GJ-8018LCD — prosta stacja hot-air i krótkie porównanie
Oględziny, rozbiórka, porównanie — jak zwykle.
Jak napisałem na początku, chciałem pozbyć się z biurka dużej stacji lutowniczej.
Miałem też drugi cel: sprawdzić w praktyce hot air z wentylatorem zamiast kompresora. Czytałem recenzje tego urządzenia, pytałem nawet w komentarzach, czy wygodnie się nim pracuje, ale jak to mówią — dopóki sam nie spróbujesz, nie będziesz wiedzieć.
Interesowało mnie też porównanie z hot airem, w którym powietrze tłoczy kompresor, a nie zwykły wentylator.
Recenzja nie będzie zbyt długa, bo nie ma tu o czym szczególnie opowiadać, ale zacznę standardowo.
Hot air przyszedł w białej kopercie. Jak oni go tam upchnęli, nie wiem, ale był zapakowany ciasno.
Opakowanie nie ucierpiało w transporcie, a samo urządzenie było w środku szczelnie owinięte dużą ilością folii bąbelkowej.
Jak należy, kilka słów o zestawie.
W zestawie znajdziemy:
1. Hot air
2. Cztery dysze o różnych średnicach
3. Podstawkę
4. Instrukcję.
Instrukcja jest wprawdzie obszerna, ale w gruncie rzeczy bezużyteczna. Po pierwsze, jest po chińsku i angielsku, a po drugie — kto w ogóle czyta instrukcje?
Dodatkowe akcesoria były od początku zapakowane w foliowe woreczki i w transporcie nic im się nie stało.
Podstawka jest trochę zagadkowa — po co są w niej cztery otwory, i to jeszcze z przyspawanymi podkładkami? W praktyce okazała się jednak całkiem wygodna, a przynajmniej dość stabilna. Hot air dobrze na niej leży. Krótko mówiąc, przyda się.
W zestawie były cztery dysze o średnicach 3, 5, 8 i 10 mm.
Zrobię tu małą dygresję. W codziennej pracy używam zwykle tylko jednej dyszy — 5 mm, bo jest najbardziej uniwersalna. Dlatego wszystkie dalsze testy przeprowadziłem właśnie z nią.
Dysze 8 i 10 mm są zazwyczaj za duże do moich zastosowań, a 3 mm jest z kolei za wąska, szczególnie w przypadku tego hot airu (o tym później).
W ogóle powinienem kiedyś kupić specjalne dysze, ale ciągle o tym zapominam. Przydałaby się kwadratowa, dopasowana do rastra wyprowadzeń układów scalonych.
Pierwsza rzecz, na którą chcę zwrócić uwagę: hot air jest duży. W zasadzie to zrozumiałe — w środku jest nie tylko wentylator, ale też elektronika i wyświetlacz. Mimo wszystko jest zaskakująco duży.
Miłym zaskoczeniem był przewód zasilający z europejską wtyczką — nie trzeba używać przejściówek ani wymieniać wtyczki.
Dla porównania — mój stary hot air. Nowy ma jednak pewną przewagę. Ze starego wychodzi dość gruby przewód doprowadzający powietrze, w którym biegną też przewody do grzałki i czujnika, przez co cała konstrukcja jest sztywna.
Nowy jest pod tym względem bardziej „mobilny”, a do tego nie jest na stałe połączony ze stacją — wystarczy włożyć wtyczkę do gniazdka i można pracować. Właśnie dlatego go kupiłem.
Z opalarki można korzystać także bez dyszy, tym bardziej że w tym trybie ma całkiem niezły przepływ powietrza — swoje robi układ z wentylatorem.
Zdjęcie zrobiono jeszcze przed wygrzewaniem, dlatego wygląda tu jeszcze ładnie. Z czasem powłoka ciemnieje.
Na rękojeści znajduje się wskaźnik temperatury, wyłącznik zasilania, dwa pokrętła do regulacji mocy i przepływu powietrza, a także kontrolka włączenia grzałki.
Po lewej widać dodatkowy miękki pierścień — okazał się całkiem przydatny. Chodzi o to, że wentylator podczas pracy powoduje nieuniknione drgania, a taki amortyzator wyraźnie je ogranicza.
Opalarki z kompresorem w ogóle tego nie mają, bo w środku nie ma nic poza grzałką i czujnikiem temperatury.
Powietrze jest zasysane z tyłu. Otwory są moim zdaniem trochę za małe.
Na początek sprawdziłem moc pobieraną przez opalarkę w różnych trybach.
1. Grzałka wyłączona, wentylator pracuje na minimalnych obrotach
2. Grzałka włączona, wentylator pracuje z pełną mocą.
3. Grzałka pracuje z mniej więcej połową mocy, wentylator z pełną mocą.
4. Grzałka i wentylator pracują z pełną mocą. Jak to mówią, gdzie moje
Do dalszego demontażu trzeba zdjąć dwa pokrętła regulacyjne, odkręcić z tyłu dwie śruby, a potem jeszcze dwie mocujące przewód zasilający.
W środku płytka jest dość schludna. Lutowanie jest co prawda trochę krzywe, a o usunięcie resztek topnika wyraźnie się nie postarano, ale bywa znacznie gorzej — i oczywiście lepiej.
Od razu widać, że wyświetlacz to po prostu osobne urządzenie, które tylko nieznacznie zwiększa funkcjonalność.
Odkręcamy jeszcze kilka małych śrubek i wyjmujemy główną płytkę. Układ wygląda na duży i skomplikowany, ale podczas sprawdzania okazało się, że jest prosty jak budowa cepa.
Po lewej i pośrodku znajduje się zasilacz wentylatora i termometru. Po prawej widać niewielki radiator, na którym zamontowano stabilizator układu regulacji obrotów wentylatora, a nad nim triak regulujący moc grzałki.
Napięcie na zaciskach wentylatora przy maksymalnych obrotach wynosi 15 V.
Widać tu, że cyfrowy wyświetlacz to po prostu termometr.
Dwa przewody służą do zasilania, a dwa kolejne prowadzą do termopary, czyli nie ma tu żadnej stabilizacji temperatury.
Za to transformator jest całkiem duży — do zasilania niewielkiego wentylatora ma spory zapas.
W zwykłych opalarkach silnik często jest po prostu połączony szeregowo z grzałką, ale w modelach z osobną regulacją obrotów i trybem nawiewu zimnego powietrza znajduje się taki niewielki zasilacz, który zasila wentylator.
Nie znalazłem w internecie schematu tej opalarki, więc musiałem narysować własny.
Oznaczenia elementów mogą się nieco różnić od rzeczywistych, ale tak naprawdę nie ma to znaczenia, bo układ jest bardzo prosty i znalezienie potrzebnego elementu nie sprawia trudności.
Na schemacie wyraźnie widać kilka podstawowych bloków:
1. Sam zasilacz — zwykły generator samowzbudny.
2. Układ regulacji obrotów wentylatora, zrealizowany z użyciem stabilizatora LM317.
3. Układ zasilania termometru, zrealizowany jako stabilizator parametryczny złożony z rezystora, diody Zenera i kondensatora.
4. Regulator mocy grzałki, złożony z triaka, diaka oraz potencjometru montażowego z kondensatorem.
Nie widzę sensu, żeby zatrzymywać się przy zasilaczu — wszystko jest tam proste i jasne. Nieco dłużej zajmę się za to regulatorem mocy grzałki.
Zmierzona rezystancja zimnej grzałki wynosi 103 Ω, co przy 220 V daje moc około 465 W, a przy 230 V aż 510 W.
Ale zaraz, wyżej zmierzyliśmy przecież zaledwie około 250 W. Gdzie się podziała reszta? Już wyjaśniam.
W układzie ograniczono moc za pomocą rezystora R10, połączonego szeregowo z potencjometrem. W takiej konfiguracji moc wynosi zaledwie około 50% wartości maksymalnej. Jest jeszcze jeden drobiazg: regulacja zaczyna się mniej więcej przy 25% obrotu potencjometru.
Co z tego wynika? Bez problemu można uzyskać większą moc, nawet pełne 465 W, ale konstruktorzy najwyraźniej woleli dmuchać na zimne, bo to jednak opalarka do lutowania, używana czasem z nasadkami utrudniającymi swobodny przepływ powietrza, a kontroli temperatury brak.
Jeśli opalarka będzie używana bez nasadek, rezystor można zmniejszyć do 150–220 kΩ. Nie należy schodzić niżej, bo nie da się wtedy ustawić zerowej mocy.
Aby uzyskać pełny zakres regulacji, trzeba usunąć R10 i zamontować potencjometr o wartości około 680 kΩ lub większej.
Silnik jest zwykłym silnikiem komutatorowym, nic szczególnego. Żeby ograniczyć zakłócenia powodowane iskrzeniem szczotek, dodano jednak kondensator bezpośrednio do zacisków silnika.
Wirnik wentylatora.
Wadę takich układów opisywałem już wyżej: wentylator z założenia nie jest w stanie wytworzyć dużego ciśnienia, które pozwoliłoby przepchnąć powietrze przez wąskie nasadki.
Taki układ jest jednak wydajniejszy przy dużym przepływie powietrza.
Grzałka jest najzwyklejsza, jak w innych opalarkach — wykonano ją z drutu nichromowego. Na końcu znajduje się termopara, choć wygląda trochę dziwnie. Zwykle jest tam kulka, a tutaj wygląda, jakby została odłamana. Mimo to działa.
Grzałka i termopara są podłączone za pomocą złącza, ale mimo prób nie udało mi się odłączyć grzałki. Naciskałem zatrzask, ciągnąłem szczypcami, bez skutku.
Przy podstawie grzałki ukryto bezpiecznik termiczny, który zadziała przy 135°C.
To zabezpieczenie jest konieczne, ponieważ opalarka nie ma stabilizacji temperatury, a zatrzymanie wentylatora mogłoby skończyć się źle.
Dodatkową izolację zapewnia szklana rurka umieszczona wewnątrz metalowej części obudowy, a w niej kolejna rurka, wykonana z miki.
Rozbierałem opalarkę po porządnym rozgrzaniu i najwyraźniej dlatego nie udało mi się wyjąć szklanej rurki. Nie chciałem jej łamać. Właśnie dlatego nie zaleca się uderzania w metalową część.
Możemy teraz przejść do testów.
Pierwszy test przeprowadzę bez nasadek. Widać, że wskazania termometru dość mocno różnią się od rzeczywistej temperatury.
Zdjęcia wykonano podczas nagrzewania, w trybie maksymalnym.
Tutaj założyłem już dyszę o średnicy 5 mm. Temperatura od razu wyraźnie wzrosła, ponieważ zmniejszyła się prędkość przepływu powietrza, a regulacji temperatury brak.
Tak wygląda wykres temperatury w funkcji czasu nagrzewania. Rejestrację ustawiono na 2 minuty. Na drugim ekranie pod koniec widać spadek — poddałem się i zmniejszyłem moc grzałki, bo temperatura nadal rosła.
Dla porównania pokażę taki sam wykres dla opalarki kompresorowej ze stabilizacją temperatury.
Ustawiłem temperaturę na 350 stopni. W rzeczywistości wahała się w okolicach 350–360, a termometr wskazał nieco wyższą wartość.
Na wykresie wyraźnie widać jednak fazę nagrzewania i przejście do trybu stabilizacji.
Podczas rozbierania nieco przerobiłem opalarkę. W internecie można znaleźć informacje o przegrzewaniu się stabilizatora zasilającego wentylator, dlatego z boku rękojeści wywierciłem kilka otworów przed stabilizatorem.
Ponadto nieco rozwierciłem otwory w tylnej pokrywie, bo wydały mi się zdecydowanie za małe. Początkowo sądziłem, że wentylator znajduje się z tyłu i przepycha powietrze przez całą konstrukcję — wentylatorowi łatwiej wtłaczać powietrze, niż je zasysać. Gdy brakuje mu powietrza, zaczyna się „dusić” i nie jest w stanie wytworzyć dużego ciśnienia, dlatego powiększyłem otwory z tyłu.
Kilka słów o wygodzie. Oczywiście w porównaniu ze starą opalarką ta konstrukcja jest znacznie większa i mniej poręczna. W praktyce ma jednak swoje plusy i minusy. Tak, jest większa, ale stara opalarka ma wąż, z którym niezbyt wygodnie się pracuje. Tutaj jest zwykły przewód, który w razie potrzeby można wymienić na bardziej miękki i uzyskać jeszcze wygodniejsze rozwiązanie.
Podsumowując, w tym teście jest 1:1.
Dla krótkiej demonstracji nagrałem kilka filmów. Jak zwykle kamera się trzęsie, a jakość nagrania zrobionego
Na początek demonstracja bez dyszy: nagrzewanie przy maksymalnej mocy grzałki i wentylatora, następnie zmniejszenie mocy wentylatora, a potem wyłączenie grzałki i chłodzenie przy maksymalnym nadmuchu.
Kolejność czynności taka sama jak na poprzednim filmie, ale tym razem z dyszą 5 mm.
A to opalarka z kompresorem. Film składa się z dwóch fragmentów, ale łącznie przedstawia niemal ten sam test co powyżej, z dyszą 5 mm. Tutaj kolejność czynności jest jednak nieco inna: ustawienie temperatury na 350 stopni, zwiększenie mocy nadmuchu do 72% (rzadko używam 100%, zwykle 50–70%), nagrzewanie i stabilizacja temperatury. Następnie wyłączyłem opalarkę (bez wyłączania stacji). Automatyka włączyła maksymalny nadmuch, wyłączyła grzałkę i samoczynnie schłodziła ją do 90 stopni, aby można ją było bezpiecznie wyłączyć (czego brakuje w opisywanej opalarce).
Widać też różnicę w szybkości chłodzenia: opalarka z kompresorem ma mniejszą bezwładność, więc nagrzewanie i chłodzenie przebiegają zauważalnie szybciej.
Dalej planowałem nagrać film pokazujący różnicę w pracy podczas wylutowywania elementów elektronicznych. Znalazłem nawet identyczne płytki, żeby test był miarodajny, ale filmu nie nagrałem.
Są dwa powody, dla których nie ma filmu:
1. Po prostu trudno jednocześnie nagrywać, lutować i podnosić element — mam tylko dwie ręce, a przydałyby się trzy.
2. Próbowałem używać tej opalarki jako lutownicy, ale to naprawdę niewygodne. Czas wylutowywania elementu z płytki różni się kilkukrotnie.
Poza niewygodą jest jeszcze jedna wada tej opalarki przy lutowaniu płytek — brak stabilizacji temperatury.
Przy pracy z elementami należy przestrzegać profilu temperaturowego. Często można go znaleźć w kartach katalogowych układów scalonych i innych elementów elektronicznych.
Czym jest profil temperaturowy? Podgrzewając element, nie wystarczy po prostu go nagrzać — trzeba robić to etapami. Na przykład, w dużym uproszczeniu, najpierw grzejemy przez pół minuty do temperatury 200 stopni, potem na kilka sekund podnosimy temperaturę do 350, a następnie ją obniżamy.
Zaawansowane stacje potrafią automatycznie realizować profile temperaturowe. W prostszych robimy to samo ręcznie, a w najprostszych można o tym w ogóle zapomnieć.
Jeśli bardzo chcecie, mogę oczywiście spróbować nagrać film, ale nie sądzę, żeby miało to sens.
No dobrze, można już wypisać zalety i wady tej opalarki.
Zalety
Mimo wszystko działa.
Cicha.
Dość wygodna.
Wygodna podstawka w zestawie.
Europejska wtyczka zasilająca.
Wady
Brak stabilizacji temperatury.
Mały przepływ powietrza przy pracy z wąskimi dyszami.
Duży błąd pomiaru temperatury wbudowanym termometrem.
Moc niższa od deklarowanej.
A teraz nieco więcej o zaletach i wadach.
Czym różni się opalarka kompresorowa od wentylatorowej? Opalarka z wentylatorem może zapewnić duży przepływ powietrza, ale nie wytworzy wysokiego ciśnienia. Duży przepływ powietrza przydaje się do nagrzewania większych powierzchni — pod tym względem opalarka kompresorowa wypada gorzej. Za to opalarka z kompresorem z łatwością wytwarza wysokie ciśnienie, dlatego wygodnie pracuje się nią z dyszami o małej średnicy. Właśnie dlatego nie próbowałem nawet dyszy o średnicy 3 mm, bo praca z dyszą 5 mm to już granica możliwości. W opalarce wentylatorowej przepływ powietrza gwałtownie maleje przy wąskich dyszach, a w kompresorowej — przeciwnie, rośnie, ponieważ kompresor może wytworzyć wysokie ciśnienie. Właśnie to chciałem porównać. Znałem teorię, ale nigdy nie sprawdzałem jej w praktyce.
Druga sprawa to stabilizacja temperatury. Temperatura strumienia powietrza w opisywanej opalarce zależy od wszystkiego: średnicy dyszy, mocy grzałki i mocy wentylatora. Ustawiłem mniej więcej odpowiednią temperaturę, założyłem dyszę — temperatura się zmieniła. Zmieniłem moc wentylatora — temperatura znów się zmieniła :(
Jeśli chodzi o ergonomię, spodziewałem się czegoś gorszego. Co dziwne, korzysta się z niej wygodnie. Jest też jeszcze jedna zaleta: w porównaniu z opalarką kompresorową pracuje cicho.
Podsumowując: do lutowania płytek nadaje się raczej słabo (i to głównie do wylutowywania), ale dobrze sprawdzi się przy pracy z rurkami termokurczliwymi oraz plastikiem, czyli tam, gdzie precyzyjna kontrola temperatury nie jest potrzebna. Dlatego może się całkiem dobrze sprawdzić. Opalarkę można też łatwo przerobić, zwiększając przepływ powietrza i podnosząc moc do deklarowanych 450 W.
To chyba wszystko. Nadal bardzo chcę znaleźć opalarkę, która zastąpi moją kompresorową, bo chciałbym zwolnić miejsce na stole i schować stację. Może ktoś poleci dobrą alternatywę.
2, gj8018lcd schematic, gj 8018lcd на микросхеме, купить фен 8018, https://www.kirich.blog/obzory/tehnicheskie-obzory/186-gj-8018lcd-prostoy-termofen-i-nebolshoe-sravnenie, китайский фен для электроники не работает стабилизация температуры, термофен по 8018lcb, что за микросхема в фене gj8018ab 1.0, 8018lcd ремонт, схема и неисправности теплопушки gj 8018lcd, фен pg8018lcd yh 8858 1 v6, pg8018lcd инструкция, walbk 8018, термофен gj8018lcd на дисплее черточки, схема 8018lcd термофен паяльный, фен станции megeon 00686, термовоздушный фен цифровой gj 8018 lcd, фен паяльный gj 8018lcd, фен паяльный pg 8018 lcd, паяльный фен gj8018lcd обзор, портативная паяльная станция 8018lcd с корпусом bga, фен с 3 насадками vs 858d, bga 8018lcd, паяльник gl8018lsd, 8018lcd 1.1 ремонт, фото китайский фен 8018lcd
Pytania i odpowiedzi
Czym GJ-8018LCD różni się od termofenu kompresorowego?
GJ-8018LCD zapewnia duży przepływ powietrza, ale słabo radzi sobie z wąskimi dyszami: dysza 5 mm jest już blisko granicy jego możliwości. Model kompresorowy wytwarza większe ciśnienie i lepiej działa z wąskimi dyszami.
Czy GJ-8018LCD stabilizuje temperaturę?
Nie. Wyświetlacz pełni funkcję termometru, a temperatura strumienia zmienia się wraz z dyszą, mocą grzałki i prędkością wentylatora.
Do jakich prac nadaje się GJ-8018LCD?
Autor ocenia, że słabo nadaje się do lutowania płytek, poza głównie rozlutowywaniem. Lepiej sprawdzi się przy koszulkach termokurczliwych i obróbce plastiku, gdy precyzyjna kontrola temperatury nie jest potrzebna.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Narzędzia
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze3
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja































Komentarze są publikowane w języku oryginału.