Zasilacz Mean Well HDR-100-12N, piąty z sześciu
Oba zasilacze mają tę samą obudowę i takie samo napięcie wyjściowe, choć trochę wybiegłem naprzód — o wszystkim pozostałym przeczytacie w recenzji.
Jak już wspomniałem, oba zasilacze są przeznaczone do montażu na szynie DIN, w rozdzielnicach. Chodzi tu przede wszystkim o zwykłe, domowe rozdzielnice, choć w gruncie rzeczy można je stosować również w przemyśle, z pewnymi ograniczeniami.

Podobieństwo widać już po opakowaniu: oba zasilacze są zapakowane w typowe kartonowe pudełko Mean Well z okienkiem.

Wszystkie najważniejsze informacje umieszczono na górnej pokrywie zasilacza: napięcie wejściowe i wyjściowe, prąd wyjściowy, zalecenia dotyczące podłączenia oraz krótką informację o producencie.
Na górze znajduje się też dioda sygnalizująca włączenie zasilacza.

Więcej informacji można znaleźć w opisie producenta, a ja jak zwykle przytoczę najważniejsze z nich.
HDR-60 występował w 6 wersjach napięcia wyjściowego, tutaj wybór jest nieco skromniejszy: nie ma modeli 5 i 3,3 V, pozostały tylko wersje 12, 15, 24 i 48 V.
Przy tym pełną moc 100 W, podaną w nazwie modelu, osiągają tylko wersje z napięciem wyjściowym 24 i 48 V.
Model 15 V dostarcza 97 W, a wersja 12 V ma zaledwie 90 W.

Pewnie zauważyliście dość dziwną listę modeli, obejmującą pary z literą N na końcu nazwy i bez niej.
Dostępne są dwie bardzo podobne wersje. Z deklaracji producenta wynika, że model bez litery N na końcu ma węższy zakres regulacji napięcia wyjściowego, a ponadto jego moc wyjściowa jest mniejsza o około 5-8%.
Co ciekawe, sprzedawca oferujący te zasilacze ma tę samą cenę dla wszystkich modeli.

Podobnie jak HDR-60, ten zasilacz ma liczne otwory wentylacyjne na górnej i dolnej krawędzi obudowy.

Obok zacisków wyjściowych znajduje się otwór zapewniający dostęp do potencjometru do regulacji napięcia wyjściowego. Na spodzie obudowy jest też zatrzask do mocowania na szynie DIN. Gdyby nie różna szerokość obudowy, można by pomyśleć, że to ten sam zasilacz.

A skoro mowa o szerokości: poprzedni zasilacz miał szerokość 3 modułów (52 mm), a opisywany jest szerszy o jeden moduł i ma już 70 mm.

Dokładne wymiary obudowy można odczytać z rysunku. Ale i bez niego widać, że jej przekrój jest zbliżony do wymiarów zwykłego wyłącznika nadprądowego.

Zasilacz rozbiera się równie łatwo: po dwa zatrzaski z lewej i prawej strony — i to właściwie wszystko.

W środku zasilacze są już znacznie mniej podobne niż z zewnątrz. Różnią się konstrukcją radiatorów, a HDR-100 ma też nieco więcej komponentów.


Na wejściu znajduje się pełny filtr sieciowy, złożony z dwóch dławików skompensowanych i kondensatora klasy X.

1. Na wejściu zamontowano termistor ograniczający prąd rozruchowy. Równolegle do niego podłączono rezystor o rezystancji 15 Ω.
2. Między kondensatorem X a jednym z dławików ukryto warystor, a obok niego znajduje się bezpiecznik.
3. Podobnie jak w HDR-60, tranzystor wysokonapięciowy ukryto między radiatorem a kondensatorem wejściowym. O ile udało mi się odczytać, jest to IPL60R299CP.
4. Jest jednak jedna z kluczowych różnic: tutaj zamontowano termistor chroniący zasilacz przed przegrzaniem, którego w HDR-60 nie było. Termistor osłonięto rurką termokurczliwą i mierzy on temperaturę powietrza wewnątrz zasilacza, a nie temperaturę konkretnego komponentu. Po prawej stronie taką samą rurką zabezpieczono kondensator zasilający sterownik PWM.

Kondensator wejściowy firmy Nippon ma pojemność 150 µF. W HDR-60 kondensator miał pojemność 120 µF, czyli więcej, jeśli porównać pojemność proporcjonalnie do mocy.
Radiator tranzystora wysokonapięciowego jest przyklejony do transformatora. Rozwiązanie dość proste, ale trzyma się mocno.

Część wyjściowa zasilacza. Warto chyba zwrócić uwagę na dość duży transformator oraz dodatkową izolację niektórych elementów (podobnie jak transformatora) za pomocą cienkiego laminatu szklano-epoksydowego.

Na wyjściu zasilacza czeka nas jednak dość istotna różnica. Przede wszystkim zastosowano tu prostownik synchroniczny z tranzystorem CSD19531KCS, a nie mostek diodowy jak w HDR-60. Trochę rozbawiło mnie specjalne wycięcie na przewód w radiatorze.

1. W HDR-60 na wyjściu były trzy kondensatory o pojemności 1000 µF, tutaj są już dwa po 1800 µF i jeden polimerowy o pojemności 1000 µF. Zwykłe wyprodukował Rubycon, polimerowy — Lelon; deklarowany ESR wynosi 10 mΩ. O ile dobrze rozumiem, kondensator polimerowy przejmuje główne obciążenie impulsowe, a resztę obsługują zwykłe.
Obok widać również wyjściowy dławik z dwoma uzwojeniami.
2. Za dławikiem znajduje się kondensator 100 µF, tak samo jak w HDR-60.

Kondensator przeciwzakłóceniowy między uzwojeniami. Tym razem zainteresowało mnie jednak nie on, lecz miejsce na dodatkową płytkę, położone po prawej stronie. Wygląda na to, że istnieją bardziej „zaawansowane” wersje tego zasilacza.

Płytka wygląda na starannie wykonaną, ma szczeliny izolacyjne, a sama została bardzo dokładnie umyta.
W trakcie pracy odkryłem jednak pewien problem, o którym opowiem pod koniec recenzji.

Podobnie jak w HDR-60, prąd wyjściowy jest kontrolowany po stronie wtórnej, więc znajduje się tu bocznik pomiarowy. Po stronie pierwotnej zrealizowano natomiast zabezpieczenie przeciwzwarciowe.

1, 2. Układ strony „gorącej” jest niemal identyczny jak w modelu HDR-60. Zastosowano ten sam kontroler PWM i tak samo zrealizowano układ ograniczający napięcie zasilania kontrolera PWM. Wartości niektórych elementów nieco się różnią, a równolegle do diody uzwojenia pomocniczego dodano obwód RC.
3. Tutaj również nie ma typowego układu TL431 — zastępuje go osobny kontroler.
4. No i oczywiście kontroler prostownika synchronicznego.

Schemat blokowy jest również identyczny jak w modelu HDR-60, choć testowany zasilacz ma zabezpieczenie termiczne, którego z jakiegoś powodu tutaj nie uwzględniono.

Schemat ideowy jest pod wieloma względami podobny do tego z HDR-60, ale zawiera też zauważalne zmiany. Dotyczą one przede wszystkim części wyjściowej, gdzie zastosowano prostownik synchroniczny, a także nieco zmieniono sposób podłączenia kontrolera napięcia wyjściowego.
Starałem się uważnie przerysować schemat, ale mogą się w nim znaleźć błędy, za co z góry przepraszam.

Zanim przejdę do testów, jeszcze kilka słów o konstrukcji zasilacza.
Podobnie jak w HDR-60 producent zastosował ten sam zestaw zacisków. Zwykły na wejściu i „windujący” na wyjściu. Poprzednio nie spodobał mi się zacisk wejściowy, więc tym razem jest podobnie.

W opisie ten zasilacz określono jako model z rozszerzonym zakresem regulacji napięcia wyjściowego.
Powiedziałbym jednak inaczej: w modelu bez N zakres jest wąski, a w testowanym — całkiem zwyczajny. Jest nawet nieco węższy niż w HDR-60, gdzie mogę zmieniać napięcie wyjściowe w zakresie 9,9–14,7 V.

Pierwszym testem z głównej listy jest ocena zależności napięcia wyjściowego od prądu obciążenia, sprawności i współczynnika mocy.
Do tego używam dwóch multimetrów, obciążenia elektronicznego, watomierza, kartki, długopisu, a przy testach z obniżonym napięciem także transformatora obniżającego.

Jeśli chodzi o sprawność, zasilacz wypadł całkiem nieźle — nawet lepiej, niż deklaruje producent. Jednak wraz ze wzrostem obciążenia napięcie wyjściowe spada wyraźnie bardziej niż w HDR-60. Przy maksymalnym obciążeniu napięcie obniżyło się o około 110 mV, czyli mniej więcej o 1%. Nie jest to szczególnie krytyczne i mieści się w deklarowanych parametrach, ale mimo niemal identycznego układu HDR-60 zachowywał się wyraźnie lepiej.

Pomiar poziomu tętnień na wyjściu. Test przeprowadzono również przy dwóch wartościach napięcia wejściowego: 225 V i około 110 V. Przed sondą oscyloskopu podłączono filtr składający się z kondensatora elektrolitycznego 47 µF i ceramicznego 100 nF.

W trybie jałowym występują niewielkie piłokształtne tętnienia, podobnie jak w HDR-60, ale o znacznie mniejszej amplitudzie.

Większość oscylogramów ukryłem pod spoilerem.
Porównawczy zrzut ekranu przy 100% obciążenia.
1, 2. Tętnienia wysokiej i niskiej częstotliwości przy 225 V
3, 4. To samo przy 110 V
Mogę jednoznacznie stwierdzić, że testowany zasilacz jest mniej „szumiący”. W HDR-60 amplituda tętnień dochodziła do 100 mV przy deklarowanych 120 mV, a tutaj wynosi zaledwie około 50–60 mV.

Zalecany przez producenta bezpieczny zakres pracy jest nieco szerszy pod względem temperatury otoczenia: przy 230 V zasilacz może pracować w temperaturze do 50 stopni. Jeśli jednak chodzi o napięcie zasilające, HDR-60 można było obciążyć do 100% już przy napięciu wejściowym 100 V, a ten model dopiero od 115 V.

Mimo to powyższy wykres nie przeszkodził mi sprawdzić zasilacza w dość ciężkich warunkach: przy prądzie obciążenia do 8 A i napięciu 225 V oraz 7,7 A przy 107 V.
Zasilacz był przy tym przykryty pokrywą, żeby pogorszyć warunki chłodzenia, a temperatura wewnątrz przekraczała zalecaną temperaturę pracy.

Pod względem temperatury podzespołów wyniki są zbliżone: niektóre elementy były cieplejsze, inne chłodniejsze. Jako pierwszy (i jedyny) temperaturę 100 stopni przekroczył mostek prostowniczy na wejściu przy niskim napięciu wejściowym.
Przy napięciu wejściowym 230 V myślę, że można by jeszcze nieco zwiększyć prąd wyjściowy, ale najprawdopodobniej jako pierwszy zacząłby się przegrzewać tranzystor prostownika synchronicznego.
Każdy test trwał 20 minut, a łączny czas każdego etapu wynosił 1 godzinę i 20 minut.

Zdjęcia termowizyjne wykonane pod koniec każdego etapu testów.
230 V

108 V

Ponieważ prąd przeciążenia mierzy się w obwodzie wyjściowym, nie zależy on od napięcia wejściowego. Pokazywałem to w poprzedniej recenzji, dlatego podam wyniki tylko dla napięcia wejściowego 230 V.
Zasilacz wyłączał się przy prądzie 8,737–8,742 A. Napięcie wyjściowe pozostaje stabilne aż do momentu wyłączenia, co widać na lewym zdjęciu. Moc wyjściowa wynosiła wtedy około 103 W.

Ten sam proces, tylko w ujęciu dynamicznym.

Ostatni test: reakcja na zwarcie. Zaliczył go na piątkę.

Już podczas przygotowywania recenzji, a dokładniej przy ponownym sprawdzaniu niektórych elementów schematu, natknąłem się na wadę produkcyjną.
Sprawdzałem połączenia elementów i zauważyłem, że jeden z kondensatorów nie ma kontaktu, choć wyraźnie widziałem prowadzącą do niego ścieżkę. Zacząłem szukać przyczyny i okazało się, że kondensator w ogóle nie został przylutowany. Klej użyty podczas montażu elementów spłynął na pole lutownicze i uniemożliwił przylutowanie wyprowadzenia.
Kondensator jest podłączony między dwoma wyprowadzeniami układu monitorującego napięcie. Mimo to zasilacz bardzo dobrze przeszedł wszystkie moje testy, a z tego, co wiem, producent również przeprowadza kontrolę.
Cóż, wady zdarzają się nawet u renomowanych producentów.

Porównanie trzech zasilaczy: HDR-60, HDR-100 i SDR-120

Jeszcze jedno porównanie: HDR-60 i SDR-120.

Wideo z recenzją
Pomijając problem z nieprzylutowanym kondensatorem, powiedziałbym, że zasilacz podoba mi się nieco bardziej niż HDR-60. Głównie dlatego, że przy większej mocy wyjściowej ma mniejszą amplitudę tętnień na wyjściu.
Ma jednak mniejszy zapas przeciążeniowy. HDR-60 nadal pracował przy prądzie 6 A, co odpowiada 72 W, czyli 130% obciążenia. Tutaj nie da się uzyskać więcej niż 110–112%. Choć sądząc po zachowaniu zasilacza, mogę powiedzieć, że jego rzeczywisty zapas jest większy niż limit ustawiony przez producenta.
Układ jest też nieco lepszy: prostownik synchroniczny, polimerowy kondensator na wyjściu, większy transformator i zabezpieczenie termiczne.
To już wszystko. Jak zwykle czekam na pytania, a także na dyskusję o HDR-60 vs. HDR100.
LD-10012HDR ,kjr gbnfybz c[tvf gjlrk.xtybz, 8, mean well ts-700-248b фото схемы, meanwell drc обзор потребление холостого хода, схемотехника mean well, 4, 1, 2, mean well drc-100b схема, mean well s 60-12 схема, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/568-blok-pitaniya-mean-well-hdr-100-12n-pyatyy-iz-shesti, hdr-100-24 хема принципиальная, MEAN WELL RPT-60А ghbywbgbfkmyfz c[tvf, meanwell dr-100n-r2, mdr-20a-r5 схема, шим контроллер для блока питания ноутбука, блок питания mean well dr-120-24 схема, источник питания hrp 100 24 mean well схема подключения, szjwdy 100a1 2015 5 26, схеа блока drc 100a r5, схеа блока drc-100a-r5, источник питания 5vdc 12a rs 78 5 mean well, szjwdy 100a схема принципиальная, импульсный блок питания sd 100n r5vai, meanwell hdr 100 24 обзор, блок питания Mean Well, блок питания 12 Вольт, тест блока питания, схема блока питания, обзор блоков питания
Pytania i odpowiedzi
Jaką moc wyjściową osiągnął Mean Well HDR-100-12N w teście?
Podczas próby moc wyjściowa wynosiła około 103 W.
Jak Mean Well HDR-100-12N reaguje na zwarcie i przeciążenie?
Zasilacz pomyślnie przeszedł próbę zwarciową. Nie udało się uzyskać przeciążenia powyżej 110–112%, choć rzeczywisty zapas może być większy niż ograniczenie ustawione przez producenta.
Jaką wadę wykryto w Mean Well HDR-100-12N?
Jeden kondensator nie był przylutowany — klej pokrył pole lutownicze i uniemożliwił wykonanie połączenia. Mimo to zasilacz dobrze przeszedł testy autora.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze2
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja




Komentarze są publikowane w języku oryginału.