Zestaw do samodzielnego montażu zaawansowanego miernika LCR XJW01
Dziś przyglądam się przyrządowi, który ma deklarowaną wyższą dokładność, a przy tym w praktyce łączy funkcje obu wymienionych wyżej mierników.
Uwaga: dużo zdjęć, mało tekstu. Może to być istotne dla osób korzystających z drogiego transferu danych.
Warto chyba zacząć od tego, że przyrząd jest sprzedawany również w kompletnej, czyli już zmontowanej wersji. W tym przypadku celowo wybrałem jednak zestaw do samodzielnego montażu, bo pozwala przynajmniej trochę zaoszczędzić, a w najlepszym razie po prostu czerpać przyjemność ze składania. Chyba ta druga korzyść jest ważniejsza.
Od dawna chciałem wymienić poprzedni miernik C-ESR. Zasadniczo działa, ale po co najmniej jednej naprawie zaczął zachowywać się dość dziwnie podczas pomiaru ESR. A ponieważ często pracuję z zasilaczami impulsowymi (choć w przypadku zwykłych zasilaczy ten parametr też ma znaczenie), jest on dla mnie nawet ważniejszy niż sama pojemność.
Tym razem nie mamy jednak do czynienia ze zwykłym miernikiem C-ESR, lecz z przyrządem mierzącym ESR + LCR. Pełna lista mierzonych wielkości jest jeszcze dłuższa, a deklarowana dokładność również wygląda całkiem nieźle.
Indukcyjność 0,01 uH - 2000H (10 uH)
Pojemność 200pF - 200 mF (10pF) Rozdzielczość 0,01pF
Rezystancja 2000mΩ- 20MΩ (1,5 Ω) Rozdzielczość 0,1 mΩ
Dokładność 0,3 – 0,5 %
Częstotliwość sygnału testowego 100 Hz, 1 kHz, 7,831 kHz
Napięcie testowe 200 mV
Funkcja kalibracji automatyczna
Rezystancja wyjściowa 40 Ω
Przyrząd mierzy:
Q - Dobroć
D - Współczynnik strat
Θ - Kąt przesunięcia fazowego
Rp - Równoważna rezystancja równoległa
ESR - Równoważna rezystancja szeregowa
Xp - Równoważna pojemność równoległa
Xs - Równoważna pojemność szeregowa
Cp - Pojemność równoległa
Cs - Pojemność szeregowa
Lp - Indukcyjność równoległa
Ls - Indukcyjność szeregowa
Pomiar odbywa się metodą mostkową, z wykorzystaniem czteroprzewodowego podłączenia badanego elementu.
Moim zdaniem najbliższym konkurentem jest E7-22, ale ma on niższą deklarowaną dokładność pomiaru (0.5-0.8%), tylko dwie częstotliwości testowe: 120 Hz i 1 kHz, oraz napięcie testowe 0.5 V, w porównaniu z 0.3%, 120 Hz - 1 kHz - 7.8 kHz i 0.2 V w opisywanym przyrządzie.
Urządzenie jest sprzedawane w kilku wariantach zestawu. W recenzji wykorzystałem niemal najbogatszą wersję. Ceny ze strony sprzedawcy.
1. Sam przyrząd, bez obudowy - $21.43
2. Przyrząd + jeden rodzaj przewodów pomiarowych - $25.97
3. Przyrząd + drugi rodzaj przewodów pomiarowych - $26.75
4. Przyrząd + dwa rodzaje przewodów pomiarowych - $31.29
5. Obudowa do przyrządu. - $9.70

Wszystko zapakowano w stertę małych woreczków.

Ponieważ przy wysyłce przez pośrednika zwykle liczy się waga paczki, postanowiłem ją dodatkowo sprawdzić. Bez przewodów wyszło 333 gramy, a z przewodami znacznie więcej — 595 gramów.
W zasadzie można śmiało kupić zestaw bez przewodów, zwłaszcza jeśli mamy z czego zrobić je samodzielnie. Różnica w cenie zestawu wynosi około 10 dolarów, nie licząc wagi.

Zacznę właśnie od przewodów.
Są zapakowane w osobne woreczki, a już na pierwszy rzut oka czuć, że swoje ważą.

Pierwszy zestaw to w zasadzie zwykłe „krokodylki”, tylko większe i w plastikowej obudowie. W rzeczywistości sprawa nie jest jednak taka prosta: szczęki są podłączone do różnych przewodów (złączy), aby zapewnić prawidłowe połączenie czteroprzewodowe.
Przewód jest dość elastyczny. Sztywność wynika raczej z tego, że są cztery ekranowane przewody. Sondy podłącza się do samego przyrządu za pomocą zwykłych złączy BNC, a ekran jest podłączony tylko od strony złącza BNC.
Nie mam zastrzeżeń do jakości. Jedyna rzecz, która mi się nie spodobała, to brak kolorowych oznaczeń przy złączach, mimo że same krokodylki są oznaczone kolorami. W efekcie za każdym razem trzeba sprawdzać, który przewód gdzie podłączyć. Rozwiązanie: zrobić oznaczenia taśmą izolacyjną przy złączach.

Drugi zestaw jest znacznie ciekawszy — pozwala pracować z małymi elementami, bo ma postać pęsety.
Na zdjęciu widać, że żyły przewodów łączą się nie przy końcach pęsety, lecz w pewnej odległości od nich. To rozwiązanie jest więc nieco gorsze od poprzedniego, ale trudniej byłoby tu zastosować układ taki jak w „krokodylkach”. Brakuje oznaczeń kolorystycznych.
Dla wygody pęseta ma prowadnicę, która zapobiega przesuwaniu się szczęk względem siebie. Nie wiem, jak długo posłużą, ale na razie korzysta się z nich całkiem wygodnie. Mam tylko jedną uwagę: trzeba ściskać je bliżej samych szczęk. Jeśli ściskamy pęsetę mniej więcej w połowie korpusu, szczęki mogą się nie domknąć całkowicie.

Dosłownie kilka słów o tym, czym jest połączenie czteroprzewodowe, czyli pomiar metodą Kelvina. Ilustracje pochodzą stąd, tekst jest mój :)
Przy typowym pomiarze rezystancji (zresztą nie tylko rezystancji) spory wpływ może mieć taki pasożytniczy element jak przewody pomiarowe. Myślę, że wiele osób wie, że niewiele multimetrów pokazuje 0 po zwarciu sond i ustawieniu najniższego zakresu pomiarowego. Na wyświetlaczu zwykle pojawia się wtedy jakaś wartość, mniej więcej 0,05–0,5 Ω — to właśnie rezystancja pasożytnicza.
Czasem można ją skompensować, włączając funkcję pomiaru względnego (Rel), ale nie zawsze jest to wygodne i nie zawsze daje poprawny wynik.

Sama zasada pomiaru rezystancji jest dość prosta. Podłączamy element do źródła prądowego i mierzymy napięcie na elemencie. Ponieważ jednak przewody mają swoją rezystancję, otrzymujemy w rezultacie sumę rezystancji elementu i przewodów.
Przy dużej rezystancji zwykle nie ma to większego znaczenia, ale gdy mowa o wartościach rzędu 1–10 Ω i mniejszych, problem staje się bardzo wyraźny.
Aby go rozwiązać, rozdziela się obwód, którym płynie prąd przez element, od obwodu służącego bezpośrednio do pomiaru.

W praktyce wygląda to mniej więcej tak, jak pokazano na schemacie.

Podobne rozwiązanie stosuje się na przykład w zasilaczach. Oto zdjęcie z mojej recenzji mocnej przetwornicy. Tutaj również można rozdzielić obwód mocy i obwód sprzężenia zwrotnego, dzięki czemu spadek napięcia na przewodach nie wpływa na napięcie na obciążeniu.
Podobne rozwiązanie na pewno widzieliście też w komputerowych zasilaczach, w obwodzie 3,3 V (pomarańczowe przewody). Tam zastosowano jednak układ trójprzewodowy (ten dodatkowy, cienki przewód przy złączu zasilającym).

Zasilacz 12 V, 1 A, z wyglądu całkiem niezły. Zresztą próbowałem podłączyć go bezpośrednio do obciążenia i działa prawidłowo.
Niewygodnie się go jednak używa ze względu na wtyczkę z płaskimi bolcami, więc wymienię ją na coś innego — na szczęście napięcie jest standardowe.
Urządzenie może być zasilane napięciem 9–15 V.
Szkoda, że nie można wybrać zestawu bez zasilacza. Myślę, że wielu elektroników hobbystów ma taki zasilacz w domu.

Główna część zestawu została podzielona na trzy osobne paczki.

W jednej z nich znajduje się zwykły wyświetlacz 2004 (20 znaków, 4 wiersze) z podświetleniem.

Płytka urządzenia była starannie owinięta folią bąbelkową.

To właśnie jeden z tych przypadków, gdy na zdjęciu w sklepie płytka wydaje się mniejsza, niż jest w rzeczywistości :)
Rzeczywiste wymiary to 100 × 138 mm.


Przednią część płytki zajmują złącza do podłączenia sond.

Środkowa część to układ pomiarowy, przełączniki i wzmacniacze operacyjne. Wygląda na to, że przewidziano ekranowanie tego układu, ale samego ekranu nie ma w zestawie.

W górnej części znajdują się „mózg” urządzenia i układ zasilania.

W pierwszych wersjach urządzenia stosowano stabilizatory liniowe, w tej wersji zastąpiono je impulsowymi.
Widać też złącze do podłączenia zasilacza i wyłącznik.
Zastąpienie stabilizatorów liniowych impulsowymi może być bardzo pomocne przy zasilaniu z akumulatorów. Na przykład w zestawie z aluminiową obudową znajduje się koszyk na 3 akumulatory 18650.

Całością steruje mikrokontroler 12C5A60S2. Bazuje na dość starym rdzeniu 8051 i ma wbudowany 10-bitowy, ośmiokanałowy przetwornik ADC. W pierwszych wersjach urządzenia zastosowano układ w obudowie DIP-40, w nowszych zastąpiono go wersją SMD.

Na płytce znajduje się również złącze do podłączenia programatora.

Kilka osobnych zdjęć zamontowanych elementów.

Od spodu jest pusto. Wyprowadzono tu tylko pola lutownicze ekranu oraz punkty kontrolne wyjść stabilizatorów i przetwornic zasilających.

No i ostatnia torebka, z elementami elektronicznymi, które trzeba będzie jeszcze zamontować na płytce.

W środku jest płytka klawiatury, a także różne rezystory, kondensatory, złącza itd.
Konstrukcja jest całkiem dobrze przemyślana: drobne elementy są już przylutowane do płytki, a zamontować i przylutować trzeba tylko te większe. Zachowano więc element samodzielnego montażu, ale bez masochizmu, który czeka początkujących elektroników przy lutowaniu drobnicy. Trudniej też coś zepsuć. W efekcie można szybko złożyć urządzenie i czerpać przyjemność z całego procesu.

Elementy są posegregowane w torebkach, ale w większości w jednej torebce znajduje się kilka wartości.

Wszystkie rezystory z zestawu są precyzyjne. Na początek, na wszelki wypadek, zmierzyłem ich rzeczywistą rezystancję.
Montaż ułatwia niewielka liczba wartości, a do tego można je łatwo zmierzyć nawet tanim miernikiem, bo nie ma rezystorów o bardzo zbliżonych wartościach.
U góry są elementy do przylutowania. W zasadzie występuje tylko sześć wartości: 40 Ω, 1, 2, 10, 16 i 100 kΩ.
U góry znajdują się rezystory z opisanej torebki. Nie lutuje się ich do płytki, służą do sprawdzania i kalibracji urządzenia. Początkowo myślałem, że trzeba je wlutować w jakieś ważne miejsca, dlatego właśnie zmierzyłem ich rezystancję. Później okazało się, że są „nadmiarowe”, a liczba rezystorów do montażu (16 sztuk) zgadza się z liczbą elementów z pierwszej torebki.

W zestawie są kondensatory o pojemnościach 3.3, 10, 22, 47 nF, 0.1, 0.2 i 0.47 µF.
Na zdjęciu poniżej oznaczyłem kondensatory tak, jak są opisane na płytce.

Dodatkowo montuje się złącza, parę kondensatorów elektrolitycznych, przekaźnik i brzęczyk.

Czekając na przesyłkę, poszukałem w internecie bardziej szczegółowych informacji o urządzeniu. Okazało się, że dostępny jest nie tylko schemat, ale też różne wersje płytki drukowanej i oprogramowania, a samym modelem zajmuje się całkiem sporo osób.
Schemat jest oczywiście dość umowny, ale daje ogólne pojęcie o konstrukcji.

Przy okazji przypomniałem sobie, że jakieś 8-9 lat temu w moim mieście pewien człowiek opracował podobne urządzenie. Jeśli spojrzeć na schemat, widać wiele podobieństw. Co więcej, powstało ono przed opisywanym tutaj urządzeniem.

Bardzo poprawił mi humor komentarz sprzedawcy na stronie produktu. Wybaczcie tłumaczenie z Google.
W dużym uproszczeniu oznacza on: „Sprawdzam wszystkie płytki i wysyłam je w idealnym stanie, więc nie przysyłajcie mi swoich wynalazków, lutowanych na kolanie rozgrzanym gwoździem, z kwasem ortofosforowym zamiast topnika”.
Kochajcie swoje płytki i traktujcie je jak ukochaną dziewczynę :)

Warto podkreślić, że zarówno jakość wykonania płytki, jak i lutowanie elementów zasługują na 5. Wszystko jest nie tylko starannie przylutowane, ale też dokładnie umyte!
Wszystkie miejsca montażowe są oznaczone: mają zarówno oznaczenie pozycyjne, jak i podaną wartość elementu. Naprawdę, piątka.

Film z rozpakowania i omówienia zestawu.
Przechodzimy do montażu. Kiedy otworzyłem wszystkie torebki i rozłożyłem ich zawartość na stole, naprawdę miałem ochotę od razu usiąść i zlutować całą konstrukcję. Powstrzymało mnie tylko to, że postanowiłem przygotować krótką instrukcję montażu, na wypadek gdyby chciał z niej skorzystać ktoś początkujący.
Najpierw wysypujemy rezystory na stół i wybieramy te, których jest najwięcej: o wartościach 2 i 10 kΩ.

Najpierw montujemy i lutujemy właśnie te rezystory. Dzięki temu szybko zajmiemy większość wolnych miejsc na płytce, a później łatwiej będzie znaleźć te, które zostały.

Doskonale rozumiem, że moja instrukcja jest przeznaczona dla zupełnie początkujących, dlatego dalszą część montażu ukryję w spoilerze.
Po złożeniu otrzymujemy całkiem ładną płytkę drukowaną. Najważniejsze, żeby niczego nie pomylić podczas montażu :)

Wyprowadzenia rezystorów formowałem za pomocą niewielkiego przyrządu, ale okazało się, że odstęp między nimi jest trochę większy, niż powinien. Ostatecznie postanowiłem nieco unieść rezystory nad płytkę, choć zrobiłem to raczej dla wyglądu — przynajmniej mnie bardziej się tak podoba.

Po lutowaniu koniecznie myjemy płytkę. Ponieważ topnika było niewiele, wystarczył mi alkohol.

Dopiero po złożeniu zauważyłem, że płytkę można nieco skrócić w stosunku do bazowych 138 mm. Do około 123–124 mm, jeśli zostawimy złącze programowania, albo do 114 mm, jeśli je również wytniemy. W takim przypadku złącza do podłączenia sond łączy się przewodami z przeznaczonymi do tego otworami. Może się to przydać przy „pakowaniu” urządzenia do małej obudowy.

Na płytce klawiatury znajdują się tylko przyciski. Przez pomyłkę dostaliśmy ich nie 8, a 9. Jeden przycisk „zlał się” z drugim.

Za to w zestawie zabrakło jednej listwy pinów, więc musiałem trochę przetrząsnąć swoje zapasy. Przy okazji wyciągnąłem też pasujące złącza.
Co prawda miałem tylko złącza kątowe, ale za to dużo :)
Warto w ogóle mieć w warsztacie zapas takich złączy — często się przydają.

Przylutowujemy złącza do płytki klawiatury i wyświetlacza. Nawiasem mówiąc, klawiatura jest podłączona w pełni: każdy przycisk ma własne wyprowadzenie procesora, zamiast rezystorów i przetwornika ADC, jak to czasem bywa.

I to wszystko — zestaw jest już kompletny.

Po złożeniu układ przypomina multimetr: u góry wyświetlacz, niżej przyciski, a jeszcze niżej złącza.

Jak można wywnioskować z tego, co napisałem wyżej, to druga, poprawiona wersja urządzenia. Bardziej podoba mi się jednak obudowa z poprzedniej wersji i właśnie taką planuję zrobić. Taka obudowa kosztuje około 9–10 dolarów, a jeśli kupić ją razem z płytką klawiatury i panelem przednim, to jeszcze więcej. Nawiasem mówiąc, recenzowałem już taką obudowę, montując w niej regulowany zasilacz.

Moja wersja jest natomiast przeznaczona do montażu w aluminiowej obudowie.

Zgodnie z założeniem ma wyglądać tak jak na tym zdjęciu. Ale, powiedzmy sobie szczerze, design to kwestia indywidualna — w internecie widziałem różne warianty.

Po złożeniu zostały mi rezystory testowe, przycisk i trochę elementów montażowych. No i oczywiście zasilacz z sondami.

Przejdźmy teraz do opisu możliwości urządzenia i specyfiki jego działania.
Po włączeniu pojawia się ekran powitalny, a następnie podstawowy ekran roboczy. Co ciekawe, wszystko zadziałało od razu. Urządzenie nie ma żadnych elementów regulacyjnych — złożyłem, włączyłem i można używać.

Urządzenie może pracować w czterech podstawowych trybach:
1. Wybór automatyczny. Urządzenie samo rozpoznaje, co ma mierzyć. Wybór zależy od dominującej wielkości. Jeśli więc w komponencie dominuje składowa pojemnościowa, urządzenie przejdzie w tryb pomiaru pojemności, a jeśli indukcyjna — w tryb pomiaru indukcyjności. Czasem może się pomylić, zwłaszcza gdy komponent ma kilka wyraźnych składowych. Na przykład niektóre rezystory mogą zostać rozpoznane jako indukcyjność.
Na pomoc automatyce dodano wybór ręczny —
2. Pomiar pojemności
3. Pomiar indukcyjności
4. Pomiar rezystancji.
Na wyświetlaczu pokazywane są również częstotliwość sygnału testowego i zakres pomiarowy. Zakresy są nieco „niestandardowe” — jest ich aż 16: 1,5, 4,5, 13, 40, 120, 360 Ω; 1, 3, 9, 10, 30, 90, 100, 300, 900 kΩ oraz 2,7 MΩ.
Domyślnie urządzenie uruchamia się w trybie automatycznego pomiaru z częstotliwością 1 kHz.

Kilka słów o obsłudze.
Pod wyświetlaczem znajduje się osiem opisanych przycisków.
M — Menu; tutaj wykonuje się potrzebne kalibracje i przywraca ustawienia fabryczne.
RNG — Zakres. W menu ten przycisk otwiera podmenu kalibracji.
С — Szybka kalibracja automatyczna.
L — Zmiana trybu wyświetlania (pierwsze zdjęcie). W menu — pamięć.
X — Zmiana trybu pracy urządzenia. W menu — wyjście.
R — Zmniejszanie wartości w trybie kalibracji (X — zwiększanie).
Q — Tryb pomiarów względnych. Można go wykorzystać do dobrania dwóch identycznych komponentów. Podłączamy wzorcowy komponent, naciskamy przycisk, odłączamy wzorcowy i podłączamy te, które chcemy dobrać. Na ekranie zostanie wyświetlona procentowa różnica (drugie zdjęcie).
F — wybór częstotliwości: 100 Hz, 1 kHz lub 7,8 kHz.

Widok menu przyrządu.

Tryb szybkiej kalibracji uruchamiany przyciskiem C ma dwa warianty:
1. Podczas pomiaru pojemności i indukcyjności — przy rozwartych sondach.
2. Podczas pomiaru rezystancji — przy zwartych sondach. W obu wariantach przyrząd kalibruje się automatycznie trzy razy dla każdej z częstotliwości.
3, 4. Kalibracja w trybie pomiaru rezystancji; widać rezystancję sond przed kalibracją i po niej.

W trybie pomiaru małych rezystancji kalibracja ma dość duże znaczenie, ponieważ możliwości przyrządu pozwalają nawet „zobaczyć” rezystancję wyprowadzeń kondensatora, nie mówiąc już o różnych przewodach.

Oczywiście w tym trybie wygodnie mierzy się rezystancję rezystorów o małej rezystancji, a także wykonuje takie „niestandardowe” pomiary jak rezystancja styków przycisków, przekaźników czy złączy.

Pod względem dokładności pomiaru rezystancji przyrząd może śmiało konkurować z moim Unit 181.

Podczas pomiaru indukcyjności przyrząd również spisywał się całkiem nieźle. Na zdjęciu indukcyjność 22 µH oraz trzy pomiary indukcyjności o wartości nominalnej 150 µH, wykonane przy różnych częstotliwościach.

Teraz można przejść do najważniejszej kwestii, czyli tego, do czego głównie jest mi potrzebny — pomiaru parametrów kondensatorów.
Na początku po prostu podłączałem różne kondensatory i patrzyłem, co pokaże przyrząd, ale jeden (a właściwie para) mnie zaskoczył.
Zmierzylem parę identycznych kondensatorów wylutowanych ze starego (około 20-letniego) sprzętu węgierskiego lub czechosłowackiego. Jeden miał 488 µF, a drugi prawie 600. Niby nic, ale pierwotnie były to kondensatory 470 µF 40 V.
Co więcej, przy częstotliwości 7,8 kHz zachowują się różnie. A dokładniej: różnica pojemności nie jest proporcjonalna.

Potem wziąłem jeszcze jeden kondensator (chyba Matsushita), kupiony dawno temu, ale od tamtej pory leżący w zapasach.
Przyrząd prawidłowo zmierzył pojemność przy częstotliwościach 100 Hz i 1 kHz, ale przy wyższej częstotliwości wskazał ją niezbyt dokładnie. Ogólnie przy częstotliwości 7,8 kHz przyrząd czasem zachowuje się trochę dziwnie: niekiedy zawyża pojemność w porównaniu z wynikami dla dwóch pierwszych częstotliwości. Czasami (przy pomiarze kondensatorów o dużej pojemności) przechodzi w tryb ----OL---- albo pokazuje przekroczenie zakresu powyżej 20 mF.
Nawiasem mówiąc, rozdzielczość przyrządu pozwala nawet dostrzec różnicę zależną od miejsca podłączenia do wyprowadzenia. Nawet na przykładzie jednego wyprowadzenia widać, jak zmienia się rezystancja wewnętrzna. Piszę o tym, bo czasem pytają mnie, czy można podłączyć kondensator przewodami, jeśli nie mieści się na swoim miejscu. Można, ale jego parametry nieco się pogorszą.

Jak się domyślacie, samo mierzenie kondensatorów nie jest zbyt ciekawe, więc pożyczyłem od kolegi jego E7-22. Przy okazji zauważyłem, że obsługa obu przyrządów jest bardzo podobna.

Na początek poszły kondensatory foliowe. Na dole precyzyjny kondensator o tolerancji 1% i deklarowanej pojemności 0,39025 µF.

1, 2. Kondensator polimerowy o pojemności 100 µF
3, 4. E7-22 ma za to problemy z pomiarem dużych pojemności. Opisywany przyrząd bez problemu mierzy pojemność 10000 µF przy częstotliwości 1 kHz, natomiast E7-22 już przy 4700 µF sygnalizował przeciążenie.

1, 2. Capxcon z serii KF o pojemności 330 µF.
3, 4. Kondensator tej samej firmy (podobno), który po prostu przeleżał kilka lat w szufladzie i spuchł.

A to już tylko z ciekawości. Para kondensatorów z mojej starej płyty głównej, która pracowała 24/7 przez około 10 lat.
1. 2200 µF
2. 1000 µF
Pojemność pierwszego kondensatora wyraźnie spadła, ale jego rezystancja wewnętrzna jest w porządku. Częściej bywa odwrotnie: pojemność pozostaje bez zmian, a rezystancja wewnętrzna rośnie.

Film przedstawiający działanie i testy.
Jeśli macie jeszcze jakieś propozycje testów, to póki mam pod ręką oba przyrządy, mógłbym poeksperymentować. Mnie do głowy przyszło tylko sprawdzenie amplitudy sygnału testowego.
Poniżej pokazano amplitudę sygnału testowego względem masy. Dwa górne przebiegi pochodzą z opisywanego przyrządu i zostały zmierzone przy częstotliwościach 100 Hz i 7,8 kHz, a dwa dolne — z E7-22, przy częstotliwościach 120 Hz i 1 kHz. Różnica wynosi około 2,5 raza.

Wyżej pisałem, że planuję zastosować obudowę, w której wyświetlacz będzie ustawiony nie równolegle do powierzchni, lecz prostopadle.
W trakcie okazało się jednak, że choć zastosowany wyświetlacz jest całkiem niezły, to został zaprojektowany z myślą o patrzeniu na niego z przodu lub z przodu i od dołu.

Pod dużym kątem, a tym bardziej przy patrzeniu z góry lub z boku, obraz zanika albo zaczyna się odwracać.

Właśnie dlatego postanowiłem w końcu wypróbować wyświetlacz wykonany w technologii VATN. Właściwie chciałem OLED, jak już pokazywałem w tej recenzji, ale modelu 2004 prawie nie da się kupić, a jak się później okazało, wyświetlacze VATN też są rzadko dostępne w sklepach internetowych.
Ostatecznie musiałem pójść do naszego sklepu stacjonarnego i kupić go na miejscu.
Do wyboru były trzy modele: z niebieskim, zielonym i białym tekstem. Najbardziej spodobał mi się ten z białym, model - WH2004A-SLL-CTV, cena około 15-16 dolarów, link. Producent: WINSTAR.
Na pierwszy rzut oka wyświetlacze niewiele się od siebie różnią, przynajmniej wymiary płytki są identyczne — 98х60 mm.

Od spodu widać niewielką różnicę, ale wydaje się nieistotna.

Nowy wyświetlacz jest cieńszy o około 0,5 mm.

Ogólna zasada podłączenia jest praktycznie taka sama, z wyjątkiem kilku szczegółów, o których opowiem niżej.

Po pierwsze, wyświetlacze VATN wymagają do regulacji kontrastu napięcia ujemnego, dlatego na płytce zamontowano przetwornicę napięcia opartą na znanym układzie 7660, który również opisywałem.
Obok jest miejsce na potencjometr montażowy. Środkowa nóżka jest podłączona do wejścia regulacji kontrastu, a dwie pozostałe odpowiednio do +5 i -5 V.

Początkowo chciałem zamontować potencjometr montażowy i pozostawić regulację całkowicie płytce wyświetlacza, ale potem postanowiłem nie wyłamywać zbędnego styku złącza i po prostu podłączyłem rezystor tak, aby jedna nóżka była połączona ze standardowym wejściem regulacji kontrastu (pin 3 na wspólnym złączu), a druga z wyjściem -5 V.
Wyregulowałem obraz, wylutowałem potencjometr montażowy i wyszło, że potrzebny był rezystor stały o rezystancji 2,6 kΩ. Najbliższy, jaki miałem pod ręką, miał 2,49 kΩ, więc właśnie jego wlutowałem już „na stałe”.

Ale to nie wszystko.
A teraz uwaga: pin 15 złącza w typowych wyświetlaczach to dodatnie wyprowadzenie podświetlenia, a tutaj jest to wyjście napięcia ujemnego. Pod żadnym pozorem nie można po prostu zamienić jednego wyświetlacza na drugi — w ten sposób po prostu go spalicie.
Ja zrobiłem to trochę inaczej: przylutowałem tylko 14 z 16 styków.
Pin 16 to minus podświetlenia, a plus jest podłączony do wejściowego +5 V, więc po prostu założyłem zworkę między minusem podświetlenia a masą płytki wyświetlacza.
A teraz uwaga po raz drugi!
Początkowo chciałem po prostu zostawić pin 16 na miejscu, bo w zwykłym wyświetlaczu jest do niego doprowadzony minus podświetlenia. Uznałem, że nie ma znaczenia, gdzie podłączy się masę. I wszystko działałoby prawidłowo, gdyby nie jedno ALE.
W urządzeniu wyświetlacz jest zasilany napięciem +5 V, a podświetlenie napięciem -5 V. Po takim podłączeniu nowego wyświetlacza już po 10-20 sekundach przypadkiem zauważyłem, że podświetlenie zaczęło się strasznie nagrzewać. Po podłączeniu miernika okazało się, że na podświetlenie trafiało nie 5, a 10 V (+5 i -5).
Dlatego w tym urządzeniu minus podświetlenia trzeba było podłączyć do wspólnego styku płytki.

Wymieniamy wyświetlacz i sprawdzamy.
Cóż, to oczywiście nie OLED, ale też zdecydowanie nie zwykły LCD.
Jeśli chodzi o wady, jest bardziej przystosowany do patrzenia na niego z dowolnej strony, byle nie od dołu — w takim ustawieniu przy błysku „ślepnie”.
Przy okazji zmierzyłem pobór prądu ze starym i nowym wyświetlaczem.
1. stary — 48 mA łącznie albo 12 mA sam wyświetlacz.
2. nowy — 153 mA albo 120 mA sam wyświetlacz.
Tak, w urządzeniu zasilanym z baterii zwykły wyświetlacz LCD jest znacznie lepszym wyborem.

Patrząc z góry, czyli tak, jak planowałem, obraz jest dobrze widoczny, ale zaczynają być widoczne nieaktywne piksele.
Można się ich łatwo pozbyć, ale wtedy przy patrzeniu na wprost obraz jest przygaszony, więc ustawiłem coś pośrodku.

Kąty widzenia są oczywiście o niebo lepsze niż w zwykłym LCD — obraz da się odczytać nawet przy patrzeniu niemal równolegle do ekranu.
Pojawił się jednak ciekawy efekt (ostatnie zdjęcie). Jeśli powoli odchylać ekran od siebie, w pewnym momencie (przy kącie około 30 stopni) obraz blednie i próbuje się odwrócić, a przy dalszym odchylaniu niemal nagle znów wygląda normalnie. Dlatego do montażu pionowego wyświetlacz nadaje się świetnie, ale przy poziomym ustawieniu może czasem irytować.

Właśnie w takiej pozycji ma być używany, więc tutaj nie mam zastrzeżeń.

Później planowałem go „ulokować”, więc kupiłem obudowę Z1. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda schludnie.

Obudowa jest jednak bardzo duża, w rzeczywistości mniej więcej półtora raza większa, niż potrzeba, a chciałoby się czegoś bardziej kompaktowego.
Wymiary obudowy (zewnętrzne): szerokość 188, wysokość 70 i głębokość 197. Właśnie ten ostatni wymiar chciałbym zmniejszyć do 140–150. Aż kusi, żeby wziąć piłę i ciąć :(
Może ktoś zna odpowiednie obudowy?

No i chyba recenzja byłaby niepełna, gdybym nie pokazał tego, czego używałem do niedawna.
Pośrodku miernik FCL ze strony cqham, po prawej miernik C-ESR autora Go z forum Pro-radio.


Na temat tego przyrządu toczy się dyskusja, ale znacznie więcej informacji można znaleźć na zagranicznych stronach. Jeden z użytkowników forum Pro-radio nawet zebrał materiały i zgromadził tam wszystkie znalezione informacje, firmware, płytki, rysunki itp. Ogromne, serdeczne dzięki!
Na przykład jeden z zagranicznych krótkofalowców opublikował instrukcję kalibracji przyrządu.
Bez setki gramów nie da się połapać.
Na razie to wszystko. W planach mam jeszcze krótki ciąg dalszy, w którym zamierzam w końcu włożyć to wszystko do obudowy, a przy okazji opowiedzieć o wrażeniach po dłuższym użytkowaniu.
Na razie korzystam z przyrządu od kilku dni i mam same pozytywne wrażenia.
Zalety:
1. Satysfakcja z samodzielnego montażu
2. Doskonała jakość płytki i lutowania.
3. Wysoka dokładność pomiarów
4. Częstotliwość 7.8 kHz i szerszy zakres pomiarowy przy 1 kHz niż w E7-22.
5. Połączenie czteroprzewodowe
6. Niski pobór mocy.
7. Nie wymaga uruchamiania; producent deklaruje dokładność 0.5% po podstawowej kalibracji, a przy kalibracji ręcznej podaje 0.3%.
8. Całkiem duża społeczność użytkowników, choć zagraniczna.
9. Niska cena.
Wady:
1. W niektórych sytuacjach wskazania przy częstotliwości 7.8 kHz nie są całkiem wiarygodne. Będę jeszcze nad tym pracować.
Podsumowując, mogę powiedzieć, że opisywany przyrząd pod względem funkcjonalności i dokładności nie ustępuje droższemu E7-22, a najprawdopodobniej jest nawet lepszy. Oczywiście jest też różnica: E7-22 można poddać legalizacji, a opisywany przyrząd nadaje się tylko do użytku prywatnego.
Jak zwykle czekam na pytania, porady, propozycje testów i po prostu komentarze. Mam nadzieję, że recenzja była przydatna.
аналоговая lcr приставка, xjw01 корпус своими руками, xjw01 lcr bridge, escort elc-131 инструкция, 1, какие разъёмы для xjw01, конструктор мультиметра diy, руководство по пользователя xjw01, [Обзор] настройка LCR-тестер Xjw01, kit xjw01сборка, kit xjw01 сборка, руководство по экплуатации xjw01, 6, обзор xjw01 lcr meter, тестер xjw01обзор, xjw01 доработки, lcr метр схема, xjw01 - народный измеритель lcr, xjw01 auto lcr, xjw-01, 2, самодельный качественный измеритель lcf, xjw01 прибор для измерения l,c,r, как сделать холдер кельвина для измерение сопротивления аккумуляторов 18650, xjw01 manual, XJW01, LCR-метр, измеритель XJW01, многофункциональный измеритель, мультиметр с LCR метром, набор для сборки
Pytania i odpowiedzi
Co mierzy miernik LCR XJW01?
Mierzy indukcyjność, pojemność i rezystancję, a także ESR, dobroć, współczynnik strat i inne parametry elementów.
Jaka jest deklarowana dokładność i częstotliwości testowe XJW01?
W recenzji podano dokładność 0,3–0,5% oraz częstotliwości 100 Hz, 1 kHz i 7,831 kHz. Napięcie testowe wynosi 200 mV.
Czym XJW01 różni się od E7-22?
Według recenzji XJW01 ma wyższą deklarowaną dokładność, częstotliwość 7,8 kHz i szerszy zakres pomiarowy przy 1 kHz. Autor zaznacza, że E7-22 można wzorcować, a XJW01 jest przeznaczony do użytku osobistego.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie przyrządów pomiarowych z recenzji na blogu
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Przyrządy pomiarowe
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze71
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



















Komentarze są publikowane w języku oryginału.