/       /       /    iLife A6 – robot sprzątający
Wesprzyj projekt na Patreon


iLife A6 – robot sprzątający

$249.99
Przejdź do sklepu
Niedawno opublikowałem recenzję odkurzacza iLife A4, wspominałem wtedy również, że to już przestarzały model, który przysłano przez pomyłkę, bo zastąpił go A4S. Tym razem recenzuję jednak nowy model, nieco wyższej klasy — iLife A6.


Szczerze mówiąc, sam już trochę pogubiłem się w nazewnictwie tej serii odkurzaczy, dlatego traktuję go po prostu jako odświeżony i bardziej zaawansowany model niż A4. Właśnie dlatego w tej recenzji będę porównywał oba modele z zewnątrz, a co ważniejsze — także od środka, zwłaszcza że poprzednim razem zwróciłem uwagę na kilka wad.

Opakowanie jest „dwuwarstwowe”: odkurzacz i akcesoria zapakowano w pudełko, które z kolei znajduje się w kartonie transportowym. Opakowanie jest solidne, więc uszkodzenie go podczas dostawy powinno być trudne, choć jeśli ktoś bardzo się postara...


Wszystko jest ułożone w przegródkach i przykryte dodatkową wytłoczką z kartonu. Zresztą poprzednim razem też nie miałem zastrzeżeń do opakowania. O ile wiem, firma ma magazyn w Rosji, więc obiecuje szybką dostawę; mieszkańcy innych krajów będą musieli zamawiać z Chin.


Tym razem zestaw jest nieco bogatszy. O ile dobrze rozumiem, to częściowo właśnie tym różni się wersja A6 od A4. Zaznaczyłem elementy, które się różnią.
W zestawie, oprócz odkurzacza, znajdują się:
1. Zapasowe szczotki, 2 sztuki
2. Zasilacz
3. Stacja ładująca
4. Zapasowy filtr
5. Pilot
6. Baterie AAA
7. Szczotka
8. Instrukcja
9. Krótki opis
10. Baterie AA
11. „Wirtualna ściana”
12. Zapasowa szczotka



Instrukcja i krótki opis. Instrukcja to naprawdę gruba książka.


A oto drobny minus. Do samej instrukcji nie mam zastrzeżeń — wszystko opisano dość szczegółowo i zrozumiałym rosyjskim. Natomiast w krótkim opisie brakuje rosyjskiego. Jak do tego doszło, pozostaje zagadką. To taki mały sygnał dla producenta, że warto byłoby przetłumaczyć również ten tekst.


Dwie zapasowe szczotki, filtr oraz szczoteczka do czyszczenia filtra i pojemnika — tutaj nic się nie zmieniło.


Pilot jest zasilany dwiema bateriami AAA. Podobnie jak poprzednio, dla zwiększenia zasięgu zastosowano dwie diody LED, a nie jedną.
Pilot wygląda inaczej, ale w rzeczywistości jest niemal identyczny. Różnią się tylko kolor i piktogramy; funkcje oraz rozmieszczenie przycisków są takie same.

Ponieważ obsługa się nie zmieniła, po prostu zacytuję to, co napisałem w recenzji A4.
U góry pilota znajduje się wyświetlacz LCD, na którym pokazywana jest godzina automatycznego uruchomienia oraz aktualna godzina.
Niżej są trzy przyciski nawigacyjne używane podczas ustawiania czasu oraz przycisk MAX, który włącza tryb zwiększonej mocy ssania. Zaleca się go do sprzątania dywanów i podłóg.
Na środku znajduje się przycisk uruchamiający automatyczny tryb sprzątania. W tym trybie odkurzacz porusza się po pomieszczeniu niemal chaotycznie.
Przyciski Plan i Clock służą odpowiednio do ustawiania godziny automatycznego włączenia i aktualnej godziny.
Trzy dolne przyciski uruchamiają tryb sprzątania po okręgu, automatyczny powrót do stacji ładującej oraz sprzątanie wzdłuż krawędzi pomieszczenia.


Jest tryb „małego pomieszczenia”, przeznaczony do sprzątania niewielkich przestrzeni lub pojedynczych pokoi. Włącza się go, naciskając dwukrotnie przycisk pracy. W tym trybie robot naprzemiennie porusza się wzdłuż ścian i sprząta automatycznie.
W małym pokoju zwykle jest dużo mebli i mało wolnej przestrzeni, dlatego priorytetem jest jazda wzdłuż ścian. W dużym pomieszczeniu częściej jest odwrotnie, więc wybranie tego trybu będzie nieefektywne.

Piloty są w pełni zamienne.


Na stronie sklepu można też znaleźć ilustrację z objaśnieniami.


Jeśli zasilacz jest również identyczny jak w modelu A4, to szczotka różni się diametralnie. Powiedziałbym nawet, że nie nazwałbym jej szczotką. Dla mnie szczotka to coś, co ma włosie, a tutaj mamy ten sam wałek, ale zamiast włosia są gumowe paski.
Gumowe paski mają różną wysokość i są ułożone naprzemiennie: wysoki, niski itd. Przy okazji, poprzednio w zestawie nie było zapasowej szczotki, a tutaj jest, więc to kolejna różnica.


Stacja dokująca wyróżnia się już samym wyglądem: jest dwukolorowa (czarno-biała) i wyraźnie większa.


Dla porównania obok stacja dokująca modelu A4.


Poprzednio narzekałem na ślad po wtryskarce na górze stacji dokującej, w najbardziej widocznym miejscu. Tutaj tej wady nie ma, wszystko jest bardzo starannie wykonane. Dioda LED sygnalizuje jedynie, że stacja jest podłączona do sieci.


Z tyłu znajduje się gniazdo do podłączenia zasilacza, a po lewej i prawej stronie wyprowadzono rowki do ułożenia przewodu.


Przewód można ułożyć w rowku i wyprowadzić z dowolnej strony, a samą stację ustawić tuż przy ścianie.
Na spodzie są też gumowe nóżki i kilka wkrętów, które później odkręciłem, żeby zobaczyć, co jest w środku.


W środku, zgodnie z oczekiwaniami, znajdziemy takie same podzespoły jak poprzednio. Jak pisałem, odkurzacz namierza promieniowanie podczerwone emitowane przez stację dokującą i „widząc je”, podjeżdża do niej, żeby się naładować :)
W przeciwieństwie do poprzedniego egzemplarza, tym razem nie było problemów z rozebraniem. Wystarczy odkręcić cztery wkręty na spodzie i zdjąć pokrywę. Ciekawscy mogą zajrzeć do środka bez obaw, że coś zepsują.


To urządzenie nazywa się „wirtualną ścianą”. Nie było go również w zestawie z modelem A4. Jego zadaniem jest niedopuszczenie odkurzacza do miejsc, do których nie powinien wjeżdżać. Mnie osobiście odpowiada, gdy odkurzacz pracuje tylko w obrębie wybranego pokoju, więc po prostu zamykam drzwi, żeby nie wyjechał na zewnątrz i nie ruszył w podróż po całym mieszkaniu. Są jednak dwa minusy:
1. Jeśli pracuje za zamkniętymi drzwiami, które otwierają się do środka pomieszczenia, można go nimi uderzyć. Taka sytuacja już mi się przydarzyła.
2. Nie wszędzie są drzwi. Na przykład u mnie do salonu prowadzi po prostu przejście o szerokości około 1,5 m. Przez nie można dostać się do przedpokoju, a stamtąd do kuchni, gdzie również nie ma drzwi. Poprzednio po prostu stawiałem w przejściu pudełko ze statywem. Próbowałem postawić puste pudełko, ale odkurzacz po prostu je przesuwa.

W tym przypadku wystarczy postawić takie pudełko w przejściu, a odkurzacz nie wyjedzie poza „zabezpieczony” obszar.
Podobnie jak w przypadku pilota, w zestawie są dwie baterie, ale w rozmiarze AA.
Jeden bok jest lekko ścięty i widać otwór emitera. Ten bok powinien być skierowany w stronę przejścia.
Na górze znajduje się dioda sygnalizująca pracę i wyłącznik. Zaznaczono tam również strefę roboczą i nieroboczą, ale eksperymenty pokazały, że nie zawsze działa to zgodnie z opisem: czasami „ściana” nie przepuszcza odkurzacza w żadną stronę.
Na spodzie jest pokrywka komory baterii. Urządzenie pobiera bardzo mało prądu: po włączeniu 7 mA, ale po kilku sekundach pobór spada do 1,5 mA i tylko okresowo na krótko wzrasta do 7 mA. W tym samym czasie zapala się dioda na górze.


Rozebranie go jest bardzo proste: jeden wkręt mocuje dolną pokrywę, a kolejne trzy płytkę.


W środku konstrukcja przypomina nieco płytkę stacji dokującej, ale ma tylko dwie wiązki (stacja ma trzy): kierunkową i okrężną.


Wiązka okrężna, podobnie jak w stacji dokującej, jest formowana przez okrągłe lustro. Nie pozwala ona automatyce odkurzacza potrącić tego urządzenia. Wiązka kierunkowa informuje, że nie wolno przekraczać tej strefy.


Wreszcie dotarliśmy do odkurzacza. Z wyglądu ma ten sam design — dużą, okrągłą pastylkę, tyle że tym razem obudowa jest czarna.
Na górze naklejono ochronną folię transportową, ale nie ma opasek mocujących, które przytrzymywały „zderzak”, choć wygląda na to, że pudełko nie było otwierane w drodze.


Dla lepszego zobrazowania różnicy — zdjęcie porównawcze obu modeli.
W reklamie podano, że wysokość obudowy wynosi 2.8 cala, czyli 71 mm. U mnie wyszło około 69 mm.


Podobnie jak poprzednio, urządzenie ma bardzo oszczędny design — nic zbędnego, tylko kilka napisów i przycisk.


Przycisk ma również diodę sygnalizującą tryb pracy, która działa dokładnie tak samo jak w jego młodszym „bracie”.
Przycisk świeci w trzech kolorach:
Ciągłe zielone światło — praca, a jeśli urządzenie stoi na bazie, pełne naładowanie.
Migające zielone światło — tryb czuwania
Ciągłe żółte światło — automatyczne „parkowanie”.
Migające żółte światło — ładowanie
Czerwone światło — awaria.

Naciśnięcie przycisku po raz pierwszy włącza urządzenie i przełącza je ze stanu wyłączenia w tryb czuwania. Kolejne naciśnięcie uruchamia tryb sprzątania pomieszczenia.

Podobnie jak w A4 dioda LED miga w trybie „oddychania”, czyli płynnie się rozjaśnia i przygasa.


W opisie i reklamie podano, że górna część jest wykonana ze szkła hartowanego. Nie potrafię powiedzieć, czy rzeczywiście jest hartowane, ale to, że górna część jest niemal lustrem, to fakt. Biorąc pod uwagę jej czarny kolor, nie radziłbym dotykać jej rękami — ślady będą na 100%.


Podobnie jak poprzednio, po prawej stronie znajduje się gniazdo do podłączenia ładowarki oraz mechaniczny wyłącznik zasilania.
Po lewej stronie zauważyłem natomiast to, o czym wspominałem w recenzji A4. Pisałem wtedy, że turbina wyrzuca powietrze w okolice lewego koła i uznałem to za niewłaściwe. W tym urządzeniu w bocznej ściance obudowy wykonano specjalne szczeliny, przez które wydostaje się powietrze.
Przy okazji małe zastrzeżenie dotyczące określeń „lewa” i „prawa”. Za prawą stronę uznaję tę, która znajduje się po prawej, gdy stoję za urządzeniem — tak jak w samochodzie. Tutaj jednak wszystko oznaczono tak, jakby patrzeć na urządzenie od przodu. Zresztą nie ma to większego znaczenia, bo wszystkie elementy, które różnią się w wersji lewej i prawej, są oznaczone. Oznaczenia znajdują się też na obudowie.


Z tyłu obudowy znajduje się pojemnik na kurz i śmieci. Na jego górze umieszczono przycisk zwalniający. Pojemnik wyjmuje się bardzo łatwo i wygodnie, choć poprzednio też nie miałem do tego zastrzeżeń.


Na tym jednak kończą się wszystkie podobieństwa — poza tym pojemnik został dość mocno zmieniony.
Przede wszystkim dodano do niego dodatkową rolkę. Podejrzewam, że po to, by podczas odkurzania dywanu pojemnik mniej ślizgał się płaską powierzchnią, ale mogę się mylić.


Zmieniła się też reszta — do wyjmowania filtra dodano specjalną klapkę.


Poprzednio pisałem, że niezbyt podoba mi się możliwość przypadkowego wysypania kurzu z pojemnika. W tym modelu szczelina jest mniejsza, więc ryzyko wysypania kurzu również jest mniejsze. Z drugiej strony poprzedni pojemnik można było otworzyć jak książkę, żeby go wyczyścić, a teraz otwiera się tylko niewielka część. Otwiera się wygodnie, nie przeczę, a przed przypadkowym otwarciem klapkę chroni para magnesów. Moim zdaniem korzystanie z niego stało się jednak mniej wygodne, bo taki pojemnik trudniej wyczyścić.


Odwróćmy urządzenie i przyjrzyjmy się dokładniej jego konstrukcji.


Pokażę tu jeszcze raz grafikę ze strony sklepu, która wyjaśnia, w którą stronę przemieszcza się kurz i jak trafia do pojemnika.


Jak już wspominałem, szczotka ma zupełnie inną konstrukcję — zamiast włosia zastosowano gumę. W teorii taka konstrukcja powinna mniej nawijać na siebie włosy i nitki, dzięki czemu lepiej nadaje się do odkurzania dywanów, zwłaszcza tych z długim włosiem. Co do pierwszej kwestii, mogę powiedzieć, że rzeczywiście nawija ich mniej. Trudniej mi ocenić, jak sprawdza się na dywanach, bo w domu nie mamy żadnego z długim włosiem. Mamy jeden z krótkim, ale i ten leży zwinięty.
Po odkurzaniu w domu linoleum, płytek i paneli wydaje mi się, że poprzednia wersja nieco lepiej sprawdza się na gładkich powierzchniach. Jeśli jednak była jakaś różnica, to na granicy wyczuwalności.


Od góry „szczotkę” osłania taka sama ramka jak w A4.



Same szczotki w A4 i A6 różnią się jednak znacznie. W zasadzie można spróbować „przerobić” jedną tak, by zastąpiła drugą, ale to dość niewygodne.
Od strony napędu znajduje się kwadratowy element — tu nie ma żadnych wątpliwości. Po przeciwnej stronie jest natomiast okrągła gumowa część, która obraca się lekko; najpewniej zamontowano tam łożysko. Myślę, że można spróbować przyciąć okrągły element do kwadratu, tak jak w A4, ale nie mam co do tego 100% pewności.


Zaskoczyło mnie jednak to, że nowa „szczotka” jest w całości miękka — można ją bez problemu zgiąć.


Mechanizm montażu jest taki sam jak w A4, ale „szczotkę” nieco łatwiej założyć i wyjąć.


Koła jezdne mają taką samą dużą średnicę jak w A4, ale ich „bieżnik” jest zauważalnie mniejszy — chyba jakieś trzy razy. W działaniu w ogóle nie zauważyłem różnicy.


Z przodu znajduje się obrotowe kółko samonastawne. Jest czarno-białe, żeby automatyka mogła określić, jaką drogę pokonało urządzenie.


Kółko można wyjąć, co jest konieczne do okresowego usuwania nagromadzonego kurzu, ponieważ wewnątrz znajduje się czujnik optyczny. Uważajcie, oś kółka łatwo wypada i może się gdzieś potoczyć.


Z przodu znajdują się dwie szczotki oznaczone literami R i L, ponieważ różnią się od siebie. Takie same oznaczenia znajdują się na obudowie urządzenia.


O ile dobrze zrozumiałem, w części odkurzaczy tej firmy zastosowano ten sam akumulator i, podobnie jak poprzednio, jest on podłączany za pomocą złącza. W tej wersji odkurzacza złącze jest jednak dodatkowo osłonięte rurką, przypuszczam, że dla lepszej ochrony.
Z oznaczeń akumulatora można wywnioskować, że w środku znajdują się cztery połączone szeregowo ogniwa UR18650ZT, produkcji Panasonic lub Sanyo.


Deklarowana pojemność ogniw wynosi 2600 mAh, a pojemność akumulatora 38,5 Wh. Chociaż pojemność mierzyłem już poprzednim razem, postanowiłem jednak powtórzyć test.


Podobnie jak poprzednio, pojemność okazała się nieco niższa od deklarowanej. Zwykle wynika to z szeregowego połączenia ogniw — rozładowanie zostaje przerwane, gdy rozładuje się najbardziej wyczerpane ogniwo. Zmierzona pojemność wyniosła 2463 mAh, przy deklarowanych 2650.


Rozbieramy dalej.
Podobnie jak poprzednim razem, kolejnym krokiem był demontaż kół napędowych, ale i tym razem okazało się, że nie da się ich wyjąć bez zdjęcia części „zderzaka”. Tyle że poprzednio przeszkadzający element był podzielony na dwie części, a tutaj trzeba zdjąć go w całości. Moim zdaniem to niedopracowanie, bo może się zdarzyć, że koła trzeba będzie wyjąć, na przykład do czyszczenia.


Poza „bieżnikiem” nie zauważyłem różnic w tym zespole.


Zastosowano te same silniki z tachometrem. Nie mam zastrzeżeń do jakości montażu — wszystko jest dość starannie i precyzyjnie spasowane.



Po odkręceniu dolnej części zderzaka, żeby zdemontować koła, reszta jest prosta — wystarczy wyjąć jego główną część, unosząc ją do góry.


Podczas rozbierania całkiem przewidywalnie spodziewałem się zobaczyć taką samą płytkę jak w A4, z 20 diodami IR, ale producent zmienił konstrukcję — teraz diod jest o dwie mniej. Ponadto na górze znalazłem parę układów scalonych. Poprzednim razem nie wyjmowałem całej płytki, więc przypuszczam, że znajdowały się po drugiej stronie.
Moim zdaniem ten zespół również można było ujednolicić, ale projektanci uznali inaczej.


Wewnątrz zderzaka zamontowano parę fotodetektorów, dzięki którym odkurzacz orientuje się podczas szukania stacji dokującej. Służą one również do wykrywania „wirtualnej ściany”.
Oprócz nich jest jeszcze kilka czujników. Na czerwono zaznaczyłem czujniki chroniące przed spadnięciem ze schodów. Działają na zasadzie odbicia od powierzchni i w niektórych sytuacjach mogą blokować pracę odkurzacza na czarnych powierzchniach.
Na niebiesko zaznaczyłem czujniki zderzeniowe, które reagują, gdy odkurzacz uderzy zderzakiem.
Na zielono zaznaczyłem czujnik kierunku, który chroni przed zderzeniem czołowym z przeszkodą, a także pomaga w centrowaniu, by odkurzacz precyzyjniej wjeżdżał na stację dokującą.
Przypuszczam, że ostatni czujnik służy również do rozpoznawania rodzaju przeszkody, ponieważ odkurzacz objeżdża nogi mebli dookoła.


Podczas dalszego rozbierania natknąłem się też na problem z krótkim przewodem łączącym połówki obudowy. Żeby go nie urwać, najlepiej od razu odłączyć złącze.


Przycisk ma nieco inną konstrukcję — płytka znajduje się w plastikowej osłonie. Na tym zdjęciu widać, jak naprężyły się przewody łączące.


Zasadniczo konstrukcja na pierwszy rzut oka nie różni się od tej w A4, gdyby nie jeden szczegół: płytka jest osłonięta plastikową obudową. Najpewniej zrobiono to dla ochrony przed kurzem. Moim zdaniem to bardzo przydatne ulepszenie.


Osłona jest mocowana tymi samymi wkrętami co płytka.


Po zdjęciu osłony uzyskujemy dostęp do płytki drukowanej z elektroniką. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda tak samo jak w A4, przynajmniej w ogólnym zarysie.


Układ zasilania zaprojektowano nieco inaczej, ale nadal zawiera ładowarkę, stabilizatory napięcia i przełącznik sterujący silnikiem szczotki.


Zastosowano nieco inny mikrokontroler: STM32F091 zamiast STM32F071, ale to wciąż ten sam ARM Cortex-M0. I tak jak poprzednio, trafiłem na tę samą prostą logikę działania.
Właściwie dziwi mnie zastosowanie całkiem wydajnego, 32-bitowego procesora przy tak prostej logice sterowania. Jasne, urządzenie ma sporo czujników i silników, ale w gruncie rzeczy po prostu jeździ po podłodze niemal chaotycznie. Jak na tak wydajny procesor, to „trochę mało”.


Pojawiła się jednak dość istotna różnica. Poprzednio pisaliście mi, że odkurzacz ma pewne problemy z układem sterowania silnikami przednich szczotek. Nie wiem, co powoduje awarię tranzystorów przełączających, bo u mnie na razie wszystko działa prawidłowo, ale w tej wersji producent zastąpił wcześniejsze tranzystory bipolarne mocniejszymi tranzystorami polowymi. Mam nadzieję, że zrobiono to właśnie w związku z zauważonymi problemami, które po prostu u mnie się nie ujawniły.


Kilka zdjęć „na wszelki wypadek”.
1. Sterownik jednego z kół napędowych.
2. Tranzystor sterujący drugim silnikiem napędu przedniej szczotki.
3. Sterownik drugiego silnika napędowego
4. Układ ładowania, stabilizacji napięcia i sterowania silnikiem głównej szczotki.


Naprawdę podoba mi się jakość wykonania i ogólne podejście do konstrukcji — wszystkie połączenia wykonano za pomocą złączy. Tak jak poprzednio, powiem, że urządzenie sprawia wrażenie markowego, przynajmniej pod względem wyglądu i konstrukcji.


Silniki przednich szczotek są dokładnie takie same jak w młodszym modelu.


Z tyłu znajduje się druga para fotodetektorów. Pomagają one urządzeniu odnaleźć stację dokującą i najpewniej wykryć „wirtualną ścianę”.


Jak wspominałem już na samym początku, powietrze z turbiny jest teraz wyrzucane z boku, a nie w okolice jednego z kół napędowych. Moim zdaniem to lepsze rozwiązanie, o czym pisałem już w poprzedniej recenzji.
Na zdjęciu pokazałem, jak było i jak jest teraz. Pod względem oporów przepływu powietrza nowe rozwiązanie jest gorsze, bo na jego drodze znajduje się wąskie gardło. Za to ogranicza ilość kurzu w okolicy koła. Czyli niezawodność wzrosła, ale wydajność nieco spadła.


Wyjmujemy turbinę. Gdy zobaczyłem siatkę, z ciekawości sprawdziłem, jak rozwiązano to w wersji A4, i znów zauważyłem kilka różnic. Siatka ochronna jest teraz metalowa i ma mniejsze otwory, ale jest ich więcej. Poprzednio w ogóle nie zwróciłem uwagi na ten element zabezpieczający.


Turbina wygląda dokładnie tak samo jak w A4, co może się przydać w razie wymiany. Prawdopodobieństwo jej awarii nie jest jednak duże, bo zastosowano silnik bezszczotkowy (a przynajmniej tak wynika z płytki sterującej) firmy Nidec. To duża japońska firma produkująca różnego rodzaju elektronikę, także do zastosowań przemysłowych.
W każdym razie to bardzo wydajne i całkiem niezawodne rozwiązanie.


Silnik napędzający główną szczotkę jest dokładnie taki sam jak w A4. Nic szczególnego — zwykły silnik komutatorowy. Choć na początku wydawało mi się, że jest nieco dłuższy.


Oględziny zewnętrzne i wewnętrzne mamy za sobą, można więc spokojnie przejść do testów. Choć w tym przypadku właściwie nie ma czego testować, bo różnice w porównaniu z poprzednią wersją są niewielkie. A dokładniej: jeśli chodzi o sprzątanie, jest tylko jedna różnica — inna konstrukcja szczotki.

Do testu przygotowałem taki oto „poligon”. Użyłem kurzu z pojemnika, mąki, cukru pudru, ryżu, kaszy gryczanej, drobnego makaronu i pociętego papieru.
Jasne, że w prawdziwym życiu raczej nie spotkamy się z taką różnorodnością, ale test to test.
Wyznaczyłem niewielki „wybieg”, którego część odgrodziłem „wirtualną ścianą”. Podczas testu musiałem nieco przesunąć „ścianę” w prawo, bo wiązka odbijająca się od pudełka nie pozwalała swobodnie dotrzeć do prawego rogu.


Najbardziej obawiałem się, że nie zbierze mąki i pudru.


Lewy i prawy róg.


Film z testu.


Podczas testu okazało się, że:
1. Zebrał mąkę i puder, choć nie powiedziałbym, że było to łatwe.
2. Ryż znalazł się nie tylko za „wirtualną ścianą” — jedno ziarenko wylądowało nawet na odkurzaczu.
3. Jeśli da się zepchnąć śmieci za „wirtualną ścianę”, to właśnie tak zrobi.
4. Papier sprawia sporo problemów, bo jest płaski i „przykleja się” do podłogi.
5. Lewy róg wyczyścił bez problemu, ale z prawym zupełnie sobie nie radzi. Być może problem wynika z tego, że porusza się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Jeśli jednak są listwy przypodłogowe, powinien wyczyścić go bez problemu. Tak czy inaczej, radziłbym producentowi, żeby po pewnym czasie odwracał kierunek jazdy.


Mąkę i puder zebrał całkiem nieźle.


Lewy róg jest praktycznie czysty, ale z prawym zupełnie mu nie szło. Wcześniej pisałem, że na początku przeszkadzała chyba „wirtualna ściana”. Po jej przesunięciu było lepiej, ale nadal nie tak, jak powinno.


Ten łobuz rozrzucił ryż i makaron po całym pokoju :) A dokładniej — za „ścianę”.


Krótki film, na którym pokazuję:
0.00-1.07 - sprzątanie punktowe.
1.07-3.09 - sprzątanie wzdłuż krawędzi.
3.09-4.04 - tryb automatyczny z minimalną mocą.
4.04-5.15 - tryb automatyczny z maksymalną mocą.
5.15-6.32 - powrót do bazy.
6.32-7.24 - wjazd na bazę z przeszkodą: OSB 10 mm, a następnie płyta wiórowa 18 mm.
7.24-7.58 - płyta wiórowa 18 mm.
7.58-8.40 - OSB 10 mm + podkładka 2 mm, razem 12 mm.



Podsumowując, na początek wymienię różnice między A4 i A6.
1. „Wirtualna ściana” w zestawie.
2. Zapasowa „szczotka”.
3. Dodatkowa osłona płytki drukowanej.
4. Ulepszony układ sterowania silnikami szczotek.
5. Zmieniona konstrukcja pojemnika na śmieci.
6. Wylot powietrza skierowany na boczną ściankę, a nie w okolice koła.
7. Zmieniony wygląd.
8. Drobne zmiany „kosmetyczne”.
9. Tryb Mini room.

Teraz trochę bardziej szczegółowo.
Gumowa „szczotka” rzeczywiście nie nawija na siebie nitek ani włosów, dlatego znacznie lepiej sprawdzi się u właścicieli zwierząt domowych, zwłaszcza długowłosych. Jeśli chodzi o skuteczność sprzątania, lepsza jest tradycyjna szczotka z „włosiem”. Na zupełnie gładkich powierzchniach różnica nie jest duża, ale na nierównej powierzchni szczotka z włosiem wykona pracę szybciej. Moim zdaniem producent powinien był dołączyć jako zapasową szczotkę z włosiem.
„Wirtualna ściana” jest naprawdę przydatna, pobiera bardzo mało energii, działa z całkiem dużej odległości (na pewno 2-2,5 metra) i nie przeszkadza w przechodzeniu. W instrukcji napisano, że działa jednostronnie, ale u mnie zdarzało się, że blokowała przejazd w obie strony — być może przypadkiem.
Algorytm działania pozostał taki sam, czyli ruch jest pseudolosowy: niektóre miejsca odkurzacz przejedzie raz, a inne pięć razy.
Test z narożnikiem pokazał, że przydałaby się automatyczna zmiana kierunku jazdy.
Z kurzem i lekkimi śmieciami radzi sobie świetnie. Twarde i śliskie przedmioty (na przykład ryż) będą latać po całej podłodze, choć ostatecznie i je zbierze. Zwykły drobno pocięty papier okazał się sporym wyzwaniem. Później specjalnie sprawdziłem wersję ze „szczotką” — lepiej go zbiera.
Zauważyłem, że producent dba o swój produkt: zmienił układ sterowania silnikami, osłonił płytkę i zmodyfikował konstrukcję. Za to plus. Gdyby jeszcze dopracował oprogramowanie, byłoby idealnie. Jest tryb Mini room, ale nadaje się tylko do naprawdę małych pomieszczeń. W tym trybie automatyka na przemian uruchamia tryb automatyczny i sprzątanie wzdłuż krawędzi.
Do wyglądu prawie nie mam zastrzeżeń: jest ładny i minimalistyczny, ale bardzo, bardzo łatwo się brudzi.

W każdym razie tego typu urządzenia służą do utrzymywania czystości, a nie do gruntownego sprzątania. Nie zastępują też mycia podłogi na mokro.

To wszystko. Obecnie odkurzacz kosztuje około 250 dolarów. Myślę, że to dlatego, że jest nowością, ale jak powiedział menedżer, w dniach 29–30 czerwca sklep planuje duże rabaty na ten model, a także na V3S Pro i A4s. Poza tym trwa jakiś konkurs na VK. Jeśli kogoś interesuje, mogę podać link — u nas VK jest zablokowane, więc nie mogę tego sprawdzić.

Mam nadzieję, że recenzja była przydatna. Jak zawsze, chętnie odpowiem na pytania.
$249.99
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
робот пылесос ilife а6 как работать с пультом, 1, фотоприемник для робота пылесоса, двигатель для щетки в роботе пылесосе самсунг, как снять бампер ilife a8, вакумный двигатель в роботе пылесосе

Pytania i odpowiedzi

Czym iLife A6 różni się od iLife A4?

W zestawie A6 znajdują się wirtualna ściana, zapasowy filtr i dodatkowa szczotka, a główną szczotkę zastąpiono wałkiem z gumowymi paskami. Zmieniono i osłonięto też płytkę sterującą silnikami, a stacja ładująca jest większa.

Jak iLife A6 radzi sobie ze sprzątaniem?

Dobrze zbiera kurz i lekkie zabrudzenia, ale ryż i inne twarde, śliskie przedmioty rozrzuca po podłodze, a drobno pocięty papier zbiera gorzej niż wersja ze szczotką z włosiem. Porusza się pseudolosowo, więc niektóre miejsca przejeżdża kilka razy.

Do czego służy wirtualna ściana iLife A6?

Ogranicza obszar ruchu robota, na przykład nie pozwala mu przejechać przez przejście. Według autora działała niezawodnie z odległości 2–2,5 m, choć kierunek blokady nie zawsze zgadzał się z oznaczeniami.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Baterie i powerbanki


Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze2

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. 26 października 2017 11:24#1
    Про версию ILIFE V5 ничего не знаете? Там вроде нет турбощетки, но цена привлекательная.
    0
    1. 26 października 2017 13:24#2
      Знаю только из других обзоров. Сам пользуюсь дома А4, ничего, бегает :)
      +1

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja