Robot sprzątający ILIFE A4 — mały domowy pomocnik
$169.99
Z propozycją napisania recenzji zwrócił się do mnie przedstawiciel producenta. Na początku recenzji znajdziecie link do oficjalnego sklepu na AliExpress.
Odkurzacz przysłano w dużym pudełku z firmową grafiką. Później okazało się, że w środku jest jeszcze jedno pudełko, a to pierwsze służy jedynie do wysyłki. Opakowanie jest solidne, nie mam zastrzeżeń.

Na zdjęciu powyżej widać, że przysłano mi model A4. Początkowo planowałem recenzję nowego modelu A4S, który zastąpił ten odkurzacz. Z powodu nieporozumienia dostałem jednak dobrze znany wielu osobom model A4. Przy okazji okazało się, że A4 nie jest już produkowany, więc najprawdopodobniej to ostatnia recenzja tego modelu.
Nowy model jest pod względem funkcji bardzo podobny, ale ma podobno zabezpieczenie przed nawijaniem się śmieci na szczotkę (tak to zrozumiałem) i potrafi pracować w małych pomieszczeniach. Wydłużono też czas pracy na akumulatorze. Przypuszczam, że po prostu zastosowano akumulator o nieco większej pojemności.

Ponieważ to moje pierwsze urządzenie tego typu, nie miało dla mnie większego znaczenia, czy dostanę nową, czy starą wersję. Interesowało mnie samo urządzenie.
W pudełku jest dość luźno, choć większość elementów znajduje się w osobnych przegródkach i nie „skacze” po całym opakowaniu.

Oprócz odkurzacza w zestawie znajdują się:
1. Dwie zapasowe szczotki
2. Zasilacz
3. Stacja ładująca
4. Zapasowy filtr
5. Pilot
6. Baterie
7. Szczotka
8. Instrukcja obsługi
9. Krótki opis

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to nie odkurzacz, lecz gruba instrukcja — naprawdę przypomina książkę. Niestety nie znalazłem w niej wersji rosyjskiej, choć wiem, że firma ma magazyn w Rosji (na Ukrainie jeszcze nie).

Opowiem trochę o tym, co znalazło się w zestawie.
1. Dwie szczotki, dostarczane parami, ponieważ ma znaczenie, czy jest to lewa, czy prawa. Na szczotkach znajdują się odpowiednie oznaczenia L i R. Konstrukcja jest elastyczna, najwyraźniej ze względów bezpieczeństwa — zarówno przedmiotów, jak i samego odkurzacza.
2. Zapasowy filtr i szczotka do czyszczenia mechanizmu oraz pojemnika z różnych zabrudzeń.
3, 4. Zasilacz z europejską wtyczką, przeznaczony do pracy przy napięciu 19 V i prądzie do 0,6 A. Nie rozbierałem go, ale już samo wrażenie jest całkiem dobre; podczas pracy specjalnie się nie nagrzewa.

Pilot przypomina mi trochę piloty do klimatyzatorów. Podwójne diody LED spotykałem jednak w pilotach niezwykle rzadko.
Nietypowe było też to, że w zestawie znalazły się baterie, i to całkiem nowe, z datą przydatności do 2020 roku. Zwykle ze względu na pewne właściwości baterii nie dołącza się ich do produktów.

U góry pilota znajduje się wyświetlacz LCD, na którym pokazywana jest godzina automatycznego uruchomienia oraz aktualna godzina.
Niżej są trzy przyciski nawigacyjne używane podczas ustawiania czasu oraz przycisk MAX, który włącza tryb zwiększonej mocy ssania. Jest zalecany do odkurzania dywanów i wykładzin.
Pośrodku znajduje się przycisk uruchamiający automatyczny tryb sprzątania. W tym trybie odkurzacz porusza się po pomieszczeniu praktycznie chaotycznie.
Przyciski Plan i Clock służą odpowiednio do ustawiania godziny automatycznego włączenia i aktualnej godziny.
Trzy dolne przyciski włączają tryb sprzątania po okręgu, automatyczny powrót do stacji ładującej oraz sprzątanie wzdłuż krawędzi pomieszczenia.

Ponieważ odkurzacz jest zasilany z akumulatora, do jego ładowania przewidziano taką stację dokującą. Podczas ładowania odkurzacz po prostu na nią wjeżdża i przechodzi w tryb ładowania.
W instrukcji zaleca się ustawić ją tak, aby po lewej i prawej stronie było co najmniej po metrze wolnej przestrzeni, a z przodu aż dwa metry. Praktyka pokazała, że o ile dwa metry z przodu to słuszna wskazówka, o tyle odległość po bokach można śmiało zmniejszyć nawet do 30 cm.

Od spodu znajdują się dwa sprężynujące styki ładowania. Z boku jest gniazdo do podłączenia zasilacza, a u góry dioda LED sygnalizująca włączenie. Zakończenie ładowania sygnalizuje podświetlenie przycisku.
Zdjęcie diody sygnalizującej włączenie zamieściłem nie bez powodu. Mimo starannego wyglądu zwróciłem uwagę na ślad po formie wtryskowej, biegnący dokładnie przez środek obudowy stacji dokującej. Niby drobiazg, ale trochę psuje ogólne wrażenie.

Od spodu są gumowe nóżki i ogólne informacje.

Kilka słów o wnętrzu stacji dokującej.
Rozbiera się ją bardzo niewygodnie: jedna śruba i cztery mocno trzymające zatrzaski.

W środku znajduje się płytka sterująca. A mówiąc dokładniej — „latarnia”, do której odkurzacz jedzie, kiedy „zgłodnieje”.

Większą część płytki zajmuje wielokanałowy emiter w plastikowej obudowie. Z tyłu widać parę diod LED.

Z przodu znajdują się okienka emiterów i okrągłe lustro.

System jest dość prosty. Na okrągłe lustro od spodu świeci jedna z diod IR; dla odkurzacza to punkt orientacyjny — baza jest gdzieś tutaj.
W głębi znajduje się jeszcze para diod LED, ale ich światło jest skierowane w postaci dwóch wiązek. Przypuszczam, że różni się też modulacja.
Odkurzacz najpierw wykrywa sygnał ogólny i porusza się w jego kierunku. Gdy tylko złapie sygnał z kierunkowych diod LED, jedzie w ich stronę. Są przy tym dwie wiązki i cały czas stara się poruszać tak, aby widzieć obie. Właśnie tak działa system automatycznego powrotu do stacji.

Od spodu nie ma nic szczególnie interesującego — niewielka, starannie wykonana płytka.

A oto i sam przystojniak. Na górze była naklejona folia ochronna, którą od razu zdjąłem, bo z nią wyglądał wyraźnie gorzej.
Odkurzacz zaprojektowano w kształcie „tabletki” :) Średnica wynosi około 30 cm, a wysokość 7,5 cm.

Na górze znajduje się główny element sterujący tym urządzeniem — przycisk włączania.
Przycisk podświetla się w trzech kolorach:
Ciągłe zielone światło — praca i pełne naładowanie, jeśli urządzenie stoi na bazie.
Migające zielone światło — tryb czuwania
Ciągłe żółte światło — automatyczne „parkowanie”.
Migające żółte światło — ładowanie
Czerwone światło — awaria.
Pierwsze naciśnięcie przycisku włącza urządzenie i przełącza je ze stanu wyłączenia w tryb czuwania, a kolejne uruchamia tryb sprzątania pomieszczenia.

Przednia część obudowy jest ruchoma. Aby nie uszkodzić mechanizmu podczas transportu, włożono rozpórki, które trzeba wyjąć przed rozpoczęciem użytkowania.

Pojemnik na zebrane śmieci znajduje się z tyłu i bardzo łatwo go wyjąć. W tym celu naciskamy w dół przycisk pośrodku obudowy pojemnika i wyciągamy go.
Pojemnik nie jest szczelny, z przodu znajduje się duża szczelina, dlatego pełny pojemnik najlepiej wyjmować ostrożnie i opróżniać nad workiem na śmieci.

Pojemnik otwiera się bardzo łatwo. To jednocześnie zaleta i wada — zawartość można przypadkowo wysypać. U góry znajduje się filtr dokładnego oczyszczania powietrza trafiającego do turbiny pompy.

Od spodu jest więcej ciekawych rzeczy: szczotki, kółka i czujniki.

Głównym elementem czyszczącym jest obrotowa szczotka. W zasadzie to urządzenie można nazwać odkurzaczem tylko z pewnym zastrzeżeniem, bo w zwykłym odkurzaczu najważniejsza jest siła ssania. Tutaj zapas energii nie jest zbyt duży, dlatego zastosowano kompromisowe rozwiązanie: szczotka podnosi kurz z podłogi i kieruje go w górę, gdzie przechwytuje go zespół ssący.
Moim zdaniem to całkiem dobre rozwiązanie, ale tylko do pomocniczego sprzątania — nie zastąpi mocnego odkurzacza. Do gładkich podłóg w zupełności jednak wystarcza, sprawdziłem to już nie raz :)


Szczotkę można bardzo łatwo wyjąć z mechanizmu. Od góry osłania ją plastikowa ramka z niewielkim gumowym paskiem.

Ponowny montaż również nie sprawił problemów. Najpierw wkładamy szczotkę w napęd, potem osadzamy na miejscu jej drugi koniec, a na koniec zamykamy pokrywę.
Mogę dodać od siebie, że szczotka czasem lubi nawijać na siebie nitki i włosy. Ale jakoś udało jej się nawet wciągnąć mi kapcia :)

Odkurzacz porusza się dzięki parze gumowanych kół z dość dużym bieżnikiem.
Oba koła są amortyzowane sprężynami, więc z przyczepnością nie było problemów.

Trzecim kołem jest swobodnie obracająca się rolka z znacznikami współpracującymi z wbudowanym czujnikiem. Z przodu znajduje się też jeden z czujników chroniących odkurzacz przed spadnięciem ze schodów. Gdy dojeżdża do krawędzi powierzchni, zatrzymuje się, a następnie cofa. Ponieważ jednak nie dorobiłem się jeszcze domu piętrowego ani mieszkania na dwóch poziomach, na razie nie ma to dla mnie znaczenia.

Od spodu znajduje się również naklejka z oznaczeniem modelu odkurzacza i parametrami zamontowanego akumulatora. Pod pokrywą, na której umieszczono naklejkę, znajduje się akumulator. Warto zaznaczyć, że przewidziano specjalny „uchwyt” ułatwiający jego wyjęcie — mały plus dla inżynierów.

Akumulator podłącza się za pomocą listwy zaciskowej, co jest kolejnym małym plusem.
Ponieważ tę recenzję piszę z punktu widzenia technika, będę dalej zwracał uwagę na różne rozwiązania, które inżynierowie zastosowali moim zdaniem prawidłowo, a także na to, co sam być może zrobiłbym inaczej.

Z boku znajduje się drugi element sterujący — wyłącznik, który całkowicie odcina zasilanie urządzenia. Obok umieszczono też gniazdo do podłączenia ładowarki.
To drugie rozwiązanie jest moim zdaniem przydatne, gdyby baza ładująca się zepsuła, ale przewidziałbym jakąś osłonkę przeciwkurzową.

Przy przednich szczotkach znajdują się jeszcze dwa czujniki chroniące przed upadkiem. Jak pisałem wyżej, w moim przypadku nie są szczególnie potrzebne, ale uważam, że umieszczono je niezbyt szczęśliwie. Z czasem kurz ze szczotki zapcha czujniki i nie będą działać prawidłowo. Trzeba też wziąć pod uwagę elektryzowanie się urządzenia, które może być skutkiem tarcia szczotek — wtedy kurz będzie jeszcze chętniej przywierał do czujników.

Podczas oględzin postanowiłem całkowicie rozebrać odkurzacz. Przy demontażu kół napotkałem pewną trudność: można je prawidłowo wyjąć dopiero po zdjęciu części przedniej osłony, ponieważ pod nią znajduje się jedna ze śrub. A przecież szansa, że kiedyś trzeba będzie zdemontować mechanizm, wcale nie jest zerowa.


Koła składają się z motoreduktora i samego koła. Od spodu znajduje się sprężyna, którą trzeba zdjąć, aby całkowicie zdemontować koło. Sprężynę można zdjąć i założyć bez użycia jakichkolwiek narzędzi.

Zastosowano niewielkie silniki. Warto zaznaczyć, że z tyłu zamontowano płytki z dławikami przeciwzakłóceniowymi. Producentowi należy się mały plusik za to, że na nich nie oszczędzał.
Z tyłu silników widać też brązowe tarcze. To magnesy pierścieniowe do czujników prędkości obrotowej. Ponieważ silniki są niezależne, elektronika za ich pomocą utrzymuje jednakowe obroty, dzięki czemu odkurzacz może jechać prosto.
Nawiasem mówiąc, dokładnie tę samą zasadę stabilizacji prędkości stosuje się w automatycznych drzwiach przesuwnych, tyle że tam silnik jest znacznie większy.

Odkręcamy szczotki. Producent mógłby zresztą dorzucić do zestawu mały śrubokręt krzyżakowy, bo to element przeznaczony do samodzielnej wymiany przez użytkownika. Minus za nieprzemyślaną zawartość zestawu.

Po szczotkach zdjąłem przednią część. Jak pisałem wyżej, jest ona osadzona na sprężynach. Rozwiązanie to ma dwa cele: amortyzowanie uderzeń, gdy odkurzacz najedzie na nogę krzesła, której nie wykrył czujnik, oraz działanie mechanizmu wykrywania uderzeń.
Samo określenie „uderzenie” jest jednak nieco nieprecyzyjne. Prędkość jazdy nie jest duża, więc mocnego uderzenia nie będzie — raczej dojdzie do twardego zetknięcia.

Całą przednią część zajmuje elastyczna płytka, na której umieszczono 20 diod IR i dwa czujniki IR. Czujniki są takie same jak te stosowane w pilotach zdalnego sterowania. Przypuszczam, że przy okazji działają też jako odbiorniki poleceń z pilota, ale ich głównym zadaniem jest wykrywanie przeszkód.
Przed przeszkodą odkurzacz zwalnia, aż do delikatnego zetknięcia się z nią.

Kiedy oglądałem to urządzenie, zwróciłem uwagę na dość wysoką jakość montażu. Nie mogę też nie wspomnieć, że większość przewodów jest starannie ułożona w specjalnych rowkach w obudowie.

Dobra, zdejmujemy górną pokrywę i zaglądamy do środka.

Zgodnie z zamysłem konstruktorów odkurzacz miał się rozkładać jak książka, ale „nie wyszło”. Przewód do płytki z przyciskiem jest bardzo krótki i nie da się go rozłożyć bez odłączenia przycisku.

Sama rama z elektroniką. Brakuje napędów kół, przycisku sterującego i przedniej części.

Oczywiście sprzęt dostałem do recenzji, więc można mówić o stronniczości i tak dalej, ale mimo wszystko powiem, że jakość montażu płytki sterującej naprawdę mi się spodobała. Mogę śmiało stwierdzić, że nie ustępuje ona niczym urządzeniom markowych producentów. Płytka drukowana jest porządnie wykonana, lutowanie jest dobre, a cała konstrukcja przemyślana.
Powiem nawet więcej: kiedy dostałem tę zabawkę, myślałem, że w środku znajdę jakąś prostą płytkę, i naprawdę zdziwiłem się, widząc tyle elektroniki. Zresztą, kiedy zacząłem liczyć czujniki, silniki i resztę, wszystko stało się jasne.

1. Całością steruje STM32F071RB z rdzeniem ARM Cortex-M0. Szczerze mówiąc, spodziewałem się więcej po logice działania, ale o tym opowiem później.
2. W pobliżu złącza zasilania prawdopodobnie znajduje się układ ładowania, a także część elektroniki mocy.
3, 4. Kilka wzmacniaczy operacyjnych. Nie sprawdzałem, do czego służą; mogę jedynie przypuszczać, że pracują w obwodzie czujników albo zabezpieczenia silników przed przeciążeniem. Bardziej prawdopodobna jest pierwsza opcja.
5. Silnikami sterują specjalne sterowniki, DRV8801.
6. Na płytce znajduje się też „brzęczyk”. Odkurzacz wydaje dźwięki rzadko — zwykle potwierdzają one włączenie lub wyłączenie urządzenia albo ustawienie go na stacji ładującej.

Układ ładowania z innej perspektywy. Jak pisałem wyżej, wszystko jest schludne: złączka za złączką, aż miło :)

Silniki napędzające przednie szczotki są nie tylko sterowane niezależnie, ale mają też osobne zabezpieczenia.
Podczas testów na jedną ze szczotek nawinął mi się kawałek folii polietylenowej i szczotka się zablokowała. Odkurzacz stał w miejscu, tylko co jakiś czas próbując ruszyć. Kiedy jednak uwolniłem szczotkę i pozwoliłem mu dalej pracować bez wyłączania, działała tylko ta, która pozostała odblokowana. Włączenie i wyłączenie urządzenia górnym przyciskiem zresetowało zabezpieczenie i po ponownym uruchomieniu działały już obie szczotki. Nie mam więc zastrzeżeń do zabezpieczeń.

Jeden z silników napędza szczotki. Moim zdaniem jest trochę za duży do tej funkcji, ale nie będę się specjalnie spierał.

Po otwarciu obudowy znalazłem jeszcze kilka czujników. Dwa z nich znajdują się w tylnej części obudowy: jeden obok gniazda zasilania, a drugi symetrycznie po przeciwnej stronie.

Silnik napędzający główną szczotkę. Nie ma tu już żadnych tachometrów, bo silnik zawsze pracuje z jedną prędkością.

Wewnątrz część przewodów jest również mocowana za pomocą zaczepów umieszczonych na obudowie.
Te przewody prowadzą od silnika szczotki. Na wszelki wypadek zamieszczam zdjęcie z oznaczeniami silnika.

Otwór wylotowy powietrza z turbiny znajduje się obok jednego z kół napędowych. Uważam, że to niezbyt dobre rozwiązanie, bo lekki kurz będzie po prostu wzbijany w powietrze, a przy okazji zabrudzi sam silnik napędu. Lepiej byłoby przenieść ten otwór na tylną lub górną część obudowy. Być może się mylę, ale wydaje mi się, że tak byłoby logiczniej.

A oto sama turbinka. Pracuje w dwóch trybach: 600 Pa i 1000 Pa. Do czyszczenia gładkich powierzchni nadaje się pierwszy tryb, a do dywanów — drugi. Poziom hałasu przy niskiej mocy jest akceptowalny, przy wysokiej staje się wyraźnie słyszalny i przypomina mniej więcej odkurzacz pracujący na niskiej mocy.

Gdzieś przewinęła się informacja, że zastosowano silnik bezszczotkowy. Tak właśnie jest, i to produkcji Nidec, co niewątpliwie jest zaletą, bo to dość duża firma. Silniki bezszczotkowe są zwykle mocniejsze i trwalsze, a ich żywotność ogranicza najczęściej tylko trwałość łożysk.

Sama konstrukcja jest jednak bardzo kompaktowa i stosunkowo łatwo ją rozebrać.

Wirnik nosi ślady wyważania. Właśnie dlatego nie rozbierałem go dalej, tym bardziej że demontaż przeprowadzałem przed testami.

Nie da się dostać do silnika, ale jego wymiary i konstrukcja przypomniały mi silniki napędu płyty w komputerowych napędach DVD lub CD. Myślę, że dość dużą moc uzyskano dzięki lepszemu chłodzeniu.

Jak pisałem wyżej, przednia część urządzenia nie jest sztywno przymocowana do obudowy. Po naciśnięciu jej uruchamia się jeden z dwóch czujników. Są to czujniki optyczne, a nie typowe „mikrostyki”, co również jest pewną zaletą. A właściwie nie do końca: styki też są dość niezawodne, ale działają nieco wolniej, a w razie problemów trzeba je wymienić. Tutaj wystarczy po prostu usunąć kurz. Gdybym składał podobne urządzenie, najpewniej zastosowałbym styki, choć chyba jednak optyczne są lepsze.

Z przodu znajduje się też czujnik „kierunkowy”, który reaguje na zbliżanie się do przeszkody.

Pod przednim kółkiem zamontowano jeszcze jeden czujnik, który prawdopodobnie zlicza przebytą drogę, ale nie będę tego przesądzał. Ważne jest to, że czujnik ten łatwo zapycha się kurzem z kółka, dlatego kółko jest zdejmowane. Dowiedziałem się o tym jednak znacznie później.

Sprawdziłem również pojemność akumulatora. Przy okazji: są informacje, że w środku zastosowano akumulatory Sanyo. Oczywiście można by go otworzyć i sprawdzić, ale w tym przypadku interesowała mnie po prostu pojemność.

Przy rozładowaniu do 2,8 V na ogniwo pojemność wyniosła około 2500 mAh, przy deklarowanych 2600 mAh. Trochę dziwne jak na markowy akumulator.

Można teraz przejść do testów i opisu działania. Najpierw jednak kilka słów o ładowaniu.
Gdy odkurzacz wjeżdża na stację dokującą, zaczyna ładować się małym prądem. Po około dwóch minutach prąd ładowania osiąga maksimum, a pobór mocy wynosi około 15 W. Dosłownie po pół minuty pobór nieco spada, do 14 W.
Pod koniec ładowania prąd jeszcze maleje, aż ładowanie zostaje całkowicie wyłączone. Wtedy pobór mocy wynosi 1 W.

Jak pisałem na samym początku, używałem odkurzacza przez około dwa tygodnie i mogę wyciągnąć kilka wniosków.
Jako urządzenie do utrzymywania czystości sprawdza się całkiem dobrze. Poniżej zdjęcie efektów dwóch sprzątań w trzypokojowym mieszkaniu. W dużej mierze tyle kurzu zebrało się dlatego, że robot potrafił wjechać tam, gdzie nie da się dotrzeć podczas mycia podłogi.
Używanie odkurzacza w żaden sposób nie zastępuje mycia podłogi. Można je raczej wykonywać nieco rzadziej, a przez resztę czasu mieć mniej kurzu na widoku.
Ale komfort wymaga poświęceń.
Trzeba schować wszystkie przewody. Jeśli tego nie zrobimy, nawiną się na szczotki.
Jeśli zasłony sięgają podłogi, robot posprząta tylko do nich. A jeśli odstają od ściany na 10-20 cm, to ta część podłogi pozostanie brudna.
Najwygodniej jest usunąć wszystko, co może się nawinąć, i zamknąć robota w pokoju na jakieś 40 minut — będzie czysto.
Jeśli zostawimy otwarte drzwi, zacznie podróżować po całym mieszkaniu, co jest niewygodne.
Automatyczny algorytm jest jednocześnie niezbyt przemyślany i najczęściej używany. Jego wadą jest to, że robot porusza się niemal chaotycznie: niektóre miejsca przejeżdża pięć razy, a inne tylko raz.
Zaletą jest to, że prawidłowo omija przeszkody, a jeśli napotka nogi stołu lub mebli, sprząta wokół nich, objeżdżając je dookoła.

Nie widzę sensu w przeprowadzaniu testów sprzątania na dużej powierzchni, pokażę więc tylko kilka przykładów, które najbardziej mnie interesowały.
Na początek narożniki, bo zawsze trudno usunąć z nich kurz. Do testu nasypałem trochę kurzu w róg (na szczęście można to odwrócić) i uruchomiłem odkurzacz.

Odkurzacz nie od razu wjechał w narożnik, bo pracował w trybie automatycznym, ale ostatecznie i tak usunął z niego kurz. Moim zdaniem całkiem nieźle.

Kolejnym testem była próba zebrania kupki obciętych wyprowadzeń elementów elektronicznych — to dla mnie dość typowa sytuacja.
Wysypałem na podłogę trochę wyprowadzeń z torebki.

Nie zebrał ich wszystkich, ale na filmie widać, że najpierw część rozrzucił na boki szczotkami, a potem cały czas rwał się nie tam, gdzie trzeba, więc najczęściej przejeżdżał obok nich.
Mimo wszystko większość zebrał bez problemu, zostawiając na podłodze jakieś pięć sztuk.

Film z czyszczenia narożnika i zbierania „złomu”.
Najtrudniej było zagonić go w róg — kategorycznie nie chciał tam wjechać. W końcu włączyłem tryb sprzątania wzdłuż krawędzi.
Na koniec, w ramach demonstracji, pokażę tryby pracy.
1. Tryb spiralny — w tym trybie odkurzacz zawsze pracuje z maksymalną mocą.
2. Tryb chaotyczny — w trakcie nagrywania włączałem zwykły tryb i zwiększoną moc, żeby porównać poziom hałasu.
3. Tryb sprzątania wzdłuż krawędzi — podczas tego testu odkurzacz omal nie uciekł z ogrodzonego obszaru.
A teraz pokonywanie przeszkód. W moim przypadku test nie jest szczególnie istotny, bo nie mam progów, więc odkurzacz może bez przeszkód jeździć po całym mieszkaniu. Ale z ciekawości sprawdziłem.
1. Automatyczny powrót do stacji. Jeśli przeniesiemy odkurzacz, będący w trybie czuwania, bliżej stacji, po minucie sam na nią wjedzie. We wszystkich kolejnych filmach wydawałem polecenie pilotem.
2. OSB 10 mm, a następnie płyta wiórowa 18 mm.
3. Płyta wiórowa 18 mm.
4. OSB 10 mm + podkładka 2 mm, razem 12 mm.
Zanim przejdę do krótkiego podsumowania, napiszę, po co w ogóle tak szczegółowo to opisywałem. Otóż, gdy zobaczyłem całkiem solidne i skomplikowane wnętrze, zacząłem się zastanawiać, dlaczego producent nie miałby zacząć robić na tej bazie... zestawów konstrukcyjnych.
Przecież mamy płytkę sterującą z mikrokontrolerem, sześć silników, około dziesięciu czujników, pilot, a nawet zasilacz i stację ładującą. Wystarczyłoby opracować program do pisania firmware’u dla tych robotów i powstałaby świetna, a przy tym funkcjonalna zabawka edukacyjna.
Pamiętam, że kiedyś widziałem w czasopiśmie świetny łazik księżycowy ze sterowaniem mikrokontrolerowym, ale niestety nigdy nie zobaczyłem go na żywo.

Dziś oczywiście można już kupić wszystko, ale na przykład taki robot kosztuje półtora raza więcej niż ten odkurzacz. Tylko za co? Odkurzacz jest znacznie bardziej skomplikowany.

Mam więc prośbę do producenta: niech zrobi coś podobnego na tej bazie, w niższej cenie — tym bardziej że ma już do tego odpowiednią platformę.
A teraz podsumowanie.
Sam odkurzacz jest interesujący, a co więcej, całkiem przydatny. Gdyby konstruktorzy trochę popracowali nad algorytmem poruszania się, byłoby jeszcze lepiej — na razie chaotyczny ruch niezbyt pomaga. Odkurzacz bez wątpienia zbiera kurz, a jedno ładowanie akumulatora wystarcza mi na posprzątanie całego trzypokojowego mieszkania.
Podoba mi się, jak odkurzacz sprząta — moim zdaniem efekt jest bardzo dobry. Nie podoba mi się natomiast to, że przed sprzątaniem trzeba sprawdzić, czy na podłodze nie ma żadnych przewodów ani innych rzeczy.
Brakuje „wirtualnej ściany”, więc trzeba sobie radzić domowymi sposobami.
Podczas pracy przypomina trochę żywe stworzenie. Myślę, że domowe zwierzaki będą zadowolone, choć do takich mieszkań poleca się inny model odkurzacza. Ponieważ nie mam zwierząt, wybrałem A4 ze względu na większą moc ssania, ale w praktyce wystarcza nawet najniższy poziom.
Poza tym, moim zdaniem, jest po prostu ładny :)
W zasadzie to chyba wszystko. Jak zawsze czekam na komentarze.
$169.99
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
kc365-14162 аналоги, kc365-14162 двигатель 12v, редуктор колеса робот пылесоса, https://www.kirich.blog/obzory/obzory-bytovoy-elektroniki/278-robot-pylesos-ilife-a4-malenkiy-domashniy-pomoschnik, ilife a4s мотор колеса, 20n704k500 rfr gjlrk.xbnm, ilife a4 плата, kc365-14162, материнская плата пылесоса для ilife v50 схема, запчасти для ilife4 датчик, электродвигатель кс 365 12v, nidec электродвигатели пылесосов, эл. двигатель kc365-14162 12v, электродвигатель kc365-14162, kc365-14162 двигатель, материнская плата робота пылесоса, материнская плата для пылесоса ilife a4, 9z31mht 20n704r500, kc365 14162 12v/160620, kc365-14162 12v/160620, kc365 14162 12v/160620 купить, 20n704r500 распиновка, nidec 20n704k500 ремонт, 20n704k500 начал свистеть, двигатель кс365 14162 12v/190620
kc365-14162 аналоги, kc365-14162 двигатель 12v, редуктор колеса робот пылесоса, https://www.kirich.blog/obzory/obzory-bytovoy-elektroniki/278-robot-pylesos-ilife-a4-malenkiy-domashniy-pomoschnik, ilife a4s мотор колеса, 20n704k500 rfr gjlrk.xbnm, ilife a4 плата, kc365-14162, материнская плата пылесоса для ilife v50 схема, запчасти для ilife4 датчик, электродвигатель кс 365 12v, nidec электродвигатели пылесосов, эл. двигатель kc365-14162 12v, электродвигатель kc365-14162, kc365-14162 двигатель, материнская плата робота пылесоса, материнская плата для пылесоса ilife a4, 9z31mht 20n704r500, kc365 14162 12v/160620, kc365-14162 12v/160620, kc365 14162 12v/160620 купить, 20n704r500 распиновка, nidec 20n704k500 ремонт, 20n704k500 начал свистеть, двигатель кс365 14162 12v/190620
Pytania i odpowiedzi
Na jak długo wystarcza jedno ładowanie ILIFE A4?
Według autora jedno ładowanie wystarcza na sprzątnięcie całego trzypokojowego mieszkania.
Jakie wady ILIFE A4 zauważył autor?
Chaotyczny sposób poruszania się nie zawsze pomaga w sprzątaniu. Przed uruchomieniem trzeba usunąć z podłogi przewody i zbędne rzeczy, a w zestawie nie ma wirtualnej ściany.
Co znajduje się w zestawie ILIFE A4?
Zestaw obejmuje zasilacz 19 V, do 0,6 A, stację ładującą, pilota z bateriami, zapasowe szczotki i filtr, szczotkę do czyszczenia, instrukcję oraz krótką ściągawkę.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Baterie i powerbanki
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja





