/       /       /    Jednofazowy przekaźnik Wi-Fi eWelink o deklarowanym prądzie 63 A
Wesprzyj projekt na Patreon


Jednofazowy przekaźnik Wi-Fi eWelink o deklarowanym prądzie 63 A

$19.99
Przejdź do sklepu
W poprzednim teście opisałem mocny przekaźnik z możliwością zdalnego sterowania przez Wi-Fi i innymi „bajerami”, ale wspominałem też, że przetestuję jeszcze jeden przekaźnik. Właśnie skończyłem testy i mogę podzielić się wynikami oraz wnioskami.

Przypominam: żeby być na bieżąco z nowymi wpisami na blogu, polecam obserwować mnie na Instagramie. Będę tam publikować powiadomienia o nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta

Na pierwszy rzut oka pewnie wydaje się, że ten przekaźnik różni się od poprzedniego tylko ceną i rozmiarem, ale w rzeczywistości nie do końca tak jest — a właściwie jest zupełnie inaczej. Ale po kolei, zacznę jak zwykle od opakowania i zawartości zestawu.

Tutaj bez zmian: małe pudełko, przekaźnik i instrukcja.


Instrukcja jest po angielsku, ale są w niej ilustracje, więc wszystko jest w zasadzie zrozumiałe. Tak jak poprzednio, interesowały mnie przede wszystkim parametry, a wśród najważniejszych:
Zakres napięcia wejściowego: 120–280 V
Prąd łączeniowy: do 63 A
Pobór mocy: nie więcej niż 3 W


Teraz przyjrzyjmy się samemu przekaźnikowi.


Konstrukcja jest standardowa: montaż na standardowej szynie 35 mm, szerokość jednego modułu. Przy deklarowanym prądzie łączeniowym to zresztą bardzo rzadko spotykane.
Na zdjęciu porównanie z typowymi wyłącznikami nadprądowymi i poprzednim przekaźnikiem. Widać, że wyłączniki są nieco krótsze, a najdłuższy jest przekaźnik z poprzedniego testu.


1. Na przednim panelu umieszczono dwie diody LED: serwisową (połączenie z Wi-Fi, konfiguracja) oraz sygnalizującą aktywność wyjścia.
2. Jak widać na poprzednim zdjęciu, z przekaźnika wystaje jakiś przewód. W tak małej obudowie trudno zmieścić jeszcze pełnoprawny zacisk do podłączenia przewodu neutralnego (choć nie jest to niemożliwe), a ponieważ prąd w tym obwodzie jest niewielki, po prostu wyprowadzono na zewnątrz przewód.
3. Zaciski są całkiem zwyczajne, przeznaczone do przewodów o przekroju do 16 mm². Nie miałem takiego przewodu, ale 6 mm² trzyma się świetnie.
4. Zacisk wyjściowy. Chciałem jednak pokazać nie jego, lecz otwór nieco niżej, wyraźnie przeznaczony na przewód wyprowadzony przez szczeliny w obudowie.
5. Z boku znajduje się instrukcja konfiguracji połączenia, choć niewiele z niej pożytku, bo w rozdzielnicy i tak jej nie widać.
6. Zatrzask nie jest sprężynowy, ma dwa położenia: otwarte i zamknięte.


Znowu wybiegam naprzód i pokazuję aplikację, zanim ją opiszę. Wybaczcie, ale chciałem powiedzieć coś zupełnie innego.
Chodzi o to, że dioda sygnalizująca aktywność wyjścia działa tu prawidłowo: gdy wyjście jest aktywne, świeci na czerwono, a gdy nie jest — gaśnie. Ponadto przy przełączaniu w aplikacji włącza się wibracja, a tło zmienia kolor z ciemnego na biały (wyłączone/włączone). Wygodne rozwiązanie.


Watomierz uruchamia się przy napięciu około 52–53 V, ale czasami może działać niestabilnie.


Wystarczy jednak nieco podnieść napięcie i wszystko działa bez zarzutu. Nie występuje tu problem znany z poprzedniego przekaźnika, który działał, ale nie łączył się z Wi-Fi.
Dokładność pomiaru napięcia jest zasadniczo w porządku, ale trudno ją rzetelnie sprawdzić, bo wyświetlanie danych jest mocno opóźnione.
Przekaźnik działa przy tym ciekawie: jeśli napięcie lub prąd mocno się zmienia, dane są odświeżane szybko, czasem nawet raz na sekundę. Jeśli wahania są niewielkie, aktualizacja może następować raz na pół minuty albo jeszcze rzadziej.


Z pomiarem prądu jest mniej więcej tak samo: trochę gorzej niż w poprzednim przekaźniku, ale ogólnie w porządku.


Spadek napięcia na zaciskach jest mniej więcej taki sam, więc maksymalny prąd długotrwały również ograniczyłbym do około 40 A.


Podobnie jak w przypadku innych urządzeń o dużym zakresie pomiaru prądu, test przeprowadziłem z użyciem transformatora niskonapięciowego i cęgów prądowych.


Tutaj też jest zasadniczo dobrze, choć przez opóźnienie wyświetlania różnica między wskazaniami cęgów i watomierza raz była mniejsza, a raz większa. Cęgi mierzą jednak znacznie szybciej. Na zdjęciu pokazałem wartości średnie.


1. Po zwiększeniu prądu do maksymalnej deklarowanej wartości okazało się jednak, że urządzenie zaczyna „ściemniać”: zamiast podanych 61,5 A wyświetliło tylko 54,39 A.
2. Zmniejszyłem prąd do prawie 50 A — wskazanie jest prawidłowe.
3. Zwiększam do 63 A, żeby sprawdzić ponownie. Nie, teraz pokazuje już tylko 52 A.
4. Empirycznie ustaliłem, że prąd około 55 A jest wyświetlany prawidłowo, a wszystko powyżej tej wartości jest zaniżane.


Jeśli myśleliście, że to już wszystko, to grubo się mylicie. Cały „haczyk” polega na tym, że należało patrzeć nie na prąd, a właściwie nie tylko na prąd.
1. Ustawiam 42 A — wszystko gra, prąd i moc.
2. Zwiększam do 45 A — prąd jest w porządku, ale moc z jakiegoś powodu spadła do 7,7 kW, choć powinna wzrosnąć do 10 kW.
3. Z ciekawości ustawiłem 80 i 90 A — tutaj to już kompletna masakra, zarówno z prądem, jak i z mocą...


Na tym też nie poprzestałem i postanowiłem zamienić fazę z przewodem neutralnym po stronie obciążenia. Podobnie jak w przypadku poprzedniego watomierza, teraz zaczął nieco zawyżać wskazania, ale nie miało to większego znaczenia.
Najważniejsze jest to, że nie wpłynęło to w żaden sposób na błąd pomiaru prądu i mocy, choć próg prawidłowego działania nieco się podniósł i wyniósł około 44 A.
Dodam, że przy obciążeniu powyżej pewnej wartości zarówno prąd, jak i moc są wyświetlane „po pijaku”, tzn. chwilami nie mają bezpośredniego związku z rzeczywistym prądem.



Mógłbym oczywiście powiedzieć, że po prostu „miałem pecha”, ale w opiniach trafił się komentarz, w którym ktoś również skarżył się na problem z pomiarem mocy — u niego było jeszcze gorzej

Zmierzona wartość nie jest dokładna, obliczenia się nie zgadzają: 230 V * 0,58 A = 133,4 W, a urządzenie pokazuje 6,3 W



Sprawdzałem nagrzewanie przy prądzie obciążenia około 60-62 A i nie mam tu żadnych zastrzeżeń.


Przejdźmy do oprogramowania.
Tu sprawa jest prosta: znajdujemy w instrukcji kod QR i przechodzimy na stronę producenta, gdzie można pobrać oprogramowanie. Można też po prostu znaleźć je w sklepie z aplikacjami — efekt będzie ten sam, podobnie jak bardzo niska ocena aplikacji: zaledwie 3,3 punktu.
Następnie logujemy się, rejestrujemy (przez telefon lub e-mail), zgadzamy się z tym, że producent bardzo poważnie traktuje bezpieczeństwo i później rozesłałby nasze dane wszystkim dookoła, po czym przechodzimy do konfiguracji.


Ogólnie wszystko przebiega mniej więcej tak samo jak w przypadku poprzedniego watomierza. Tyle że z jakiegoś powodu połączenie trwało długo, a komunikat o pomyślnym połączeniu pojawił się dokładnie w chwili, gdy odłączyłem zasilanie watomierza. Myślałem, że po prostu wszystko się zawiesiło...

A skoro już o „zawieszaniu się” mowa, jak długo trwa „zimny” start aplikacji — około 15 sekund, podczas gdy ta sama Tuya uruchamia się w 5.


Ustawienia są mniej więcej takie same: timery, harmonogram. Są jednak różnice, na przykład tutaj główne okno ma czarne tło, gdy wyjście jest wyłączone, i białe, gdy jest włączone.

Przeniesiono tu również małe cyferki wskazań mocy, prądu i napięcia. Trzeba jednak uczciwie przyznać, że są nieco większe niż w Tuya/Smart house. Mimo to interfejs nadal jest równie kiepski — nic dziwnego, skoro jedni kopiują od drugich.


Ustawienia są w dużej mierze podobne, ale są też ciekawe wyjątki, na przykład:
1. Wskaźnik aktywności sieci — można wyłączyć diody na panelu, ale z jakiegoś powodu przekaźnik przestaje wtedy reagować na polecenia włączania i wyłączania...
2. Stan po wyłączeniu — najczęściej ustawiam „ostatni”.
3. Opóźnienie wyłączenia — ustawiamy tu czas, po którym przekaźnik zostanie wyłączony. To imitacja przełącznika „bez podtrzymania”, czyli przycisku.


Jest jeszcze kilka innych opcji, ale część z nich będzie dostępna dopiero po opłaceniu subskrypcji.


Oprogramowanie potrafi prowadzić dzienniki, a ponadto pozwala zapisywać dane o zużyciu energii do pliku CSV. Informacje są jednak bardzo skąpe.


Bardziej zainteresowała mnie jednak funkcja zabezpieczenia. Najpierw pojawia się ostrzeżenie, że warto przeczytać instrukcję, a dopiero potem można przejść do ustawień.
Można ustawić limity minimalnej i maksymalnej mocy, a także napięcia i prądu. Na próbę ustawiłem 242 V.


Podajemy napięcie z autotransformatora, wyjście jest aktywne, zwiększamy napięcie do 260 V i po około 1-3 sekundach wyjście zostaje wyłączone. Obniżamy napięcie, ale wyjście nadal pozostaje nieaktywne. Być może gdzieś jest ustawienie, które automatycznie ponownie aktywuje wyjście, ale go nie znalazłem.
Próba wymuszonego włączenia wyjścia nic nie daje — nadal pozostaje nieaktywne, a w dzienniku zapisuje się polecenie włączenia/wyłączenia.


Postanowiłem sprawdzić, co będzie dalej. Zamknąłem aplikację w smartfonie — przekaźnik również prawidłowo się wyłączył. Ucieszony spróbowałem całkowicie wyłączyć Wi-Fi, ale tu spotkało mnie rozczarowanie: w takim przypadku zabezpieczenie nie zadziałało.


Oczywiście chciałem zajrzeć do środka, zwłaszcza po dziwnych wynikach pomiaru prądu i mocy. Niestety nie przewidziano łatwego dostępu, więc rozwiercam tulejki i rozbieram urządzenie w ten sposób.


W środku znajduje się mała płytka i przekaźnik. Z oznaczeń wynika, że jest na 60 A, czyli gdyby przewidziano zapas, wyszedłby przekaźnik na 40-45 A — tyle zresztą maksymalnie wytrzymuje podczas pomiarów.
Zacisk wejściowy jest połączony z przekaźnikiem przewodem, na którym umieszczono przekładnik prądowy. To właśnie najważniejsza różnica w porównaniu z poprzednimi urządzeniami.
Zacisk wyjściowy przekaźnika zaprojektowano tak, by pełnił jednocześnie funkcję zacisku wyjściowego urządzenia.


Aby wyjąć płytkę, trzeba najpierw zdemontować przycisk i światłowody wskaźników. Co więcej, płytka od początku jest krzywo osadzona w obudowie.
Przekładnik prądowy i przekaźnik są podłączone przez złącza — drobiazg, a cieszy.


W górnej części płytki znajduje się układ zasilania. Plus dla producenta za to, że nie zastosował kondensatora gaszącego. Po lewej widać bezpiecznik 1 A.


Na wejściu znajduje się też warystor na 470 V (330 V wartości skutecznej), ale jest pewien problem: nie dość, że kondensator filtrujący ma zaledwie 400 V, to jeszcze warystor podłączono przed bezpiecznikiem. To na wypadek, gdyby kondensator nie zadziałał przy przepięciu...


Na dole znajduje się moduł WiFi i specjalizowany układ CSE7759B, przeznaczony do pomiaru zużycia energii. Co trzeba zrobić, żeby działał nieprawidłowo?


Konstrukcja przekaźnika potrafi zaskoczyć. Jest on bowiem konstrukcyjnie częścią obudowy urządzenia, a właściwie to obudowa urządzenia jest obudową przekaźnika.
W sumie to ciekawe rozwiązanie i moim zdaniem całkiem uzasadnione. Oczywiście ktoś powie: „A jak go teraz naprawić?”. Tak samo jak inne, czyli wcale.

Sam przekaźnik wygląda całkiem porządnie. Myślę, że może przełączać deklarowane 60 A, ale jak pisałem, przy pracy ciągłej raczej 40 A.


Wnioski.
Ogólnie rzecz biorąc, ten przekaźnik jest mocno niejednoznaczny. Na początku naszło mnie silne podejrzenie, że pierwotnie był to model na 40 A, ale producent uznał, że słabo się sprzedaje, więc postanowił zwiększyć deklarowany prąd... zmieniając naklejkę.
Przy deklarowanych 63 A otrzymujemy:
1. przekaźnik na 60 A
2. ale prąd można mierzyć tylko do 50–55 A
3. a jeśli pomiar mocy ma być poprawny, prąd nie może przekraczać 40–42 A

W praktyce jest to urządzenie na prąd do 40 A, a cała reszta to marketing. Ale nawet to nie jest problemem. Brak bezpiecznika przed warystorem może dostarczyć wrażeń w razie jego przebicia, a żeby to naprawić, trzeba rozwiercać tulejki. Krótko mówiąc, masakra.
Poza tym, co trudnego w dodaniu możliwości działania progów zabezpieczeń bez połączenia z chmurą? To od razu znacznie zwiększyłoby funkcjonalność.

Podsumowując, mógłby to być całkiem niezły, kompaktowy przekaźnik na 40 A, gdyby nie marketingowcy, którzy podali prąd 1,5 raza wyższy, i inżynierowie, którzy zapomnieli, że bezpiecznik montuje się przed warystorem, a nie za nim.

Zalety są dwie:
1. cena — moim zdaniem 20 dolarów to całkiem rozsądna kwota
2. wymiary — jedno miejsce w rozdzielnicy zajmuje dwa razy mniej miejsca niż dwa, które zajmuje większość podobnych urządzeń.

Sklep dorzucił kupon BGb51e5f, z którym cena wyniesie 19,99 USD do 18 marca. To już wszystko na dziś. Mam nadzieję, że tekst był przydatny. Jak zwykle chętnie odpowiem na pytania i komentarze.
Ten sam przekaźnik jest dostępny na AliExpress za nieco mniejsze pieniądze — link.
$19.99
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
2, https://www.kirich.blog/obzory/izmeritelnoe/1092-odnofaznoe-wifi-rele-ewelink-s-zayavlennym-tokom-63a, 63a ewelink manual, wifi реле smartmcb макс 63a ном 40а ewelink

Pytania i odpowiedzi

Jaki prąd ciągły autor zaleca dla przekaźnika WiFi eWelink 63 A?

Około 40 A. Autor nie zauważył problemów z nagrzewaniem przy obciążeniu 60–62 A, ale do pracy ciągłej ograniczyłby prąd do około 40 A.

Jak dokładnie przekaźnik eWelink mierzy prąd i moc?

Odczyty prądu są w miarę poprawne do około 50–55 A, a powyżej tej wartości są zaniżane. Aby pomiar mocy był prawidłowy, autor zaleca nie przekraczać około 40–42 A.

Jakie wady wykryto w przekaźniku WiFi eWelink?

Deklarowane 63 A nie idzie w parze z dokładnością pomiarów: powyżej wskazanych progów odczyty prądu i mocy stają się niewiarygodne. Autor zwraca też uwagę na brak bezpiecznika przed warystorem oraz na to, że zabezpieczenie progowe nie działa bez połączenia z chmurą.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Inne urządzenia


Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja