tańsza, a obraz lepszy niż w pierwszej.
W tytule podano dwie ceny: zwykłą i z kuponem.
Pierwsza — S1304-N, z kuponem LXXS1304 cena wynosi 18.99 USD
Druga — TP-W200WT, z kuponem LXXS1343 cena wynosi 29.99 USD
To wszystko. Jak zwykle czekam na pytania w komentarzach i mam nadzieję, że recenzja była przydatna. Jeśli gdzieś się pomyliłem, dajcie znać — poprawię.
$24.34 (18.99) + $39.43 (29.99)
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
схема джойстика ahd видеокамеры, ahd камера osd конфигуратор, osd джойстик камеры видеонаблюдения, osd меню по одному кабелю, схема osd меню по одному проводк, osd меню imx 307, камера лампочка устройство что у нее внутри, ip камера внутри, 2, устройство внутреннее джойстика osd меню для камеры, 1, микросхемы для osd меню, osd menu imx307, osd меню схема подключения, джойстик osd меню, nvp2040 osd меню схема, плата ик подсветки для уличной камеры fy-z28, видеонаблюдение kcmoon 35xgpv3l описание на русском, подключить камеру kmoon, отзывы о камерах видеонаблюдения ккmoon, kkmoon xf9416nflm блок питания поддерживает ли интернет, ahd камера c mount, kkmoon как подключить, kmoon видеорегистратор ahd 1080h какие камеры подходят, kkmoon e17084eu
схема джойстика ahd видеокамеры, ahd камера osd конфигуратор, osd джойстик камеры видеонаблюдения, osd меню по одному кабелю, схема osd меню по одному проводк, osd меню imx 307, камера лампочка устройство что у нее внутри, ip камера внутри, 2, устройство внутреннее джойстика osd меню для камеры, 1, микросхемы для osd меню, osd menu imx307, osd меню схема подключения, джойстик osd меню, nvp2040 osd меню схема, плата ик подсветки для уличной камеры fy-z28, видеонаблюдение kcmoon 35xgpv3l описание на русском, подключить камеру kmoon, отзывы о камерах видеонаблюдения ккmoon, kkmoon xf9416nflm блок питания поддерживает ли интернет, ahd камера c mount, kkmoon как подключить, kmoon видеорегистратор ahd 1080h какие камеры подходят, kkmoon e17084eu
Pytania i odpowiedzi
Czym różnią się kamery KKmoon S1304-N i TP-W200WT?
S1304-N ma obiektyw stałoogniskowy 3.6mm, a TP-W200WT — zmiennoogniskowy. Zdaniem autora druga kamera zapewnia lepszą ostrość w narożnikach i naturalniejsze kolory.
Jaką rozdzielczość i matrycę mają kamery KKmoon z recenzji?
Obie kamery mają rozdzielczość 1080P (1920×1080) i matrycę o rozmiarze 1/3 cala.
Jak zmienić system PAL/NTSC w kamerach KKmoon?
Autor podaje, że system zmienia się w ustawieniach programowych kamery. Trzeba skonfigurować samą kamerę, ponieważ rejestrator nie pozwalał nią sterować.
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja




























