Zestaw do samodzielnego montażu regulowanego zasilacza, czyli porządny zasilacz powinien być ciężki — część 2
$ 16.12
Kiedy kolega podesłał mi link do opisywanego zestawu, pierwsza myśl była taka: „przecież to ta sama płytka”, ale w rzeczywistości okazało się trochę inaczej.
Jeśli interesuje Was ten temat i chcecie dowiedzieć się, jak zbudować niewielki zasilacz laboratoryjny, zapraszam do dalszej części.
Przez recenzje różnych urządzeń elektronicznych do domu trochę odszedłem od swojej zwykłej tematyki zasilaczy. Przygotowałem już wiele recenzji zarówno zasilaczy regulowanych, jak i zwykłych.
Nie mogłem jednak przejść obojętnie obok tego zestawu — myślę, że mnie rozumiecie.
W recenzji pokażę nie tylko płytkę do budowy zasilacza, ale też kilka dodatkowych produktów, które obejrzę i skomentuję. Część z nich dostałem ze sklepu Banggood do tej recenzji, a część kupiłem u nas stacjonarnie.
Ponieważ wiele takich zestawów powstało wcześniej jako projekty entuzjastów, a później zostało skopiowanych przez chińskich producentów, przeprowadziłem małe śledztwo, żeby dowiedzieć się, „skąd wyrastają nogi” tego zestawu. I czegoś się dokopałem :)
Ale trzymajmy się kolejności — po co zmieniać zwyczajowy przebieg recenzji.
Jak zawsze, najpierw kilka słów o opakowaniu.
Ponieważ produkty wysyłano z różnych magazynów, dostałem kilka paczek. Tylko w jednej były od razu dwa produkty.
Może mi się tylko wydaje, ale chyba sklep zaczął staranniej pakować produkty.
Na początek oczywiście płytka zasilacza. Jest zapakowana w osobne kartonowe pudełko, a w środku znajduje się worek antystatyczny.
W środku wszystko po prostu leży luzem. Jeśli wysypać zawartość na stół, powstanie taka oto kupka.
Przypomniał mi się znany obrazek z zabawkami w piaskownicy, więc zrobiłem porządek i ułożyłem wszystko nieco staranniej :)
Na tym zdjęciu widać już pierwsze różnice w porównaniu z poprzednią wersją zasilacza. Tutaj mamy sterowanie cyfrowe, a więc także wyświetlacz LCD.
Ponadto producent podzielił konstrukcję na dwie płytki. Jedna jest płytką mocy, druga — sterującą.
Przyjrzyjmy się płytkom nieco dokładniej.
Jakość wykonania obu płytek jest znakomita. Są pokryte soldermaską i mają nadruk z oznaczeniami wartości zamontowanych elementów, więc schemat nie jest nawet potrzebny — zresztą nie ma go też w zestawie. Płytki wykonano z laminatu tekstolitowego, a nie z taniego pertinaksu, co jest dużym plusem zarówno dla początkującego, jak i doświadczonego elektronika.
Płytka zasilacza.
Wymiary: 84 × 67 mm.
Ta płytka od razu przypomniała mi płytkę z poprzedniej recenzji. Początkowo pomyślałem nawet, że to ta sama, tylko dodano do niej sterowanie cyfrowe, ale w rzeczywistości te zasilacze są zupełnie różne.
Płytka sterująca.
Jest nieco mniejsza: 80 × 56 mm.
Od razu widać na niej miejsca na dwa enkodery oraz dużą liczbę rezystorów.
Ponieważ w zestawie nie było schematu, narysowałem własny. Możliwe, że gdzieś popełniłem błąd, ale starałem się być jak najdokładniejszy. Jeśli zauważycie jakiś błąd, dajcie znać — poprawię.
Początkowo planowałem podzielić schemat na poszczególne bloki, ale najpierw pokażę całość.
Co mnie zaskoczyło:
Kondensator wyjściowy ma pojemność zaledwie 100 nF.
Poza kondensatorem wejściowym na płytce nie ma żadnych kondensatorów elektrolitycznych.
Oszczędni chińscy inżynierowie podłączyli kondensator równolegle do styków przekaźnika termicznego.
Jak pisałem na samym początku, schemat nie jest niczym nowym, więc udało mi się znaleźć oryginał.
Schemat omawianej płytki został nieco zmodyfikowany, ale widać, że pod względem zasady działania oba układy są niemal identyczne.
Schemat znalazłem tutaj i tutaj, razem z plikami źródłowymi. Co więcej, oryginalne urządzenie obsługuje nawet komunikację z komputerem, ale tej funkcji nie sprawdzałem.
Układ jest bardzo prosty. Jego „sercem” jest mikrokontroler, do którego podłączono przetwornik cyfrowo-analogowy w postaci drabinki R-2R.
Zmieniając kod na wyjściu mikrokontrolera, możemy uzyskać regulowane napięcie stałe na wyjściu. Takie przetworniki DAC są proste, ale wymagają dużej liczby wyjść mikrokontrolera, ponieważ każdy bit potrzebuje osobnego wyjścia. Im więcej bitów, tym większa dokładność ustawiania napięcia wyjściowego.
W tym urządzeniu zastosowano 10-bitowy przetwornik DAC, co pozwala uzyskać 1024 poziomy napięcia.
W przypadku tego zasilacza krok regulacji napięcia wynosi 0,027 V, a prądu 0,002 A.
W praktyce regulacja pozwala ustawiać napięcie z krokiem 0,1 V, a prąd z krokiem 0,01 A. W większości sytuacji to wystarcza.

Kluczowa różnica nie polega na tym, jak wytwarzane jest napięcie do regulacji, lecz na sposobie realizacji sprzężenia zwrotnego.
Najczęściej mikrokontroler generuje napięcie odniesienia, które następnie jest porównywane z rzeczywistym za pomocą wzmacniacza operacyjnego. W rezultacie otrzymujemy stabilizowane napięcie lub prąd.
Napięcie odniesienia jest najczęściej wytwarzane za pomocą PWM, a następnie uśredniane na kondensatorze.
W takim rozwiązaniu potrzebne są jednak 2 przetworniki DAC: jeden do regulacji prądu, drugi do napięcia. Ponieważ konstruktor zdecydował się na inną metodę generowania sygnału, zastosowanie dwóch przetworników DAC z drabinką R-2R po prostu nie wchodziło w grę. Dlatego porównaniem również zajmuje się mikrokontroler.

Taki sposób regulacji jest zwykle wolniejszy niż bardziej typowe rozwiązanie z użyciem wzmacniacza operacyjnego. Konstruktor zastosował jednak własne rozwiązanie programowe, w którym działają dwie pętle: szybka i wolna.
Jak rozumiem, szybka pętla działa mniej precyzyjnie, żeby zapewnić odpowiednią szybkość, a wolna później dokładniej ustawia napięcie.
Nie jestem programistą, więc piszę, jak to zrozumiałem. Być może osoby znające się na rzeczy wyciągną więcej z zamieszczonego programu i opisu — link.

Napięcie z przetwornika DAC trafia do stopnia mocy.
W rzeczywistości stopień mocy w omawianej płytce został rozwiązany nieco inaczej: we wzmacniaczu prądowym zastosowano tranzystor mocy o przeciwnej polaryzacji i trochę zmieniono układ, ale zasada działania pozostała dokładnie taka sama.
Napięcie wyjściowe z przetwornika DAC trafia do wzmacniacza napięciowego. Zakres 0–2,5 V to dla nas za mało, dlatego najpierw jest ono wzmacniane do poziomu około 0–30 V (lewa część schematu).
Ponieważ wzmacniacz napięciowy nie jest w stanie zapewnić wymaganego prądu, za nim znajduje się wzmacniacz prądowy. Prawie nie zmienia on napięcia, dzięki czemu na wyjściu otrzymujemy zadane 0–28 V, ale już przy prądzie obciążenia do 2 A.
W opisie układu na stronie konstruktora przedstawiono dwa warianty: 22 V 2,5 A oraz 28 V 2 A.
Prąd 2 A nie jest zbyt duży jak na zasilacz laboratoryjny, ale myślę, że w razie potrzeby można zmodyfikować firmware i uzyskać większy prąd.

Mimo pozornej złożoności układ jest niezwykle prosty.
Dla przykładu podzieliłem schemat na poszczególne bloki:
Kolor czerwony — wzmacniacz prądowy
Kolor niebieski — przetwornik DAC i wzmacniacz napięciowy
Kolor zielony — sprzężenie zwrotne napięciowe
Kolor różowy — sprzężenie zwrotne prądowe.
Teorię mamy chyba już mniej więcej za sobą, choć będziemy do niej jeszcze od czasu do czasu wracać. Pora zabrać się za montaż.
Najpierw znajdujemy wszystkie rezystory z zestawu. Przy okazji spróbuję pokazać, jak zmontować taką płytkę bez używania miernika do pomiaru rezystancji „pasiastych” rezystorów.
Do pewnego etapu wszystkie elementy tylko wkładam w płytkę (obsadzam), a lutuję dopiero później. Wiem, że niektórzy robią inaczej, ale ja się tak przyzwyczaiłem i nic na to nie poradzę :)
Tę część procesu ukryję pod spoilerem, bo zdjęć jest dużo.
Główna część montażu płytek jest zakończona. Na koniec tego etapu powinny nam zostać trzy rzeczy: mocny tranzystor, wyłącznik termiczny i taśma.
Jeśli zostało wam coś jeszcze, są dwie możliwości: albo zostały wam zbędne części, albo gdzieś zapomnieliście coś wlutować. Pierwsza opcja jest lepsza :)
Właściwie najpierw należało zmontować wszystko, zamontować tranzystor na radiatorze i dopiero wtedy spróbować uruchomić urządzenie. Nie wytrzymałem jednak i sprawdziłem je od razu po zmontowaniu — po prostu włożyłem mocny tranzystor w otwory. Lepiej jednak tak nie robić :)
Dla ścisłości dodam, że przy pierwszym włączeniu zobaczyłem po prostu równomiernie podświetlony wyświetlacz. Jeśli wszystko jest zmontowane prawidłowo, wystarczy wyregulować kontrast potencjometrem montażowym na płytce sterującej, aż obraz będzie dobrze widoczny.
Urządzenie działa — a przynajmniej na razie pilnie udaje, że działa. Przejdę teraz do opisu pozostałych zamówionych rzeczy.
Musiałem też zajrzeć na targ i kupić jeszcze kilka rzeczy do tego zasilacza.
Wyszło tak, że na zdjęciu są rzeczy, których nie użyłem, a brakuje niektórych zastosowanych komponentów. Nie zawsze da się z góry w 100% przewidzieć, co będzie potrzebne podczas montażu.
W każdym razie postaram się wszystko opowiedzieć i pokazać.
Z kupionych rzeczy przydały się:
1. Transformator
2. Wentylator z kratką.
3. Para pokręteł
4. Wyłącznik zasilania
5. Złącze.
Postanowiłem kupić transformator na miejscu z kilku powodów.
1. U nas są tańsze
2. Jakość naszych transformatorów jest znacznie lepsza niż chińskich produktów masowych.
Wybrałem transformator o napięciu 24 V i prądzie nieco ponad 4 A (100 W).
Link do transformatora, cena około 13 dolarów. W sklepie był całkiem spory wybór, ale tylko ten pasował mi w pełni.
Początkowo chciałem użyć leżącego u mnie transformatora 12 V, 60 W, ale do zasilacza potrzebny był transformator o mocy co najmniej 65–70 W, a przecież chciałem jeszcze wprowadzić modyfikacje, które też trzeba czymś zasilić…
Masa transformatora 60 W w porównaniu z transformatorem 100 W. Jeśli od masy transformatora 60 W odejmiemy dodatkowo nawinięty przewód i złącze, różnica wyniesie około 1,5 raza.
Podczas montażu, jak zwykle, miałem dylematy, na przykład jak najlepiej rozmieścić „wnętrzności” w obudowie.
Na początku były cztery całkiem sensowne warianty. Każdy miał swoje plusy i minusy, ale cały czas miałem wrażenie, że wychodzi z tego jakaś lipa.
Ostatecznie zdecydowałem się na takie rozmieszczenie radiatora, transformatora i płytek. Wydało mi się optymalne.
W zasadzie konstruktor od początku zakładał zasilanie z zasilacza impulsowego, a nawet wskazał miejsce montażu kondensatora przeciwzakłóceniowego.
Ale moim zdaniem po co psuć zasilacz liniowy zasilaniem z impulsowego źródła? Jeśli już coś robić, to porządnie :)

Nawiasem mówiąc, widać wyżej, że radiator jest całkiem mały, zdecydowanie nie na taką moc.
Przy zwarciu i maksymalnym prądzie na radiatorze wydziela się około 60 W, a na zdjęciu jest radiator najwyżej na 10 W.
W opisie sklepowym radiator jest z wentylatorem, ale i tak wygląda śmiesznie, a do tego jest zamontowany wewnątrz obudowy.
Za to spodobały mi się zaciski wyjściowe. Muszę sobie gdzieś takie kupić.
Nawiasem mówiąc, na zdjęciu jest taka sama obudowa jak w recenzji, dla porównania :)

Potem pojawił się kolejny problem. Radiatory miały pionowe żebra, a do mojej koncepcji zupełnie nie pasowały, więc trzeba było je przeciąć. Na tym etapie podziękowałem losowi za to, że korpus radiatora jest cienki. Jak to mówią — nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
Nawiasem mówiąc, radiatory z żebrami biegnącymi wzdłuż dłuższego boku trafiają się jakoś znacznie rzadziej niż te z recenzji.
Następnie wziąłem krótki pręt gwintowany M3, który w zasadzie jest po prostu obciętą śrubą.
W skrajnych otworach radiatora nagwintowałem je na długość nieco większą niż połowa pręta, żeby nawet w najgorszym przypadku nie dało się wkręcić go całkowicie w jedną połówkę.
Następnie wkręciłem pręt gwintowany do połowy jego długości w jeden z radiatorów. Żeby nie uszkodzić gwintu, można nakręcić dwie nakrętki i dokręcić je do siebie przy końcu pręta, a potem obracać za skrajną nakrętkę.
Skręcamy wszystko razem. Pod sam koniec radiatory oparły się już o siebie, a właściwe położenie nie zostało jeszcze osiągnięte, więc musiałem użyć siły. Gwint był na granicy zerwania, ale w naszym przypadku nie ma to większego znaczenia.
Pręt był potrzebny, żeby utrzymać radiatory w jednej płaszczyźnie i usztywnić konstrukcję.
Na koniec wziąłem kawałek aluminiowej blaszki, która początkowo pełniła funkcję radiatora, wywierciłem w niej cztery otwory i posmarowałem pastą termoprzewodzącą.
Do wyboru była grubsza, ale sztywniejsza blaszka albo cieńsza, ale bardziej miękka. Wybrałem drugą opcję, bo sztywność zwiększyłem prętem, a dodatkowa grubość nie była mi potrzebna.
Przymierzamy to, co wyszło — myślę, że pomysł jest już jasny.
Przechodzimy do wykonania tylnego panelu.
Zaznaczamy wszystkie potrzebne otwory. Otwór na wentylator jest ścięty u góry i u dołu, żeby nie osłabiać konstrukcji tylnego panelu.
Na chwilę odejdę od tematu.
Czasem pytają mnie, jakie wentylatory są najlepsze.
Używam wentylatorów firmy Sunon, bo uważam je za najlepsze dostępne na naszym rynku. Do testu kupiłem wentylator 12 V o rozmiarze 50 mm.
Na wszelki wypadek podaję link do niego i do kratki. Wentylator kosztuje około 3,5 USD, a kratka około 0,4 USD.
Kratki są dostępne w rozmiarach 50 i 52 mm, kupiłem 50 mm.
Początkowo chciałem użyć wentylatora 60 mm, ale pasował na styk, więc nie chciałem ryzykować.
Wentylator wykonano w technologii maglev, co zmniejsza hałas i wydłuża jego żywotność.
Z jednym nie trafiłem — chciałem uzyskać duży przepływ powietrza, ale ostatecznie przesadziłem. Przy maksymalnej mocy wentylator jest bardzo głośny, trzeba było wybrać inny model.
Jak pisałem wyżej, wentylator jest na 12 V, co przysporzyło mi dodatkowych problemów, bo płytka jest przystosowana do 24 V. Trzeba więc było obniżyć napięcie, a najlepiej znać przy tym pobór prądu, bo od niego zależy moc wydzielana na stabilizatorze.
Zaskoczyło mnie, że wentylator rusza już przy napięciu 2,7 V i zapewnia wtedy całkiem niezły przepływ powietrza. Przy 12–15 V powietrze już go zdmuchuje, więc musiałem oprzeć go o przewód.
Ogólnie, jeśli wybierać wentylator, to wydaje mi się, że lepszego u nas nie znajdziemy. Co prawda są droższe niż komputerowe wentylatory z najniższej półki, ale są warte swojej ceny.
Montujemy tranzystor na radiatorze. Tranzystor jest odizolowany od radiatora cienką miką, ponieważ śruby będą wystawać na zewnątrz obudowy i nie chciałbym później czegoś przypadkowo zewrzeć.
W tym zasilaczu zastosowano tranzystor o przeciwnej polaryzacji (pnp) niż w poprzednim zasilaczu (npn).
Co ciekawe, w oryginalnym schemacie zastosowano tranzystor npn.
Tranzystor ma maksymalny ciągły prąd kolektora do 10 A, napięcie do 140 V i moc strat do 100 W, co daje duży zapas w tym zasilaczu.
Do montażu potrzebowałem śrub M4×50 mm oraz M3×10 z łbem stożkowym.
Początkowo chciałem użyć krótszych, czarnych śrub M3 (widać je na zdjęciu), ale niestety zabrakło im 1 mm długości. Z nimi całość wyglądałaby schludniej.
Ostatecznie powstała taka konstrukcja. Śruby M4×50 ściągają całość w „kanapkę”.
Wentylator musiałem zamontować tak, żeby wydmuchiwał powietrze z obudowy. Oczywiście pod względem wydajności to dalekie od najlepszego rozwiązania, ale nie udało mi się wymyślić, jak złożyć wszystko tak, żeby wentylator dmuchał na radiator.
Niestety sklep nie oferuje uchwytów do mocowania transformatora (byłoby znacznie wygodniej), więc musiałem poradzić sobie po swojemu. Wywierciłem sześć otworów i przykleiłem paski grubej taśmy dwustronnej.
Następnie ściągnąłem wszystko szerokimi opaskami zaciskowymi. Opaski dociskają transformator, a taśma nie pozwala mu się przesuwać. Pod opaski trzeba podłożyć taśmę izolacyjną albo cienką gumę — przypomniałem sobie o tym, gdy jedną opaskę już zacisnąłem. Ponieważ zostały mi tylko cztery opaski, a jedna ostatecznie pękła, na razie musiałem zostawić wszystko tak, jak jest.
Niebieski przewód transformatora nie jest tam bez powodu, później o nim opowiem.
Panel przedni.
Do zaznaczenia otworów używam roboczego szablonu panelu przedniego. Zdjęcie się nie zachowało, ale myślę, że pomysł jest jasny.
Przechodzimy do końcowego montażu i testów.
Widok w połowie złożonego urządzenia — płytka znalazła swoje miejsce :) Dwa otwory montażowe w obudowie pokryły się z otworami radiatora na płytce.
Pierwsze uruchomienie w obudowie.
Do kalibracji zasilacza na płytce mocy znajduje się potencjometr montażowy.
Za pomocą enkodera ustawiamy jakąś stałą wartość napięcia, na przykład 5-10-15 V, podłączamy multimetr do wyjścia i potencjometrem regulujemy tak, aby multimetr wskazywał ustawioną wartość. I tyle.
Testy przeprowadzę za pomocą obciążenia elektronicznego, ale już widać, że zasilacz bez problemu utrzymuje deklarowaną moc.
Testy.
„Zmajstrowałem” dodatkowy kondensator (pisałem o nim wyżej). Dzięki niemu przy pełnym obciążeniu napięcie będzie nieco wyższe, a poza tym po prostu już go miałem :)
No i tak to ostatecznie wyszło.
Na zdjęciu, w okolicy złącza wentylatora, widać dwa rezystory. Są one podłączone równolegle do wyłącznika termicznego.
Zupełnie zapomniałem. W zestawie z płytką jest wyłącznik termiczny 50 stopni, który załącza wentylator. Zamocowałem go przy tranzystorze mocy i docisnąłem do radiatora blaszką. Wyłącznik termiczny był w silikonowej rurce — trzeba ją zostawić, ponieważ jedno z wyprowadzeń ma kontakt z obudową. Blaszka dociskowa powinna być tak ukształtowana, żeby nie przecięła izolacji.
Rezystory są połączone równolegle po to, żeby wentylator cały czas pracował na niskich obrotach. Dzięki temu rzadziej będzie się włączał na pełną moc.
Nie zapominajmy o zaizolowaniu odsłoniętych styków, zwłaszcza tych podłączonych do sieci.
Przewód wejściowy najlepiej podłączyć do skrajnego styku bezpiecznika — tak jest bezpieczniej.
Uważni czytelnicy z pewnością zauważyli na poprzednich zdjęciach przekaźnik.
Chodzi o to, że zasilacz liniowy rozprasza całą „nadmiarową” energię w postaci ciepła. Żeby było go mniej, wprowadziłem niewielką modyfikację.
Z transformatora wyprowadziłem odczep o napięciu około 16 V (przy napięciu 27 V na biegu jałowym), a przekaźnik przełącza uzwojenia w zależności od napięcia wyjściowego. Żeby znaleźć odpowiednie miejsce na odczep, użyłem ostrej igły i multimetru. Jedną sondę multimetru podłączamy do dowolnego wyprowadzenia uzwojenia wtórnego, a drugą, z igłą, szukamy odpowiedniego napięcia, przebijając lakier na przewodzie. Warto pamiętać, że trzeba szukać różnicy napięć — tak jest łatwiej. Na przykład transformator daje 27 V, a potrzebujemy 17 V. Szukamy więc 17 V albo 10 V; w drugim przypadku również uzyskamy 17 V, ale względem drugiego wyprowadzenia uzwojenia wtórnego.
Lakier trzeba przebijać igłą bardzo ostrożnie, bo jest twardy, a igła może się ześlizgnąć i przebić uzwojenie pierwotne.
Początkowo myślałem o zastosowaniu komparatora, nawet już go kupiłem i być może jeszcze go zamontuję, ale postanowiłem uprościć układ.
Żeby przekaźnik nie przełączał się bez przerwy w tę i z powrotem, stosuje się histerezę: załączamy go przy jednym napięciu, a wyłączamy przy innym. Elektromagnetyczny przekaźnik sam w sobie ma jednak histerezę.
Zastosowałem na przykład przekaźnik Finder na 24 V. Załącza się przy 13 V, a wyłącza przy 6 V. Progi nie są oczywiście zbyt wygodne — znacznie lepiej byłoby ustawić 12–15 V, ale jest, jak jest. Komparator zrobię później; wtedy będzie można ustawić progi według potrzeb. Mimo to przy niskim napięciu wyjściowym rozpraszana moc jest mniejsza, a to już dobrze.
Przekaźnik jest podłączony do plusa wyjścia i minusa mostka prostowniczego, żeby pobierany przez niego prąd nie wpływał na wskazania.
Podłączyłem też przycisk włączający obciążenie, ale zamiast włączać go w szereg z przewodem zasilającym, postanowiłem zrobić to ładniej.
Z płytki sterującej wychodzi napięcie regulacyjne. Jeśli zewrzeć je do masy, na wyjściu będzie zero.
W takim układzie można spokojnie ustawić wymagane parametry wyjściowe, a potem po prostu pstryknąć przełącznikiem i uzyskać ustawione wartości.
A oto efekt końcowy.
Do enkoderów użyłem takich pokręteł, ale musiałem je trochę skrócić, bo enkodery są osadzone bardzo głęboko i pokrętła słabo się trzymały. Poza tym nie było problemów.
Zmian w schemacie nie było zbyt wiele, zwłaszcza że dodanie stabilizatora 12 V wynikało po prostu z zastosowania takiego wentylatora. Na wszelki wypadek naniosłem je jednak na schemat ideowy.
Wszystkie dodatki i zmiany zaznaczono na czerwono.
Recenzja wyszła jakoś strasznie długa. Cały czas czekałem na powiadomienie o przekroczeniu limitu znaków. Ale dla tych, którzy nie lubią długich recenzji, przygotowałem miniwersję w czterech zdjęciach :)))
Kilka słów o planowanych modyfikacjach. Chcę zrobić porządne przełączanie uzwojeń, a także dodać kilka wyjść o stałym napięciu i wskaźnik prądu obciążenia tych wyjść. Właśnie dlatego zostawiłem wolne miejsce na przednim panelu. Wyjścia będą jednak musiały być odłączane, ponieważ napięcie będzie najprawdopodobniej obniżane za pomocą przetwornicy PWM, a to może powodować zakłócenia.
Być może dodam regulator obrotów wentylatora, ale na razie obecne rozwiązanie mi odpowiada.
Jako materiały dodatkowe udostępniam wszystko, co zebrałem na temat tego zasilacza, a także kilka kart katalogowych, moją wersję schematu i projekt przedniego panelu — link.
A teraz spróbujmy podsumować tę długą recenzję. Nie będę omawiać zalet i wad dodatkowych produktów, bo pokazałem je w samej recenzji. Wypowiem się tylko o płytce zasilacza.
Zalety
Bardzo dobra jakość wykonania płytek drukowanych
Przyzwoita jakość podzespołów
Po prawidłowym zmontowaniu działa bez problemów
Konfiguracja jest minimalna i bardzo prosta
Możliwość ustawienia prądu bez podłączania obciążenia
Precyzyjna regulacja napięcia i prądu wyjściowego
Nie trzeba kupować woltomierza ani amperomierza
Przekaźnik termiczny do automatycznego włączania wentylatora
Wady
Prąd wyjściowy wynosi zaledwie 2 A
Wyraźnie wyczuwalny skok przy przełączaniu między precyzyjną a zgrubną regulacją napięcia i prądu wyjściowego
Brak schematu w zestawie; instrukcja montażu jest dostępna w wersji elektronicznej.
Moja opinia. Zestaw do samodzielnego montażu jest zdecydowanie interesujący. W zasadzie jest tu wszystko, co potrzebne do zbudowania zasilacza; trzeba dokupić tylko transformator, radiator i obudowę. Ostatnio często pytano, jak zamiast transformatora zastosować zasilacz impulsowy. Tutaj nie ma tego problemu — zasilacz może być dowolnego typu. Pojawiały się też pytania o dodanie wskaźników prądu i napięcia. Tutaj wszystko jest już na pokładzie, a miłym dodatkiem są enkodery, dzięki którym nie potrzeba potencjometrów wieloobrotowych. Dużą zaletą jest dla mnie możliwość ustawienia wymaganego prądu, zanim podłączę obciążenie. W poprzednim zasilaczu nie było to możliwe, zwłaszcza przy potencjometrach wieloobrotowych.
Warto też wspomnieć, że do tego zestawu dostępna jest oryginalna wersja programu (co prawda bez enkoderów), którą w razie potrzeby można dostosować do własnych potrzeb. Teoretycznie po modyfikacji można go podłączyć także do komputera, ale wydaje mi się, że w tym przypadku byłoby to już zbędne.
Z wad wymieniłbym chyba tylko to, że cyfrowe sprzężenie zwrotne jest jednak wolniejsze od analogowego. Tego nie da się uniknąć, przynajmniej przy użyciu tanich rozwiązań.
Oczywiście pojawią się komentarze w stylu: „Za xx dolarów można kupić gotowy zasilacz”. To prawda, nie będę się spierać — można go kupić, ale przecież nie wszystko da się kupić za pieniądze. A ile warte są przyjemność z montażu, satysfakcja z efektu i po prostu miło spędzony czas?
Dla kogo jest ten zestaw? Wydaje mi się, że przede wszystkim dla początkujących radioamatorów. Można go na przykład podarować nastolatkowi zainteresowanemu elektroniką — na pewno nie będzie to wstydliwy prezent. Taki zestaw może też przypaść do gustu bardziej doświadczonym osobom, jako przydatne urządzenie i okazja do miłego spędzenia czasu.
To chyba wszystko. Jak zawsze czekam na komentarze i pytania. Mam nadzieję, że recenzja była przydatna i interesująca.
Produkt udostępnił sklep na potrzeby recenzji.
$ 16.12
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
И:4.700.041-01, 4.700.041-01 схема, вж4.703.004-02 схема, вж 4.703.004-01, схема лабораторного блока питаниятв186840, схема лабораторного блока питаниятв 186840, chhema tb186840, трансформатор вж4.700.041-01 схема, 1, 2, j529 схема вкпючения, пусковая плата минибош ихо электросхемя, трансформатор 1ф4.703.011 схема подключения, блок питания из конструктора, 3, tb186840 схема, трансформатор вж4.700.041-01, вж4.700.041-01 трансформатор параметры, вж4.700.041-01, собрать бп lcc, 13, справочник трансформатор 1ф4.703.011 вывода обмоток трансформатора, трансформатор вж4.700.041-01 параметры, трансформатор вж4.700.041-01 схема подключения, tb 186840 не работает
И:4.700.041-01, 4.700.041-01 схема, вж4.703.004-02 схема, вж 4.703.004-01, схема лабораторного блока питаниятв186840, схема лабораторного блока питаниятв 186840, chhema tb186840, трансформатор вж4.700.041-01 схема, 1, 2, j529 схема вкпючения, пусковая плата минибош ихо электросхемя, трансформатор 1ф4.703.011 схема подключения, блок питания из конструктора, 3, tb186840 схема, трансформатор вж4.700.041-01, вж4.700.041-01 трансформатор параметры, вж4.700.041-01, собрать бп lcc, 13, справочник трансформатор 1ф4.703.011 вывода обмоток трансформатора, трансформатор вж4.700.041-01 параметры, трансформатор вж4.700.041-01 схема подключения, tb 186840 не работает
Pytania i odpowiedzi
Czym ten zestaw do budowy zasilacza różni się od poprzedniej płytki?
Ma cyfrowe sterowanie, wyświetlacz LCD i dwie osobne płytki: zasilającą o wymiarach 84×67 mm oraz sterującą 80×56 mm.
Jaki jest krok regulacji napięcia i prądu w tym zestawie?
Rzeczywisty krok nastawy wynosi 0,1 V dla napięcia i 0,01 A dla prądu.
Jakie wady cyfrowego zasilacza wskazuje autor?
Zdaniem autora cyfrowe sprzężenie zwrotne jest wolniejsze od analogowego. Zwraca też uwagę, że kondensator wyjściowy ma pojemność zaledwie 100 nF.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Przetwornice
Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze69
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja






















































































































Komentarze są publikowane w języku oryginału.