/       /       /    Zasilacz MN-400-12, 12 V, 400 W, kryptonim „budka dla ptaków”
Wesprzyj projekt na Patreon


Zasilacz MN-400-12, 12 V, 400 W, kryptonim „budka dla ptaków”

Przejdź do sklepu
Czekając na nowy obciążnik elektroniczny, postanowiłem naszkicować recenzję kolejnego zasilacza. W zasadzie nie ma w nim nic nowego, ale mimo to może być pod pewnymi względami interesujący — choćby dlatego, że wcześniej nie miałem jeszcze niczego podobnego.

Przypominam: żeby być na bieżąco z nowymi wpisami na blogu, polecam obserwować mój Instagram. Będę tam publikować powiadomienia o nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta

Można też subskrybować aktualizacje i nowe artykuły na kanale Telegram — https://t.me/KirichBlog


Już na samym początku osoba, która przysłała mi ten zasilacz, nazwała go budką dla szpaków i tak już zostało. Ale jak inaczej nazwać taką konstrukcję? :)


Obudowa jest wykonana z dość grubej blachy aluminiowej. Ma „dziurkę”, za którą można go gdzieś powiesić, a także „nóżki”, dzięki którym nie przylega do powierzchni — myślę, że chodzi o lepsze chłodzenie. Są też otwory wentylacyjne, a sama konstrukcja zasilacza pozwala nawet na montaż na zewnątrz.
Wymiary obudowy:
Długość 207/217 mm
Szerokość — 127/130 mm
Grubość — 40/45 mm

Na obudowie znajduje się oznaczenie, z którego wynika, że napięcie wyjściowe wynosi 12 V, a prąd może sięgać 33 A.
Podoba mi się listwa zaciskowa, na której zaciski do podłączenia zasilania sieciowego wyróżniono kolorem. Sama listwa nie ma własnej pokrywy — zamyka ją klapka będąca częścią obudowy.


Rozbiera się go bardzo łatwo, ale w środku nie ma nic szczególnie ciekawego. Zasilacze zbudowane według podobnej topologii i tak nie zawierają zbyt wielu elementów, a tutaj część z nich jest jeszcze zalana masą zalewową.


Nawet w zalanym zasilaczu łatwo wyróżnić główne bloki układu:
Filtr sieciowy
Falownik
Transformator
Prostownik wyjściowy z dławikiem i kondensatorami

Zalanie wykonano starannie, ale miejscami wyprowadzenia elementów nieco wystają ponad powierzchnię masy. Zasilacz nie jest więc w pełni hermetyczny, a jedynie odporny na wilgoć.



1. Bezpiecznik i warystor na 470 V wartości szczytowej
2. Właściwy, kompletny wejściowy filtr sieciowy — to na plus. Mostek prostowniczy jest dociśnięty do obudowy, co również jest zaletą.
3. Kondensatory wejściowe i tranzystory falownika. Na kondensatorach widnieje oznaczenie 400 V, 150 µF, są więc połączone równolegle.
4. Izolacja optyczna i kondensator Y — wszystko jak należy.
5. Część wyjściowa. Ciekawe, że diod jest nieparzysta liczba.
6. Na wyjściu są cztery kondensatory po 2200 µF — powiedziałbym nawet, że z zapasem.


Docisk tranzystorów i diod zdjąłem dopiero po testach, żeby nie naruszyć autentyczności pomiarów.
Tranzystory 13N50, zespoły diodowe 40 A, 100 V — tutaj również bez zastrzeżeń.
Sam docisk jest jednak taki sobie. Kiedy elementy były dociśnięte „fabrycznie”, wszystko wyglądało świetnie, ale po zdjęciu docisku i usunięciu śladów uszczelniacza przy ponownym montażu docisk próbował „odjechać” do góry. Nie jest to nic krytycznego — wystarczyłoby umieścić tranzystory i diody nieco wyżej, a całość byłaby pewniejsza.



Na kondensatorach wejściowych mocno oszczędzono — ich pojemność jest niemal dwukrotnie mniejsza od deklarowanej. Powinno być 300 µF, co jest odpowiednią wartością dla 400 W, a w rzeczywistości mamy nieco ponad 150 µF, co wystarcza przy mocy do 200 W.
Z kondensatorami wyjściowymi wszystko w porządku.


Początkowo planowałem użyć obciążenia opartego na DL24MP, bo deklarowany prąd wynosi do 33 A, ale w praktyce okazało się, że zaniżona jest również moc, więc wystarczyło obciążenie 25 A.
Nie ma regulacji napięcia. Na zimno na wyjściu mamy 11,901 V.


Sprawność sprawdzałem w zakresie 1–23 A. Napięcie utrzymywało się prawidłowo przy prądzie obciążenia do 21 A; przy 22 A wynosiło 10,33 V, a przy 23 A spadło do 9,37 V. Zasilacz zaczął więc ograniczać moc wyjściową, a jego rzeczywista moc maksymalna wynosi 250 W.

Sprawność wyniosła około 85%, co jest całkiem dobrym wynikiem.


Ponieważ zasilacz ma topologię półmostka asymetrycznego, tętnienia na wyjściu są dość niewielkie, zwłaszcza biorąc pod uwagę dużą pojemność kondensatorów wyjściowych.
Pomiary wykonałem bez obciążenia oraz przy prądach 6, 12 i 20 A. Nawet przy 20 A całkowita amplituda wyniosła około 80–100 mV, co jest świetnym wynikiem.


Przy niskiej częstotliwości tętnienia są nieco większe, około 150–200 mV, co ogólnie też jest niezłym wynikiem, choć na wykresie wyglądają jakoś... dziwnie.


Test termiczny przeprowadziłem przy prądach 6, 12, 18 i 20 A, przez około 30 minut na każdym etapie.
Wyniki:
1. zimny zasilacz przy prądzie 6 A — 11,873 V
2. ciepły zasilacz przy 12 A — 11,833 V
3. rozgrzany zasilacz przy prądzie 18 A — 11,835 V
4. gorący zasilacz przy 20 A – 11,838 V
5. koniec testu przy prądzie 20 A – 11,841 V
6. gorący zasilacz bez obciążenia – 11,909 V, na zimnym bez obciążenia było 11,901 V.

Napięcie w pewnym stopniu zależy od obciążenia, ale moim zdaniem 60 mV to nie jest wartość, na którą warto zwracać uwagę. Zależność napięcia od temperatury jest za to niemal niezauważalna — zaledwie 8 mV.


A teraz temperatury:
12 A – transformator 64 stopnie, tranzystory 48 stopni, diody 56 stopni, a dławik około 55.
18 A – transformator 73 stopnie, tranzystory 60, diody 74, dławik około 71
20 A – transformator 78,3 stopnia, tranzystory 67,3, diody 81, dławik 77.

Moim zdaniem jest jeszcze około 25 stopni zapasu. Czyli jeśli te temperatury zmierzono przy temperaturze otoczenia 25 stopni, zasilacz może pracować przy temperaturze otoczenia do 50 stopni.




Wnioski.
Moim zdaniem to bardzo dobry zasilacz, z jednym wyjątkiem: nie ma 400 W, a 200–250 W. Ma jednak sporo zalet: całkiem solidne wykonanie, pełny filtr wejściowy, małe tętnienia i zapas temperaturowy podzespołów. Ogólnie uważam, że ma znacznie więcej zalet niż wad. Z wad można wymienić chyba tylko oszustwo z mocą...
Warto przy tym podkreślić, że zabezpieczenie jest prawidłowo ustawione, czyli zasilacz wyłączy się z powodu przeciążenia znacznie wcześniej, niż się przegrzeje. O wiele gorzej byłoby, gdyby zabezpieczenie ustawiono na, powiedzmy, 300–350 W, a zasilacz przegrzewałby się już przy 250 W. Zresztą takie przypadki zdarzają się częściej.

To już wszystko z mojej strony. Dziękuję Witalijowi za udostępnienie zasilacza. A co Wy sądzicie o tym zasilaczu?
Przejdź do sklepu

Pytania i odpowiedzi

Jaką moc rzeczywiście osiąga zasilacz MN-400-12?

Powyżej 21 A napięcie wyjściowe wyraźnie spada. Rzeczywista moc maksymalna to około 250 W, a nie deklarowane 400 W.

Jakie tętnienia ma MN-400-12 pod obciążeniem?

Przy 20 A całkowita amplituda tętnień wyniosła około 80–100 mV. Tętnienia niskiej częstotliwości wynosiły około 150–200 mV.

Jaki jest wniosek autora o zasilaczu MN-400-12?

Autor docenił dobre wykonanie, pełny filtr wejściowy, niewielkie tętnienia i zapas temperaturowy podzespołów. Główną wadą jest zawyżona moc znamionowa.


Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze

Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory

Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja