/       /       /    Sterownik zgrzewarki punktowej 6Y880 i różne inne komponenty
Wesprzyj projekt na Patreon


Sterownik zgrzewarki punktowej 6Y880 i różne inne komponenty

$22.72 (без учета доставки и остальных компонентов)
Przejdź do sklepu
Niedawno opublikowałem recenzję płytki do budowy prostej zgrzewarki zasilanej z superkondensatorów, a dziś ciąg dalszy. Opowiem o znacznie bardziej funkcjonalnym urządzeniu i przy okazji zbuduję na jego podstawie zgrzewarkę.


Na wstępie chcę serdecznie podziękować Władimirowi, który zasponsorował tę recenzję i kupił dla mnie na Taobao wszystkie potrzebne komponenty. Bez niego ta recenzja raczej by nie powstała. Dość długo dobieraliśmy w miarę optymalny zestaw, a poniżej można przeczytać, co ostatecznie udało się skompletować.
Recenzja będzie dość krótka, ale postaram się, żeby zawierała jak najwięcej przydatnych informacji.

Oprócz superkondensatorów oraz uchwytu z elektrodami, które były w poprzedniej części, potrzebne były sterownik, płytka mocy i kilka innych elementów. Właśnie to wszystko dostałem.


Zacznę od sterownika. To tak zwany CPSMC 6Y880, na stronie produktu opisany jako sterownik piątej generacji. Kosztuje $22.72 – link, jest też na AliExpress
Dostępna jest wersja bez wentylatora i jeszcze kilku drobiazgów, ale prościej kupić od razu cały zestaw.

W zestawie są:
1. Płytka sterująca
2. Płytka rezystorów do balansera
3. Płytka enkodera i para złączy
4. Wentylator i opaska zaciskowa.
5. Enkoder z pokrętłem
6. Zestaw przewodów potrzebnych do podłączenia.
7. Dystanse do złożenia płytek w stos



Ekran ma widoczny obszar o wymiarach około 50x40 mm. Myślę, że wiele osób spotkało go już w innych urządzeniach. Pod nim, na płytce mocy, widać dwa kondensatory i brzęczyk. Z brzęczykiem wiąże się ciekawa historia: zwykle pracuję w nocy, więc żeby nie drażnił mnie okresowym piszczeniem (z powodu odłączonych superkondensatorów), jak zwykle spróbowałem zakleić go taśmą izolacyjną. Zaczął piszczeć jeszcze głośniej.


Płytka mocy. Znajduje się na niej ładowarka, tranzystory balansera i stabilizator napięcia; montuje się tu również enkoder.
Płytkę można zasilać napięciem od 12 do 19 V. Pobór prądu zależy od ustawień, a w praktyce określa się nie prąd, lecz moc, ponieważ wymagany prąd zależy od mocy i napięcia zasilania. Im niższe napięcie, tym większy prąd.

Ładowarka jest zbudowana na bazie przetwornicy synchronicznej RT9214, więc jej sprawność jest dość wysoka.


Płytka wyświetlacza. Zamontowano na niej również mikrokontroler, który steruje całym urządzeniem i mierzy napięcie na superkondensatorach oraz na wejściu płytki.


Tutaj znajduje się również sterownik tranzystorów MOSFET na płytce przełączającej zasilanie. Układ jest prosty, zbudowany z kilku tranzystorów, bez żadnych specjalizowanych układów scalonych, co jest zupełnie normalne.


Płytka rezystorów. Są one podzielone na 2 grupy po 5 rezystorów. Rezystory w każdej grupie są połączone równolegle, a grupy nie mają wspólnego przewodu, dlatego do podłączenia potrzebne są 4 przewody.


Złączy jest sporo.
1. Do zasilania służy gniazdo 5.5x2.1 mm. Na prawo od niego znajduje się dwupinowe złącze wentylatora, a jeszcze dalej miejsce na złącze enkodera. Enkoder można zamontować na płytce głównej albo osobno. W zestawie znajduje się zarówno płytka enkodera, jak i para złączy oraz odpowiedni przewód.
2. Trójpinowe złącze do podłączenia płytki przełączającej zasilanie z superkondensatorów oraz dwupinowe złącze do podłączenia przycisku sterującego.
3. Po lewej znajduje się trójpinowe złącze do pomiaru napięcia na superkondensatorach, po prawej złącze śrubowe do podłączenia płytki rezystorów, a jeszcze dalej trzy styki przewodów mocy do superkondensatorów.
4. Złącze śrubowe płytki rezystorów. Jest też symbol ostrzegający, że płytka może się mocno nagrzewać.

Warto zaznaczyć, że do superkondensatorów prowadzi sześć przewodów: trzema płynie prąd ładowania i rozładowania, a kolejnymi trzema mierzone jest napięcie. Takie rozwiązanie zwiększa dokładność pomiaru i balansowania, a także przyspiesza ładowanie superkondensatorów. Końce przewodów łączy się już na zaciskach superkondensatorów lub jak najbliżej nich.


W zestawie jest niewielki wentylator o średnicy 50 mm, wszystkie przewody oprócz przewodów mocy, dystanse i płytka enkodera. Ogólnie zestaw jest całkiem dobrze przemyślany. Szczególnie spodobało mi się to, że enkoder ma osobną płytkę, złącza i taśmę, dzięki czemu można go zamontować zarówno na płycie głównej, jak i w dowolnym miejscu na przednim panelu.


Schemat podłączenia pokażę później, a teraz przejdę do opisu obsługi sterownika.
Po uruchomieniu wyświetla się logo producenta, a następnie sterownik przechodzi do głównego menu, niestety w języku chińskim.
Aby zmienić język na angielski, trzeba wejść do menu ustawień — górny rząd po prawej stronie. Po menu poruszamy się, obracając enkoder, a wybór zatwierdzamy jego naciśnięciem.
Po wejściu do menu ustawień przechodzimy do przedostatniej pozycji, klikamy, wybieramy język angielski, klikamy ponownie, schodzimy jeszcze niżej i wychodzimy z menu. Gotowe.



Opiszę główne menu.
1. Wybór czasu trwania pierwszego impulsu, zakres 1–35 ms. Aby wybrać wartość, naciskamy enkoder, obracamy go, ustawiając czas, a po zakończeniu ponownie naciskamy. Po wyłączeniu zasilania to ustawienie i pozostałe są zapisywane, co jest bardzo wygodne.
2. Wybór czasu trwania drugiego impulsu, zakres 0–35 ms. Domyślnie ustawione jest 0, czyli drugi impuls nie jest generowany.
3. Wybór czasu przerwy między impulsami, zakres 0–99 ms. Przy wartości 0 impulsy łączą się w jeden, czyli można ustawić czas pojedynczego impulsu w zakresie 1–70 ms.
4. Tryb automatycznego sterowania podawaniem prądu. Domyślnie sterowanie odbywa się za pomocą mikrowyłącznika w uchwycie, ale jeśli go nie ma, można włączyć aktywację przez zetknięcie elektrod. To ustawienie określa przerwę między zetknięciem elektrod a podaniem prądu, zakres 0,1–5 s.
6. Regulacja napięcia. W praktyce jest to odpowiednik regulacji prądu, ponieważ prąd zależy bezpośrednio od napięcia.
Można regulować napięcie w zakresie od 0,1 V do maksymalnego napięcia akumulatora.

Na ekranie wyświetlane są również:
1. Napięcie akumulatora i każdego ogniwa, zarówno w postaci liczbowej, jak i graficznej.
2. Całkowity poziom naładowania (zielony pasek u samej góry ekranu). Jest tu pewien haczyk: pasek pokazuje zakres od 0 do ustawionej wartości, czyli skaluje się dynamicznie, natomiast wypełnienie ikon akumulatora jest powiązane z ustawionym napięciem akumulatora. Na przykład, jeśli akumulator ma 5,4 V, ale ustawiono 2,7 V, górny pasek będzie pełny, a ikony akumulatora pokażą tylko 50%.
3. Napięcie zasilania płytki.
4. Temperaturę, choć nie wiadomo, co właściwie jest mierzone...
5. Prąd ładowania akumulatora.


Menu ustawień dodatkowych
Buzzer switch — włączanie/wyłączanie dźwięku. W zasadzie dźwięk pojawia się tylko podczas obracania lub naciskania enkodera albo w razie awarii, więc można go nie wyłączać.
Auto — Not set/set, niezrozumiałe ustawienie, bo tryb automatycznego podawania zasilania działa również bez niego.
Max charging current — prąd ładowania superkondensatorów, regulowany w zakresie 0–10 A. Domyślnie ustawione jest 8 A; przy wartości 0 ładowanie nie będzie się odbywać (na przykład gdy używana jest zewnętrzna ładowarka).
Single capacitor voltage — płytka jest przeznaczona do układu 2S. W tej pozycji ustawiamy maksymalne napięcie pojedynczego ogniwa, w zakresie 2,3–4,2 V, więc można używać zarówno superkondensatorów, jak i akumulatorów — od LiFePO4 po zwykłe Li-Ion. Krok regulacji wynosi 0,01 V. Po ustawieniu tej wartości w głównym menu możemy określić napięcie od minimum do ustawionego tu maksimum, więc nie ma ryzyka przeładowania akumulatora.
Clear count — zerowanie licznika zgrzewów, czyli liczby wykonanych punktów zgrzewu.
Continious welding — zgrzewanie ciągłe. W odróżnieniu od standardowego zakresu 1–70 ms można wymusić maksymalny czas do 3 sekund.
Language — język: chiński/angielski


Tak po prostu, w ramach eksperymentu, podłączyłem płytkę „na żywca”.


Ładowanie przebiega bez problemów i zatrzymuje się po osiągnięciu ustawionej wartości, ale oczywiście nie ma balansowania, bo płytka z rezystorami nie jest podłączona. Prąd ładowania ustawiłem na 2 A, ponieważ podłączony zasilacz ma niewielką moc.

A skoro mowa o mocy zasilacza.
Jak wspomniałem wyżej, zakres napięcia wejściowego wynosi 12–19 V, zakres prądu ładowania 0–10 A, a zakres napięcia akumulatora 4,6–8,4 V (dwa ogniwa połączone szeregowo).
Prąd wejściowy można więc obliczyć bardzo prosto. Bierzemy maksymalne napięcie akumulatora, na przykład 5,4 V, oraz maksymalny prąd ładowania, powiedzmy 8 A. Wtedy przy napięciu wejściowym 12 V prąd wyniesie:
5,4 × 8 = 43 W
43 × 1,2 (sprawność) = 52 W
52 / 12 = 4,3 A

Najpierw obliczyłem moc ładowania (napięcie × prąd ładowania), potem uwzględniłem straty na konwersji (w rzeczywistości sprawność jest bliższa 85–90%, więc przyjąłem zapas), a następnie podzieliłem otrzymaną moc przez napięcie źródła zasilania, uzyskując prąd.
Ponieważ proces ładowania jest zwykle stosunkowo krótki, nie trzeba brać zasilacza z zapasem mocy. Później zrobiłem nawet odwrotnie, ale o tym za chwilę.


W sprzedaży pojawiła się już jednak nowa wersja płytki, z większą liczbą ustawień i prądem ładowania do 20 A. Kosztuje 33 dolary — link.


Dodatkowo zamówiłem:
Płytkę z tranzystorami mocy
Miedziane szyny, dołączone do płytki tranzystorów
Same tranzystory.
Miedziane końcówki kablowe.



Miedziane końcówki kablowe pod śrubę, w dwóch rozmiarach: SC25-6 i 16-6 — link
Szyny i śruby mocujące były dołączone do płytki — link.



Płytka mocy.
Takie płytki są sprzedawane w wersjach na różną liczbę tranzystorów, z tranzystorami lub bez, z rozdzielonymi kluczami mocy lub bez tego podziału, z elementami przewlekanymi i SMD, a także w wersji zawierającej tylko tranzystory. Ogólnie można wybrać dowolną płytkę, a ja opowiem o różnicach.
1. Płytka bez tranzystorów. Można zamontować lepsze tranzystory, ale lutowanie jest dość problematyczne. Są wprawdzie wersje pod tranzystory w obudowie TO-220, ale zwykle mają gorsze parametry.
2. Płytka z tranzystorami. Nie trzeba nic lutować — kupujesz i używasz tego, co dali...
3. Płytka z rozdzielonymi kluczami. Na niektórych płytkach można zauważyć rozdzielone pola do podłączenia szyn prądowych. Teoretycznie ułatwiają one diagnozowanie uszkodzonych tranzystorów. W praktyce, jak sądzę, tranzystor po prostu rozerwie się na pół i nie będzie czego diagnozować, ale mimo wszystko można wybrać taką płytkę — nie zaszkodzi.
4. Liczba tranzystorów. Teoretycznie im więcej, tym lepiej, ale pojawiają się problemy z ich sterowaniem. Moim zdaniem 12 sztuk to optymalna liczba, choć są też potwory z 32–52 tranzystorami.
5. Dodatkowe elementy na płytce. Lepiej, żeby były — zawsze można je usunąć albo zewrzeć. Problem w tym, że sterowanie jest często maksymalnie uproszczone, a płytka z dodatkowymi elementami pozwala przynajmniej coś ulepszyć.



Wybraliśmy płytkę na 12 tranzystorów, z dodatkowymi rezystorami i diodami przewlekanymi oraz miedzianymi szynami.
Tyle że z jakiegoś powodu dali o jeden rezystor za dużo, a o jedną diodę za mało. Całość z szynami kosztuje około 5,75 USD — link


Układ jest prymitywny: napięcie na bramki tranzystorów jest doprowadzane przez diody separujące, a same bramki są połączone z masą przez rezystory 10 kΩ.
Czyli bramki ładujemy szybko, a rozładowujemy przez 10 kΩ. Moim zdaniem to dość dużo — jeśli się nie mylę, przy pojemności bramki 22 nF pełny czas wyłączania wyniesie około 1 ms.
Płytkę wybrałem z myślą o jej przeróbce przez dodanie sterowników.


Tranzystory kluczujące.
Zwykle stosuje się dwa rodzaje: w obudowie D2PAK i TO-220. Tych drugich jest mniej do wyboru, a ich parametry są gorsze, dlatego wybrałem IRL40SC228 — jedne z tranzystorów o „najmniejszej rezystancji”. Deklarowana rezystancja włączonego kanału wynosi 500 µΩ, czyli 0,5 mΩ.
Są sprzedawane na taśmie, ale nie liczyłem na to, że będą oryginalne i nowe. Tym bardziej że po otrzymaniu zauważyłem, iż nawet na pierwszy rzut oka widać niewielkie różnice między egzemplarzami. Kupiłem 24 sztuki po 0,62 USD — link.


Wymiary się zgadzają, ale wyszła na jaw drobna niedoróbka. Do płytki dołączono miedziane szyny i 6 śrub: 5 w jednym rozmiarze i jedną o rozmiar większą. Na płytce widać otwór, przy którym przejścia między warstwami odsunięto od otworu na śrubę — tyle że średnica samego otworu jest taka sama jak pozostałych. przy czym na zdjęciach innych płytek wszystko wykonano poprawnie, najwyraźniej wkradł się błąd przy podawaniu średnicy.


Następnie odciąłem kawałek taśmy z 12 tranzystorami; druga połowa jest „na zapas” albo na jakieś przeróbki.


Na pierwszy rzut oka to zupełnie zwyczajne, nowe tranzystory, ale na obudowach widać drobne wyszczerbienia i rysy, których w przypadku tranzystorów na taśmie w ogóle nie powinno być.


Co więcej, nawet jeśli weźmiemy 12 sztuk z rzędu, okaże się, że różnią się także wyglądem. Na jednym znalazłem nawet odcisk palca, choć nie mam pewności — może sam go zostawiłem, ale to mało prawdopodobne.


Trudność z montażem takich tranzystorów polega na tym, że najlepiej mieć stację lutowniczą na gorące powietrze z podgrzewaniem od spodu. Kiedyś zrobiłem jej recenzję.


Zanim jednak przylutowałem wszystkie 12 tranzystorów, postanowiłem najpierw sprawdzić jeden z nich. Oczywiście w tym przypadku test był prosty, tym bardziej że pełne sprawdzenie jest bardzo problematyczne, a parametry robią wrażenie.
Jedynym minusem jest moim zdaniem duża pojemność bramki, typowa dla tego rodzaju tranzystorów.


Podczas testu wymuszałem prąd 12 A, napięcie na bramce wynosiło 9 V. Otrzymałem następujące wyniki:
1. Rezystancja tranzystora przy wyprowadzeniach z obudowy — 0,493 mΩ
2. Na polach miedzianych przy obudowie — 0,626 mΩ
3. Odcinek kołnierz–pole miedziane — 18 µΩ
4. Odcinek wyprowadzenie–pole miedziane — 92 µΩ.

Jak widać, rezystancja jest zgodna z deklarowaną. Największy udział w całkowitym spadku napięcia ma odcinek wyprowadzenie–pole miedziane, dlatego w tym miejscu użyłem nieco więcej cyny, niż potrzeba.
Obliczona całkowita rezystancja płytki wynosi 55 µΩ, co przy prądzie 400–500 A da spadek napięcia 22–27 mV i moc strat zaledwie 9–13 W. Trzeba jednak pamiętać, że mowa tu o pracy w trybie ciągłym.


Oprócz części mocy trzeba było jeszcze jakoś podłączyć rękojeść ze stykami. Miałem dwie możliwości:
1. Wyprowadzić przewody z obudowy
2. Zamontować złącze.

Pierwsza opcja jest jasna, ale druga jest już znacznie trudniejsza. Zwykle stosuje się zaciski ze spawarek, ale „nie szukamy łatwych rozwiązań” i chciałem użyć czegoś bardziej eleganckiego.


Na początek zwykły przewód — bardzo miękki, w silikonowej izolacji, o przekroju 7AWG, czyli 10,5 mm². Kupiłem go na wypadek, gdyby coś poszło nie tak i zabrakło prądu.
Nawet nie liczyłem żył. Wyraźnie widać rdzeń i warstwę zewnętrzną; być może są skręcone w przeciwnych kierunkach.
Taki przewód kosztuje 3.16 dolara za metr w jednym kolorze (czerwonym lub czarnym) — link. Na stronie są też przewody w różnych kolorach i o przekroju nawet do 2AWG (33 mm²)!

Przewód jest naprawdę świetny, polecam.


Jak jednak wspomniałem, zależało mi na estetycznym, rozłącznym połączeniu, dlatego zamówiłem zestaw składający się ze złącza męskiego i żeńskiego oraz przewodu.
To złącze nazywa się Amass AS150U. W tej konfiguracji kosztuje $6.04+4.46=10.5 — link



Przewody są tu cieńsze — 8AWG, czyli 8 mm². Końcówki są pocynowane, a oprócz styków mocy są też cztery styki pomocnicze, których można użyć do podłączenia mikrowyłącznika i ewentualnie podświetlenia.

Przewód również jest bardzo miękki, a izolacja oczywiście silikonowa.


Dlaczego wybrałem takie rozwiązanie zamiast typowych zacisków spawalniczych? Złącze to jest przeznaczone do pracy ciągłej przy prądzie 140 A, a jego deklarowana rezystancja wynosi 0,4 mΩ, czyli jest porównywalna z rezystancją zacisków spawalniczych.


Takie rozwiązanie wygląda schludniej i jest wygodniejsze w użyciu, tym bardziej że pozwala od razu podłączyć 6 styków: dwa prądowe i cztery dodatkowe.
Złącze jest dostępne w wersjach: wtyk lub gniazdo na przewód oraz odpowiednio wtyk lub gniazdo do urządzenia. Wersja z przewodem ma elastyczne wyprowadzenie.


Układ styków jest nietypowy: jeden z nich ma plastikową wkładkę. Zakładam, że to styk dodatni, dzięki czemu przy podłączaniu jako pierwszy zawsze będzie łączony przewód wspólny.
Na obudowie znajduje się oznaczenie producenta i typu złącza, a także polaryzacji styku. Niestety żółty napis na żółtym tle jest słabo widoczny.
Przewód o przekroju 8 mm² pasuje do styku idealnie, a 10 mm² wchodzi z trudem, dosłownie na styk.

Podczas pracy ze złączem ujawniło się kilka problemów. Z założenia po lutowaniu zaciski wciska się w plastikową część, dlatego są osobno, choć można też kupić wersję z już zamontowanymi. Nie jest to jednak takie proste, więc podczas lutowania zostawcie trochę miejsca, żeby móc podejść bliżej środka czymś, czym da się wbić styk do środka. Jeśli będziecie uderzać w krawędź, styk może się przekosić. Później pokażę zamontowane styki.



Myślę, że wielu z was zna popularne złącze XT60. Dla porównania położyłem je obok AS150U — komentarze są chyba zbędne :)


Początkowo planowałem zmieścić wszystko w obudowie, której użyłem już w dwóch swoich urządzeniach: mierniku LCR i regulowanym zasilaczu. Niestety całość byłaby upakowana zbyt ciasno, a zasilacz trzeba by zrobić osobno.
Ostatecznie w jednym z lokalnych sklepów internetowych kupiłem większą obudowę. Oprócz odpowiednich wymiarów zależało mi na tym, żeby miała podstawkę, która pozwoliłaby ją unieść podczas pracy.

Wybór padł na stosunkowo drogą (około 11-12 dolarów) obudowę KH-34-4 o wymiarach 240х210х100мм.
Na początku obudowa mi się spodobała: śruby do łączenia połówek zamiast wkrętów, dużo słupków pod płytki, a nawet specjalne rowki. Podczas montażu okazało się jednak, że górna i dolna część są wygięte „brzuchem” i po złożeniu nadal takie pozostały. Cała konstrukcja jest zresztą dość wiotka, a nóżkę-podstawkę bardzo ciężko wysunąć. Krótko mówiąc, nie polecam.

Przy okazji kupiłem też wyłącznik zasilania z diodą sygnalizacyjną, kratkę wentylatora, a także tranzystory i diody do modyfikacji sterownika kluczy mocy.


Co dziwne, największym problemem podczas montażu okazało się zamocowanie jonistorów, zwłaszcza że dno obudowy nie jest płaskie. Producent zrobił nawet słupki o różnej wysokości. Środkowa część jest w miarę płaska, a boczne mają niewielkie podwyższenie, będące elementem wzornictwa.
W końcu wziąłem kawałek laminatu szklano-epoksydowego, który od dawna leżał nieużywany, przyciąłem go na wymiar i przykręciłem do obudowy. Odtłuściłem powierzchnię i przykleiłem kondensatory miękką taśmą dwustronną. Wszystko trzyma się mocno, ale później planuję dodatkowo zabezpieczyć je opaskami zaciskowymi.

Uwaga: aby ograniczyć ryzyko problemów, przed rozpoczęciem pracy zalecam rozładować jonistory.


Montaż wykonałem zgodnie ze schematem połączeń płytki przygotowanym przez producenta. Na wszelki wypadek narysowałem go osobno, bo schemat na stronie jest niekompletny, a poza tym dotyczy innej wersji płytki. Artystą to ja oczywiście nie jestem, ale myślę, że wystarczy, żeby się połapać.


Tak wyglądał etap pośredni. Nie fotografowałem całego montażu, bo zależy on od rodzaju obudowy, więc każdy będzie miał własny. Wspomnę tylko o kilku kwestiach:
1. Do płytki rezystorów przykręciłem radiator, ale wcześniej musiałem wyrównać rezystory. Między radiatorem a rezystorami nałożyłem pastę termoprzewodzącą.
2. Ponieważ płytka rezystorów nagrzewa się najbardziej, najlepiej umieścić ją tak, aby przepływało przez nią powietrze z wentylatora lub do niego.
3. W tej samej linii umieściłem zasilacz. Użyłem modelu 40Вт 12 вольт firmy Sanmim — link, choć chciałem zastosować inny, ale ten miał otwory montażowe.
4. Płytka sterownika również się nagrzewa, dlatego nie powinna znajdować się „w cieniu” strumienia powietrza.

Od razu uprzedzę, że chłodzenie działa świetnie — w takiej konfiguracji fabryczny wentylator wystarcza.


Jako przewody zasilające zastosowałem przewód 6мм dla bieguna dodatniego i 4х2.5 dla ujemnego. Można było użyć przewodu 8мм w izolacji silikonowej, ale szkoda mi było po prostu ciąć go na kawałki.
Na trzecim zdjęciu widać wciskanie styków. Musiałem wbijać je małym młotkiem przez śrubokręt. Najlepiej byłoby wciskać je albo uderzać dokładnie w środek, ale jakoś sobie poradziłem bez tego. Oczywiście trzeba to zrobić po przylutowaniu przewodów, żeby nie stopić plastiku złącza.
Potem przylutowałem przewody sygnałowe i przewody do diody podświetlenia, ale na razie jej nie montowałem, bo nie wymyśliłem, jak najlepiej umieścić ją przy pokrętle.


Złącze w obudowie chciałem najpierw wkleić, ale po odcięciu tylko części ograniczników pomyślałem, że lepiej będzie, jeśli da się je wyjąć. Ostatecznie zrobiłem więc płytkę dociskową w kształcie litery U z kawałka plastiku pozostałego po wycięciu otworu na wyświetlacz.
Wyszło świetnie — teraz można wyjąć złącze niezależnie od reszty, a trzyma się bardzo mocno.


Gotowe urządzenie.


Wyszła nakładka z płytką zasilacza. Chciałem umieścić go bliżej bocznej ścianki i dalej od panelu przedniego, ale konstrukcja obudowy na to nie pozwoliła. Ostatecznie znalazł się zbyt blisko wyłącznika zasilania.


Wylutowałem złącze zasilania płytki sterownika i w jego miejsce wlutowałem listwę zaciskową. Wszystkie przewody podłączone do listew zaciskowych są zakończone tulejkami kablowymi. Przy okazji, listwy zaciskowe na płytce sterownika zupełnie mi się nie spodobały. Wymieniłbym je na coś porządniejszego, ale nie miałem pod ręką odpowiedniej liczby.


Nie rozwiercałem otworu w płytce pod śrubę o większej średnicy, po prostu użyłem innej. Przewody podłączyłem również po przekątnej, choć zgodnie z założeniem niebieski przewód powinien być podłączony do środkowego otworu.


No i oto, co z tego wyszło. Mam wrażenie, że przedni panel jest zbyt pusty, a w ogóle wygląd przypomina mi jakiś mały telewizor z końca lat 70.


Z tyłu jest tylko wentylator i gniazdo zasilania. Dla wygody użyłem zwykłego „komputerowego” gniazda — takie same mam w prawie wszystkich swoich urządzeniach.


Czas sprawdzić, jak to wszystko działa.
Ponieważ przed montażem jonistory były rozładowane, najpierw trzeba je naładować. Na początku ustawiłem prąd ładowania na 2 A — tyle zostało po poprzednich testach. Uznałem, że nowy zasilacz może dać więcej, więc zwiększyłem prąd do 8 A, co wyraźnie przyspieszyło ładowanie.
Nie mierzyłem całkowitego czasu ładowania, trwało to mniej więcej 15 minut. Według wskazań płytki temperatura maksymalnie wyniosła 51 stopni, ale raczej nie odpowiada to rzeczywistości.
Gdy napięcie zbliżyło się do ustawionej wartości, prąd zaczął spadać. Pod sam koniec ładowania zmniejszył się do 0,2–0,4 A i przy mniej więcej takiej wartości płytka wyrównała napięcia ogniw.
Na zdjęciu widać, że niemal na początku ładowania różnica wynosiła około 15 mV, ale pod koniec spadła do zera. Oba jonistory są naładowane do 2,5 V.
Później eksperymentowałem i ładowałem je do 5,4 V, ale na tym etapie postanowiłem poprzestać na niższym napięciu.

Wentylator włącza się przy prądzie około 5–6 A i wyłącza pod koniec procesu balansowania.

Pewnie pojawi się pytanie, jak długo trwa przygotowanie urządzenia na początku pracy. Ponieważ zwykle chodzi tylko o doładowanie, w praktyce wszystko odbywa się dość szybko, zwłaszcza po ustawieniu prądu ładowania na 8–10 A. Gdy urządzenie jest wyłączone, jonistory rozładowują się powoli. Na przykład w ciągu dwóch dni w stanie wyłączonym napięcie spadło z 5,4 V do 5,28 V.


Ponieważ podczas pracy może być konieczne dobranie prądu zgrzewania, sprawdziłem, jak płytka potrafi rozładowywać baterię. W tym przypadku jest to raczej funkcja dodatkowa, bo zajmuje się tym balanser. Po prostu przy obniżaniu napięcia zmienia się również próg zadziałania balansera, który działa wtedy jak obciążenie, aż rozładuje baterię do ustawionej wartości.
Ustawiłem 4,5 V, uruchomił się wentylator i płytka zaczęła rozładowywać baterię. W trakcie pojawiła się niewielka nierównowaga, którą pod koniec procesu również skorygowano. Nie mierzyłem prądu rozładowania, ale rozładowanie z 5 V do 4,5 V zajęło półtorej minuty.

Podczas rozładowywania również uruchamia się wentylator, który wyłącza się pod koniec.


Temperatury pracy.
Podczas ładowania prądem 10 A, przy napięciu początkowym 3 V i końcowym 5,4 V, płytka sterująca wyraźnie się nagrzewa. Co ciekawe, głównym źródłem ciepła nie jest przetwornica, jak można by się spodziewać, lecz jeden z tranzystorów balansera, choć to raczej tranzystor przełączający zasilanie jonistorów.
U mnie ten tranzystor nagrzewał się do 80 stopni, a za nim dławik przetwornicy — do około 65–70 stopni. Ładowanie prądem 10 A w takim zakresie jest jednak mało prawdopodobne, tym bardziej że wcześniej sprawdzałem zakres 1–5 V przy prądzie 8 A i ładowanie przebiegło bez problemów.

Początkowo bardziej obawiałem się przegrzania rezystorów balansera podczas ładowania/balansowania, ale okazało się, że właśnie w tym trybie rezystory są prawie zimne (drugie zdjęcie). Tego samego nie można powiedzieć o trybie rozładowania.
Podczas rozładowywania baterii z 5,4 V do 3 V rezystory nagrzały się do 105–110 stopni, dlatego uważam, że mój pomysł z radiatorem nie jest jednak zbędny. Płytka sterująca była przy tym tylko ciepła.


W poprzedniej recenzji narzekałem, że udawało mi się zgrzewać tylko stalowe paski, a z niklowymi były problemy nawet przy maksymalnych ustawieniach i krótkich przewodach. Nie będę tu powtarzać poprzednich testów, ponieważ interesowało mnie zgrzewanie konkretnie niklowych taśm.
Na początku do testów używałem taśm o grubości 0.12-0.15 mm, ale szybko zrozumiałem, że dla tego urządzenia to po prostu zabawka, więc zacząłem eksperymentować z taśmami o grubości 0.2 mm, tym bardziej że do zgrzewania ogniw rzadko stosuje się grubsze.

Na początek okazało się, że urządzenie zgrzewa takie taśmy bez problemu, no, prawie bez problemu — a dokładniej, pojawiły się problemy innego rodzaju.


Próbowałem zgrzewać w różnych trybach. Zwykle wystarcza 20-30 ms, ale jeśli „chciałem więcej”, zwiększałem czas nawet do maksymalnych 70 ms, choć to już spory zapas — w takim trybie na taśmie pojawiają się przebarwienia od temperatury.


Ogólnie bawiłem się, zgrzewając taśmę do jakichś używanych akumulatorów, aż w pewnym momencie poczułem dziwny zapach. Okazało się, że przypadkiem przepaliłem na wylot ujemny styk akumulatora. Na drugim zdjęciu widać nawet mały pęcherzyk cieczy, która zaczęła powoli wydostawać się z akumulatora.
Czyli można uzyskać znacznie więcej, niż potrzeba do zwykłej pracy.


Skoro okazało się, że mocy wystarcza z zapasem, przeszedłem do rozszerzonych testów, czyli mówiąc prościej, zacząłem próbować zgrzewać wszystko, co wpadło mi w ręce.


Blaszka z ocynkowanej stali o grubości 0.65 mm, dołączona do jakiegoś wentylatora.
Zgrzewałem paski taśmy o grubości 0.15 mm i mogę powiedzieć, że urządzenie również tutaj ma zapas prądu. Na zdjęciu widać też próbę zgrzania ze sobą dwóch pasków niklowej taśmy — w tym przypadku trzeba ustawić czas impulsu na około 10 ms i napięcie 5 V.


Grzeje przy tym tak mocno, że ślady widać również po drugiej stronie, ale podczas prób trochę przesadziłem.


To już próba zgrzania stalowej blachy o grubości 0.55 mm z drugą podobną blachą. Niestety urządzenie sobie z tym nie poradziło, ale to już ekstremalny przypadek.
Na zdjęciu widać obie strony blachy. Myślę, że gdybym próbował zgrzewać z obu stron takiej „kanapki”, może nawet by się udało.


Znów niklowa taśma o grubości 0.15 mm, ale tym razem próbowałem zgrzewać ją do masywnego podłoża — w tym przypadku do obcinaczek bocznych. Ten test wypadł świetnie: żeby oderwać taśmę, trzeba było użyć sporej siły, ale ostatecznie zerwała się sama taśma.


A teraz o kilku dziwnych rzeczach, których nie do końca zrozumiałem. W rzeczywistości wszystkie te dziwne zjawiska występowały już wcześniej, ale w tym teście stały się bardziej widoczne.
Chodzi o to, że w wielu testach podczas zgrzewania jeden z dwóch styków nagrzewał się znacznie mocniej. Przykładałem styki, płynął prąd i na krótko jedno miejsce styku rozżarzało się, a drugie nie. Co więcej, prawie zawsze był to ten sam styk, niemal zawsze ujemny.
W pewnym momencie mnie to zainteresowało. Pomyślałem, że chodzi o polaryzację, więc ją zmieniłem, ale ostatecznie zgrzewanie przebiegało tak samo. Ułożyłem przewody wygodniej, zachowując polaryzację, ale po jakimś czasie wszystko znów wróciło do poprzedniego stanu — podczas zgrzewania lepiej nagrzewał się styk ujemny.


W rzeczywistości problem jest jeszcze głębszy. Podczas zgrzewania często zdarzało się, że taśma zgrzewana stykiem ujemnym przywierała do podłoża na dobre. Drugi punkt, połączony z plusem, również przywierał na dobre, ale do elektrody zgrzewającej...
Próbowałem ostrzyć elektrody na różne sposoby — na kształt trapezu i półkuli — ale po 7-10 próbach zgrzewania i tak znów stawały się płaskie. Gdy odrywałem elektrodę, która przywarła do taśmy, na taśmie zostawała miedź.

Szczególnie dobrze widać to na przykładzie niklowej taśmy i kawałka szyny DIN. W tym przypadku elektrody prawie nie przywierały do taśmy, ale wyraźnie widać, że jeden punkt z pary różni się od drugiego.


Niebieskim zaznaczyłem punkty zgrzewania „ujemne”, a czerwonym „dodatnie”. Zgrzewałem je niemal jeden po drugim. Punkty „ujemne” wyszły na piątkę, a „dodatnie” można oderwać ręką, bez żadnego wysiłku.


Trudno mi powiedzieć coś konkretnego o polaryzacji, bo nie mam doświadczenia, a wyszukiwanie w internecie też nie przyniosło konkretnych odpowiedzi. Jeśli chodzi o same elektrody, te dołączone do uchwytu dobrze nadają się do pracy z akumulatorami, ale po przekroczeniu prądu zaczynają się przegrzewać.
Możliwe też, że jakość elektrod ma częściowy związek z problemem ich „przywierania” do taśmy.
Zacząłem szukać informacji, czego w ogóle się używa, i podczas przeglądania Taobao trafiłem na jakieś drogie elektrody. Jedne kosztują 23 dolary za parę (pierwsze i drugie zdjęcie), ale okazuje się, że są też elektrody po 40 dolarów za parę (trzecie zdjęcie)...


W przypadku używanej przeze mnie rękojeści są jednak dostępne znacznie tańsze opcje. Na przykład można kupić zestaw z wieloma wariantami: obrobionymi i nieobrobionymi (jak rozumiem, chodzi o zwężenie końcówki), chińskimi i japońskimi, o długości 100 i 500 mm — link.


Podczas poszukiwań wpadł mi też w oko topnik ułatwiający pracę z taśmą miedzianą, która ostatnio zaczęła się pojawiać. Znajomy zajmujący się akumulatorami właśnie o niej wspominał i narzekał, że jest bardziej „delikatna”.


Już zdążyłem się zniechęcić, ale po jakimś czasie postanowiłem jeszcze poeksperymentować. W internecie spotkałem się z informacją, że lepiej zgrzewać przy większym prądzie i krótszym impulsie. Właściwie właśnie tak próbowałem.
Potem jednak pomyślałem: dlaczego nie spróbować odwrotnie — zmniejszyć prąd, ale wydłużyć impuls? Ustawiłem napięcie 4,0 V i impuls 35 ms. Okazało się, że zgrzewanie wychodzi całkiem dobrze: zgrzewa oba styki, a one się nie przyklejają.
Ustawiłem impuls 10, przerwę 50 i drugi impuls 35. Było jeszcze lepiej, ale gdy podniosłem napięcie do 4,5 V, zgrzewanie nadal wychodziło dobrze, za to styki zaczynały się przyklejać.

Na czerwono — pięć styków, tryb 4,0 V, 1/99/35 ms (później wyjaśnię, skąd taki sprytny zestaw)
Na zielono — cztery styki, 4,0 V, 10/50/35 ms
Na żółto — sześć styków, 4,5 V, 10/50/35 ms.


Zgrzewy wyszły solidne. Taśma się rwała, ale punkty zgrzewania trzymały doskonale.


Zanim przejdę do wniosków i opisu szczegółów urządzenia, chcę odpowiedzieć na pytanie, które na pewno padnie: ile to wszystko ostatecznie kosztuje?
Policzmy.
1. Superkondensatory — $5х2=10
2. Rękojeść z elektrodami do zgrzewania — $13
3. Sterownik — $22.7
4. Płytka tranzystorów z miedzianymi szynami — 5.75
5. Tranzystory — $0.61х12=7.32 (są tańsze opcje)
6. Zasilacz — $10 (używany kosztuje około 5)
7. Przewody i złącze — $10.5
8. Zaciski — około $0.3
9. Obudowa + wyłącznik zasilania + kratka wentylatora — $12
10. Drobne elementy montażowe, przewody i inne drobiazgi — powiedzmy $0.5
Razem, bez kosztów dostawy — $92

Kwestia dostawy jest skomplikowana — zarówno jeśli chodzi o samą cenę, jak i wybór sprzedawców. Najtaniej jest kupić wszystko u jednego sprzedawcy, bo wtedy dostawa na terenie Chin kosztuje mniej, ale czasem coś jest tańsze u innego i trzeba policzyć, co bardziej się opłaca. Tak było na przykład z tranzystorami: u jednego kosztowały 0.61, u drugiego 0.54, ale bardziej opłacało się kupić te po 0.61.
Najbardziej podnosi cenę dostawa superkondensatorów. Są ciężkie, a do wyboru są wersje po 5, ale używane, albo nowe po 6.5. Ja używam używanych.

O szczegółach.
Wyżej wspominałem o kilku kwestiach związanych z ustawianiem czasu impulsu i przerwy. W ostatnim teście ustawiłem tryb 1/99/35.
Chodzi o to, że mikrowyłącznik zadziała zbyt wcześnie, gdy siła docisku jest jeszcze niewielka, a przez „szuranie” styków dochodzi do ich zgrzania. W trakcie prób wyłączyłem tę funkcję i skorzystałem z trybu automatycznego wykrywania docisku styków, z sekundowym opóźnieniem podania prądu. Jest znacznie lepiej: najpierw mocno dociskam, a dopiero potem włącza się prąd zgrzewania.
Potem zrozumiałem, jak można zrobić to jeszcze lepiej. Pierwszy impuls ustawiamy na minimum, potem robimy przerwę, a następnie podajemy pełny impuls. Wtedy pierwszy impuls lekko „łapie” styki, a dopiero kolejny je zgrzewa.

No i oczywiście wnioski.
Sterownik i gotowe urządzenie naprawdę przypadły mi do gustu. Na początku miałem trudności, o których pisałem, ale później okazało się, że winny był brak wprawy i po prostu musiałem przyzwyczaić się do urządzenia. Poza tym polecam mieć zapas końcówek — nie warto na nich oszczędzać.

Co mi się spodobało:
Duży wybór ustawień, można w bardzo szerokim zakresie zmieniać zarówno prąd zgrzewania, jak i czas impulsu. Ponadto można sterować za pomocą mikrowyłącznika, a także korzystać z trybu automatycznego, w którym styki są zwierane po upływie ustawionej przerwy.
Kontroler ma również wydajną ładowarkę, funkcję balansera, możliwość wymuszonego rozładowania superkondensatorów, obsługę akumulatorów oraz możliwość wyłączenia ładowarki.
Sterowanie wentylatorem działa prawidłowo. Podczas pracy nie przeszkadza, bo włącza się rzadko i tylko wtedy, gdy jest potrzebny.
Kupione tranzystory mają deklarowaną rezystancję w stanie włączenia, a solidne złącze również się sprawdziło. Jest wygodne w użyciu i ma wystarczająco dużo styków, nawet do podłączenia podświetlenia.
Teraz prąd zgrzewania jest nawet zbyt duży — do normalnej pracy musiałem użyć napięcia 4-4.5 V zamiast maksymalnych 5.4-5.6 V.

Co mi się nie spodobało:
Płytka mocy z tranzystorami nie ma sterownika. Wprawdzie podczas pracy pozostaje chłodna, ale rozładowywanie bramek przez rezystory 10 kΩ nie wygląda zbyt elegancko.
W menu płytki nie ma możliwości przełączania między trybem z zewnętrznym stykiem a automatycznym. Od razu warto więc zamontować wyłącznik odłączający mikrowyłącznik w uchwycie.
Podczas zgrzewania pojawiały się problemy: jeden styk zgrzewał się prawidłowo, a drugi nie. Okazało się, że prąd zgrzewania był zbyt duży.
Listwy zaciskowe na płytce kontrolera warto wymienić na lepszej jakości.

Ogólnie mogę powiedzieć, że urządzenie zgrzewa i robi to całkiem nieźle.
Można oczywiście powiedzieć, że łatwiej zbudować takie urządzenie na bazie transformatora z kuchenki mikrofalowej, ale opisywane ma co najmniej jedną zaletę: potrzebuje tylko 12 V przy prądzie do 5-6 A. Będzie działać nawet z zasilaczem 12 V 1 A, choć wtedy prąd ładowania nie przekroczy 2 A. Można go więc używać zarówno „w szczerym polu”, zasilając z powerbanku, jak i w samochodzie.

Na razie to wszystko, ale będę dalej eksperymentować.
$22.72 (без учета доставки и остальных компонентов)
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
схема реле времени для точечной сварки, 3, 7y320 коммутация, схема платы точечной сварки o021j, амперкот плата для точечной сварки, как подсоединть плату управления точечной сварка, сварка точечная ионистор плата y7, схемы самодельных контроллеров для точечной сварки, мощные mosfet для точечной сварки, схема китайской точечной сварки, плата для точечной сварки фото отгорели дорожки, контролер для сварки акб красная плата, мосфет с точечной сварки, модуль для управлением спотером, запитать плату для точечной схватки от аккумулятора 24в, 7y320 vs 6y880, ny-yhd01 инструкция, контроллер точечной сварки схема подключения, cpsmc 6y880 схема, cpsmc 7y320 схема, плата управления точечной сварки как подключить, схема контроллера для точечной сварки на транзисторах, 7y320 схема, чем заменить мосфеты в точечной сварки с али, 1

Pytania i odpowiedzi

Jakie ustawienia impulsów oferuje sterownik CPSMC 6Y880?

Pierwszy impuls można ustawić w zakresie 1–35 ms, drugi 0–35 ms, a przerwę między nimi 0–99 ms. Ustawienia są zachowywane po wyłączeniu zasilania.

Jakiego zasilania wymaga sterownik CPSMC 6Y880?

Płytę można zasilać napięciem 12–19 V. Zgrzewarka może pracować także z powerbanku; przy zasilaczu 12 V, 1 A prąd ładowania nie przekracza 2 A.

Jakiego napięcia autor używał do zgrzewania punktowego?

Autorowi do prawidłowej pracy wystarczyło 4–4,5 V, choć maksymalne napięcie baterii wynosiło 5,4–5,6 V. Zauważył, że zbyt duży prąd zgrzewania może sprawić, że jeden styk zgrzeje się prawidłowo, a drugi nie.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Inne urządzenia


Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze1

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. 20 listopada 2020 22:48#1
    Здравствуйте. Собираю себе точечную сварку и возникли некоторые вопросы. Для заряда ионисторов взял 20А понижающий DC-DC . Вы такой обозревали. Питать его буду от народного блока питания на 24V 6A. А вот как организовать подключение DC-DC к ионисторам никак не придумаю. Некоторые через лампочку подключают. Я так точно не хочу делать. Некоторые через диод подают напряжение. Некоторые говорят об обязательном диоде защищающем ключи от выбросов напряжения из за индуктивности проводов. Я думал о ключе на полевике с материнки который будет разрывать питание во время сварки. Как это сделано в 6Y880 ? Или посоветуйте как это сделать более правильно.
    -1

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja