Milwaukee Electric Tool 2607-22CT M18 Hammer Drill Kit

Robiłem już recenzję kilku niedrogich wkrętarek. W komentarzach napisaliście mi, że lepiej korzystać z produktów sprawdzonych firm.
Tym razem pokażę więc produkt z zupełnie innej kategorii — narzędzie jednej z najbardziej znanych firm w USA, a także dość dobrze znanej u nas: Milwaukee.

Ściśle mówiąc, ta wkrętarka należy raczej do klasy wiertarko-wkrętarek akumulatorowych, bo potrafi nie tylko wkręcać wkręty, ale też wiercić, i to z udarem.
Właśnie dlatego tę klasę narzędzi nazywa się Hammer Drill.

Nie pytajcie, jak kupiłem ją w sklepie Amazon, bo nie kupowałem jej osobiście — zrobił to na moją prośbę znajomy, choć konkretnego sprzedawcę wybrałem ja. Mam zresztą w domu jeszcze jedno narzędzie tej firmy, a kolejne jest już w drodze, więc to nie będzie ostatnia recenzja narzędzia Milwaukee. Mam nadzieję, że będzie ciekawie.

Na początek: dlaczego Milwaukee?
Po pierwsze, podoba mi się połączenie czerwieni i czerni. Żartuję, oczywiście :)
Po prostu lubię dobre narzędzia. Początkowo chciałem kupić Metabo — już korzystam z ich wkrętarki i służy mi wiernie od jakichś 8 lat.
Alternatywą był Bosch, ale ostatnio coraz mniej podoba mi się jakość ich produktów.

Milwaukee zwróciło moją uwagę bardzo szerokim wyborem kompatybilnych urządzeń. Można kupić jeden zestaw, a potem, w miarę potrzeb, dokupować „korpusy” różnych narzędzi, korzystając ze wspólnej ładowarki i akumulatorów.
Poza tym, po lekturze różnych forów doszedłem do wniosku, że z jakością też nie ma problemów. No i na sam koniec reklama zrobiła swoje — chciałem kupić właśnie Milwaukee.

Wybrałem trzy narzędzia tej firmy: dwa z serii M18 i jedno z M12. Planuję jednak dokupić do tego drugiego jego parę.

O pozostałych narzędziach opowiem innym razem, a dziś będzie o wiertarko-wkrętarce 2607-22CT. Takie oznaczenie ma narzędzie sprzedawane w USA. U nas ten sam model występuje pod innym oznaczeniem i choć nie zmienia to wiele, chciałem mieć właśnie wersję sprzedawaną w Ameryce.

Zacznę od walizki (nie przechodzi mi przez gardło, żeby powiedzieć „walizeczki”).
Duża, czerwona skrzynka z firmowym napisem. Z przodu jest otwór, dzięki któremu można zamknąć ją na kłódkę — czasem się przydaje.
Zatrzaski zamykające skrzynkę są metalowe.


Skrzynka ma porządne zawiasy, a nie zawiasy będące częścią odlewu — kolejny plus dla Milwaukee. Jest naprawdę solidna.


Narzędzia tej firmy są sprzedawane w różnych konfiguracjach. Można na przykład kupić samo narzędzie, bez żadnych dodatków.
Można też kupić wszystko, co jest potrzebne: skrzynkę, akumulator, ładowarkę, materiały eksploatacyjne i akcesoria.
Oprócz tego dostępne są zestawy, na przykład torba + dwa narzędzia + dwa akumulatory + ładowarka albo skrzynka + wkrętarka + wiertarka + akumulator.
Ja wybrałem zestaw: skrzynka + wiertarka + dwa akumulatory + ładowarka.

Dodatkowy akumulator mieści się w przeznaczonej dla niego przegródce w skrzynce. Jest ona tak zaprojektowana, że pasuje do każdego produkowanego akumulatora.
Podczas przenoszenia nic się w skrzynce nie obija ani nie brzęczy — wszystko leży ciasno.


W zestawie są dwie instrukcje i broszura reklamowa. Jedna instrukcja dotyczy wiertarko-wkrętarki, druga ładowarki. Instrukcje nie są szczególnie przydatne, bo są w całości po angielsku, choć trudno byłoby oczekiwać czegoś innego :)


Na jednej ze stron znalazłem opis parametrów technicznych po rosyjsku.


Broszura przedstawia sporą część produktów kompatybilnych z systemem M18.


Różnorodność produktów tej firmy naprawdę robi wrażenie. Oprócz wszelkiego rodzaju wkrętarek, pił, młotowiertarek i nożyc produkuje ona latarki, radia, a nawet kurtki z ogrzewaniem. Wszystkie te urządzenia są kompatybilne z tymi samymi akumulatorami.
Kurtka korzysta wprawdzie z akumulatora serii M12, ale podobno istnieje adapter do akumulatorów serii M18.



Krótki film na ten temat

Ale wróćmy do recenzji narzędzia.
W zestawie była ładowarka, oczywiście z wtyczką z płaskimi bolcami, przeznaczoną na rynek amerykański.


Na ładowarce podano mnóstwo informacji, głównie dotyczących bezpieczeństwa, ale są też dane techniczne.
Napięcie wejściowe: 120 V, 60 Hz; napięcie wyjściowe: 12–18 V, prąd: 3 A.
Nie mierzyłem dokładnie czasu ładowania, ale na oko akumulator o pojemności 1500 mAh ładuje się około 40 minut.


Ładowarka jest uniwersalna i obsługuje akumulatory z serii M12 i M18. Nie będę tego twierdzić na pewno, bo nie mogę tego sprawdzić, ale teoretycznie powinna umieć ładować oba typy akumulatorów jednocześnie.
Ładowarka dołączana do narzędzi z serii M12 potrafi ładować tylko ten typ akumulatorów.


Ładowarkę można zawiesić na ścianie — od spodu znajdują się specjalne otwory, a na obudowie podano nawet odległość między ich środkami. Drobiazg, a cieszy.


Zwykle otwieram różne urządzenia, żeby zajrzeć do środka, ale tym razem miałem też praktyczny powód. Ładowarka jest przystosowana do napięcia 120 V, a jak wiadomo, w naszych gniazdkach jest prawie dwa razy więcej, więc trzeba ją przerobić.
Przeróbka jest bardzo prosta i w razie potrzeby można ją przeprowadzić nawet bez lutownicy, ale opowiem o tym później. Na razie zajrzyjmy do środka.


Jakość wykonania jest na bardzo wysokim poziomie. W oczy od razu rzuca się to, że kondensatory przeciwzakłóceniowe są nie tylko odpowiedniego typu, ale też połączone parami szeregowo, co zwiększa bezpieczeństwo. Jak się później okazało, takich par są dwie — druga znajduje się po drugiej stronie transformatora i jest podłączona do drugiego bieguna kondensatora wejściowego.
Transformator jest dość duży, na oko ma około 80–90 W, co dodatkowo przemawia za tym, że prawdopodobnie ładowarka obsługuje jednoczesne ładowanie obu typów akumulatorów.


Na wejściu znajduje się filtr sieciowy, warystor ochronny, termistor i bezpiecznik — wszystko zgodnie ze sztuką.
Pojemność kondensatorów wejściowych wynosi 220 µF, ale ponieważ są połączone szeregowo, wypadkowa pojemność to 110 µF, co z zapasem wystarcza dla mocy tego urządzenia.


Miejsca lutowania przewodów do płytki dodatkowo zabezpieczono klejem.


Lutowanie jest staranne, choć chyba się przyczepię. Płytka jest wykonana z getinaksu, a nie z laminatu szklano-epoksydowego — tu widać oszczędności.


Niedaleko diody prostowniczej znajdują się tranzystory, które prawdopodobnie przełączają zasilanie akumulatorów…
Całością steruje „wielonóżka”, ale nie udało mi się znaleźć żadnych informacji na jej temat. Poza tym cała płytka jest pokryta lakierem ochronnym, co zwiększa niezawodność i bezpieczeństwo.


Przejdźmy do przeróbki ładowarki na naszą sieć.
Ładowarka jest zasilana takim samym napięciem jak u nas, ale uzyskuje je przez podwojenie wejściowych 120 V.
Po podłączeniu bez przeróbki w najprostszym przypadku przepali się bezpiecznik i warystor ochronny, a w gorszym — kontroler PWM i kondensatory.
Nawiasem mówiąc, sądząc po ścieżkach na płytce, zastosowano układ z rodziny TOP244–250.

Musimy wyłączyć podwajanie napięcia wejściowego. Najpierw trzeba przeciąć ścieżkę łączącą punkt środkowy kondensatorów wejściowych z jednym z wyprowadzeń mostka prostowniczego podłączonego do wejścia.
Następnie trzeba wylutować warystor na wejściu, ponieważ jest przystosowany do napięcia przemiennego 190 V (oznaczenie 271 = 270 V wartości szczytowej).
Można go po prostu wyłamać, ale lepiej wymienić na odpowiedni do naszej sieci, czyli na warystor 430 lub 470 V, z oznaczeniem 431 lub 471 i średnicą 10 mm.


Sprawdzamy działanie ładowarki. Na razie mogę użyć tylko jednego akumulatora, ale do testu to w zupełności wystarczy. Podczas ładowania świeci czerwona dioda, a po pełnym naładowaniu akumulatora — zielona.
Podczas ładowania na akumulatorze włącza się wskaźnik poziomu naładowania, dzięki czemu można mniej więcej ocenić, ile jeszcze zostało.


Oprócz takiej ładowarki akumulatory można ładować nawet za pomocą takiego „budowlanego” radia :)


Jak pisałem wyżej, w zestawie były dwa akumulatory. Oba mają deklarowaną pojemność 1.5 Ah.


1.5 Ah to najmniejszy akumulator w serii M18; dostępne są też wersje 2, 3, 4, 6, a nawet 9 Ah.
Ponadto można znaleźć informację (choć nie udało mi się znaleźć do niej źródła), że niektóre narzędzia rozpoznają podłączony akumulator i regulują moc w zależności od jego pojemności.
Na przykład po podłączeniu akumulatora o większej pojemności młotowiertarka może pracować z większą mocą, ale przy małym akumulatorze moc zostanie automatycznie ograniczona, żeby go nie uszkodzić.


Film reklamowy serii M18 — 9 Ah

Akumulator jest zabezpieczony gumą na spodzie obudowy.
Ma 5 styków: trzy prądowe (ładowanie/rozładowanie/wspólny) i, jak można przypuszczać, dwa informacyjne.


Na górze znajduje się też wskaźnik poziomu naładowania złożony z czterech diod. Gdy akumulator jest całkowicie rozładowany, pierwsza dioda miga. Wskaźnik włącza się na kilka sekund po naciśnięciu przycisku po prawej stronie.


Z kilku powodów nabrałem podejrzeń co do oryginalności tego akumulatora, ale napiszę o nich w innej recenzji.
Na razie powiem tylko, że podano napięcie akumulatora, a także jego pojemność — 27 Wh.
Akumulator waży 427 g. Powiedzmy, że to niemało, zwłaszcza że jest to najmniejszy akumulator w tej serii.


Oczywiście zaglądamy do środka.
W środku znalazłem pięć ogniw 18650 z oznaczeniem Samsung INR18650-15M. Zgodnie z kartą katalogową ich pojemność wynosi 1450–1500 mAh, a maksymalny prąd ciągły to 25 A.
Ogniwa wyprodukowano w Malezji, data produkcji jest nieznana.


Wyjmujemy pakiet akumulatorów z obudowy. Okazało się, że nie jest to takie proste, bo w kilku miejscach został przyklejony uszczelniaczem.


Znalazłem też film pokazujący budowę pakietu akumulatorów i wkrętarki bardzo podobnej do tej opisywanej w recenzji.

Trudno cokolwiek dostrzec na płytce, bo jest czarna, a do tego pokryta dość grubą warstwą lakieru.


1. Zauważyłem, że wewnątrz styków prądowych, przez które narzędzie jest zasilane, znajduje się jakaś substancja — najpewniej zabezpieczenie styków przed korozją.
2. Wskaźnik naładowania akumulatora.


Podłączamy akumulator do testu. Przy okazji: ładowarka nie próbuje ładować akumulatora, który jest tylko nieznacznie rozładowany. Czyli jeśli wyjmiemy akumulator z ładowarki, wkręcimy kilka wkrętów i włożymy go z powrotem, ładowanie się nie rozpocznie.


Podczas testu wyszła na jaw pewna ciekawostka. Sam moduł akumulatora nie ma zabezpieczenia przed nadmiernym rozładowaniem — jedynie sygnalizuje niski poziom naładowania, a zasilanie odłącza samo narzędzie.
Dlatego rozładowywałem akumulator do 12.5 V, czyli 2.5 V na ogniwo, zgodnie z kartą katalogową ogniw.
Uzyskałem 1407 mAh, choć rzeczywista pojemność powinna wynosić 1450–1500 mAh. Szkoda :(


Tak, omówiliśmy już wszystko poza najważniejszym, czyli samym narzędziem, więc pora przejść do rzeczy.
Krótko mówiąc: to narzędzie, które aż przyjemnie wziąć do ręki.


Zaliczam tę wiertarko-wkrętarkę do ciężkiej klasy w swojej kategorii rozmiarowej. Oczywiście są narzędzia takie jak młotowiertarki, ale porównuję tu właśnie wiertarko-wkrętarki i wiertarki.




Obudowa wiertarko-wkrętarki ma całkiem sporo otworów wentylacyjnych: po bokach, u góry i z tyłu.
Podczas zatrzymywania przez otwory widać iskrzenie — to normalne. W trybie hamowania słychać też charakterystyczne kliknięcie mechanizmu blokady wrzeciona.


W recenzji chińskich wiertarko-wkrętarek narzekałem na niezbyt wygodne mocowanie akumulatorów. A właściwie nie do końca — przywykłem do tego, że wystarczy wsunąć akumulator w prowadnice, lekko docisnąć dłonią i zatrzaskuje się na miejscu. W chińskich modelach najpierw trzeba było wcisnąć zatrzaski palcami. Z czasem mechanizm trochę się wyrobił i działało lepiej, ale i tak pod tym względem daleko im do markowych narzędzi, w których ta czynność zawsze jest znacznie wygodniejsza.

Po bokach dolnej części znajdują się dwa otwory do mocowania uchwytów na bity. Niestety nie ma ich w zestawie i trzeba je dokupić osobno :(


Moja wiertarko-wkrętarka jest bardzo prosta, dlatego na spodzie rękojeści nie ma niczego. Są jednak bardziej „zaawansowane wersje” z obsługą przez Bluetooth, które mają dodatkowe przyciski na rękojeści.
Szczerze mówiąc, uważam to już za przesadę, ale producent przedstawia tę funkcję jako nowość, więc chciałem o niej wspomnieć. System pozwala regulować moc, moment obrotowy, prędkość obrotową itp., a wszystkie ustawienia można zapisać jako presety.
Dla lepszego zobrazowania dołączam odpowiedni film.


Oprócz rękojeści elastycznym materiałem pokryto także górę, boki i tylną część — tutaj służy on jednak do ochrony przed uderzeniami.


U góry znajdują się elementy sterujące. A właściwie nie do końca — u góry widać, jaki tryb pracy jest ustawiony.
Wiertarko-wkrętarka ma dwa biegi: 0-450 i 0-1800 obr./min, wybierane przełącznikiem. Obecnie włączony jest drugi bieg.
Nad przełącznikiem biegów znajduje się pierścień wyboru trybu pracy: wiercenie, wkręcanie, wiercenie z udarem.
Wkręcanie — znany wszystkim tryb z regulacją ograniczenia momentu dokręcania
Wiercenie — to samo co tryb wkręcania, ale bez ograniczenia momentu; trzeba mocno trzymać narzędzie.
Wiercenie z udarem — tryb wiercenia z udarem osiowym, dobrze sprawdza się przy wierceniu w cegle. Można wiercić także w betonie, ale lepiej użyć do tego młotowiertarki.

Dalej znajduje się regulator ograniczenia momentu z 18 pozycjami w zakresie 2-18 (pozycja 1 znajduje się między 18 a 2).
Na zdjęciu ustawiono maksymalny moment, tryb wkręcania i drugi bieg.


Na rękojeści znajduje się przycisk włączania i regulacji prędkości obrotowej, a nieco wyżej przełącznik kierunku obrotów i blokady włączania (położenie środkowe).
Obok przycisku znajduje się też dioda LED oświetlenia, osłonięta dyfuzorem. Oświetlenie jest świetne: nie razi jasnym punktem i dobrze oświetla miejsce pracy. Wyłącza się z kilkusekundowym opóźnieniem, a przed wyłączeniem jej jasność płynnie maleje — choć to już chyba bardziej dla efektu :)
Jeśli przełącznik kierunku obrotów znajduje się w położeniu środkowym, po naciśnięciu przycisku silnik nie ruszy, ale oświetlenie będzie działać.


Uchwyt jest mocowany na gwint, a dodatkowo zabezpieczony od wewnątrz śrubą.
Tutaj również wszystko jest w porządku: wkrętarka ma blokadę wrzeciona, dlatego zastosowano uchwyt szybkomocujący.
Dokręcaniu towarzyszą charakterystyczne kliknięcia. Za wygodę użytkowania mocna piątka — przy wymianie osprzętu nie trzeba wypuszczać wkrętarki z rąk. Wystarczy zwolnić przycisk i wolną ręką odkręcić lub dokręcić uchwyt. Tego właśnie brakowało mi w chińskich wkrętarkach po przyzwyczajeniu się do Metabo.


Zamontowano uchwyt trójszczękowy, ale same szczęki mają dość nietypowy dla mnie kształt, z wewnętrznymi nacięciami. Uchwyt bez problemu zaciska wiertło o średnicy 1,5 mm. Mniejszych nie próbowałem i nie widzę w tym sensu, bo wiercenie otworów o średnicy poniżej 1,5–2 mm dwukilogramową wkrętarką to żadna przyjemność.
Maksymalna średnica mocowanego wiertła — 13 mm.


Na naklejce podano model wkrętarki i wszystkie niezbędne parametry: prędkość obrotową w różnych trybach, a także częstotliwość udarów (0–7200 i 1–28800).
Niestety, montaż odbywa się już w Chinach, choć podano, że jest to montaż profesjonalny.
Na dole rękojeści znajduje się jeszcze jedna naklejka ze znakami ostrzegawczymi. Wydaje mi się, że ostrzeżeń widziałem tu już naprawdę mnóstwo — cóż, Amerykanie. Nie znalazłem tylko przestrogi, żeby nie suszyć w mikrofalówce, więc jest jeszcze pole do popisu.


Wyżej napisałem, że waży dwa kilogramy. W rzeczywistości trochę mniej — 1800 gramów. Ale po założeniu mocniejszego akumulatora bez problemu przekroczy 2 kg, więc wkrętarka należy raczej do klasy „ciężkiej” niż średniej.
Z drugiej strony ciężar to zaleta: nawet jeśli akumulator się rozładuje, wkręt można po prostu wbić :)


No bo jak tu jej nie rozebrać? Od chwili, gdy ją dostałem, aż mnie ręce świerzbiły, żeby wziąć śrubokręt i rozkręcać, rozkręcać :)


Pierwsze wrażenie po obejrzeniu montażu — świetne. Przynajmniej lepszego jeszcze nie widziałem.


Oto płytka zabezpieczająca. Podejrzewam też (zapomniałem sprawdzić), że odpowiada również za regulację, a w wyłączniku znajduje się tylko potencjometr i styki do zmiany kierunku obrotów. Jeśli tak, to świetne rozwiązanie — straty są mniejsze, bo jest tylko jeden stopień mocy, a nie dwa.
Zamontowano parę niskoomowych tranzystorów polowych (2,6 mΩ), każdy o maksymalnym prądzie 120 A. Ponieważ są połączone równolegle, daje to 1,3 mΩ i 240 A. Cóż, solidna konstrukcja.


Na płytce jest też całkiem sporo elementów, stąd moje podejrzenie, że to ona odpowiada za wszystko: regulację, zabezpieczenie przed przeciążeniem i nadmiernym rozładowaniem oraz włączanie podświetlenia.
Jak widać na zdjęciu, płytka jest solidnie pokryta lakierem.


Dioda LED podświetlenia znajduje się w osobnym module, a nie wisi sobie luzem, jak w chińskich odpowiednikach.


Oto reklamowany silnik czterobiegunowy. Właściwie określenie „czterobiegunowy” nie jest do końca poprawne w odniesieniu do silnika komutatorowego, ale tak nazwał go producent.
Silnik ma cztery szczotki, a nie dwie jak w tańszych modelach. Ułatwia to pracę przy dużych prądach, a co za tym idzie — dużych mocach.
Pewnie zauważyliście, że silnik właściwie nie ma własnej obudowy — jej rolę pełni korpus samej wkrętarki.
Dzięki temu silnik zajmuje mniej miejsca, ale można też zauważyć, że korpus wkrętarki jest dość duży. Dlatego oceniam, że moc tego silnika jest co najmniej 2 razy większa niż w standardowych silnikach popularnych modeli wkrętarek.




Ponieważ silnik jest bez obudowy, nie rozbierałem dalej całego mechanizmu. Istniało wprawdzie niewielkie ryzyko, że nie uda mi się potem złożyć wszystkiego z powrotem.
Na zdjęciu widać, że część obudowy przekładni jest metalowa, a część plastikowa. Z boku widać cięgno przełącznika biegów.
Z ciekawości obliczyłem przełożenie przekładni. Wyszło mi około 16 na drugim biegu i 64 na pierwszym.
Ponadto dowiedziałem się, że podana na tabliczce znamionowej częstotliwość udarów odpowiada częstotliwości obrotów. Maksymalna prędkość obrotowa silnika wynosi więc aż 28800 obr./min — to całkiem sporo.
Warto dodać, że cztery szczotki nadają pracy wkrętarki charakterystyczny dźwięk.


Na tym zdjęciu dobrze widać pierścień z magnesami. Przy otwartej obudowie ani ten pierścień, ani zespół szczotek nie są w żaden sposób unieruchomione i można nimi swobodnie poruszać.


To już mnie trochę zaskoczyło: zabezpieczenie antykradzieżowe znajduje się wewnątrz wkrętarki i najpewniej montuje się je na etapie produkcji.


Leży w dłoni jak ulał, nic nie uwiera w palec. Mam tylko drobną uwagę: przełączanie kierunku obrotów wydało mi się trochę niewygodne. Z drugiej strony nie da się go przypadkowo przestawić, jak zdarzało się to w jednej z „chińskich” wkrętarek.
Sądząc po odczuciach, wkrętarkę będzie się wygodnie trzymało także osobom z większą dłonią niż moja. Nie powiedziałbym, że mam małą dłoń — raczej średnią.


Na koniec krótkie porównanie wkrętarek, które mam obecnie w domu. Nie pytajcie, po co mi ich tyle. Po pierwsze, wyszło tak częściowo przypadkiem, po drugie, każda z nich będzie miała co robić, a po trzecie, jedzie do mnie już piąta.
Narzędzi (a zwłaszcza dobrych) nigdy za wiele :)


Oczywiście nie obyło się bez testu. Tym razem nie sprawdzałem jednak, ile wkrętów da się wkręcić, głównie dlatego, że deska testowa i tak przypomina już poligon dla termitów. A poza tym wkręty z poprzedniego testu wciąż czasem mi się śnią :)

Do testu użyłem tych samych wierteł i wkrętów co poprzednio, ale dorzuciłem jeszcze dwa wiertła: piórowe 25 mm i śrubowe 10 x 220 mm.
Dla porównania na zdjęciu obok widać wiertło 16 mm z poprzedniego testu.


Podczas testu często sprawdzam centrowanie. Wszystkie wiertła mają chwyt sześciokątny i nie zawsze udaje się je zamocować tak, żeby nie biły. Przez chwilę myślałem nawet o skróceniu wierteł, ale ostatecznie zrezygnowałem z tego pomysłu.


Zawartość filmu:
Wiertło 16 mm
Wiertło 25 mm
Wiertło Forstnera 35 mm
Wiertło 10 x 220
Wkręty 6 x 70
Wkręty 5 x 120, przy okazji sprawdziłem, jak wkrętarka radzi sobie z nimi na drugim biegu.
Wkręt 6 x 70
Wkręt 8 x 70

Można powiedzieć, że wkrętarka poradziła sobie ze wszystkimi zadaniami bez problemu, ale mam kilka drobnych uwag.
Nie jest w stanie wkręcić wkrętów 8 x 70 do końca — sprzęgło zapadkowe zadziała nawet przy maksymalnym ustawieniu. Po wyłączeniu sprzęgła wkręca je jak w masło.
Trafiła mi się kiepska końcówka i musiałem mocno dociskać, żeby się nie ślizgała.


Efekty mojej „działalności”. Musiałem nagrać trzy podejścia, więc otworów jest znacznie więcej, niż widać na filmie :)


Potem postanowiłem sprawdzić, jak wkrętarka działa w trybie udarowym. W domu nie miałem jednak czego wiercić, więc musiałem czegoś poszukać. W trakcie poszukiwań znalazłem na wspólnym balkonie kawałek betonowej ściany, który został po czyimś remoncie.
Wiercenie w cegle byłoby znacznie bardziej miarodajne. Beton i tak lepiej wiercić młotowiertarką, ale cóż — miałem pod ręką tylko to.
Opis filmu:
Wiertło 6 mm
Wiertło 8 mm
Wiertło 10 mm.
Wiertło 6 mm

Wiertło 6 mm wchodzi bez żadnego problemu, przy 8 mm robi się już ciężko, a 10 mm to granica możliwości. Przy wierceniu wiertłem 10 mm początkowo wydawało mi się, że trafiłem na zbrojenie. Spróbowałem w innym miejscu, ale rezultat był niewiele lepszy.
Można powiedzieć, że w cegle będzie wiercić jak w maśle, zarówno wiertłem 6 mm, jak i 10 mm.


Wynik eksperymentu.


Tak się złożyło, że część moich narzędzi jest teraz poza domem. Nie mam też chwilowo w domu wierteł do betonu, więc musiałem kupić nowe na potrzeby recenzji.
Nie chciało mi się jednak jechać do porządnego sklepu, więc kupiłem wiertła w małym sklepiku po sąsiedzku.


Wiertła okazały się nie tyle kiepskiej jakości, co… jak by to powiedzieć, żeby nie zabrzmiało zbyt ostro. Krótko mówiąc, to badziewne wiertła.
Wiertło 6 mm prawie wcale nie odprowadza urobku, 8 mm jest po prostu do niczego — na zdjęciu widać, co z niego zostało po wywierceniu jednego otworu, a wiertło 10 mm ma krzywo przylutowaną płytkę z węglika spiekanego.
Gdybym użył lepszych wierteł, wiercenie poszłoby znacznie sprawniej, ale z drugiej strony test lepiej odzwierciedlał rzeczywiste warunki.
Jeszcze lepiej byłoby wiercić w cegle, ale niestety miałem do dyspozycji tylko beton.


Warto zaznaczyć, że podczas pracy wkrętarka dość wyraźnie się nagrzewa, szczególnie z tyłu. Na tym zdjęciu widać temperaturę po mniej więcej dwóch minutach (nie pomyślałem, żeby zabrać ze sobą miernik) od testu wiercenia w betonie. W trybie udarowym nagrzewa się też przekładnia, ale to całkiem normalne.
Zauważyłem też, że tylna część nagrzewa się podczas wkręcania wkrętów na drugim biegu.


No dobrze, czas na podsumowanie.
Zalety
Duża moc
Świetna jakość wykonania
Wygoda użytkowania.
Tryb udarowy
Wygodne podświetlenie.
Uchwyt jednobiegowy, a co za tym idzie — blokada wrzeciona.

Wady
Cena
Nagrzewanie się.

Moja opinia. Może się wydawać, że za bardzo rozwlekłem tę recenzję i niepotrzebnie wstawiłem film reklamowy. Rzecz w tym, że bardzo lubię narzędzia tej firmy i mógłbym o nich opowiadać bez końca. Poza tym chciałem pokazać, co dzieje się w świecie narzędzi.
Samo narzędzie przypadło mi do gustu. Oczywiście polecanie go „do domu i dla rodziny” nie ma sensu — bardziej opłaca się kupić niedrogą wkrętarkę, a za resztę pieniędzy można jeszcze kupić wiertarkę albo młotowiertarkę. Do intensywnego użytkowania ta wkrętarka sprawdzi się jednak całkiem dobrze.
Podczas wiercenia w betonie zauważyłem, że bardzo brakuje dodatkowego uchwytu, ale ta wkrętarka nie jest przystosowana do jego montażu.
Cieszy, że linia M18 obejmuje wiele kompatybilnych narzędzi — od latarki po młotowiertarkę SDS-Max. Z drugiej strony ta wkrętarka nie jest zbyt wygodna przy pracy z drobnymi elementami złącznymi, bo jest po prostu ciężka. Trochę rozczarowało mnie też wyraźne nagrzewanie się, ale chyba to jedyna rzecz, która mi się nie spodobała.
Jakość wykonania daje też nadzieję, że narzędzie posłuży długo.

Krótko mówiąc — jestem zadowolony z tego narzędzia.

Na koniec dwa filmy reklamowe tej firmy, które po prostu mi się podobają. Od dawna planowałem dodać je do recenzji, ale nie miałem odpowiedniego narzędzia :)