Recenzja stacji lutowniczej 2 w 1 KSGER z grotami typu T12 i hot airem
$188.78
Dostawa i opakowanie
W chwili zakupu stacja kosztowała 188.78$."
Zamówienie złożyłem 17 października, a niecały miesiąc później odebrałem przesyłkę na poczcie. Szczerze mówiąc, byłem przekonany, że dostarczy mi ją do domu firma kurierska — tak właśnie wyglądała dostawa wszystkich dużych paczek, które ostatnio zamawiałem z Chin. Tym razem jednak przesyłkę dostarczyła Poczta Rosyjska. Nie było jeszcze wtedy powszechnie znanych zmian w odprawie celnej, więc sposób dostawy nie miał dla mnie większego znaczenia.
Całość zapakowano w karton z nazwą sklepu i kodem QR prowadzącym do jego strony na AliExpress.

W środku karton wyłożono kawałkami styropianu, ale niestety nie w całości. Brakowało jednego dużego kawałka.

Miałem szczęście — moja stacja nie ucierpiała. Być może dlatego, że sama stacja i hot air były dodatkowo owinięte folią bąbelkową.

Zawartość zestawu
W środku znalazłem samą stację, hot air, dysze do hot air, rękojeść lutownicy, grot T12 typu K (toporek) oraz przewód zasilający z wtyczką europejską. Zestaw jest zgodny z opisem na stronie.

Przyjrzyjmy się bliżej każdemu elementowi.
Grot T12-K. Na opakowaniu podano nazwę producenta KSGER oraz informację, że grot wyprodukowano w Chinach. Nie ma tu nigdzie wzmianki o HAKKO i osobiście bardziej cenię taką uczciwość niż bezimienne podróbki.

Grot ma 155 mm długości i wystaje z rękojeści na 68 mm. Waży 8 g. Rezystancja elementu grzejnego wynosi około 8.7Ω.
Grot jest dobrze pobielony, dobrze nabiera i utrzymuje lutowie. Więcej o możliwych zastosowaniach grotów T12-K można przeczytać na oficjalnej stronie HAKKO. Schemat pochodzi z tej samej strony.

To zresztą mój ulubiony grot (pierwszą stację kupiłem również z takim grotem) i używam go jako uniwersalnego. Czytałem na forach, że grot typu K ma bardzo cienki i płaski miedziany rdzeń, przez co temperatura na końcówce znacznie różni się od temperatury w miejscu umieszczenia czujnika. W praktyce pracuje się nim bardzo wygodnie i nie sprawia żadnych problemów. Kupiłem już w tym sklepie inne groty i nie mam do nich zastrzeżeń — jakość jest całkiem przyzwoita, ale używam ich znacznie rzadziej.
Rękojeść lutownicy (951). Jest dobrze znana użytkownikom lutownic Lukey na groty serii 900. Jej zaletą jest to, że grot jest pewnie mocowany nakrętką i nie obraca się podczas pracy (na przykład przy demontażu elementów).

Wewnątrz znajduje się specjalna wkładka z laminatu do grotów T12, na której zamontowano wyłącznik kulkowy (do trybów Standby i Sleep) oraz termistor (do korekcji temperatury zimnego złącza). W razie potrzeby wyłącznik kulkowy można zastąpić rtęciowym — jest czulszy i bardziej niezawodny, a do tego nie stuka.

Na zdjęciu sprzedawcy widać inny wyłącznik kulkowy; dokładnie taki sam znajduje się w mojej starej rękojeści.

Wysunięcie grotu (68 mm) w tej rękojeści jest dla mnie całkowicie akceptowalne i nie powoduje dyskomfortu podczas pracy. Dostępne są też inne rękojeści do T12, na przykład FX-9501, z mniejszym wysunięciem grotu. Mam taką rękojeść, ale jej nie lubię. Na zdjęciu widać porównanie z opisywaną rękojeścią.

Przewód jest silikonowy, miękki i odporny na wysoką temperaturę. Ma 5 mm średnicy. Do stacji lutowniczej podłącza się go za pomocą złącza lotniczego GX12-5P, które mocuje się nakrętką. Połączenia przewodów w mojej rękojeści również różnią się od tych pokazanych na zdjęciu sprzedawcy.

U sprzedawcy na zdjęciu wygląda to inaczej.

Rękojeść ma 135 mm długości (162 mm z gumową osłoną chroniącą przewód). Razem z przewodem i złączem waży 80 g. Sama rękojeść waży około 42 g.
Hot air z turbiną w rękojeści.


Hot air łatwo rozebrać — wystarczy odkręcić 2 wkręty i plastikową osłonę nad metalową rurką. Konstrukcja hot air jest standardowa. Warto zaznaczyć, że sterownik tej stacji jest skonfigurowany do pracy wyłącznie z tym konkretnym hot airem. Po podłączeniu hot airem z grzałką o innej rezystancji stabilizacja temperatury będzie działać nieprawidłowo.




Przewód jest również silikonowy i miękki. Ma 6 mm średnicy. Sama stacja nie ma żadnego gniazda, więc nie da się odłączyć hot airu bez rozkręcania obudowy. Na drugim końcu przewodu znajdują się plastikowe złącza, które wpina się bezpośrednio do płytki. Moim zdaniem wygodniej byłoby zastosować złącze GX16-8. Na zdjęciu widać mocowanie przewodu hot airu od wewnętrznej strony przedniego panelu.

Rękojeść hot airu ma 220 mm długości i waży około 190 g.
Aby włączyć tryb Standby, hot air trzeba odłożyć na specjalną podstawkę z magnesami po bokach, tak aby zetknęły się z kontaktronem w rękojeści. Podstawka jest zamocowana po prawej stronie obudowy stacji. Takie jej umiejscowienie nie jest dla mnie zbyt wygodne (zajmuje dużo miejsca), ale coś wymyślę — być może przeniosę ją nad stację.


W zestawie z hot airem są 4 metalowe dysze o różnych średnicach. Ich średnice wewnętrzne to 11, 7, 4,5 i 2 mm. Trzymają się na hot airze całkiem solidnie.

Obudowa stacji jest aluminiowa i wygląda po prostu świetnie! Surowy, profesjonalny design nieco psuje nierówne osadzenie wyświetlaczy OLED, ale na tym zdjęciu tego nie widać. Przedni panel dekoracyjny wykonano ze szczotkowanego aluminium. Oprócz wyświetlaczy znajdują się na nim pokrętła enkoderów, wyprowadzone gniazdo lutownicy i przewód hot airu, a także dodatkowy przycisk wyłączający hot air.

Otwór oznaczony jako VACUUM nie jest wykorzystywany w mojej wersji stacji. Służy do podłączenia odsysacza cyny. Być może z czasem dokupię do niego rękojeść i kompresor — sama płytka jest w pełni przygotowana do współpracy z tym osprzętem. Znalazłem zdjęcia tej stacji z zamontowanymi kompresorami.



Wymiary obudowy.

Boczne i tylna ścianka są pomalowane na czarno.



Spód również jest czarny i ma miękkie nóżki.

Wyłącznik zasilania znajduje się z tyłu, co w moim przypadku nie jest zbyt wygodne. Jest zintegrowany w jednym bloku z bezpiecznikiem i gniazdem sieciowym. Wyłącznik rozłącza tylko jeden przewód, co nie jest najlepszym rozwiązaniem.
Przewód zasilający z wtyczką euro widać na tym zdjęciu.

Demontaż
Aby otworzyć obudowę, trzeba odkręcić całkiem sporo śrubek. Co więcej, zastosowano śruby z różnymi łbami: na bokach i z tyłu są śruby z łbem stożkowym pod śrubokręt krzyżakowy, a z przodu — ozdobne, pod klucz imbusowy.
W środku znajdują się 3 płytki: zasilacza, sterownika i mocy.

Przyjrzyjmy się im nieco bliżej.

Płytka zasilacza jest zamocowana w obudowie na mosiężnych dystansach, za co producentowi należy się dodatkowy plus.

Jakość lutowania przypadła mi do gustu, podobnie jak sama płytka. Producent wyraźnie się postarał.


Mój UNI-T UT61E zmierzył na wyjściu zasilacza 23,9 V. Po prostych obliczeniach dla dołączonego grotu o rezystancji 8,7 Ω otrzymujemy moc około 65,6 W. Deklarowanych 75 W tu nie będzie.
Na wejściu znajduje się szybkozłączna listwa zaciskowa, bezpiecznik topikowy, kondensator X2, dławik z dwoma uzwojeniami, mostek prostowniczy KBP307 oraz termistor NTC 5D-9, ograniczający prąd ładowania kondensatora.

Pojemność kondensatora wejściowego wynosi 82 mF, a jego napięcie znamionowe to 400 V.

Jako klucz wysokonapięciowy zastosowano tranzystor MOSFET z kanałem N 20N60C, przystosowany do napięcia 600 V.

Sterownik PWM.

Kondensator przeciwzakłóceniowy typu Y między uzwojeniami JNC JN222M.

Transoptor sprzężenia zwrotnego.

Dioda wyjściowa MBR20200CT z zapasem parametrów.

Filtr na wyjściu z dławikiem przeciwzakłóceniowym.

Oraz dwa kondensatory 1000 mF na 35 V każdy.

Można powiedzieć, że wszystkie komponenty dobrano prawidłowo i z zapasem. Wszystkie elementy są wlutowane, nie ma pustych miejsc. Zasilacz zdał egzamin!
Kolejna płytka steruje zasilaniem grzałki (i nie tylko), nazwijmy ją więc płytką mocy. Jest na sztywno przylutowana do modułu wyłącznika. Czerwony i czarny przewód wychodzący z płytki doprowadzają 220 V do zasilacza. Przy samodzielnym montażu podobnej stacji i podłączaniu zasilacza zachowajcie ostrożność! Nie podłączcie tych przewodów do wyjścia zasilacza.

Płytkę podzielono szczelinami na 2 części – wysokonapięciową i niskonapięciową. Łączą je transformator pomiarowy i transoptor.
Transformator pomiarowy znajduje się na spodniej stronie płytki, jego oznaczeń nie widać. Nie udało mi się zrobić dobrego zdjęcia spodu płytki bez jej odlutowywania, ale nie ma tam nic ciekawego – kilka rezystorów, kondensatorów i para diod.

Transoptor z wyjściem triakowym 400 V MOC3020 firmy Fairchild Semiconductor.

Jako klucz mocy zastosowano triak BTA16 MBR.

Złącze nad nim, oznaczone jako POUT1, doprowadza zasilanie do grzałki opalarki. Podobny układ sterowania grzałką stosuje się również w stacjach lutowniczych innych producentów, na przykład Lukey, i ma on istotną wadę z punktu widzenia bezpieczeństwa. Jeśli stacja pozostanie włączona, nawet przy wyłączonej opalarce, przepięcie może przebić triak BTA16 i napięcie 220 V pojawi się na grzałce opalarki. Przy wyłączonej turbinie opalarka szybko się zapali. Wniosek – nie zostawiajcie włączonej stacji bez nadzoru, a gdy z niej nie korzystacie, odłączajcie ją od sieci albo przynajmniej wyłączajcie wyłącznikiem na tylnym panelu. Można też ją przerobić, wstawiając przekaźnik szeregowo albo chociaż warystor, który będzie tłumił przepięcia.
Na niskonapięciowej części płytki znajdują się 4 złącza, ale w tej wersji stacji lutowniczej wykorzystywane są tylko 2: CIN i POWER. Dwa pozostałe służą do podłączenia kompresorów odsysacza cyny.
Pod złączem POWER znajdują się 2 małe układy scalone, których oznaczeń nie widać na zdjęciu ogólnym: stabilizator liniowy LM2940IMPX-5.0/NOPB (L53B) oraz tranzystor MOSFET z kanałem N 4800B. Zrobiłem im osobne zdjęcie.

Płytka sterownika jest zamocowana z jednej strony za pomocą 2 nakrętek enkoderów, a z drugiej dodatkową śrubą. Znajdują się na niej sam sterownik STM32 z niezbędnymi elementami zewnętrznymi, styki złączy, wyświetlacze i enkodery.



Widok płytki sterownika z odłączonymi przewodami. Jedyny przewód, który jest przylutowany, a nie podłączony przez złącze, zasila podświetlenie przycisku włączającego opalarkę.

Na przedniej stronie nie ma nic poza enkoderami i dwiema płytkami z wyświetlaczami. Kwarc, w przeciwieństwie do płytki stacji lutowniczej 2.1S, znajduje się po drugiej stronie.

Na ostatnim zdjęciu widać, że górny wyświetlacz jest zamontowany krzywo. Przyklejono go do płytki dwustronną taśmą. Ostrożnie odkleiłem go od płytki i przykleiłem prościej.

Pracą całej stacji steruje STM32F101CBT6. To dość wydajny i perspektywiczny 32-bitowy mikrokontroler. Stacje lutownicze obsługują, oprócz standardowych funkcji, bazę grotów, możliwość kalibracji niestandardowych grotów w 3 punktach, a także prawdopodobnie dokładniejsze działanie regulatora PID.

Pod nią, na samym dole płytki, znajduje się pamięć EEPROM ATHYC532, w której przechowywane są ustawienia i profile grotów.

Na samym środku płytki widzimy złącze do podłączenia baterii 3 V (CR2032) oraz kwarc zegarkowy. Bateria jest podłączona do 1. nóżki STM32, a kwarc do nóżek 3 i 4.

W prawym górnym rogu widać 8-nóżkowy układ scalony — tranzystor MOSFET TPC8107, dość często stosowany w laptopach do sterowania ładowaniem akumulatora. Na naszej płytce steruje zasilaniem grzałki T12.

Dodam jeszcze kilka zdjęć fragmentów płytki ze stabilizatorami napięcia.


Na stronie sprzedawcy można znaleźć kilka ilustracji ze schematem połączeń. Łatwiej na ich podstawie opisać, co i gdzie podłączyć. Na tym zdjęciu oprócz płytki sterownika widać również płytkę mocy.

Na płytce znajduje się 9 złączy, ale wykorzystywanych jest tylko 7. Na środku płytki jest małe złącze do podłączenia baterii, nieopisane na schemacie. Dalej, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, zaczynając od lewego górnego rogu.
Pierwsze 2 złącza nie są używane: to UART (do podłączenia do komputera) i SWD (Serial Wire Debug) do programowania mikrokontrolera.
W prawym górnym rogu znajduje się złącze POWER, przez które płytka otrzymuje 24 V z zasilacza. Pod nim jest złącze do podłączenia kolby lutowniczej, a dokładniej gniazda GX12-5, do którego podłącza się kolbę.
W prawym dolnym rogu znajduje się złącze COUT, które łączy przewodem taśmowym płytkę sterownika z płytką mocy. Przewodem tym przesyłane są sygnały sterujące zasilaniem grzałki hot air, a także sygnał sprzężenia zwrotnego z transformatora pomiarowego.
Na dolnej krawędzi znajduje się 5-pinowe złącze, w którym wykorzystywane są tylko 4 styki. Podłącza się do niego jedno ze złączy kolby hot air. Od lewej: kontaktron, termistor (do kompensacji temperatury zimnego złącza), przewód wspólny i termopara.
Na lewo od niego znajduje się złącze przycisku włączania hot air.
Turbina hot air jest podłączana do złącza po lewej stronie płytki.
Schemat podłączenia kolby lutowniczej można zobaczyć na kolejnym zdjęciu.

Dane techniczne
1) Moc lutownicy: 75 W
2) Zakres temperatury lutownicy: 150-480°C.
3) Moc hot air (grzałki): 800 W
4) Maksymalna temperatura hot air: do 550°C.
5) Automatyczna kompensacja temperatury zimnego złącza w zakresie 9-99°C.
6) Regulacja temperatury PID, stabilność utrzymywania temperatury 2°C (bez obciążenia).
7) 5 ustawień temperatury.
8) Pełna biblioteka grotów Hakko T12 i odsysacza cyny, a także sześć dodatkowych ustawień użytkownika dla mniej popularnych typów grotów.
9) Automatyczny tryb czuwania (czas można ustawić w zakresie 1-60 min).
10) Automatyczny tryb uśpienia (czas można ustawić w zakresie 1-60 min).
11) Dwa wyświetlacze OLED (oddzielne dla lutownicy i hot air).
12) Automatyczny tryb uśpienia hot air: odłóż kolbę na podstawkę, aby przed wyłączeniem urządzenie automatycznie się schłodziło.
13) Cyfrowa regulacja przepływu powietrza hot air (w procentach).
14) Czytelny ekran wyłączonego hot air z wyświetlaną datą i godziną.
15) Hot air szybko się nagrzewa — do zadanej temperatury w 5 sekund; zapewnia precyzyjną kontrolę temperatury.
16) Można dodać funkcję odsysacza cyny (wymagane są dodatkowe akcesoria); oprogramowanie ją obsługuje.
17) Niezależny przycisk sterujący zasilaniem hot air.
Wszystkimi funkcjami steruje się za pomocą enkoderów. Dostępne są następujące rodzaje działań: obrót w prawo i w lewo, krótkie naciśnięcie enkodera, długie naciśnięcie enkodera oraz obrót w prawo lub w lewo przy wciśniętym enkoderze. W różnych trybach działania te mogą wywoływać różne efekty. Krótkie naciśnięcie służy do zatwierdzenia wyboru albo przejścia do ustawiania temperatury pracy, a długie — do wejścia do menu lub wyjścia z niego.
Włączanie i konfiguracja stacji
Po włączeniu stacja przedmuchuje hot air przez około 1 s, po czym jest gotowa do pracy. Jeśli na górnym wyświetlaczu dużymi literami pojawi się ERROR, najprawdopodobniej zapomnieliście podłączyć kolbę lutowniczą.
Przy pierwszym uruchomieniu stacja działa w języku chińskim. Można zmienić go na angielski, jeśli wydaje się mało czytelny lub mniej wygodny. W oprogramowaniu nie ma języka rosyjskiego.

Język można zmienić w menu (pozycja 14 lutownicy i 7 hot air), ale można to zrobić prościej. Jeśli włączymy stację z wciśniętymi enkoderami, od razu przejdzie ona do wyboru języka. Obracając enkodery, wybieramy bardziej zrozumiały język i zatwierdzamy wybór krótkimi naciśnięciami enkoderów. Mimo że na płytce jest tylko jeden kontroler, język trzeba ustawić osobno na każdym wyświetlaczu.
Jeśli wszystko zrobiliście poprawnie, zobaczycie mniej więcej taki ekran. Na górnym wyświetlaczu dużymi literami widnieje napis Sleeping, co oznacza, że lutownica jest w trybie uśpienia. Wyświetlacz stacji hot-air pokazuje godzinę (nieprawidłową, ale to teraz nieważne), co oznacza, że stacja również nie pracuje. Właśnie w takim trybie stacja jest skonfigurowana do uruchamiania. Mnie to w zupełności odpowiada, ale jeśli ktoś woli inny tryb po włączeniu, później wyjaśnię, jak go zmienić.

Naciśnijmy krótko górny enkoder, aby wybudzić lutownicę, i przyjrzyjmy się temu, co widzimy na ekranie. Ostrożnie! Lutownica będzie bardzo gorąca, nie zapomnijcie odłożyć jej na podstawkę.

Zacznijmy od górnego wyświetlacza. Jak już wiemy, jest to wyświetlacz lutownicy (a także odsysacza cyny, jeśli go podłączycie). Na środku dużymi cyframi wyświetlana jest aktualna temperatura lutownicy. Po pierwszym włączeniu nowego grotu lutownica zwykle potrzebuje chwili, żeby się do niego dostosować. W tym czasie może piszczeć, a wyświetlana temperatura grotu będzie mocno się wahać. Potrwa to kilka sekund i nie powtórzy się już przy tym grocie. Szczerze mówiąc, przy tej stacji przegapiłem ten moment i nie wiem, czy w ogóle wystąpił. W lewym górnym rogu widnieje tryb pracy (teraz jest SET) oraz ustawiona temperatura, do której lutownica będzie dążyć. W prawym górnym rogu – moc dostarczana w danej chwili do grzałki lutownicy, wyrażona w %. W lewym dolnym rogu – typ założonego grotu oraz informacja, czy został skalibrowany. (0) oznacza brak kalibracji, (*) – kalibrację. W prawym dolnym rogu wyświetlana jest temperatura z termistora w rękojeści lutownicy; służy ona do kompensacji temperatury zimnego złącza.
Informacje na wyświetlaczu stacji hot-air (dolnym) są inne. Ten ekran jest wyświetlany, gdy stacja jest włączona, ale przycisk stacji hot-air pozostaje wyłączony. Na środku dużymi cyframi widnieje aktualna godzina, którą można ustawić w menu. W lewym górnym rogu – data. W prawym górnym rogu widnieje napis Thes, ale nie wiem, co Chińczyk miał na myśli (Thermal Energy Storage?). W lewym dolnym rogu – POFF (Power off) oraz temperatura na termoparze. W prawym dolnym rogu – temperatura termistora w rękojeści stacji hot-air.
Jeśli teraz naciśniemy przycisk włączający stację hot-air, ekran się zmieni. Będzie teraz przypominał ekran lutownicy podczas pracy. Na środku – temperatura, po prawej – aktualna godzina. W lewym górnym rogu – tryb pracy i ustawiona temperatura. Teraz widzimy SBY (Standby, tryb czuwania), ponieważ stacja hot-air leży na podstawce, ale po wzięciu jej do ręki tryb zmieni się na SET. Na środku dużymi cyframi będzie wyświetlana aktualna temperatura, a po prawej timer odliczający minuty i sekundy od chwili osiągnięcia zadanej temperatury. W prawym górnym rogu – moc grzałki w %. W lewym dolnym rogu – prędkość obrotowa turbiny stacji hot-air w %. W prawym dolnym rogu – temperatura termistora w rękojeści stacji hot-air.
Zanim to napisałem, lutownica zdążyła mi już przejść w tryb uśpienia.

Większości użytkowników wystarczą ustawienia domyślne i można od razu zabrać się do pracy. Ja proponuję jednak lepiej poznać możliwości stacji, a zacznę od lutownicy.
Jak już wiemy, aby wybudzić lutownicę z trybu uśpienia (Sleeping), wystarczy krótko nacisnąć enkoder. Zróbmy to. Lutownica przeszła w tryb pracy, o czym świadczy napis SET w prawym górnym rogu.
Obrócenie enkodera o 3 kliknięcia zgodnie z ruchem wskazówek zegara włącza tryb BOOST, czyli przyspieszone nagrzewanie. Temperaturę i czas jego działania ustawia się w menu. Czasami przydaje się do szybkiego nagrzewania dużych pól miedzi. Można go wyłączyć, obracając enkoder o jedno kliknięcie w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.
Tryb SBY (Standby), czyli czuwanie, można włączyć, obracając enkoder o 3 kliknięcia w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Włącza się on również automatycznie, jeśli przez czas określony w ustawieniach nie używamy lutownicy. Domyślnie jest to 15 minut. Temperatura grotu zostanie wtedy obniżona do wartości ustawionej dla tego trybu, domyślnie 200 stopni. Tryb Standby wyłącza się automatycznie po wzięciu lutownicy do ręki (zadziała czujnik kulkowy w rękojeści) albo po obróceniu enkodera o jedno kliknięcie zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Tryb Sleeping włącza się z trybu Standby po obróceniu enkodera o kolejne 3 kliknięcia w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Może też włączyć się automatycznie po upływie czasu określonego w ustawieniach. Domyślnie jest to 30 minut. Przed przejściem w tryb Standby lutownica kilka razy zapiszczy. W tym trybie grzanie lutownicy jest całkowicie wyłączone. Lutownicę można wybudzić tylko krótkim naciśnięciem enkodera. Czujnik kulkowy w rękojeści nie wybudzi jej z tego trybu.
Po pewnym czasie bezczynności włącza się wygaszacz ekranu (Screen Saver). Po ekranie „pływa” wtedy aktualna temperatura grotu, a wyświetlany jest również bieżący tryb pracy. Domyślnie wygaszacz włącza się po 5 minutach bezczynności.

Krótkie naciśnięcie enkodera w trybie SET otwiera menu ustawiania temperatury roboczej (Set Temp). Ta stacja lutownicza ma 5 zaprogramowanych profili temperatury grotu, oznaczonych [G1]-[G5] po prawej stronie napisu Set Temp. Można przełączać się między nimi, obracając enkoder przy jednoczesnym przytrzymaniu go wciśniętego. Domyślnie zapisano następujące profile temperatury: G1 - 200˚C, G2 - 250˚C, G3 - 300˚C, G4 - 350˚C, G5 - 400˚C.
Temperaturę dla wybranego profilu można ustawić w zakresie 150-480˚C, obracając enkoderem w prawo lub w lewo. Wybraną wartość należy zatwierdzić krótkim naciśnięciem enkodera.

Jeśli zwróciliście wcześniej uwagę, stacja jest domyślnie skonfigurowana do pracy z grotem T12-J02 (napis w lewym dolnym rogu ekranu w trybie pracy), a w zestawie był grot T12-K. Zmieńmy to w ustawieniach. Przytrzymujemy enkoder i obracamy go o 1 klik w prawo. Otworzy się menu Tip Select (wybór grotu).

Wybieramy potrzebny nam grot K i zatwierdzamy wybór krótkim naciśnięciem enkodera. Teraz K(0) będzie dumnie świecić na wyświetlaczu.

Jeśli irytuje was ta cyfra (0) i macie odpowiedni termometr, grot można skalibrować. Kalibrację można przeprowadzić osobno dla każdego grotu z biblioteki, która zawiera łącznie 98 pozycji. Aby skalibrować grot, przytrzymujemy enkoder, obracamy go o 1 klik w prawo i przechodzimy do menu Tip Adjust. Następnie wybieramy pozycję Start.

Stacja zaproponuje kalibrację grotu w 3 punktach: 445˚C, 350˚C i 250˚C. Po wprowadzeniu kolejno wszystkich trzech wartości stacja przejdzie do ekranu głównego, na którym K(*) będzie świecić jeszcze dumniej.

Kalibrację można skasować w tym samym menu Tip Adjust, wybierając inną pozycję menu – Init Adj, a następnie Confirm.
Przytrzymując enkoder przez około 2 sekundy, przechodzimy do menu lutownicy (Setup Menu), które zawiera 17 pozycji. Do każdej z nich można wejść krótkim naciśnięciem enkodera. Z dowolnej pozycji menu wychodzimy, przytrzymując enkoder lub obracając go o 3 kliki w lewo. Przyjrzyjmy się menu bliżej.
01. Standby – ustawienia trybu czuwania. Zawiera następujące podpozycje:
Mode – wybór sposobu wybudzania z trybu Standby.
SHAKE – ustawienie domyślne. Wybudzanie po aktywacji czujnika kulkowego w rękojeści lutownicy.
SWITCH – nie udało mi się jeszcze rozgryźć, jak to działa. Może ktoś wie?
MANUAL – wybudzanie po naciśnięciu przycisku enkodera.
AUTO – nie udało mi się jeszcze rozgryźć, jak to działa. Może ktoś wie?
Time – czas, po którym urządzenie przechodzi w ten tryb. Można ustawić od 01 do 60 minut.
Temp – temperatura grotu w trybie Standby. Można ustawić w zakresie od 150˚C do 300˚C.
02. Sleep – ustawienie czasu bezczynności, po którym stacja przechodzi w tryb uśpienia i wyłącza grzanie lutownicy (od 1 do 60 min).
03. Boost – ustawienie różnicy temperatury w trybie Boost (wymuszone grzanie) oraz czasu jego działania. Można ustawić od +10˚C do +100˚C względem temperatury ustawionej w trybie SET.
04. Cold end – kalibracja termistora w rękojeści lutownicy. Jeśli go nie ma — zdarzają się takie rękojeści — zamiast NTC można wybrać CPU.
05. Tip Enable - „włączanie” grotów. To ustawienia biblioteki grotów, która zawiera łącznie 98 pozycji. Po przejściu do wybranej pozycji i krótkim naciśnięciu enkodera można „włączyć” lub „wyłączyć” możliwość wyboru grotu w trybie Tip Select (patrz wyżej). Można więc wyłączyć groty, których nie mamy, żeby nie przeszkadzały przy wyborze aktualnie używanego. Włączenie jest oznaczone po prawej stronie nazwy pozycji haczykiem, a wyłączenie krzyżykiem. Pozycje od 93 do 98 są oznaczone jako USER. Te 6 grotów pozostawiono na zapas, na wypadek gdyby ktoś miał rzadki lub własnoręcznie wykonany grot, którego nie ma na liście.

06. Stepping – krok regulacji temperatury. Domyślnie 5˚C.
07. Password – możliwość ustawienia hasła dostępu do ustawień.
08. Scr saver – włączanie/wyłączanie wygaszacza ekranu i ustawianie czasu jego uruchomienia.
09. Buzzer – włączanie i wyłączanie brzęczyka.
10. Desolder – tryb pracy odsysacza cyny (jeśli jest zainstalowany).
11. Pump set – czas pracy pompki odsysacza cyny (jeśli jest zainstalowana).
12. Zero-Adj – ustawianie zera. Nie udało mi się jeszcze ustalić, czego dotyczy; być może również odsysacza cyny.
13. Power On – wybór trybu, w którym uruchamia się stacja. Domyślnie ustawiony jest Sleep. Dostępne są również Standby i Running. Nie jest dla mnie jeszcze jasne, do czego służy ta ostatnia pozycja.
14. Language – wybór języka (chiński/angielski).
15. Version – wersja firmware’u i płytki. Moja płytka ma wersję 1.10, a firmware 1.02.
16. Init – przywrócenie wszystkich ustawień fabrycznych.
17. Exit – wyjście z menu.
Obsługa hot-aira wygląda nieco inaczej.
Obracając jego enkoderem w prawo lub w lewo, od razu przechodzimy do regulacji temperatury.

Domyślnie ustawiono 350˚C. Dostępny zakres wynosi od 100˚C do 550˚C. I rzeczywiście można ustawić cały ten zakres!

Krótkie naciśnięcie enkodera umożliwia regulację prędkości przepływu powietrza (prędkości obrotowej turbiny) w zakresie od 20 do 100%.
Naciśnięcie enkodera i obracanie nim w prawo aktywuje obsługę presetów. Każdy preset zawiera wartość temperatury i prędkości przepływu powietrza. W tym menu można wybrać jeden z presetów, a także zapisać bieżące wartości temperatury i prędkości przepływu w jednym z presetów.
Długie naciśnięcie enkodera również otwiera menu. Znajduje się w nim 13 pozycji.
01. Stepping – ustawia krok regulacji temperatury i prędkości przepływu.
02. Cold end – kalibracja termistora w rękojeści hot air. Analogicznie do punktu 4 w menu lutownicy.
03. Buzzer – włączenie i wyłączenie brzęczyka.
04. OpPrefer – wybór tego, co będzie regulowane jako pierwsze: temperatura czy prędkość przepływu.
05. Scr saver – włączenie/wyłączenie wygaszacza ekranu i ustawienie czasu jego aktywacji.
06. Password – możliwość ustawienia hasła dostępu do ustawień.
07. Language – wybór języka (chiński/angielski).
08. Sys info – wersja firmware’u i parametry napięcia sieciowego. Ponieważ płytka jest tu wspólna z lutownicą, wersja nie jest podana w tym menu, a numer firmware’u jest taki sam. Parametry sieci wskazywały u mnie 49 Hz i 270 V; ta ostatnia wartość jest wyraźnie zawyżona.

09. DateTime – ustawianie daty i godziny.
10. RTC Adj – kalibracja zegara. Wartość w sekundach, o jaką będzie korygowany czas po upływie doby.
11. RTC Init – jeszcze nie udało mi się tego rozgryźć.
12. Init – przywraca ustawienia fabryczne.
13. Exit
W hot air nie ma trybu uśpienia, a tryb Standby włącza się automatycznie po odłożeniu rękojeści na podstawkę, a dokładniej po aktywacji kontaktronu w rękojeści. Następnie grzanie zostaje wyłączone, turbinka chłodzi hot air do 70 stopni i również się wyłącza.
Jeśli zamiast odłożyć rękojeść na podstawkę wyłączymy urządzenie przyciskiem, stanie się dokładnie to samo. Różnica dotyczy tylko wskazania — będzie świecić napis Power down.
W tej wersji stacji nie przewidziano kalibracji temperatury hot air. Szkoda, byłaby przydatna, zwłaszcza przy korzystaniu z dysz.
Na zakończenie recenzji chciałbym krótko porównać działanie stacji lutowniczych z grotami T12 i grotami serii 900. Te drugie są znane i lubiane od dawna, natomiast T12 pojawiły się stosunkowo niedawno i, jak wszystko nowe, spotykają się z dużym sceptycyzmem.
Porównałem opisywaną stację z Youyue 8586, która jest teraz sprzedawana pod inną marką i nosi nazwę Eruntop 8586. Deklarowana moc lutownicy wynosi 50 W, więc można z góry spodziewać się nieco wolniejszego nagrzewania. Temperaturę lutownicy w obu stacjach ustawiono na 350˚С. Przy okazji: wcześniej porównywałem moją starą stację T12 z popularną Lukey 702. Wynik był podobny, ale nie mam nagrania, które by to potwierdzało.
Z filmu należy wyciągnąć właściwy wniosek. Nie chodzi tu wcale o to, że Eruntop 8586 nagrzewała grot kilka razy dłużej, ale o sposób, w jaki to robiła. Podczas nagrzewania grotu w tej stacji świeci dioda (pod wyświetlaczem); trwa to około 30 s, po czym dioda zaczyna migać, sygnalizując, że stacja otrzymała z czujnika temperatury informację o osiągnięciu zadanej temperatury (350˚С) i przeszła w tryb jej utrzymywania. W tym momencie lut na grocie (POS-61) wciąż się nie roztopił. Dzieje się tak dlatego, że groty serii 900, w przeciwieństwie do T12, nie są monolityczne, przez co występuje pewne opóźnienie w przekazywaniu energii cieplnej z grzałki do grotu. Reakcja grzałki będzie opóźniona również wtedy, gdy temperatura grotu spadnie po zetknięciu z masywnym elementem. Aby skompensować to opóźnienie, w przypadku grotów serii 900 trzeba ustawić wyższą temperaturę albo dłużej nagrzewać element, co nie zawsze jest dopuszczalne. Groty T12 mają zazwyczaj mniejszą pojemność cieplną, ale dzięki niemal natychmiastowemu włączeniu grzałki szybko kompensują spadek temperatury.
Podsumowując powyższe, chcę powiedzieć, że jestem w pełni zadowolony z jakości wykonania i wyglądu stacji w tej cenie. Stacja lutownicza przypadła mi do gustu, a praca z nią jest wygodna, a nawet przyjemna.
Zalety:
• Kompaktowe wymiary;
• Dobra jakość wykonania (drobne niedociągnięcia nie wpływają na działanie stacji);
• Grot T12;
• Wygodna rękojeść;
• Programowa kalibracja temperatury grotu w 3 punktach dla standardowych grotów HAKKO oraz 6 grotów użytkownika;
• Czytelne wyświetlacze.
Wady:
• Krzywo zamontowany wyświetlacz graficzny;
• Wyłącznik zasilania z tyłu urządzenia;
• Brak podstawki pod lutownicę;
• Moc nieco niższa od deklarowanej (65 W zamiast deklarowanych 75 W).
Wideo z recenzją
Chwała wytrwałym, którzy dotarli do końca mojej recenzji! Życzę wszystkim udanych i przydatnych zakupów!
Wasz dSave.
$188.78
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
геркон для термофена, перемычка вместо геркона паяльный фен, stm32::t12 858D - YouTube, термопара на паяльной станции с феном, геркон для фена паяльной станции, fm-2024 ksger, 3, внутренности фена, ksger паяльная станция 180 вт, KSGER к каким паяльным станциям можно подклбчить фен?, t12 wiki пальник, ksger 2.1s pcb, 20, настройка паяльной станции ksegr, что за фирма ksger, модуль паяльной станции ksger v2.1s, 8, ksger паяльная станция 75 вт, пид-регулирование температуры жала в паяльниках и паяльных станциях, t12 k2 паяльник, ksger t12 инструкция на русском, паяльник ksger т12 с феном купить, паяльный фен запчасти, паяльная станция ksger t12 stm32 с феном купить, контроллер для жал stc t12 подключить фен
геркон для термофена, перемычка вместо геркона паяльный фен, stm32::t12 858D - YouTube, термопара на паяльной станции с феном, геркон для фена паяльной станции, fm-2024 ksger, 3, внутренности фена, ksger паяльная станция 180 вт, KSGER к каким паяльным станциям можно подклбчить фен?, t12 wiki пальник, ksger 2.1s pcb, 20, настройка паяльной станции ksegr, что за фирма ksger, модуль паяльной станции ksger v2.1s, 8, ksger паяльная станция 75 вт, пид-регулирование температуры жала в паяльниках и паяльных станциях, t12 k2 паяльник, ksger t12 инструкция на русском, паяльник ksger т12 с феном купить, паяльный фен запчасти, паяльная станция ksger t12 stm32 с феном купить, контроллер для жал stc t12 подключить фен
Pytania i odpowiedzi
Jaką moc osiągnęła stacja lutownicza KSGER 2 w 1?
Autor zmierzył 65 W przy deklarowanych 75 W.
Co znajduje się w zestawie stacji KSGER z hot-air?
Zestaw obejmuje stację, hot-air z czterema dyszami, rękojeść lutownicy, grot T12-K i przewód zasilający z wtyczką europejską.
Jakie wady KSGER 2 w 1 zauważył autor?
Autor wymienia krzywo zamontowane wyświetlacze, wyłącznik zasilania z tyłu oraz brak podstawki pod lutownicę.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Inne urządzenia
Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze22
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.