Atorch DL24, niedrogie obciążenie elektroniczne z połączeniem czteroprzewodowym
Wtedy napisano mi, że pojawiła się jeszcze nowsza wersja, która obsługuje połączenie czteroprzewodowe. Pierwszej wersji nie planowałem zamawiać, ale przed drugą nie mogłem się oprzeć i zamówiłem trzy zestawy (zupełnie jak w dowcipie) :)
Zamówiłem, dość szybko dostałem przesyłkę, przy czym nie było wspólnego opakowania — po prostu sklejono taśmą trzy pudełka i tyle.
W środku wszystko jest ułożone naprawdę starannie. Później próbowałem ułożyć to tak samo, ale bez zdjęcia by mi się nie udało.

Zawartość zestawu jest całkiem bogata, choć moim zdaniem niektóre elementy można było pominąć. Obniżyłoby to cenę, a tym samym zwiększyło popularność urządzenia.
1. Płytka obciążenia elektronicznego
2. Zasilacz
3. Dwa komplety przewodów zasilających
4. Płytka adaptera
5. Kabel USB
6. Zewnętrzny czujnik temperatury
7. Pasta termoprzewodząca
8. Plastikowe dystanse
9. Adapter do zasilacza
10. Instrukcje

Jest też nieco droższy wariant, w którym znajduje się uchwyt do akumulatorów, ale przy moich uniwersalnych uchwytach czteroprzewodowych nie był mi potrzebny.

Dane techniczne
Napięcie testowe: 2 ~ 200 V
Prąd roboczy: 0,2 ~ 20 A
Moc rozładowania DL24: do 999 W
W kwestii maksymalnej mocy producent zamieścił ostrzeżenie:
1. Należy dodać tranzystor rozładowujący IRFP260N (150 W)
2. Należy dodać mocny radiator (obsługa 1000 W)
3. Wymagana jest duża zdolność do modyfikacji!
1, 2, 3. W zestawie są trzy instrukcje: jedna ogólna, druga objaśniająca sposoby podłączenia, a trzecia zawierająca zalecenia dotyczące montażu wentylatora.
4, 5. Zasilacz jest bardzo budżetowy i moim zdaniem nie powinno go być w zestawie. We wszystkich testach używałem własnego zasilacza 12 V.
6. Pasta i dystanse — nic nadzwyczajnego.

Ponieważ obciążenie obsługuje połączenie czteroprzewodowe, w zestawie są dwa komplety przewodów zasilających: jedna para o większym przekroju, na oko 2,5–3 mm², i druga, cieńsza. Jest jednak pewien minus — przewody są bardzo sztywne.
Zewnętrzny termistor o rezystancji 10 kΩ oraz kabel USB–microUSB do podłączenia do komputera.

W zestawie jest też płytka adaptera do testowania zasilaczy z wtykiem 5,5 mm lub wtykami USB: miniUSB, microUSB i USB-C. Na płytce znajduje się również dioda LED, choć do dziś nie rozumiem, po co — obecność napięcia można sprawdzić, patrząc na wyświetlacz.

Płytki są identyczne, nawet tranzystory mocy są mniej więcej tak samo wytarte.

W zasadzie ponad połowę powierzchni płytki zajmuje miejsce na radiator, a cała elektronika skupiona jest w dolnej części.
Wyświetlacze są dociśnięte ciasnymi gumkami. Później okazało się, że ich sens jest bliski zeru, bo wyświetlacz dość trudno zdjąć, a od spodu jest przyklejony taśmą dwustronną.

Każda płytka została sprawdzona pod kątem uruchamiania. Dwie działały normalnie, a trzecia z jakiegoś powodu od razu przechodziła do menu. Przyczyna jest banalna: gumka naciskała jeden z przycisków. Uważajcie :)

Skoro już mowa o wyświetlaczu, dodam, że jego jasność nie jest zbyt duża. Sama w sobie jest właściwie wystarczająca, dopóki nie porówna się jej z jakimś innym wyświetlaczem. Być może trzeba będzie pomyśleć, jak zwiększyć jasność podświetlenia, o ile w ogóle jest to możliwe.

Widok całej płytki drukowanej. Wszystkie elementy zamontowano na górze, a pod miejscem na radiator wykonano mnóstwo otworów.

Od spodu jest pusto. Pod tranzystorem znajduje się otwór, przez który można przykręcić go do radiatora — albo radiator do tranzystora. Przy dużych mocach to zdecydowanie się przyda.

Po lewej stronie wyświetlacza znajduje się listwa zaciskowa do podłączenia testowanego urządzenia, a pod nią gniazdo zewnętrznego czujnika temperatury (z jakiegoś powodu opisane jako „jakc” zamiast „jack”). Po prawej są cztery przyciski sterujące i gniazdo microUSB do podłączenia komputera.
Najbardziej nie podoba mi się w tym rozwiązaniu to, że wyświetlacz jest przyklejony — nie zawsze jest to wygodne.

1. Listwa zaciskowa jest porządna, typu „windy”, a nie zwykła zaciskowa
2. Do komunikacji z komputerem służy układ CH340G oraz moduł Bluetooth. Brak izolacji galwanicznej USB. Po prawej znajduje się ciekawie wyglądające złącze, do którego wyprowadzono dodatni styk wejścia oraz ujemny styk za bocznikiem. Można więc podłączyć do niego jakieś obciążenie, a płytka będzie działać jak amperomierz. Obok są cztery diody LED: dwie sygnalizują komunikację przez UART, a dwie pozostałe — komunikację przez Bluetooth.
3. U góry znajduje się gniazdo zasilania i złącze wentylatora, a pośrodku miejsce na złącze innego typu, po prostu połączone równolegle z już zamontowanym. Deklarowany zakres napięcia zasilania to 6-12 V, ale myślę, że po prostu nie zaktualizowano oznaczenia. Na płytce nie ma przetwornicy podwyższającej, dlatego zalecałbym zakres 8-12 V, maksymalnie 8-15 V.
4. Na płytce znajduje się też dioda zabezpieczająca wejście pomiarowe przed odwrotną polaryzacją. Przy okazji: jeśli tranzystor mocy ma być przeniesiony na osobny radiator, diodę również trzeba tam przenieść, ponieważ na płytce powinna być chłodzona przez wentylator. Zadanie ułatwia fakt, że w przypadku popularnych zespołów ze wspólną katodą można zamontować ją na tym samym radiatorze co tranzystor, bez podkładek izolacyjnych.

Prąd jest mierzony za pomocą dwóch równolegle połączonych rezystorów pomiarowych o rezystancji 10 mΩ. Przy prądzie 20 A spadek napięcia wynosi więc 0,1 V, a moc — 2 W. Niepokoi mnie tak duża moc wydzielana na tych rezystorach. Jeśli elementy mocy zostaną przeniesione na zewnętrzny radiator, trzeba będzie pomyśleć o chłodzeniu rezystorów albo o zastąpieniu ich mocniejszymi. Sytuację może jednak ułatwić rozdzielenie stopnia mocy na kilka tranzystorów, ale o tym później.

Na niektórych układach scalonych oznaczenia zostały starte, ale mogę powiedzieć, że po lewej stronie najprawdopodobniej znajduje się przetwornik ADC, a po prawej mikrokontroler.
U góry są dwa wzmacniacze operacyjne LM321. Jeden wzmacnia sygnał z bocznika pomiarowego, a drugi działa jako filtr sygnału PWM sterującego.
Już teraz można powiedzieć, że wszystkie tryby poza CC są realizowane programowo. Miałem nadzieję, że przynajmniej CV będzie działać sprzętowo. Implementacja programowa wymaga dużej szybkości pracy przetwornika ADC i nie zapewnia wysokiej dokładności w trybach dynamicznych.
Do bocznika prowadzą dwie ścieżki. Najpierw pomyślałem, że to połączenie czteroprzewodowe, ale okazało się, że jedna ścieżka prowadzi do wzmacniacza operacyjnego w pętli sprzężenia zwrotnego, a druga do przetwornika ADC, który mierzy prąd.

Tranzystor ma oznaczenie IRFP260. Wygląda na stary, a nawet zakurzony, a jego obudowa nieco różni się od tych sprzedawanych obecnie. Brakuje też typowego miejsca na oznaczenie — zwykle jest ono błyszczące i naniesione laserowo. Z wyglądu przypomina używany element. W komentarzach do produktu pisano, że to podróbka, ale nie będę twierdzić, że tak jest. Moim zdaniem szukanie używanych tranzystorów albo ich podrabianie po to, by montować je w gotowych urządzeniach, byłoby zbyt skomplikowane.

Dobrze, przejdźmy do przeglądu wbudowanego oprogramowania i testów.
Po włączeniu na krótko pojawia się logo producenta, a urządzenie przechodzi do ekranu głównego, na którym wyświetlane są:
1. Tryb pracy i ustawiona wartość
2. Napięcie wejściowe
3. Prąd obciążenia
4. Moc obciążenia
5. Równoważna rezystancja obciążenia
6. Zużyta energia w Wh
7. Zgromadzony ładunek w mAh
8. Czas pracy od wyzerowania licznika oraz temperatura zewnętrznego czujnika temperatury
9. Timer ograniczający czas pracy
10. Próg odcięcia przy minimalnym napięciu: 0,0 oznacza pracę bez ograniczenia, a dalej można ustawić od 0,7 V. Nie da się wybrać wartości z zakresu od 0,0 do 0,7.
11. Temperatura wewnętrznego czujnika temperatury
12. Równoważna rezystancja wewnętrzna źródła
13. Stan obciążenia: włączone/wyłączone.
Przytrzymanie dolnego przycisku uruchamia menu ustawień.
1. Język: chiński/angielski
2. Zerowanie liczników narastających (czas, pojemność, energia)
3. Zerowanie wskazań napięcia i prądu; należy uruchomić bez podłączonych testowanych źródeł.
4. Kalibracja napięcia
5. Kalibracja prądu
6. Jasność w trybie głównym
7. Jasność w trybie czuwania
8. Czas do przejścia w tryb czuwania
9. Korekta wskazań wewnętrznego czujnika temperatury
10. Korekta wskazań zewnętrznego czujnika temperatury
11. Limit maksymalnej mocy; domyślnie ustawiono 185 W, maksymalnie 999 W
12. Przywrócenie ustawień fabrycznych
13. Zapisywanie ustawień i wyjście.
Jeśli chodzi o pierwszą część, to moim zdaniem ekran główny jest mocno przeładowany informacjami. Myślę, że lepiej byłoby zrobić dwa ekrany: z informacjami podstawowymi i dodatkowymi.
Do menu ustawień właściwie nie mam zastrzeżeń. Zresztą nie ma tam za bardzo czego zmieniać, bo większość opcji ustawia się raz, a w praktyce najpewniej będziecie korzystać z resetowania zgromadzonych wyników.

Podobny opis znajduje się na stronie produktu, ale po angielsku

Tryby pracy.
Urządzenie obsługuje cztery tryby i, o ile dobrze rozumiem, sprzętowo działa tylko CC, a pozostałe są realizowane programowo.
Można powiedzieć, że wszystko wygląda całkiem nieźle, przynajmniej na pierwszy rzut oka, ale od razu trafiłem na błąd: tryb CV działa dziwnie i nie ze wszystkimi źródłami współpracuje prawidłowo.
Aby zmienić tryb pracy, przytrzymujemy górny przycisk. Gdy pole trybu zacznie migać, wybieramy tryb przyciskami w lewo/w prawo. Po chwili miganie ustanie; wtedy krótkim naciśnięciem górnego przycisku zmieniamy krok regulacji, a przyciskami w lewo/w prawo ustawiamy wartość.
Muszę przyznać, że sterowanie mi się nie spodobało. Na razie za najwygodniejsze uważam sterowanie w obciążeniu firmy Gandf, ale tam jest enkoder.

Trochę mnie zaskoczyło, że programowo zrealizowano również tryb CV, który można stosunkowo łatwo zaimplementować sprzętowo, podobnie zresztą jak tryb CR, nieco trudniejszy do wykonania sprzętowo. Najtrudniejszy do realizacji sprzętowej jest tryb CP; istnieje nawet osobny układ scalony do tego celu, ale ma swoje „niuanse”.
Czym właściwie są „tryby pracy”?
CC, czyli Constant Current — stabilizacja prądu
CV, czyli Constant Voltage — stabilizacja napięcia; obciążenie nie pozwala, by napięcie przekroczyło ustawioną wartość, zwiększając prąd.
CP (CW), czyli Constant Power — stabilizacja mocy; urządzenie zmienia prąd tak, aby pobierana moc utrzymywała się na ustawionym poziomie.
CR, czyli Constant Resistance — stała rezystancja; prąd obciążenia zmienia się automatycznie w zależności od napięcia wejściowego.

Po zakończeniu testu, na przykład z powodu upływu czasu lub spadku napięcia, wyświetla się ekran z podsumowaniem.
W trybie CV po odłączeniu napięcia wejściowego urządzenie z jakiegoś powodu się nie wyłączało, tylko wyświetlało komunikat UREG, choć teoretycznie powinno się wyłączyć po spadku napięcia poniżej ustawionego progu.

Ponieważ przed testami trzeba zamontować układ chłodzenia, postanowiłem sprawdzić, jak radzą sobie z tym inni. Wśród opinii znalazłem zdjęcie z chłodzeniem od procesora Intela i informację, że świetnie pasuje chłodzenie ze starszych procesorów.

I tu pojawił się problem: w domu znalazłem dwa rodzaje chłodzeń — starsze do socketu 775, które dostałem od kolegi, oraz stosunkowo nowe, do socketu 1155.
Okazało się jednak, że rozstaw punktów mocowania jest inny. Nigdy się nad tym nie zastanawiałem — po prostu montowałem chłodzenie dołączone do procesora i nie zaprzątałem sobie tym głowy.
W „starych” rozstaw wynosi 72 mm, a w „nowych” 75 mm. Oczywiście chciałem zamontować starsze, bo jest większe, ale płytka jest przystosowana do montażu „nowych”, z rozstawem 75 mm. Można oczywiście spróbować je jakoś podgiąć albo spiłować, ale to bardzo niewygodne.
Teoretycznie powinny pasować chłodzenia AMD, ale ze względu na specyfikę mojej pracy jeszcze trudniej znaleźć je w domu — prawie wszystkie komputery, które kiedykolwiek składałem, były oparte na procesorach Intela.

No dobrze, nałożyłem pastę termoprzewodzącą, zamontowałem chłodzenie i spotkało mnie wielkie rozczarowanie: radiator nie sięga tranzystora, brakuje około 2 mm. Jak udało się je zamontować koledze z Polski, pozostało dla mnie zagadką. Zwróćcie uwagę, że Polak użył standardowego mocowania Intela.

Nie chciałem niszczyć „nowego” chłodzenia, tym bardziej że leży w komplecie z procesorem, więc wziąłem stare, wyjąłem plastikowe mocowanie i po prostu przykręciłem je śrubami M3 z podkładkami, bo otwory w mocowaniu są duże.

Wszystko pasowało idealnie, jeśli nie liczyć tego, że płytka trochę się wygięła. Jeśli zamontujecie chłodzenie tak jak pokazałem wyżej, lepiej podłożyć od spodu dodatkową płytkę.
Na próbę podłączyłem urządzenie do jakiejś taniej ładowarki USB i obciążyłem prądem 3 A. Działa świetnie. Przy mocy powyżej 10 W wentylator uruchamia się automatycznie; na krótko startuje też po podaniu zasilania na płytkę.

Zacznę jednak nie od testów, lecz od pokazania problemów z trybem CV. Podłączam urządzenie do regulowanego zasilacza, ustawiam na jego wyjściu 5 V i ograniczenie prądu do 2 A, na obciążeniu ustawiam limit 3 V i uruchamiam. W efekcie zasilacz przez jakiś czas okresowo przełącza się między trybami CC/CV, a potem obciążenie wyświetla komunikat, że napięcie jest zbyt niskie. Jeśli ustawić próg tego napięcia na zero, będzie tak migać bez przerwy.

Widać to było mniej więcej tak

Spróbowałem zmniejszyć prąd z 2 A do 200 mA, ale nic się nie zmieniło. Próbowałem też napięć 10, 20 i 30 V oraz innego zasilacza — praktycznie bez zmian.

Z ekranu obciążenia wynikało, że zwierało ono wejście, a zasilacz odpowiednio obniżał napięcie. Próbowałem też ze zwykłym zasilaczem (zdjęcie powyżej), co jest zupełnie nieprawidłowe, ale w tym przypadku ten tryb działał...

W trybach CC, CR i CP z tym samym zasilaczem wszystko działało bez zarzutu.

Wypróbowałem jedno z dwóch moich obciążeń, które potrafią pracować w trybie CV. Wszystko było w porządku, poza tym, że przez dość dziwne działanie potencjometru nie da się ustawić napięcia poniżej 7–8 V — spada ono do zera.

Przed testami krótkie wyjaśnienie dotyczące trybów pracy i parametrów
Tryb CR pokazano wyżej. Umożliwia ustawienie rezystancji w zakresie 0,01–9999,99 Ω z krokiem 0,01 Ω.
1. Tryb CC. Tu byłem trochę zaskoczony: deklarowano 20 A, ale w rzeczywistości obciążenie pozwala ustawić 30 A z krokiem 0,01 A.
2. Tryb CP, zakres 0,1–999,9 W z krokiem 0,1 W.
3. Tryb CV, zakres 0,1–150 V z krokiem 0,1 V.
4. Przy gwałtownym odłączeniu napięcia obciążenie może czasem nie przejść w tryb automatycznego wyłączenia, również w trybie CC. Przy zwykłym obniżaniu napięcia tego nie zauważyłem, więc testowanie akumulatorów nie powinno sprawiać problemów.
Jak pisałem, trochę zaskoczyło mnie, że obciążenie może pracować przy prądzie do 30 A. To dobrze, ale wiąże się z pewnymi ograniczeniami i dodatkowymi problemami. Po pierwsze, dioda zabezpieczająca: przy prądzie 30 A będzie na niej wydzielać się około 15–20 W, czyli dużo, i w takim trybie po prostu się przegrzeje. Poza tym jest jeszcze bocznik pomiarowy. Przy prądzie 20 A spadek napięcia na nim wynosi 0,1 V, a moc 2 W. Przy 30 A będzie to już 0,15 V i 4,5 W, co dla takich rezystorów jest dużą wartością. Trzeba go więc wymienić na mocniejszy, bo oprócz spadku niezawodności zaczną też pływać parametry.
Po trzecie, ścieżki. Nie sądzę, żeby dobrze zniosły takie prądy, więc trzeba będzie je wzmocnić przewodem.

Dokładność pomiaru napięcia sprawdzałem w zakresie 0,1–50 V. Zdjęcia mają raczej potwierdzać wyniki, ale moim zdaniem dokładność jest naprawdę dobra.

Dokładność ustawiania i pomiaru prądu. Obciążenie elektroniczne ma przetwornik C/A, który zadaje prąd, oraz przetwornik A/C, który go mierzy. Dlatego dokładność jednego wcale nie oznacza dokładności drugiego. Swoją drogą, moje obciążenie Gandf potrafi wprowadzać korektę, czyli po uruchomieniu „dostraja” prąd, jeśli różnica między wartością zadaną a zmierzoną jest duża.
Chyba można się przyczepić tylko do małych prądów, mniej więcej do 100–200 mA, ale przy zakresie do 30 A wynik wygląda bardzo dobrze.
Poniżej ustawiałem kolejno prąd: 10, 20, 50, 100, 200, 500 mA oraz 1, 2 i 5 A.

Nie obyło się też bez małej łyżki dziegciu: przy małych prądach występują wahania, a im mniejszy prąd, tym większe są one w stosunku do ustawionej wartości. Najbardziej widoczne są w zakresie 10–100 mA.

Przy prądach powyżej 100–200 mA prawie zanikają, ale wahania nie są zbyt duże, więc moim zdaniem można je zignorować.

Najwięcej sprawdziłem przy 12 A. Różnica między ustawionym a rzeczywistym prądem wynosiła 0,25–0,3%, co jest świetnym wynikiem jak na urządzenie z tej półki cenowej. Zastosowanie osobnego przetwornika A/C to naprawdę dobre rozwiązanie. Obciążenie pozwala mierzyć prąd od 0,01 do 30 A z rozdzielczością 1 mA (nie mylić z dokładnością pomiaru). Powiedzcie sami, co przeszkodziło producentom zasilaczy (choćby RuiDeng) w zastosowaniu u siebie takiego przetwornika?
Pobór prądu przez stopień mocy w stanie wyłączonym jest bliski zeru, a rezystancja wejściowa toru pomiaru napięcia wynosi około 150 kΩ.

Obciążenie potrafi mierzyć zastępczą rezystancję szeregową źródła. W tym przypadku funkcja nazywa się BatRes, ale moim zdaniem ma niewiele wspólnego z testowaniem akumulatorów (choć nie zupełnie nic). Już wyjaśniam, dlaczego tak uważam.
Przeprowadziłem krótki test:
1. Podłączyłem przewody pomiarowe tak, aby pomiar nie uwzględniał spadku napięcia na przewodach prowadzących do zasilacza. Ustawiłem na wyjściu zasilacza 5 V.
2. Obciążyłem wyjście prądem 10 A. Napięcie na wejściu obciążenia spadło, a urządzenie pokazało łączną rezystancję przewodów i wyjścia zasilacza równą 12 mΩ.
3. Obniżyłem napięcie zasilacza tak, aby na wejściu obciążenia było dokładnie o 1 V mniej niż wcześniej, czyli 4 V. Obciążenie pokazało wtedy rezystancję 100 mΩ. Obliczenia są proste: obciążenie „widzi”, że przy prądzie 10 A napięcie spadło o 1 V. Taki sam wynik byłby, gdyby przewody miały rezystancję 100 mΩ — wszystko się zgadza.
Ale, moi drodzy, akumulator to nie zasilacz. W miarę rozładowywania napięcie będzie spadać, a zmierzona rezystancja odpowiednio rosnąć, ponieważ pomiar odbywa się w sposób ciągły. Co więcej, jeśli zwiększymy napięcie na wyjściu zasilacza, urządzenie pokaże kreski, bo taki wynik nie ma sensu w tym scenariuszu pomiarowym.
Ogólnie rzecz biorąc, funkcja jest przydatna i może się przydać, ale z akumulatorami trzeba postępować tak: podłączyć obciążenie i od razu odczytać wynik. Nawet wtedy dokładność będzie jednak bardzo niska.

Kolejny test przeprowadziłem bardziej z ciekawości. Ustawiłem na wyjściu zasilacza 10 V i obciążyłem go prądem 10 A, czyli obciążenie pobierało około 100 W. Test trwał około 25 minut, a przez ostatnie 10 minut temperatura wskazywana przez obciążenie prawie się nie zmieniała i wynosiła 50 stopni.

Ciepło koncentrowało się w okolicy diody zabezpieczającej i bocznika. Po rozgrzaniu temperatura zespołu diod wynosiła około 80 stopni i po kolejnych 10 minutach pracy prawie się nie zmieniła — urządzenie osiągnęło równowagę cieplną.

Ponieważ wszystko działało prawidłowo, zwiększyłem prąd obciążenia do 13 A, co oznaczało moc strat około 130 W, i zostawiłem układ włączony jeszcze przez jakiś czas.

Temperatura diody zabezpieczającej wzrosła prawie do 100 stopni. Myślę, że jej rzeczywiste maksimum w takim trybie pracy wynosi około 15–16 A.
Wsunąłem kamerę termowizyjną pod radiator. Najwyższa temperatura, jaką udało mi się zmierzyć na obudowie tranzystora, wynosiła 71–72 stopnie, ale dokładność pomiaru jest tu niewielka.
Szczerze mówiąc, byłem trochę zaskoczony — spodziewałem się większego nagrzewania przy takiej mocy, choć na tranzystorze wydzielało się około 120 W.
Ten tryb pracy jest krytyczny. Trzeba pamiętać, że 10 V i 13 A to jedno, a 130 V i 1 A to zupełnie co innego — w tym drugim przypadku tranzystor pracuje w znacznie bardziej krytycznych warunkach.

A teraz przechodzimy do właściwego powodu zamówienia tych płytek. W zapowiedzi pisałem, że płytka pozwala pracować z mocą do 1000 W, ale oczywiście nie da się tego osiągnąć z jednym tranzystorem dołączonym do zestawu. Zaproponowałem tam również sposób modyfikacji. I jak to mówią — powiedziałem, zrobiłem.
Muszę jednak od razu zaznaczyć, że wszystko, co opisuję i pokazuję poniżej, to tylko przykład tego, co można zrobić. Podam też kilka wskazówek. Układ nie jest przy tym ostateczny, bo zależy od tego, co chcecie uzyskać.
Na początek — jak można zwiększyć moc stosunkowo prostymi sposobami.
1. Zastosować mocny tranzystor MOSFET, który może prawidłowo pracować w trybie liniowym. Brzmi dobrze, ale oryginalne tranzystory są bardzo drogie, a moja próba kupienia używanych na Taobao zakończyła się niepowodzeniem — przysłali podróbkę.
Zalety — prosta wymiana pozwala uzyskać moc do 500–600 W przy temperaturze tranzystora wynoszącej 75 stopni.
Wady — cena.
Dla porównania obok znajduje się IRFP250N, którego nie polecałbym obciążać mocą większą niż 50–70 W.

2. Tranzystor bipolarny. Tak, można zastosować coś w rodzaju TK265 i uzyskać sporą moc, ale wiąże się to z pewnymi problemami.
Zalety — duża moc w trybie liniowym, ponieważ dla tranzystorów bipolarnych jest to normalny tryb pracy.
Wady — w przypadku TK265 i podobnych modeli sterowanie jest trudne, ponieważ mają małe wzmocnienie. Nie da się też obciążyć układu niemal do zera z powodu stałego spadku napięcia na złączu kolektor–emiter.
Pierwszy problem można rozwiązać, włączając tranzystor w układzie Darlingtona albo stosując wygodniejszy do tego celu KT827, który ma już taki układ wbudowany. Niestety drugi problem w tym przypadku tylko się pogłębi.
Alternatywą jest rozbudowanie układu sterowania tranzystorem, tak aby można było użyć tego samego TK265 lub jego odpowiedników.

3. Tranzystory IGBT, które w istocie są hybrydami tranzystorów polowych i bipolarnych. Ponieważ od strony „wejścia” IGBT jest tranzystorem polowym, łatwo nim sterować. Jednak od strony „wyjścia” jest bipolarny, co wiąże się z wadą typową dla innych tranzystorów bipolarnych — spadkiem napięcia na złączu kolektor–emiter.
Jeśli jednak nie musicie pracować przy niskich napięciach (rzędu 1,5–2 V), nie ma to większego znaczenia.

Oprócz wszystkich wymienionych problemów jest jeszcze jeden: długotrwałe odprowadzanie dużej mocy jest trudne nawet w przypadku mocnego tranzystora, jeśli jest tylko jeden — po prostu przegrzeje się struktura półprzewodnikowa.
Przejdę teraz do opisu tego, jak uzyskać dużą moc, korzystając z wielu tranzystorów MOSFET o niewielkiej mocy.
Na początek można połączyć tranzystory równolegle — na przykład w stosunkowo prosty sposób.

Trafiłem też na bardziej złożony wariant, ale niestety oba te rozwiązania działają tylko przy niskich napięciach (rzędu 5-10 V). Im wyższe napięcie, tym większy wpływ ma rozrzut parametrów tranzystorów.

Żeby „i wilk był syty, i owca cała”, stosuje się układ równomiernie rozdzielający obciążenie między tranzystory. Takie rozwiązanie zastosowałem w recenzji modułu mocy obciążenia elektronicznego.

Zasada działania jest bardzo prosta, nie będę jej opisywać. Była już o tym mowa w recenzji innego obciążenia elektronicznego.
Ostatecznie wykorzystałem układ modułu mocy z mojego głównego obciążenia, który zmontowałem wiele lat temu. Sprawdził się jako niezawodny — przez 5 lat nie udało mi się go spalić.
Wprowadziłem tylko drobne poprawki i dodałem dzielnik (R14, R15) na wejściu, który w tym przypadku poprawia stabilność działania układu, choć w praktyce wszystko działa również bez niego.
Trzeba jedynie dobrać boczniki pomiarowe tak, żeby się nie przegrzewały, ale też nie miały zbyt małej rezystancji. Należy przy tym uwzględnić zastosowane tranzystory i wymaganą moc. Liczba kanałów jest w zasadzie nieograniczona — ja na przykład używam 8. Poniżej schemat dwóch kanałów.

Szybko narysowałem płytkę w Sprincie, przejechałem po niej żelazkiem i w efekcie mam cztery sztuki, bo planuję je wykorzystać. Jedną od razu zlutowałem na potrzeby testów i uruchomienia.

Na płytce zamontowałem wszystko oprócz pary tranzystorów mocy i kondensatora, który znajduje się po drugiej stronie. Użyłem tranzystorów z serii PSMN.

Przewiduję pytanie: czy da się to zrobić bez trawienia płytek i tym podobnych? Tak. Można na przykład kupić zestaw do złożenia prostego obciążenia elektronicznego, nieco zmodyfikować układ, a dokładniej — nie montować w nim potencjometru. Dodać do niego cztery tranzystory mocy i uzyskać cztery kanały połączone równolegle.

Chodziło o to, żeby zostawić oryginalny bocznik, a tranzystor polowy zastąpić płytką. Dochodzi tylko jeden przewód zasilający płytkę, a pozostałe trzy lutuje się w miejscu podłączenia tranzystora.
Zaletą tego rozwiązania jest to, że dokładność boczników zamontowanych na płytkach nie ma żadnego znaczenia — prąd jest mierzony przez ten sam bocznik co wcześniej. Przekrój przewodów również nie jest szczególnie istotny, bo wszystko zostanie skompensowane. Zalecałbym jednak zamontować płytkę z tranzystorami na płytce obciążenia elektronicznego, a same tranzystory umieścić dalej, na przewodach.
Są też wady, na szczęście niewielkie. Opiszę je poniżej i pokażę, jak sobie z nimi poradzić.

1. Problem polega na tym, że w pokazanym wyżej wariancie, przy podłączeniu przez bocznik płytki obciążenia, zaczyna płynąć prąd pobierany przez płytkę mocy — w tym przypadku 11 mA.
2, 3. Drugi problem: po podaniu napięcia na wejście obciążenia moduł mocy może lekko otworzyć tranzystory i zacznie płynąć niewielki prąd — w tym przypadku 22 mA (11+22=33 mA). Co więcej, prąd ten nie zależy od napięcia wejściowego.

W gruncie rzeczy problem nie jest aż tak poważny, zwłaszcza że nie wpływa w żaden sposób na dokładność ustawiania prądu.
Na przykład test przy prądzie 500 mA i 1 A wypadł tak samo jak wcześniej.

Lepiej jednak zrobić to porządnie, bo prąd pasożytniczy podczas testowania akumulatorów nie wróży nic dobrego.
Problem z prądem pobieranym przez płytkę rozwiązuje się bardzo prosto: wchodzimy do menu i zerujemy amperomierz.
Po podaniu zasilania widzimy już tylko prąd płynący przez lekko otwarte tranzystory.
Jest tu pewien haczyk: można by też wyzerować wskazanie dla drugiego problemu, czyli lekko otwartych tranzystorów, ale tak robić nie należy. Prąd pobierany przez płytkę nie płynie przez obwód testowanego źródła, natomiast prąd płynący przez lekko otwarte tranzystory będzie płynął nadal, nawet po wyzerowaniu wskazania.

Do rozwiązania tego problemu służy w układzie obwód wytwarzający napięcie polaryzacji, ale czasem to nie wystarcza i trzeba zmniejszyć rezystancję rezystorów R2 i/lub R7. Nie bez powodu napisałem „i/lub”, bo problem nie musi występować w obu kanałach. U mnie na przykład dotyczył tylko jednego. Można to ustalić eksperymentalnie albo mierząc napięcie na bocznikach — problem występuje w tym kanale, w którym napięcie jest większe. Musiałem dołożyć równolegle do rezystora 3 MΩ drugi o takiej samej wartości.

W efekcie wszystko działa prawidłowo: w stanie wyłączonym prąd wynosi zero, w trybie pracy nic się nie zmieniło, a ustawiony prąd nadal odpowiada rzeczywistemu.

Niestety pojawiła się niewielka nierównowaga między kanałami. Można ją skorygować, dobierając wspomniane wyżej rezystory, ale różnica jest niewielka, więc po prostu dałem sobie z tym spokój. Można też zmienić obwód drugiego kanału.
Poniżej zdjęcia napięcia na bocznikach przy różnych prądach. Po lewej pierwszy kanał (ten, który regulowałem), po prawej drugi. Całkowity prąd obciążenia wynosi kolejno 200 mA, 1, 5 i 10 A.
Na początku wyraźnie widać, że przez drugi kanał płynie większy prąd, później wartości mniej więcej się wyrównują. W rzeczywistości przy większych wartościach istotny wpływ zaczyna mieć już spadek napięcia na ścieżkach płytki i w punktach podłączenia sond, dlatego niżej powtórzę test w inny sposób.

Na początek sprawdziłem temperaturę tranzystorów bez radiatorów w różnych warunkach pracy:
1. 2 V, 2 A
2. 10 V, 0,4 A
3. 20 V, 0,2 A.
Widać, że wraz ze wzrostem napięcia i spadkiem prądu bardziej nagrzewa się prawy tranzystor, ale w tym trybie nie ma to żadnego znaczenia.

Do dalszych testów zamontowałem tranzystory na radiatorze.

Tutaj warunki pracy są następujące:
1. 5 V, 6 A
2. 20 V, 1,5 A
3. 60 V, 0,5 A.
Niewielka nierównowaga nadal występuje, ale jest już wyraźnie mniejsza. Wraz ze wzrostem prądu obciążenia będzie się zmniejszać, więc można uznać, że wszystko jest w porządku. Mówiąc w dużym uproszczeniu: im bliżej układowi do krytycznych warunków pracy, w których nierównowaga zaczyna mieć znaczenie, tym będzie ona mniejsza.

Tak wygląda podłączenie — wszystko jest zrobione, jak to się mówi, „na słowo honoru”, bo to tylko eksperyment. Właśnie dlatego wartości elementów w układzie nie były właściwie obliczane, tylko dobrane „na oko”. Jak pokazała praktyka, całość działa jednak całkiem nieźle.
Dzielnik napięcia jest w całości zmontowany przestrzennie, bo w urządzeniu, do którego płytki mają być później włożone, prawdopodobnie go nie będzie.

I ostatni eksperyment: praca z dużą mocą. W tym przypadku tylko krótkotrwała, bo chłodzenie jest zdecydowanie za słabe.
Napięcie 38 V, prąd 8 A, moc 304 W.
Podsumowując wszystko, co pokazałem wyżej: płytka działa. Używając kilku płytek, bez problemu można zwiększyć moc do deklarowanych 1000 W. Nie ma przy tym trudności ze zwiększaniem mocy, można użyć niedrogich tranzystorów. Największym problemem jest odprowadzanie ciepła i niedopuszczenie do nagrzania tranzystorów powyżej 100 stopni.
Można po prostu powielić układ, który zbudowałem — w takiej wersji łatwo zamontować go na radiatorach. Można zrobić płytkę na 4–8 kanałów lub więcej; są dostępne czterokanałowe wzmacniacze operacyjne. Warto wtedy wybrać nieco większą wartość boczników niż w moim układzie, na przykład 40–100 mΩ — będzie działać lepiej.
W zależności od maksymalnego prądu obciążenia i przy zastosowaniu zewnętrznego modułu mocy trzeba będzie:
Do 8 A — po prostu podłączyć zewnętrzny moduł mocy.
Do 17–20 A — przenieść diodę zabezpieczającą na ten sam radiator co tranzystory.
Do 30 A — wymienić bocznik pomiarowy na mocniejszy.
Ponadto w każdym wariancie z zewnętrznym modułem trzeba przenieść czujnik temperatury. Można jednak spróbować użyć oryginalnego czujnika z przewodem, jeśli nie planujecie z niego korzystać.

W recenzjach ktoś zamieścił zdjęcie, na którym obciąża urządzenie mocą 300 W przy napięciu 33 V i prądzie 9 A. Szczerze mówiąc, byłem zaskoczony. Tak, część mocy wydziela się na diodzie i przewodach, a na tranzystorze przypada około 290 W, ale to i tak bardzo dużo. W takich warunkach jego żywotność szybko się skończy, ale z drugiej strony świadczy to o całkiem dobrej jakości zastosowanego tranzystora.

Urządzenie można podłączyć zarówno do komputera, jak i do tabletu lub smartfona. W pierwszym przypadku dostępny jest program dla Windows, a w drugim — dla Androida.
Na początek oprogramowanie na komputer. Co można o nim powiedzieć? No cóż, działa.
Można ustawić wartość parametru, ale tylko tego, który jest aktualnie aktywny — nie da się wybrać prądu, napięcia, mocy ani rezystancji. Można włączyć lub wyłączyć urządzenie. I tyle. Nie ma eksportu wykresów ani dostępu do ustawień, a niektóre przyciski wylądowały gdzieś poza interfejsem. Na plus: klawiatura urządzenia nie jest blokowana podczas pracy z programem.

Aplikacja na Androida nie jest dużo lepsza. Najpierw łączymy się przez Bluetooth z urządzeniem o nazwie DL24-BLE, a potem uruchamiamy program i dopiero w nim nawiązujemy połączenie.
Tutaj mamy wspólny wykres prądu, napięcia i mocy.

Wśród wad można wymienić to, że skala pionowa od razu obejmuje zakres do 300 V, więc trzeba ją rozciągać, co jest dość niewygodne. Są też ustawienia, w których można nie wiadomo po co określić koszt energii elektrycznej, a także regulować jasność wyświetlacza obciążenia...

Wnioski.
Ogólnie rzecz biorąc, urządzenie wypada całkiem nieźle: szerokie zakresy prądu, napięcia i mocy, łatwość modyfikacji, wysoka dokładność pomiaru zapewniona przez osobny przetwornik ADC, niezła dokładność ustawiania parametrów i połączenie czteroprzewodowe. Ze względu na ten ostatni punkt polecam właśnie tę wersję, a nie zwykłą, która jest tańsza o 1–2 dolary.
A biorąc pod uwagę, że ta płytka kosztuje zaledwie 20 dolarów, powiedziałbym, że jest świetna, gdyby nie drobne niedoróbki, a największą z nich jest moim zdaniem niemal niedziałający tryb CV. Myślę, że producent mógłby dodać sprzętowy tryb CV, tym bardziej że nie byłoby to zbyt trudne. Przydałby się też tryb autotestu, w którym prąd automatycznie rośnie do ustawionego limitu albo do chwili, gdy napięcie wejściowe spadnie do wartości progowej.
Podsumowując, powiem, że urządzenie jest całkiem niezłe i ma duży potencjał. Świetnie nada się jako baza do zbudowania własnego, mocnego obciążenia. Ma też drobne niedoróbki, które dokładniej pokazałem w recenzji.
Aktualizacja: na prośbę opublikowałem ścieżki w Sprint-Layout w dwóch wariantach: tym, który wykonałem ja, oraz z dzielnikiem sygnału regulacji umieszczonym od razu na płytce. Przy drukowaniu metodą LUT należy wybrać tryb lustrzany.
Na dziś to wszystko. Mam nadzieję, że recenzja była przydatna. Jak zwykle chętnie odpowiem na pytania.
dl24b-xsp16, электронная нагрузка mdl150 обзор, 13, какая диодная сборка применяется в dl24, схема электронной нагрузки dl24, электронная нагрузка atorch dl24 схема принципиальная, разница между atorch dl24 и atorch dl24p, atorch схема электронной нагрузки, схема электронной нагрузки dl24p, atorch dl24 все версии, atorch тестер схема, модуль управления зарядкой для нагрузок atorch, электронная нагрузка dl24 инструкция, atorch dl24 scheme, electronic load atorch dl service manual scheme, atorch dl24mp тестер аккумулятора инструкция, atorch dl24 замер емкости 18650, нагрузка dl24 убрать ограничения 180 вт, датчик уровня dl24-01, электронная нагрузка atorh dl24 инструкция на русском, приложение для нагрузки dl24_spp, atorch dl24m режимы работы cc/cv/cr/cp/brt/pt описание режимов, dl 24p 180w 4-wire, электронная нагрузка atorch dl24 доработка, Atorch dl 24 -p 180dn ghjlf;b
Pytania i odpowiedzi
Jakie parametry deklaruje elektroniczne obciążenie Atorch DL24?
Zakres napięcia testowego wynosi 2–200 V, zakres prądu roboczego 0,2–20 A, a moc rozładowania sięga 999 W. Do pracy z dużą mocą potrzebne są dodatkowy tranzystor i radiator.
Po co Atorch DL24 ma połączenie czteroprzewodowe?
W zestawie są dwie pary przewodów zasilających do takiego podłączenia. Autor poleca tę wersję, droższą od standardowej o 1–2 dolary.
Co autor sądzi o trybie CV w Atorch DL24?
Autor uważa, że tryb niemal nie działa: jest realizowany programowo i jego dokładność w warunkach dynamicznych jest niewystarczająca. Autor chciałby też trybu CV realizowanego sprzętowo oraz automatycznego testu.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Obciążenia elektroniczne
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze96
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.