/       /       /    Ośmiokanałowy moduł wejść-wyjść do systemów automatyki domowej i przemysłowej CS-8
Wesprzyj projekt na Patreon


Ośmiokanałowy moduł wejść-wyjść do systemów automatyki domowej i przemysłowej CS-8

2498грн
Przejdź do sklepu
Jakiś czas temu odezwał się do mnie jeden z czytelników z propozycją przetestowania ich nowości, którą niedawno wprowadzili do produkcji. A ja co? Interesują mnie wszelkie żelastwa, a jeśli są jeszcze inteligentne, to tym bardziej. A dla Was, jak zawsze, oględziny, rozbiórka, testy i wnioski.

Jak zwykle przypominam: żeby być na bieżąco z nowymi tematami na blogu, polecam obserwować mój Instagram, gdzie będę publikować powiadomienia o wszystkich nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta

W rozmowie z osobą, która to wszystko uruchomiła, okazało się, że przygotowania i produkcja pierwszej partii zakończyły się 15 lutego, dosłownie tuż przed wybuchem wojny, więc od razu stanęło mnóstwo pracy. Zresztą, co tu dużo mówić — praca stanęła, a życie wszystkich Ukraińców zmieniło się diametralnie.

Dobrze, przejdźmy do recenzji. Dostałem kilka pudełek i mały śrubokręt w osobnym woreczku.


Żeby później nie odrywać się od tematu, kilka słów o śrubokręcie. Z tego, co zrozumiałem, jest dodawany w prezencie, ale to chyba jakaś czasowa promocja.
Na obudowie znajduje się dokładnie takie samo logo jak na opakowaniach urządzeń.


Obudowa jest metalowa. Po odkręceniu tylnej części dostajemy osiem bitów: cztery PH i cztery płaskie. Moim zdaniem świetnie, ale gdyby były tam jeszcze bity imbusowe albo Torx, byłoby już w ogóle super. W każdym razie producentowi należą się brawa — to miły i przydatny gadżet do domu.


Bity są mocowane za pomocą magnesu umieszczonego wewnątrz śrubokręta i trzymają się pewnie.


Na opakowaniu podano podstawowe parametry oraz nazwę modelu. Z tego, co zrozumiałem, są dwa modele, różniące się obecnością izolacji galwanicznej interfejsu RS485. W modelu bez izolacji, który otrzymałem, na końcu oznaczenia znajduje się litera S.


W zestawie znajduje się moduł CS-8 i instrukcja.


Instrukcja jest dość szczegółowa i zrozumiała, ale żeby zaprogramować moduł, i tak trzeba przynajmniej wejść na stronę producenta, a najlepiej pobrać program. O tym jednak trochę później.
Jeśli ktoś lubi czytać instrukcje, może ją po prostu pobrać z linku.



Producent deklaruje szacowaną żywotność urządzenia na około 10 lat, a okres gwarancji wynosi 36 miesięcy, czyli 3 lata.


Tak jak poprzednio, będę czasem zamieszczał zrzuty ekranu z dokumentacji. Na początek parametry urządzenia.
Uwaga dotycząca interfejsu sterowania i oznaczeń: D3M-8DI1XDI8RO-MB – izolowany; D3M-8DI1XDI8RO-MBS – nieizolowany


Starannie wykonany, szara obudowa, diody LED i mnóstwo zacisków do podłączenia :)


Na początek właśnie o zaciskach: jest ich naprawdę dużo. U góry zgrupowano zaciski zasilające, do których podłącza się przełączane obciążenia, a na dole zaciski sterujące oraz przyłącza do sieci i interfejsu RS485.
Po bokach nie ma żadnych napisów ani schematów. Mocowanie na szynie odbywa się za pomocą nieobciążonego sprężyną suwaka, ale moim zdaniem w tym przypadku jest to nawet wygodniejsze.


Same zaciski — tutaj zdecydowanie duży plus. To porządne zaciski typu windowego, bardzo podoba mi się takie rozwiązanie.


Z przodu znajduje się dziesięć diod LED: sygnalizują obecność zasilania, odbiór polecenia sterującego (dowolnego typu) oraz stan każdego wyjścia. Jest tu też mały otwór zapewniający dostęp do przycisku resetowania.
Po lewej stronie znajduje się przełącznik, który dołącza rezystor terminujący do linii. Jeśli urządzenie jest ostatnim w łańcuchu albo jedynym, należy go włączyć.


Wymiary są standardowe: szerokość 3 modułów, wysokość nieco mniejsza niż standardowego wyłącznika nadprądowego. Dla lepszego wyobrażenia — zdjęcie z pudełkiem :)


Opis elementów sterujących i sygnalizacyjnych, a także wymiary zewnętrzne.


Oględziny zewnętrzne zakończone, przechodzimy do ciekawszej części — wnętrza. W tym celu zdejmujemy dolną pokrywę, która jest mocowana wyłącznie na zatrzaski.


Pokrywę dało się zdjąć dość łatwo i ten moment mocno mnie zaniepokoił, dlatego postanowiłem sprawdzić, co i jak.
Śledztwo wykazało, że jeden z czterech zatrzasków nie trzyma. Sprawdziłem drugi moduł — tam wszystko jest w porządku, trzymają wszystkie cztery zatrzaski.
Zacząłem się przyglądać i zauważyłem, że dno jest lekko odkształcone w okolicy zatrzasku, który nie trzyma — na czwartym zdjęciu, po prawej stronie.
Próba wygięcia plastiku w drugą stronę nic nie dała.

Właściwie wychodzi tu na jaw kilka „niuansów”.
1. Z jakiegoś powodu mam „szczęście”: jeśli przychodzą dwa identyczne urządzenia i jedno z nich ma wadę, to podczas przygotowywania materiałów do recenzji trafia mi się właśnie to wadliwe :)
2. Tylna pokrywa po zamontowaniu na szynie utrzymuje ciężar zarówno urządzenia, jak i siłę działającą ze strony podłączonych przewodów. Jest ich dużo, więc w rzeczywistych warunkach eksploatacji może to sprawiać problemy.
3. Nie krytykuję ani nie wybielam — stwierdzam jedynie zauważone niedociągnięcia, występując w roli testera. Później informacje zostaną przekazane konstruktorom, którzy zastanowią się, jak wyeliminować słabe punkty. To normalne: nie wszystko da się zauważyć na etapie uruchamiania, czasem człowiek przestaje dostrzegać oczywiste rzeczy.
4. Odkształcenie mogło powstać z dwóch powodów: wada produkcyjna albo zatrzask nie został prawidłowo zapięty podczas montażu, po czym urządzenie włożono do pudełka, a plastik z czasem się odkształcił. Teraz plastik jest odkształcony i żeby pokrywa dobrze trzymała, trzeba wykonać operację w drugą stronę.
5. Moim zdaniem warto pomyśleć o mocniejszych zatrzaskach, być może nawet o kleju, albo o śrubach, ponieważ ten element jest obciążony mechanicznie. W zasadzie już teraz można wkręcić cztery wkręty samogwintujące z boku obudowy, w okolicy zatrzasków, i uzyskać solidniejszą konstrukcję, choć mniej wygodną w montażu.

Na usprawiedliwienie dodam, że w drugim przekaźniku pokrywa trzyma się bardzo dobrze i nie da się go tak po prostu zsunąć z szyny, niemniej warto zwrócić uwagę na ten element.


Moduł z elektroniką trzyma się wewnątrz wyłącznie dzięki tarciu, ale trzyma się mocno — ledwo udało mi się go wydłubać.


Konstrukcja jest „wielopiętrowa”, a dokładniej trzypiętrowa, ale ogólnie zmontowano ją ciekawie — składa się z wielu połączonych ze sobą płytek.


Zabieramy się do rozbiórki. Najpierw odlutowujemy górną płytkę — są na niej tylko diody LED, ich rezystory i przycisk.


Żeby nieco ułatwić sobie pracę, zamiast odlutowywać środkową płytkę od bocznej, odlutowałem boczną od dolnej — tak jest trochę łatwiej.


Oto środkowa płytka — od razu widać cztery przekaźniki.


Boczna płytka również nie jest tylko płytką przejściową, ale zawiera całkiem sporo elementów. Znajdują się na niej mikrokontroler Atmega, ośmiokanałowy sterownik, transceiver interfejsu 485 oraz nieznany mi układ z oznaczeniem C2319Z. Miałem pewne podejrzenia co do funkcji nieznanego układu, ale trzeba było sprawdzić połączenia między wyprowadzeniami, a do tego czasu zdążyłem już złożyć płytki z powrotem.


Po lewej stronie środkowej płytki znajdują się dodatkowe elementy związane z interfejsem komunikacyjnym, a także transoptory oddzielające wejścia sterujące od wejść mikrokontrolera. Nie chodzi tu o izolację galwaniczną, lecz o zwiększenie odporności na zakłócenia i niezawodności wejść sterujących. Za to również należy się pochwała — transoptor trudniej uszkodzić i działa lepiej.


Za przełączanie zasilania obciążeń odpowiada osiem przekaźników HF32FV-G firmy Hongfa. Sądząc po widocznej cyfrze 24, zakładam, że cewka jest na 24 V.


Widać nie tylko 24, ale też litery STF, co oznacza zwykły typ (nie sensitive).
Co to oznacza? Przekaźnik nie jest bistabilny, a więc pobiera energię przez cały czas, gdy cewka jest zasilana. Moc tracona na cewce zależy od typu przekaźnika: w zwykłym jest większa, a w czułym — mniejsza.
Zgodnie z kartą katalogową zwykły przekaźnik pobiera około 0.45 W, a czuły 0.21 W. Osiem załączonych przekaźników będzie więc rozpraszać 3.6 W (zakładam, że w rzeczywistości nieco mniej) zamiast 1.7 W, co jest dość istotną różnicą (i to bez uwzględnienia strat na stykach).
Zresztą później sprawdzimy też warunki termiczne.


Są też zastrzeżenia dotyczące trwałości. W instrukcji podano:
Trwałość (liczba przełączeń dla obciążenia rezystancyjnego
10 A 250 VAC w temperaturze pokojowej) — 100000 cykli.

I tutaj nie mam uwag — wszystko podano uczciwie i zgodnie z kartą katalogową.


Wróćmy do oględzin. Wokół styków wyjściowych przekaźników znajdują się szczeliny izolacyjne. Widać też, że ścieżki są nie tylko szerokie i poprowadzone po obu stronach płytki, ale dodatkowo wzmocnione lutowiem — tu nie ma się do czego przyczepić. Można powiedzieć, że brakuje możliwości użycia przekaźników przełącznych, ale myślę, że ograniczeniem jest raczej liczba styków wyjściowych — dodatkowych po prostu nie ma gdzie wyprowadzić.


Na dolnej płytce, oprócz przekaźników, znajduje się układ zasilania modułu oraz pięć transoptorów. Piąty odpowiada za obsługę wejścia grupowego wyłączania obciążeń.


1, 2. Na wejściu zamontowano bezpiecznik polimerowy i termistor ograniczający prąd ładowania kondensatora wejściowego.
3, 4. Kondensator wejściowy ma pojemność 10 µF i napięcie znamionowe 450 V — nie bez powodu, bo deklarowane napięcie wejściowe modułu wynosi do 305 V. Na wyjściu znajduje się kondensator 220 µF na 35 V oraz dławik filtrujący. Kondensatory wyprodukowała firma Rybycon, dlatego całkiem wierzę w deklarowaną żywotność.


Osobno zamontowano przetwornicę DC-DC, najpewniej zasilającą „mózg” urządzenia. To również zaleta, bo wewnątrz modułu wydziela się mniej ciepła.


Dolna płytka ma również szczeliny izolacyjne przy stykach wyjściowych przekaźników, a także — podobnie jak środkowa — szczeliny wentylacyjne poprawiające warunki termiczne. Widać, że projektanci włożyli w to serce. Jedyną rzeczą, która psuje ogólne wrażenie, jest brud, a dokładniej niedokładnie umyta płytka. Funkcjonalnie nie wpływa to szczególnie na działanie, świadczy raczej o kulturze produkcji. Chciałbym, żeby płytka była nie tylko czystsza, ale najlepiej również pokryta lakierem ochronnym.


Pierwsze próbne uruchomienie: podałem zasilanie i za pomocą zwykłej zworki uruchomiłem wszystkie osiem wyjść.
Od razu wyszły na jaw dwie drobne, ale zauważalne dla mnie wady.
1. Diody LED są bardzo jasne. Gdy po raz pierwszy włączyłem zasilanie, zauważyłem, że zielona dioda dosłownie wali po oczach, ale to drobiazg w porównaniu z tym, co się dzieje po włączeniu wszystkich wyjść. Najlepiej byłoby zastosować matowe diody — byłoby już lepiej. Chciałbym jednak przynajmniej mocno zmniejszyć ich jasność, bo taka nie jest tu potrzebna.
2. Moduł piszczy podczas pracy. Gdy wszystkie przekaźniki są wyłączone, ledwo go słychać, ale im więcej wyjść włączam, tym głośniejszy staje się pisk. Przy ostatnim włączonym wyjściu jest już… nie, nie głośny, ale zauważalny i irytujący. Być może w szafie zamontowanej gdzieś daleko nie będzie go słychać, ale czasem szafa znajduje się wprost w pomieszczeniu mieszkalnym, a mnie ten pisk by drażnił. Najpewniej źle dobrano kondensator kompensacyjny w obwodzie sprzężenia zwrotnego. Trzeba będzie z nim poeksperymentować, ale to oznacza ponowne rozbieranie modułu…


Żeby później nie zapomnieć, od razu sprawdziłem temperaturę: włączyłem wszystkie wyjścia i zostawiłem urządzenie w takim stanie na godzinkę. Wyszły przy tym na jaw dwie ciekawe rzeczy:
1. Nagrzewanie było wyraźnie mniejsze, niż się spodziewałem.
2. Dalsze dochodzenie wykazało, że zastosowano sterowanie przekaźnikami, w którym podczas załączania podawane jest normalne napięcie, a w trakcie pracy — dwukrotnie niższe.

Jak się okazało, pisk wynikał właśnie ze specyfiki programowej tej metody sterowania i został wyeliminowany we wszystkich kolejnych urządzeniach.


Schemat podłączenia urządzenia jest bardzo prosty. Jak pisałem, urządzenie ma zaciski:
1. Zasilania — służą wyłącznie do zasilania urządzenia.
2. Podłączenia do sieci transmisji danych.
3. Podawania poleceń sterujących z przycisków: 8 dla poszczególnych kanałów i 1 do sterowania grupowego.
4. Wyjść styków przekaźników — 8 styków zwiernych.

Warto zaznaczyć, że napięcie z wejścia zasilania nie jest przekazywane na wyjścia, dzięki czemu można przełączać obciążenia całkowicie niezależnie, a ponadto prąd może wynosić do 10 A na kanał.



Do eksperymentów podłączyłem jako przyciski sterujące zwykłe mikrowyłączniki, a urządzenie połączyłem z komputerem za pomocą niedrogiego konwertera RS485-USB. Stan przekaźników sprawdzałem na odpowiednich diodach LED — to w zupełności wystarczyło.


W stanie początkowym przekaźnik po prostu przekazuje polecenia z przycisków na wyjścia, czyli po naciśnięciu przycisku 1 załącza się przekaźnik 1, a po ponownym naciśnięciu — wyłącza. Aby uzyskać bardziej złożoną logikę, trzeba wprowadzić odpowiednie ustawienia. Potrzebne będą:
1. Adapter RS485-USB albo dowolny inny wygodny sposób podłączenia urządzenia z interfejsem RS485 do komputera, na przykład konwerter RS485-WiFi.



2. Konfigurator dostępny na stronie, który pozwala przekształcić wybrane przez was funkcje w kod do przesłania do urządzenia.


3. Program, za pomocą którego prześlecie wygenerowany kod do urządzenia docelowego, w tym przypadku modułu przekaźnikowego.


Aby program współpracował z modułem, trzeba wprowadzić podstawowe ustawienia.
1. Parametry portu — zwykle trzeba zmienić tylko numer portu i konfigurację bitów stopu.
2. Zmienić także dwa pierwsze parametry w menu „Ustawienia”. Trzeciego nie ruszać — domyślnie ma wartość 0 i tak zostawiamy.
3. I po trzecie, zmienić adres urządzenia. Domyślnie wszystkie urządzenia w sieci mają numer 7. Tak właśnie wykonuje się pierwszą konfigurację, ale jeśli adres został zmieniony, ustawiamy ten, którego potrzebujemy, ponieważ w sieci może być więcej niż jedno urządzenie i każde musi mieć inny adres.
4. W ramach sprawdzenia można kliknąć przycisk Tools.
5. W otwartym oknie kliknąć Execute Command.
6. Jeśli wszystko przebiegło prawidłowo, otrzymamy odpowiedź z urządzenia zawierającą jego model, wersję sprzętu i wersję firmware’u.

Tak, zapomniałem pokazać to na zrzutach ekranu, ale w polach start address i Data format zwykle wybrana jest opcja HEX.

Miałem firmware w wersji 1,50, ale zawierał błąd, który został już poprawiony w kolejnej wersji, więc najprawdopodobniej macie już poprawioną wersję z innym numerem.

Bardziej szczegółowy opis obsługi programu znajduje się pod tym linkiem



Dla wygody ustawienia podzielono na trzy grupy.
1. Ustawienia połączenia. Jeśli w sieci jest kilka urządzeń, każdemu należy przypisać unikalny adres.
Niżej znajdują się ustawienia filtra eliminującego drgania styków oraz czasu długiego naciśnięcia, czyli tego, jak długo trzeba przytrzymać przycisk, aby polecenie zostało rozpoznane jako długie naciśnięcie. Zwykle nie trzeba nic zmieniać. Jeśli wybierzemy format dziesiętny, parametr można wpisać „tak jak jest”.


2. Ustawienia reakcji na sygnały wejściowe.
Włączanie/wyłączanie filtrowania drgań styków przełączników. Na razie nie rozumiem, po co je wyłączać.
Przełącznik z podtrzymaniem pozycji — potrzebny do obsługi zwykłych przełączników, a nie przycisków bez podtrzymania.
Długie przytrzymanie pozwala włączyć sterowanie kilkoma wyjściami, na przykład krótkie naciśnięcie załącza pierwszy przekaźnik, a długie — drugi. W tym celu wyjścia łączy się w wirtualne grupy (maksymalnie 4 grupy). Funkcja może działać tylko przy załączaniu, tylko przy wyłączaniu, przy zmianie stanu, a także jako polecenie grupowe.
Reakcja na polecenie z wejścia grupowego (osobne, dziewiąte wejście): określamy, które wejścia i w jaki tryb przełączyć. Domyślnie po otrzymaniu tego polecenia wszystkie wyjścia zostają wyłączone.


3. Ustawienia wyjść: opóźnienie wyłączenia, automatyczne wyłączanie itp.
Pamięć stanu — po ponownym włączeniu zasilania wybrane wyjścia wrócą do trybu, w którym były przed odłączeniem zasilania.
Reakcja na zmianę stanu — w praktyce włączenie/wyłączenie wybranego wejścia. W trybie OFF polecenie nie jest przyjmowane.
Odwrócenie stanu — w praktyce symulacja styków NC za pomocą styków NO, czyli stan otwarty wyjścia jest uznawany za włączony, a zamknięty za wyłączony.
Ograniczenie czasu zamknięcia — włączone wyjście automatycznie przechodzi w stan wyłączony po upływie zadanego czasu. Przydatne do automatycznego odłączania obciążeń albo na przykład jako funkcja ochronna dla zapominalskich użytkowników.
Opóźnienie wyłączenia — funkcja bardzo podobna do poprzedniej, ale odliczanie czasu rozpoczyna się w chwili wydania polecenia wyłączenia, a nie załączenia.


Na początku możecie uznać, że to wszystko jest jednym wielkim chaosem, ale w rzeczywistości nie jest aż tak skomplikowane. Uczciwie jednak przyznam, że moim zdaniem znacznie wygodniejszy byłby dedykowany program do obsługi modułu — najlepiej nie tylko do konfiguracji, ale też do bieżącego monitorowania i zdalnego sterowania.
Producent powiedział, że taki program jest w planach, ale sytuacja w kraju mocno wpłynęła na te plany, więc trzeba będzie poczekać.

Jest kilka kluczowych parametrów, które trzeba będzie zmieniać i które generuje konfigurator. Gdy zaznaczamy poniższe pola wyboru, parametr zmienia się w czasie rzeczywistym — właśnie te zmienione parametry trzeba potem ustawić.
1. ID — adres urządzenia w sieci, w naszym przypadku 7; zwykle się go nie zmienia.
2. Func — kod funkcji określający sposób sterowania.
3. Addr — w praktyce adres polecenia. Każda grupa poleceń ma własny adres, a niektóre mogą mieć nawet dwa, czyli polecenie jest podzielone na dwie podkomendy.
4. Count — liczba rejestrów, którymi sterujemy. Niektóre polecenia umożliwiają sterowanie grupowe, czyli jedno słowo danych zawiera ustawienia wszystkich wyjść, ale są też polecenia, w których każde wyjście ma własną wartość.
5. Data — właściwe dane, które trzeba zapisać w urządzeniu po zaznaczeniu potrzebnych pól wyboru.


Dla przykładu spróbujmy zmienić ustawienia przycisków z podtrzymaniem. Przyciski podłączone do urządzenia mogą działać jak przyciski chwilowe albo przełączniki. W drugim przypadku mamy dwa stabilne stany: włączony i wyłączony, czyli jak w przypadku zwykłego włącznika ściennego, do którego jesteście przyzwyczajeni, najbliższym odpowiednikiem „przycisku” jest przycisk dzwonkowy — styki są zwarte, dopóki trzymamy na nim palec.


Po wybraniu potrzebnych wejść kod w polu Data zmieni się z 0000 (na przykład) na nowy, w tym przypadku na 00A5.
Wpisujemy ten sam kod w odpowiednie pole w programie, a następnie klikamy w pustym miejscu lub naciskamy Enter, żeby pole straciło fokus.


Następnie klikamy przycisk Odczytaj/zapisz, aby zapisać nowy parametr w urządzeniu. Gotowe — wejścia 1, 2, 6 i 8 są skonfigurowane do pracy z przyciskiem bistabilnym.


Jeszcze jeden przykład: zmiana czasu automatycznego wyłączania wyjść. Ustawia się czas w sekundach, minutach lub godzinach, po którym wyjścia wyłączą się automatycznie.


Najpierw zmieniamy format sterowania. Odpowiedni kod znajdziemy zarówno w konfiguratorze, jak i w programie.


Ponieważ tutaj parametr ustawia się osobno dla każdego wyjścia, wybieramy tryb 8 wyjść.


Dane wygenerowane przez konfigurator kopiujemy do odpowiednich pól, a dalej postępujemy tak samo jak w poprzednim przykładzie.
Gotowe, teraz pierwsze cztery wyjścia będą wyłączać się automatycznie po zadanym czasie.


Krótka demonstracja działania.

1. Pierwsze i drugie wejście pracują w trybie przerzutnikowym (domyślnym), a trzecie i czwarte są skonfigurowane pod włącznik bistabilny.


W pierwszej parze naciśnięcie włącza wyjście, a kolejne je wyłącza. W drugiej parze wyjście jest aktywne, dopóki trzymamy wciśnięty przycisk.


2. Funkcja długiego przytrzymania: pierwsze wyjście działa jak zwykle, drugie włącza się po dłuższym przytrzymaniu, ale można nim też sterować normalnie, za pomocą jego przycisku.




3. Wariant sterowania grupowego powiązany z długim przytrzymaniem. Dla każdego wejścia można tu skonfigurować funkcję wyłączania, włączania lub zmiany stanu.


W tym przykładzie niestety zapomniałem, jaka dokładnie konfiguracja była ustawiona, ale jeśli dobrze pamiętam, to właśnie taka jak na zrzucie ekranu powyżej.
W rzeczywistości możliwych konfiguracji jest całkiem sporo — można utworzyć maksymalnie 4 grupy.


4. Działanie przycisku sterowania grupowego. W ustawieniu domyślnym może on wyłączać nie tylko wyjścia skonfigurowane do sterowania przerzutnikowego, ale także wyjścia obsługiwane przez włączniki bistabilne. Wyjście sterowane włącznikiem bistabilnym również zostaje wtedy wyłączone. Aby włączyć je ponownie, trzeba wyłączyć i ponownie włączyć ten włącznik.


5. Wejście sterowania grupowego można też skonfigurować tak, aby wyłączało wybrane obciążenia.
Przy okazji wyszła tu na jaw drobna nieścisłość: „włączenie wyjścia grupowego” w praktyce je wyłącza.


Konfiguracja jest ustawiona tak, że wyłączane są wszystkie wyjścia oprócz pierwszego.


6. Ograniczenie czasu włączenia: pierwsze wyjście bez ograniczenia, drugie wyłącza się po 5 sekundach, a trzecie po 8. Oczywiście czas może być dłuższy, ale trudno byłoby to pokazać w demonstracji.


Uwaga: czas ustawia się w sekundach, z krokiem 1 sekundy, w minutach, z krokiem 1 minuty, albo w godzinach, z krokiem 1 godziny. Nie da się na przykład ustawić 1,5 godziny, co jest trochę niewygodne — chyba że nie zrozumiałem, jak to zrobić. Maksymalny czas to 60 godzin.


7. Opóźnienie wyłączania wyjść: drugie wyjście ma ustawione opóźnienie wyłączenia wynoszące 5 sekund.


Konfiguracja uniemożliwia wymuszone wyłączenie drugiego wyjścia — zostanie ono wyłączone z opóźnieniem po otrzymaniu polecenia wyłączenia z tego wejścia. Samo wejście można też skonfigurować jako przycisk monostabilny lub włącznik bistabilny.


Kiedy bawiłem się różnymi trybami, pomyślałem, że przecież wiele osób korzysta z podświetlenia włączników po zmroku.
Niestety zwykłe podświetlane włączniki nie będą tu działać, a właściwie — nie będą się podświetlać.
Zaciekawiło mnie jednak, czy w ogóle da się zrealizować podświetlenie. Jak się okazało, da się.

Napięcie na stykach przycisków wynosi 24 V, a prąd zwarciowy to 4,7 mA. Ponieważ jednak urządzenie wykrywa nie samo zwarcie, lecz wzrost prądu powyżej określonego progu, wartość rezystora ograniczającego prąd zależy również od tego progu.
Najpierw spróbowałem z rezystorem około 5,1 kΩ, ale urządzenie uznało, że podłączam przycisk, więc zwiększyłem wartość do 12 kΩ.
W efekcie dioda LED świeci, a przycisk działa. Oczywiście najlepiej użyć diody z serii superjasnych; na zdjęciu jest po prostu model o podwyższonej jasności.


Podczas testów wykryłem kilka niedociągnięć. O niektórych pisałem, inne od razu omówiłem z projektantem i producentem.
Po rozmowie i kilku dodatkowych testach projektant poprawił urządzenie, usunął niedociągnięcia i przysłał egzemplarze z nowym firmware'em w miejsce poprzednich.
Pierwsza różnica: wersja firmware'u to teraz 1.6 zamiast 1.5.


Druga różnica polega na tym, że w konfiguratorze można teraz ustawić początkowy stan wyjść. Przydaje się to na przykład wtedy, gdy jakaś lampa ma być stale zasilana, ale w razie potrzeby można ją wyłączyć dodatkowym poleceniem.
To funkcja, co do której można mieć wątpliwości, czy jest potrzebna, ale w każdym razie lepiej, że jest, niż gdyby jej nie było.


Po poprawce funkcja inwersji wejścia działa prawidłowo. W praktyce jest to teraz coś w rodzaju ustawienia stanu początkowego, czyli wyjście jest aktywne, gdy wyłącznik jest wyłączony.
Działa to jednak tylko z wyłącznikami bistabilnymi. Jeśli wejście pracuje w trybie przerzutnikowym, inwersja, a co za tym idzie także stan początkowy, nie różnią się od zwykłego trybu. Moim zdaniem logiczniej byłoby udostępnić inwersję również w trybie przerzutnikowym. Wtedy wyjście w trybie inwersji emulowałoby styki NC przekaźnika: po włączeniu zasilania byłyby zwarte, a po naciśnięciu przycisku rozwierałyby się. Teraz można to jednak obejść za pomocą funkcji „stan początkowy”.


Poprawiono też co najmniej dwa inne błędy:
1. Zauważyłem, że przy użyciu timera automatycznego wyłączania wyjścia po zadanym czasie ponowne włączenie następowało dopiero po trzecim naciśnięciu przycisku. Nic groźnego, ale po prostu niewygodne. Błąd poprawiono: potrójne naciśnięcie zdarza się teraz tylko raz po zmianie trybu pracy wyjścia, a przy kolejnych włączeniach wszystko działa prawidłowo.
2. Pisałem o piszczeniu. Jak się okazało, przyczyną był błąd programowy w sterowaniu przekaźnikiem. Został poprawiony i teraz przekaźnik pracuje całkowicie bezgłośnie — poza oczywiście dźwiękiem samego przełączania.

Przydałoby się jeszcze:
1. Zmniejszyć jasność diod LED i zastąpić je matowymi. Nie tylko poprawiłoby to komfort użytkowania, ale też nadało urządzeniu bardziej elegancki wygląd.
2. Oprogramowanie. Bardzo przydałby się zarówno program ułatwiający konfigurację, jak i możliwość zdalnego sterowania oraz monitorowania stanu. Na przykład siedzisz wieczorem na kanapie, oglądasz telewizję z piwem i zastanawiasz się, czy zgasiłeś światło na piętrze. Zerkasz w smartfonie, widzisz, że zapomniałeś, klikasz i wyłączasz. Zgoda, to już „inna bajka” i pierwotnym celem tego urządzenia jest tylko uproszczenie i usprawnienie działania zwykłych wyłączników, ale może taka funkcja mogłaby trafić do jakiejś wersji PRO.
3. Dodać możliwość zapisywania konfiguracji, bo po wymianie modułu trudno będzie sobie przypomnieć, co było ustawione.
4. Dokładniej kontrolować jakość wykonania obudowy.
5. Być może warto dodać warystor w obwodzie zasilania urządzenia.
6. Do zastosowań przemysłowych przydałaby się powłoka ochronna z lakieru na płytce drukowanej.
7. W trakcie pisania zapomniałem, co jeszcze chciałem zasugerować. Jak sobie przypomnę, dopiszę :)

No i wnioski.
Moim zdaniem to ciekawe urządzenie, które rzeczywiście może pomóc w prostej automatyzacji rutynowych czynności, na przykład sterowaniu oświetleniem, wentylatorem wyciągowym itp. Jest solidnie i starannie wykonane, a jego konstrukcja wygląda na dobrze przemyślaną. Jedyna istotna uwaga dotyczyła obudowy, ale i ta kwestia jest już rozpatrywana przez projektanta. Nawiasem mówiąc, ucieszyła mnie rzeczowa i szybka reakcja na moje uwagi i sugestie.

Chyba jedynym ograniczeniem w zastosowaniu tego urządzenia jest „starego typu” instalacja elektryczna, ponieważ potrzebne są osobne przewody do każdego wyłącznika i odbiornika, a takie rozwiązanie spotyka się dość rzadko.
Pojawia się też kwestia regulacji jasności lamp, na przykład w sypialni. To urządzenie może jedynie włączać i wyłączać oświetlenie. Kiedy jednak robiłem remont u córki, zamontowałem żarówki LED sterowane zwykłym wyłącznikiem, z 2 lub 3 poziomami jasności. Ten problem da się więc rozwiązać, choć nie tak wygodnie, jak by się chciało.

Krótko mówiąc: urządzenie jest przydatne i dobrze wykonane, ale do jego zastosowania potrzebna jest nowoczesna instalacja elektryczna. Polecam.

Życzę producentowi, żeby na tym nie poprzestał i nadal rozwijał możliwości urządzenia. Pierwszy naleśnik zdecydowanie nie wyszedł zakalcem.

Na razie to wszystko ode mnie. Wszystko będzie, Ukraino!
2498грн
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
1

Pytania i odpowiedzi

Do czego można wykorzystać moduł CS-8?

Może automatyzować rutynowe zadania, takie jak włączanie i wyłączanie światła lub wentylatora.

Jakie wady CS-8 zauważył autor?

W jednym z dwóch egzemplarzy odkształcona pokrywa miała niesprawny zatrzask. Moduł wymaga też osobnych przewodów do przełączników i obciążeń oraz nie reguluje jasności światła.

Czy testowany CS-8 miał izolację galwaniczną RS485?

Nie. Autor testował wersję bez izolacji galwanicznej RS485, oznaczoną literą S na końcu.


Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze3

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. 28 lipca 2022 20:57#1
    Ребята не экономили на конденсаторах, что довольно редко - конденсаторы не просто Rybycon, но и хороших серий. А синий конденсатор похоже вообще серии RX30 (на 130℃).
    +2
    1. 29 lipca 2022 01:06#2
      Да, мне тоже импонирует правильный подход производителя, но как я писал в обзоре, варистор бы по входу я все таки поставил :)
      +3
  2. штука кльова, до війни як раз планував ставити декілька але зараз трохи неначасі. Як на мене в статті не розкрита важлива її функція - кервання з умного будинку по модбасу, бо RS там жеж не тільки для конфігурування, вона ще напряму може управляти виходи регістрами 
    +3

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja