/       /       /    Klon wzmacniacza DarTZeel dla tych, którzy lubią ciepło
Wesprzyj projekt na Patreon


Klon wzmacniacza DarTZeel dla tych, którzy lubią ciepło

$42.5
Przejdź do sklepu
Kontynuując temat wzmacniaczy, rozpoczęty w recenzji zestawu z układami LM3886, chcę pokazać wariant całkowicie odmienny, czyli bez układów scalonych. Będzie to klon, a dokładniej jeden z klonów dość znanego wzmacniacza firmy Dartzeel.
Poza tym jest ciepły w dosłownym tego słowa znaczeniu, ale o tym w recenzji :)


Na początek kilka słów o samym Dartzeel. To znana firma produkująca głównie wzmacniacze mocy, pozycjonowane jako urządzenia klasy high-end.
Trzeba przyznać, że wyglądają całkiem nieźle, choć są dość specyficzne.


Pod względem konstrukcji również wykonano je całkiem solidnie. Na przykład w tym egzemplarzu są dwa mocne transformatory, pojemne kondensatory połączone ze sobą nie szyną, lecz specjalnymi wkładkami o dużym przekroju, a także duże radiatory.


Nie, to jeszcze nie klon. O ile dobrze rozumiem, to jedna z pierwszych wersji, choć w gruncie rzeczy różnic w stosunku do pokazanej wyżej wersji nie ma aż tak wiele, jak mogłoby się wydawać. Kluczowe jest tu wieloletnie dopracowywanie układu i wartości elementów, aby uzyskać brzmienie, jakiego chciał autor tych konstrukcji. Od razu jednak powiem, że moim zdaniem to raczej uzasadnienie wysokiej ceny tych urządzeń — inaczej trudno byłoby wejść w ten segment rynku.

Tak, tak, znowu podstawki pod kable i ogrzewanie powietrza w pokoju odsłuchowym za pomocą specjalnej płyty z różowym szumem. O ile pierwsza wersja była skierowana do uszu, o tyle kolejne stawiają raczej na wrażenia wzrokowe.


Chińczycy nie byliby jednak sobą, gdyby nie zaczęli klonować tych wzmacniaczy. Niedoświadczona osoba nawet ich z zewnątrz nie odróżni: te same kolory, te same dwa duże czerwone wskaźniki zasilania, a nawet wnętrze jest trochę podobne.

Oczywiście robią to całkiem nieźle, ale mimo wszystko są to klony, jakby nie patrzeć. Nie przeszkadza to jednak w pisaniu o nich takich pięknych artykułów. Jeden z nich niedawno przeczytałem — „zawoalowanie mikrodynamiki z pewną aksamitnością” jest na miejscu.



Pierwsza różnica, po której można odróżnić te wzmacniacze nawet z zewnątrz, to zwykłe, „pozłacane” zaciski głośnikowe w klonie i całkiem porządne w oryginale. Oryginał ma ponadto trzy wejścia: koncentryczne, zbalansowane i Zeel input o impedancji 50 Ω, podczas gdy klon ma tylko zwykłe wejście koncentryczne.


Ponieważ mówimy jednak o recenzji wzmacniaczy, skupimy się właśnie na nich. Na początek zobaczmy, jak wyglądają oryginały.
U góry sam wzmacniacz, na dole układ zasilania. Sądząc po zdjęciach, zasilanie wzmacniacza jest stabilizowane, choć mogę się mylić.


Zbliżenie wzmacniacza. Tak, to taki maluch. W gruncie rzeczy to właśnie on odpowiada za brzmienie. Oczywiście dużą rolę odgrywają też transformatory, stabilizatory i kondensatory filtrujące zasilanie, ale moim zdaniem najważniejszy jest jednak sam wzmacniacz.
Pokazane wyżej wzmacniacze pracują w układzie „dual mono”, czyli w jednej obudowie znajdują się dwa niezależne kanały, które łączy tylko wspólny przycisk zasilania.


A oto chiński klon pokazanej wyżej płytki wzmacniacza. Przy dokładniejszym oglądzie widać, że są zmontowane niemal identycznie, a różnice dotyczą głównie typów zastosowanych elementów. W praktyce wzięto oryginał i po prostu go skopiowano, zastępując elementy tańszymi.


Wygląda jednak na to, że później kopiści się rozpędzili i zaczęli produkować mocniejszą wersję, która ma na wyjściu nie dwa, lecz cztery tranzystory połączone parami. Nawet tutaj widać, że w gruncie rzeczy to wciąż ta sama pierwotna płytka, tylko z kilkoma drobnymi modyfikacjami.


Później zaczęła się już raczej improwizacja. Zmodernizowana płytka wyraźnie różni się wyglądem i konstrukcją. Na przykład tranzystory ustawiono w jednym rzędzie, aby można było zamontować płytkę prostopadle do radiatora; wcześniej można ją było zamontować tylko równolegle. Ponadto na płytce umieszczono układ zabezpieczenia głośników, a dwa tranzystory zamontowano na własnych, niewielkich radiatorach. Sama topologia układu pozostała przy tym dokładnie taka sama jak w poprzednich wersjach płytek.


Dzisiaj przyjrzę się rozszerzonej wersji zmodernizowanej płytki. Ma ona nową płytkę, podwójne tranzystory wyjściowe, układ zabezpieczenia, a także dodatkowe kondensatory filtrujące zasilanie.

Zestaw zamówiłem na Taobao, link znajduje się wyżej. Jest sprzedawany wyłącznie w komplecie, a podana cena dotyczy pary.
Każda płytka była osobno owinięta miękką taśmą. Według informacji od pośrednika łączna masa zestawu wynosi 561 gramów.


Każda płytka jest dodatkowo owinięta folią termokurczliwą. I tak, to gotowy produkt, a nie zestaw do samodzielnego montażu, choć moim zdaniem zestaw byłby ciekawszy.


Widok całego zestawu, w którego skład wchodzą dwie płytki wzmacniaczy i dwie torebki z elementami montażowymi.


Najpierw pomyślałem: nieźle, dali z zapasem. Potem jednak okazało się, że w drugiej torebce jest mniej elementów, ale i tak łącznie jest ich trochę więcej, niż potrzeba: po 5 izolatorów na płytkę zamiast 4, a śrub 19 zamiast 18.


Płytki zaprojektowano lustrzanie. Wzmacniacz tranzystorowy łatwiej tak zaprojektować niż taki, w którym są układy scalone.

Parametry ze strony produktu:
Wymiary płytek: 145х92mm
Zasilanie: +/- 35-55 V prądem stałym dla stopnia mocy oraz 12-15 V prądem przemiennym dla obwodu pomocniczego.
Moc wyjściowa: 2 х 200 W
Impedancja obciążenia: 4-8 Ω.



Można je zamontować tak jak pokazano wyżej, w jednym rzędzie, albo równolegle do siebie, jeśli obudowa ma radiatory po bokach.


Ta zasada nie jest nowa i od dawna stosuje się ją przy projektowaniu podobnych układów. Moim zdaniem w przypadku budowy osobnych monobloków, takich jak ten pokazany niżej, to jednak zbędne, bo bardziej skomplikowane prowadzenie ścieżek da gorszy efekt niż zastosowanie identycznych płytek.


Płytki oznaczono odpowiednio jako lewą i prawą, choć oczywiście to umowne — nic nie stoi na przeszkodzie, żeby podłączyć je odwrotnie.


Płytka prawego kanału


I lewego.


Ogólna jakość montażu jest przeciętna, niektóre elementy są krzywo. Przy samodzielnym montażu można zrobić to staranniej — dlatego właśnie lubię zestawy do samodzielnego montażu.


Na jednym z krótszych boków płytki umieszczono złącza wejściowe, zasilanie układu zabezpieczenia głośników oraz listwę zaciskową do zasilania samego wzmacniacza.
Uwaga! W przeciwieństwie do wzmacniacza opartego na LM3886, który pokazywałem wcześniej, tutaj zasilanie jest prądem stałym. Na płytce nie ma mostka prostowniczego, choć są niewielkie kondensatory filtrujące. Warto o tym pamiętać.


Wyjście do głośników zrealizowano w postaci pól lutowniczych na płytce. Zakłada się, że płytka będzie zamontowana w obudowie, a przewody od zacisków zostaną przylutowane bezpośrednio do niej. Całkiem logiczne rozwiązanie.


W obwodzie zasilania, na każdej szynie, znajduje się para kondensatorów 390 µF 100 V. Na płytce opisano je jako 470 µF — różnica nie jest duża, ale jednak jest.
Na wejściu znajduje się kondensator 2.2 µF 160 V firmy Wima, a przynajmniej tak podano. Przy takiej cenie zestawu czemu nie, tym bardziej że w całym zestawie są tylko dwa.


Część wejściowa wzmacniacza. Znajduje się tu również jedyny element regulacyjny, służący do ustawienia napięcia stałego na wyjściu wzmacniacza na zero.
Dość nietypowe rozwiązanie układowe. O ile dobrze rozumiem, cały wzmacniacz jest wzmacniaczem prądu stałego, a tranzystory pracują przy dość dużym prądzie spoczynkowym, więc już od trzeciego stopnia są całkiem mocne.


Tranzystory czwartego stopnia umieszczono na niewielkich radiatorach — obudowa TO-220 nie wystarcza już do rozproszenia wydzielanej przez nie mocy.


Ciepło z przedostatniego stopnia jest już odprowadzane do wspólnego radiatora. Wszystkie tranzystory trzeba też odizolować, dlatego w zestawie znalazło się osiem podkładek termicznych.
>

Na wyjściu pracują pary 2SC5200 i 2SA1943. Nie będę twierdził, że to oryginały. Chciałem porównać ich budowę wewnętrzną z egzemplarzami kupionymi w sklepie stacjonarnym, ale nie udało mi się znaleźć sztuk, co do których miałbym pewność, że są oryginalne.
W obwodzie każdego tranzystora wyjściowego znajduje się rezystor 0.22 Ω.


Nie, jednak nie obyło się tu bez układów scalonych. W obwodzie zabezpieczenia głośników zastosowano C1237HA, a po lewej znajduje się stabilizator 12 V zasilający układ i przekaźnik. Przekaźnik oczywiście na 12 V, najzwyklejszy.


Płytki pokryto czarną, nieprzezroczystą soldermaską, więc ścieżki można obejrzeć tylko orientacyjnie. Mimo to układ ścieżek nie jest całkiem lustrzany: na spodzie jednej z płytek biegnie wyraźnie ścieżka prądowa, której nie ma na drugiej.


Elementy montowane na radiatorze przylutowano na całej długości wyprowadzeń, co jest bardzo wygodne. Luty są całkiem porządne, nie widać żadnych ewidentnych wpadek. Widać nawet, że płytki próbowano umyć, ale zostały ślady palców, więc dla pewności umyłbym je jeszcze raz, choćby dla estetyki.



Nie znalazłem schematu stopnia wzmacniającego dokładnie tej wersji, którą tu omawiam, ale znalazłem dwa najbardziej podobne. Myślę, że jeśli są jakieś różnice, to dotyczą najwyżej typów zastosowanych tranzystorów.


A jednak — jest przynajmniej jedna różnica w wartości elementu: chodzi o rezystor regulacji zera. Na schematach ma 50 kΩ, a w omawianym egzemplarzu 10 kΩ. Mogę jednak powiedzieć, że być może to nawet lepsze rozwiązanie.


Kilka słów o radiatorach, których planowałem użyć do tych wzmacniaczy. Ostatnio pisałem, że mój radiator testowy jest za mały do wzmacniacza, a poza tym rozważałem wykorzystanie obudowy wzmacniacza Romantika (później pokażę, jak to sobie zaplanowałem). Dlatego zamówiłem parę radiatorów nieco solidniejszych od poprzedniego chińskiego „malucha”.
Radiatory zamawiałem tutaj, kosztują około 3–3,5 dolara za sztukę.


Zainteresował mnie nieco nietypowy kształt żeber, który według założeń ma zwiększać skuteczność chłodzenia.
Wymiary radiatora: długość 190 mm, szerokość 60 mm, wysokość żeber wewnętrznych 28 mm, zewnętrznych 30 mm, grubość podstawy 5 mm.
Standardowo są dostępne w szerokościach będących wielokrotnością 50 mm, ale moja obudowa pozwalała na szerokość 60 mm, więc poprosiłem o wykonanie właśnie takiej.


Żeby nie przeciążać recenzji, dalszy opis radiatorów umieszczę pod spoilerem.


Radiatory zostały więc oznaczone, nawiercone i nagwintowane. Elementy mocy na płytce, choć z zewnątrz wyglądają identycznie, w rzeczywistości nieco się różnią, dlatego każdy radiator trzeba było oznaczyć osobno, a potem odpowiednio opisać jako L i R.


Nie użyłem oryginalnych podkładek z kilku powodów:
1. Niezbyt mi się podobają.
2. Tranzystory w obudowach TO-220 są umieszczone zbyt blisko siebie, przez co podkładki zachodzą na siebie.
3. Mika wydaje mi się lepszym materiałem izolacyjnym. Pewnie ceramika byłaby lepsza, ale mam to, co mam.

Po jednym z projektów zostało mi sporo pasków miki, więc postanowiłem nie robić osobnej podkładki dla każdego elementu, tylko połączyć je w grupy. Po oznaczeniu i nawierceniu miki rozwarstwiłem ją, żeby uzyskać mniejszą grubość — na szczęście nie jest to trudne. Na dole po prawej widać już rozwarstwione kawałki. A potem już tylko pasta KPT-8, śrubokręt i oryginalne śruby.


W efekcie mam takiego pięknisia do testów.


Na razie nie mogę zasilić jednocześnie dwóch kanałów, więc eksperymentowałem z jednym. Zasilanie stopnia mocy pochodziło z transformatora TPP270; uzwojenia wtórne połączono szeregowo z odczepem środkowym, a uzwojenia pierwotne skonfigurowano na 214 V (100+100+7+7). Filtr zasilania: 2 × 10000 µF. Napięcie na kondensatorach bez sygnału na wejściu wzmacniacza wynosiło około 33 V na każdej szynie.
Zasilanie pomocnicze pochodziło z TPP 224, ale nie ma ono żadnego wpływu na dźwięk — zasila układ zabezpieczeń.

Dla tego modelu wzmacniacza podano zakres napięcia zasilania ±35–55 V, ale od początku był on projektowany z myślą o mocy wyjściowej do 200 W. Dla oryginalnej wersji z jedną parą tranzystorów podano:
100 watts RMS @ 8 (Hi) and 2 (Lo) Ohms
160 watts RMS @ 4 (Hi) and 1 (Lo) Ohms

Taka moc nie była mi potrzebna — przy moich kolumienkach o mocy 20–30 W — więc uznałem, że zasilanie około 35–36 V w zupełności wystarczy. Do testów wybrałem zatem najbliższe tej wartości napięcie.

Poza tym moje kolumny mają impedancję 4 (3,5) Ω, a 45–55 V byłoby mi zupełnie niepotrzebne i tylko zwiększałoby nagrzewanie wzmacniacza. Inny użytkownik informował jednak, że podobne wzmacniacze działają niestabilnie przy obniżonym napięciu zasilania (25–27 V).


Kilka testów. Na początek o tym, dlaczego wzmacniacz jest ciepły — i to bez cudzysłowu.
To zdjęcie termowizyjne wzmacniacza po około 20–30 minutach pracy bez obciążenia. Najwyższą temperaturę, około 90–95 stopni, mają tranzystory zamontowane na osobnych radiatorach. Potem włączyłem dźwięk z dość niewielką mocą (w stosunku do mocy wyjściowej wzmacniacza) i tranzystory wyjściowe miały około 60 stopni, a stopień sterujący — prawie 90. Radiator był gorący jak piec, nie dało się go utrzymać w rękach, co świadczy o dobrym odprowadzaniu ciepła.


Zupełnie zapomniałem napisać, że wzmacniacz wymaga ustawienia zera na wyjściu. Początkowo napięcie wynosiło około -0,25 V. W miarę nagrzewania nadal się zmienia, dlatego regulację najlepiej przeprowadzić po ustabilizowaniu temperatury.
Tak, chodzi o to samo wygrzewanie, które audiofile mylą z wygrzewaniem kabli mającym poprawić brzmienie. W rzeczywistości wygrzewanie to znana praktyka w przypadku aparatury pomiarowej, ale tutaj wynika z niedoskonałości układu.
Nawet w danych oryginalnego urządzenia podano:
DC voltage output drift:
Version A: < ±590 mV max.
Version B : < ±10 mV max.

No nieźle, w wersji A napięcie na wyjściu może pływać o prawie 0,6 V...

Co więcej, wszystko to zależy od temperatury, napięcia zasilania itp. Fragment instrukcji (dzięki, Wooferman):
If your AC mains voltage is stable, and your listening room is at standard temperature, we recommend removing the compensation by putting the jumper to off. In doing so, you will fully benefit from the very philosophy of the NHB-108 model one, which is to refuse any compensation or global negative feedback which could impair the sound. Most users have reported to us that this setting has the best sound.

Tłumaczenie z Google
Jeśli napięcie sieci AC jest stabilne, a temperatura w pomieszczeniu odsłuchowym jest standardowa, zalecamy wyłączenie kompensacji przez ustawienie zworki w pozycji off. Dzięki temu w pełni skorzystasz z samej filozofii modelu NHB-108, która polega na odrzuceniu wszelkiej kompensacji i globalnego ujemnego sprzężenia zwrotnego, mogących pogorszyć dźwięk. Większość użytkowników poinformowała nas, że to ustawienie zapewnia najlepsze brzmienie.


Zainteresowało mnie jednak, ile wzmacniacz pobiera w stanie spoczynku. Wzmacniacz niesymetryczny pobierał początkowo 412/357 mA. Po odłączeniu obciążenia albo ustawieniu dokładnie zera na wyjściu można sprawdzić pobór samego wzmacniacza — wynosi on 382 mA na szynę, czyli prawie 400. Przypomnę, że testy przeprowadzano przy minimalnym napięciu zasilania, a mimo to moc strat wyniosła około 26 W na kanał. Nawet jeśli prąd nie będzie rósł wraz ze wzrostem napięcia, to przy standardowych 50-55 V otrzymamy około 40-45 W na kanał, czyli blisko 100 W dla całego wzmacniacza!

Na razie planuję nieco zmniejszyć prąd spoczynkowy, usuwając jedną parę tranzystorów wyjściowych, bo nie potrzebuję takiej mocy. Poza tym autor oryginalnego wzmacniacza odpowiedział kiedyś na pytanie o równoległe tranzystory wyjściowe, że ze względu na różne charakterystyki mają różny czas włączania i rozmazują dźwięk.
Teoretycznie ma rację, ale moim zdaniem:
1. Uzyskanie takiego efektu w układzie liniowym jest bardzo trudne
2. Jeszcze trudniej usłyszeć rezultat tego efektu.



Wiadomo, że bardzo trudno opisać dźwięk wzmacniacza słowami, dlatego dalej będą już zwykłe testy.
Najpierw sinusoida 1 kHz. Napięcie zasilania bez sygnału wynosiło około 32-33 V.
1. Obciążenie 3.3 Ω, amplituda przed obcinaniem, napięcie wyjściowe 12 V, napięcie wejściowe (stałe) 23 V, obliczona moc wyjściowa — 43 W
2. Obciążenie 3.3 Ω, początek obcinania, napięcie wyjściowe nadal 12 V, napięcie wejściowe (stałe) 23 V, obliczona moc wyjściowa — 43 W. Najpierw obcinana jest górna połówka, a przy dalszym zwiększaniu napięcia wejściowego obcinane są obie połówki.
3. Obciążenie 5 Ω, amplituda przed obcinaniem, napięcie wyjściowe 15 V, napięcie wejściowe (stałe) 25 V, obliczona moc wyjściowa — 45 W
4. Obciążenie 10 Ω, amplituda przed obcinaniem, napięcie wyjściowe 17,5 V, napięcie wejściowe (stałe) 28 V, obliczona moc wyjściowa — 30 W

Widać, jak pod obciążeniem spada napięcie wejściowe. Użyty transformator miał moc około 60 W, więc jeśli chcecie uzyskać przyzwoitą moc wyjściową, trzeba będzie wydać pieniądze na transformator o mocy co najmniej 150-200 W na kanał. No i radiatory, mniej więcej takie jak na pierwszych zdjęciach.


Teraz przebieg prostokątny — test, którego nie zaliczył wzmacniacz na 3886. Tutaj wszystko jest doskonale, częściowo dzięki topologii samych stopni wzmacniających, a częściowo dlatego, że na wyjściu wzmacniacza nie ma żadnych dodatkowych obwodów RLC.

Przy okazji, można znaleźć wzmianki o tym wzmacniaczu i jego wyjściu: popularna wersja darTZeel NHB-108 (oryginał) ma trzy rewizje, a dwie pierwsze miały tendencję do uszkadzania się przy włączaniu bez obciążenia....
8.1.2. Do not power ON the darTZeel NHB-108 model one when no loudspeaker is hooked to the Speaker Terminals (6). In such a case the internal fuses could be blown by the Crowbar circuit, especially if the DC compensation offset has been disabled.

Tłumaczenie Google
8.1.2. Nie włączaj modelu darTZeel NHB-108, jeśli do zacisków głośnikowych (6) nie jest podłączony głośnik. W takim przypadku wewnętrzne bezpieczniki mogą zostać przepalone przez układ Crowbar, zwłaszcza jeśli kompensacja składowej stałej została wyłączona.

Sprawdzałem tutaj ten tryb — wszystko działa, choć sprawdziłem go przypadkiem, bo nie wiedziałem o tak dziwacznym błędzie.

1. Obciążenie 3,3 Ω
2. Obciążenie 3,3 Ω przed zadziałaniem zabezpieczenia.
3. Obciążenie 5 Ω
4. 10 Ω


Teraz RMAA.
Ostatnim razem pisałem, że do testów lepiej byłoby użyć nie zintegrowanej karty dźwiękowej, lecz Creative Live, którą również mam. Pamiętając o tym, w końcu wyciągnąłem z balkonu stary komputer, który stał tam przez parę lat, i go uruchomiłem. Na szczęście wszystko było już zainstalowane, trzeba było tylko doinstalować samo RMAA.
W środku ma taką kartę dźwiękową.


Służyła mi przez co najmniej 15 lat. Początkowo kupiłem ją w Niksie, a później została wysłana do nas i odsprzedana przez inną firmę.


Ale wyniki testów wprawiły mnie w kompletne osłupienie.
Wyłączyłem wszystkie efekty EAX, ustawiłem barwę dźwięku i balans na zero, próbowałem nawet użyć ASIO, ale po jego włączeniu nie było możliwości skonfigurowania wejścia i wyjścia, a przy próbie uruchomienia RMAA program się wysypywał.
Najpierw liczby.


Ale spójrzcie na charakterystykę częstotliwościową — jak to możliwe?


Poświęciłem chyba pół dnia na różne eksperymenty, po czym postanowiłem sprawdzić wszystko na komputerze, którego używam obecnie, a stary odstawiłem z powrotem na balkon.
Ale i tu czekała mnie niespodzianka. Nie wiem, jak to możliwe, ale bezpośrednie połączenie wejścia z wyjściem dało taki wynik.
Oprócz nierówności na końcu wykres zaczyna się od mocnego spadku w zakresie niskich częstotliwości.


Wygląda na to, że podczas poprzednich eksperymentów trochę uszkodziłem wejście karty dźwiękowej. Musiałem znowu przynieść z balkonu stary komputer, zainstalować sterowniki do jego zintegrowanej karty dźwiękowej i przeprowadzić testy na nim. Próby wykorzystania czegoś z mini PC nic nie dały — mają tylko jedno gniazdo, a próba użycia konwertera HDMI-VGA jako źródła sygnału również zakończyła się fiaskiem.

Co ciekawe, falujące wahania charakterystyki w zakresie wysokich częstotliwości są mniej więcej takie same jak w mojej karcie dźwiękowej, również produkcji Realtek, ale w zakresie niskich częstotliwości wszystko wygląda znacznie lepiej.


Wyniki RMAA uzyskane z kartą Realtek i opisywanym wzmacniaczem. Swoją drogą, ciekawe, czy RMAA umożliwia wykonywanie pomiarów względnych, żeby skompensować niedoskonałości kart dźwiękowych?


Wykres charakterystyki częstotliwościowej powtarza wykres bezpośredniego połączenia wejścia z wyjściem, ale ponieważ jest nieco przesunięty, może się wydawać, że w zakresie niskich częstotliwości jest tu równiejszy. Tak nie jest — wykresy są identyczne.


Zanim przejdę do wniosków, kilka słów o tym, co właściwie planowałem zbudować i dlaczego.
Przez jakiś czas chodził mi po głowie projekt w stylu starego, dobrego Odysseya 010, ale ze względu na duże nagrzewanie ten pomysł można od razu skreślić — nie chcę montować wentylatora.


Drugi wariant to rozmieszczenie wzmacniaczy tak, jak pokazano na zdjęciu, z pozostawieniem między nimi niewielkiej przestrzeni. Chciałbym przy tym zbudować pełną wersję dual mono, czyli całkowicie rozdzielić kanały wzmacniacza i zapewnić im osobne transformatory do zasilania głównego i pomocniczego oraz własne baterie kondensatorów (dużo kondensatorów 470 µF 40 V — na szczęście mam ich pod dostatkiem). Cała konstrukcja byłaby też całkowicie symetryczna. Chciałbym jednak umieścić na środku obudowy zwykły „analogowy” regulator głośności i tylko jeden przycisk — zasilania. Masy wzmacniaczy byłyby połączone po stronie źródła. Idealnie byłoby rozdzielić również DAC, ale to już trudniejsze, choć wykonalne.
W ten sposób chcę od razu rozwiązać problem ze znalezieniem punktu połączenia mas kanałów, a tym samym pozbyć się przydźwięków i zakłóceń spowodowanych jego niewłaściwym umiejscowieniem.

Na razie jednak życie zweryfikowało te plany. Jeśli demontaż jednej pary tranzystorów zmniejszy moc strat, to myślę, że można kontynuować w tym kierunku. Na razie jest po prostu za gorąco.


Wideo z recenzją


A teraz wnioski.
Wzmacniacz gra i to dobrze — nie mam mu nic do zarzucenia. Oczywiście nie mówimy tu o klasie HighEnd, ale gra całkiem nieźle.
Ma jednak również wady:
1. Mocno się nagrzewa
2. Zero na wyjściu pływa
3. Potrzebna jest większa pojemność kondensatorów filtra.

Do ostatniego punktu odniosę się osobno. W recenzji wzmacniacza na 3886 pisałem, że trochę szumi. Tutaj nie usłyszałem żadnego szumu. Jest za to niewielki przydźwięk 100 Hz. Jeśli użyć tylko oryginalnych kondensatorów z płytek (sprawdzałem to), przydźwięk jest wyraźny. Z kondensatorami 10000 µF prawie zanika, ale nadal pozostaje — jeśli przyłożyć ucho do samego głośnika niskotonowego, słychać go.
To wszystko wady uproszczonej konstrukcji układu (tak mi się wydaje), dlatego w efekcie potrzebne są baaardzo duże kondensatory albo stabilizator w zasilaniu stopnia mocy.
A tak przy okazji, zupełnie zapomniałem o jeszcze jednej możliwej przyczynie przydźwięku. W pobliżu gniazda wejściowego znajduje się złącze zasilania przekaźnika zabezpieczającego. Ścieżki od niego biegną przez całą płytkę, wzdłuż jej krawędzi, i mogą bez problemu powodować zakłócenia. Trzeba będzie spróbować to przerobić.

Jest też jeszcze jeden dziwny efekt. Podczas testów ze zintegrowaną kartą dźwiękową starego komputera pojawiło się samowzbudzenie, nawet bez sygnału. Przy obracaniu regulatora głośności, po przekroczeniu pewnego położenia, napięcie wejściowe gwałtownie spadało (rósł pobór prądu), a jeden z rezystorów na płytce zaczynał się potwornie nagrzewać. W pozostałych testach, nawet przy maksymalnych poziomach, nic takiego się nie działo.
Myślę, że winne jest kiepskie prowadzenie ścieżek na karcie dźwiękowej i rozmieszczenie złączy w komputerze, ale fakt pozostaje faktem.

I jeszcze kilka słów o tym, co w ogóle o tym wszystkim myślę.
Na początek konstrukcja układu i te wszystkie aksamitne wysokie tony, przejrzysta średnica i mocny bas. To wszystko subiektywne odczucia, na które nakładają się wady konstrukcji układu. Rzecz w tym, że prawidłowo zaprojektowane urządzenie jest niemal niewrażliwe na dobór komponentów — wiele rzeczy można skompensować na poziomie układu. Proste układy, takie jak ten pokazany w recenzji albo jeszcze prostszy wariant Johna Linsleya-Hooda, są właśnie przez swoją prostotę bardzo wrażliwe zarówno na zasilanie, jak i na jakość oraz parametry komponentów. W efekcie dobór komponentów wpływa na dźwięk mniej więcej tak, jak różne gatunki drewna wpływają na brzmienie instrumentów akustycznych. Często właśnie to zalicza się do High-Endu. Samo twierdzenie, że komponenty są dobierane ręcznie, i inne tego typu zalety to w rzeczywistości głównie marketing. To, że bez tego wzmacniacz rzeczywiście będzie działał gorzej, wynika z wad konstrukcji, a nie z jej zalet.

Weźmy na przykład opisywany Dartzeel. W gruncie rzeczy nie ma w nim nic szczególnego — zwykły wzmacniacz. Moim zdaniem ten sam wzmacniacz Suchowa dałby mu sto punktów przewagi, a jednak ludzie z jakiegoś powodu nadal budują wzmacniacze Hooda i podobne konstrukcje.
Myślę, że to po prostu hobby: poszukiwanie tego idealnego dźwięku, brzmienia komponentów. Ja jednak skłaniałbym się ku lepszym konstrukcjom, z automatycznym ustawianiem zera, zabezpieczeniem przed zwarciem (tutaj go nie ma) itp.

Krótko mówiąc: wzmacniacz gra i to całkiem nieźle, ma wbudowane zabezpieczenie kolumn, a jego główne wady to mocne nagrzewanie się i dryft napięcia stałego na wyjściu.


Sponsorem tej recenzji był pośrednik yoybuy.com, który pokrył koszty wysyłki.
Cena zestawu wraz z dostawą do pośrednika wyniosła $46.88, zestaw ważył 561 gramów. Koszt wysyłki od pośrednika zależy od różnych czynników, na przykład liczby sztuk, a także od tego, czy w zamówieniu są inne produkty.
$42.5
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
клон усилитель звука из китая, усилитель tierra схема, усилок на 5200 и 1493 с защитой по выходу, 13, дартзила, усилитель dartzeel электросхема, 8, 41, dartzeel nhb-108, 5, "TiERRA" интегрированный усилитель класса А схема, китайские усилители hi-fi сборные конструкторы, тесты китайских плат усилителей на транзисторах, 4, 2, усилитель dartzeel упрощённая версия, burmester 933 клон купить, 1, 9, умзч хитачи, умзч dartzeel, клон усилителя дартзеел китайский фильтр, лучшие схемы усилителей, усилитель - клон агеева, клон усилители для наушников а класса day kit, набор для сборки усилителя, сборка усилителя своими руками, собрать усилитель звука, комплект для сборки усилителя

Pytania i odpowiedzi

Jakie parametry deklaruje się dla płytek-klonów DarTZeel?

Każda płytka ma wymiary 145 × 92 mm; deklarowana moc to 2 × 200 W przy obciążeniu 4–8 Ohm. Zasilanie wymaga napięcia stałego ±35–55 V oraz pomocniczego napięcia przemiennego 12–15 V.

Jak autor ocenia działanie klonu DarTZeel?

Wzmacniacz działa i gra całkiem dobrze, a także ma wbudowane zabezpieczenie głośników. Do głównych wad autor zalicza silne nagrzewanie i dryft zera na wyjściu.

Czy klon DarTZeel ma zabezpieczenie przed zwarciem?

Nie. Autor zaznacza, że układ nie ma zabezpieczenia przed zwarciem, choć ma wbudowane zabezpieczenie głośników.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Inne urządzenia

Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory

Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze2

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. 11 sierpnia 2020 07:19#1
    Слюда мне кажется более подходящим материалом для изоляции.

    Не кажется) отличие в разы.

    Пока я планирую немного снизить ток покоя при помощи ампутации одной пары выходных транзисторов

    При 0,4А имеете класс А до 1Вс в нагрузке (а это немало), при 2х парах - имеете сниженные искажения. Макс. рассеиваемая мощность транзисторов одинакова что при токе покоя 1А, что 0,1А.

    1. Получить такой эффект в линейной схеме очень тяжело
    Легко - класс В это сплошные переключения. Но сдвоенные приборы некоторым не нравятся, хотя в теории всё лучше.

    2. Услышать результат данного эффекта еще тяжелее.

    Есть обоснованное мнение (в аудио нет фактов;)), что переключательные искажения - основная причина плохого звука...

    Все это недостатки упрощенной схемотехники (как мне кажется) и в итоге нужны боооольшие конденсаторы
    или мелкий фильтр по питанию входа)

    Как по мне, то тот же Суховский УМЗЧ даст ему сто очков форы

    Некоторые замечали в нём улучшение после перенесения точки снятия сигнала ООС на вход вых. каскада (как здесь). Это говорит о плохой устойчивости и кривизне схемотехники - но уже с другим знаком.
    Я свой экземпляр долго слушать не мог...




    0
  2. 24 grudnia 2024 03:29#2
    1. Параллельный каскад на входе - допустимо. Местная ОС в УН - нормально. Отсутствие местной ОС в УТ - плохо. Нескомпенсированные ступеньки создадут на выходе широкополосные искажения.

    2. При расчете напряжения питания к желаемому синусоидальному выходному напряжению добавляем пик-фактор (дБ) и смотрим, чтобы результат был ниже ограничения по напряжению на выходе. Иначе синус будет красивым, а пики музыки с клиппингом.

    3.На графике Кг видны пики, кратные 50 Гц. Это импульсы тока заряда конденсаторов фильтра питания попадают на вход усилителя. Возможно, через неправильно смонтированное двойное моно.

    Поскриптум.

    Из текста статьи можно сделать предположение о наличии на выходе данного усилителя трех типов искажений, не связанных с гармониками сигнала:

    - на малом сигнале ступенька;
    - на большом сигнале клиппинг;
    - на любом сигнале х*50 Гц.

    Искажения будут маскироваться самим сигналам и ощущаться, как "грязный" звук.
    0

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja