Ulefone U007, recenzja kolejnego smartfona

Modeli telefonów są liczne, a mimo to wciąż pojawiają się nowe — większe i mniejsze, szybsze i wolniejsze, lepsze i gorsze. Zawsze jednak chce się zobaczyć, jak chińscy inżynierowie zaprojektowali kolejnego mobilnego towarzysza. Właśnie to zrobię w tej recenzji.
Jeśli kogoś to interesuje, zapraszam.

W gruncie rzeczy większość telefonów projektowanych i produkowanych w Chinach (choć nie tylko tam) powstaje na tej samej bazie. Bierze się procesor i komplet dokumentacji, a potem zmienia jego otoczenie, na przykład dodaje lub usuwa czujniki, czytnik linii papilarnych, NFC i inne elementy.
W ten sposób producenci próbują trafić w gusta różnych klientów. Czasem im się udaje, czasem nie, ale skoro coś jest sprzedawane, to ktoś przecież to kupuje.

Właśnie dlatego powstają recenzje różnych urządzeń — żeby choć w przybliżeniu zrozumieć, co oferuje producent. Ta recenzja jest jednym z takich przykładów.

Dalej będzie jak zwykle, nawet w tej samej kolejności: oględziny, rozbiórka, testy i tak dalej. Na początek jednak specyfikacja techniczna.

Kolor: czarny, biały, szary
Procesor — MTK6580, 4 rdzenie
GPU — Mali-400 MP
System operacyjny — Android 6.0
Pamięć — 1 GB RAM, 8 GB pamięci flash.
Wyświetlacz — 5 cali, rozdzielczość 1280x720
Obsługiwane sieci GSM：2G: GSM 850/900/1800/1900MHz
WCDMA：850/1900/2100MHz
Interfejsy bezprzewodowe — Wi-Fi: 802.11b/g/n, Bluetooth 4.0
GPS
Gniazdo karty pamięci — MicroSD, deklarowana obsługa kart do 32 GB.
Wyjście audio/mikrofon — gniazdo 3,5 mm.
Typ kart SIM — 2 karty micro SIM
Aparat przedni 2 MP
Aparat główny 8 MP
Akumulator 2200 mAh
Wymiary 142x71x8,5 mm

Telefon jest dostarczany w niewielkim czarnym pudełku.


Na spodzie znajdują się podstawowe dane techniczne.


Zestaw jest standardowy jak w większości telefonów:
1. Smartfon Ulefone U007
2. Ładowarka (zasilacz)
3. Kabel USB-microUSB
4. Instrukcja


Nie zwróciłbym uwagi na instrukcję, gdyby nie to, że jest w niej nawet język rosyjski. Tłumaczenie jest oczywiście trochę koślawe, ale sam fakt cieszy.
Kabel USB-microUSB ma około 80 cm długości i jest tak standardowy, jak to tylko możliwe. Takie kable są dołączane do zdecydowanej większości niedrogich smartfonów. Nie wiadomo tylko, dlaczego telefon jest czarny, a kabel biały.
Ładowarka ma standardową u nas wtyczkę i jest przystosowana do prądu do 1 A. Jest też firmowa naklejka.


Kilka słów o ładowarce.

Sam telefon „jak jest”, z folią transportową (jest też główna) i mnóstwem objaśniających napisów.


Zaokrąglone krawędzie obudowy sprawiają, że telefon wygląda całkiem dobrze, zdecydowanie przyjemniej niż mój Doogee X5 Max, choć może po prostu bardziej podoba mi się taki design.
Miłym zaskoczeniem jest to, że telefon jest dostarczany z silikonowym etui (albo bumperem). Oczywiście zwiększa ono jego wymiary, ale bardzo dobrze leży w dłoni, a samo etui jest cienkie.




Etui jest oczywiście zaprojektowane specjalnie do tego modelu, dlatego wszystkie potrzebne otwory są na swoich miejscach: na dole na mikrofon, u góry na ładowarkę i słuchawki.


Etui jest całkowicie przezroczyste, praktycznie bez żadnego zabarwienia.


Jedyny minus: z jakiegoś powodu w niektórych miejscach nie przylega zbyt dobrze, choć poza tym wygląda, jakby stanowiło całość z obudową.


Dobra, zdejmujemy etui. Telefon stał się trochę lżejszy i wyraźnie cieńszy. Etui jest wprawdzie cienkie, ale bez niego telefon wygląda jeszcze zgrabniej.


Gdy tylko zdjąłem etui i odkleiłem folię, telefon stał się po prostu czarnym klockiem, bez śladu indywidualności. Zresztą dotyczy to niemal wszystkich współczesnych smartfonów — w gruncie rzeczy są do siebie podobne niemal 1:1. Chociaż sam nie wiem, co jeszcze można wymyślić poza kolorystyką obudowy.


Po prawej stronie obudowy znajdują się trzy standardowe przyciski: regulacji głośności oraz włączania/wyłączania i trybu uśpienia.


Spodobał mi się za to przycisk z nacięciami. Niby drobiazg, ale naprawdę wygodniej się z niego korzysta.


1. U góry znajduje się aparat 2 MP, głośnik do rozmów i czujnik zbliżeniowy. Działanie czujnika widać gołym okiem — podobnie jak diodę w niektórych pilotach na podczerwień, w postaci ledwo zauważalnego czerwonego migania.
2. Na górnej krawędzi znajduje się złącze microUSB do ładowania oraz gniazdo jack 3,5 mm do podłączenia słuchawek lub zestawu słuchawkowego.
3. Przyciski dotykowe są dobrze widoczne.
4. Otwór mikrofonu znajduje się w prawej dolnej części.


Z tyłu znajduje się aparat 8 Mpix i dioda doświetlająca, często dumnie nazywana lampą błyskową, choć w rzeczywistości to po prostu biała dioda LED.
Na dole z tyłu znajduje się też dodatkowy głośnik osłonięty siateczką. Obok są dwa występy, najpewniej po to, by głośnik zawsze znajdował się nieco nad powierzchnią. Głośnik jest dość głośny, przy maksymalnej głośności nie zauważyłem zniekształceń, ale z odtwarzaniem wysokich częstotliwości radzi sobie gorzej.
Tylna klapka nie jest gładka, lecz ma fakturę. Telefon nie ślizga się w dłoni i brudzi się mniej niż powierzchnia Soft Touch.


Telefon nie jest zbyt ciężki, zwłaszcza w porównaniu z X5 Max — waży zaledwie 134 g, a z etui nieco więcej, 148 g. To częściowo zasługa mniejszego akumulatora i, najpewniej, lżejszej obudowy.


Zdejmujemy tylną klapkę. Zwróciłem uwagę, że ma kształt „wanienki”, a nie jest płaska. Innymi słowy, klapka stanowi jednocześnie boczne części obudowy.


1. Gniazdo karty pamięci i dwa gniazda na karty SIM w rozmiarze micro.
2. W prawym górnym rogu znajduje się antena WiFi i GPS.
3. Telefon jest zasilany akumulatorem o deklarowanej pojemności 2200 mAh. To niezbyt dużo jak na współczesny telefon, ale jak wiadomo, czas pracy mocno zależy od intensywności użytkowania.
4. Na dole znajduje się głośnik osłonięty siateczką oraz antena GSM.


Gniazda mają przesuwany mechanizm otwierania. Na początku, gdy wkładałem kartę pamięci, telefon z jakiegoś powodu nie chciał jej wykryć. Kiedy już ją rozpoznał, później mogłem ją wymieniać bez problemu. Z kartami SIM nie było żadnych kłopotów, wszystko działa bez zarzutu.


Jestem bardzo ciekawski, więc zajrzałem do środka, żeby zobaczyć, co tam się dzieje.
Dalszy demontaż oraz dokładny pomiar pojemności akumulatora znajdziecie pod spoilerem.

Włączamy telefon już w normalnym trybie. Lampa błyskowa nieco prześwietla ekran, w rzeczywistości obraz jest trochę jaśniejszy.
Matryca jest taka jak w większości telefonów z tego segmentu cenowego. Myślę, że wybór matryc jest w rzeczywistości niewielki. Obraz jest czytelny pod każdym kątem, kolory się nie odwracają, ale widać też podświetlenie, szczególnie przy patrzeniu po przekątnej.


Nieco wyprzedzając wydarzenia, zrobię jeszcze jeden test.
Telefon ma moduł nawigacji GPS. Jakoś jednak nie udało mi się z nim zaprzyjaźnić. Na otwartej przestrzeni wszystko działa całkiem nieźle.


W teście porównawczym w domu telefon jednak wypadł gorzej, a właściwie zaczął zachowywać się trochę dziwnie.
Najpierw aplikacja widziała satelity, ale po 20-30 sekundach ich sygnał jakby słabł i przechodził w żółty obszar, czyli satelity były widoczne, ale połączenie było niepewne.
Na zdjęciu porównanie trzech telefonów w tych samych warunkach.
1. Doogee X5 Max
2. Ulefone U007
3. Vernee Thor


Kilka zrzutów ekranu z menu początkowej konfiguracji telefonu. Ponieważ niewiele osób może być nimi zainteresowanych, umieszczam je pod spoilerem.

Menu początkowe i menu aplikacji. Zainstalowanych programów nie ma zbyt wiele, chińskich aplikacji brak, co cieszy.


Informacje o telefonie widziane z poziomu samego telefonu.
Zainstalowane jest najnowsze dostępne obecnie oprogramowanie.


Użytkownik ma do dyspozycji około 5 GB miejsca, z czego 840 MB zajmują już zainstalowane aplikacje.
Z zalet warto wspomnieć, że telefon „pamięta” tryb, w którym był przy ostatnim podłączeniu do komputera. W poprzednich telefonach trochę irytowało mnie, że za każdym razem trzeba było wybierać tryb połączenia.


Telefon dotarł do mnie prawie naładowany, a dokładniej — prawie nierozładowany.
Jednym z pierwszych testów, które przeprowadzam, jest sprawdzenie działania WiFi. Telefon „widzi” całkiem sporo punktów dostępowych, w tym mój. Zwykle zaczynam testy w najgorszych warunkach dla urządzeń.


Zrzut ekranu z prędkościami połączenia. Jak zawsze w moich recenzjach, wyjaśniam:
1. Około 12 metrów, wiele ścian żelbetowych, brak bezpośredniej widoczności.
2. Mniej więcej ta sama odległość, ale połączenie jest lepsze dzięki bardziej otwartej przestrzeni.
3. Około 7 metrów, kilka ścian żelbetowych (choć w moim mieszkaniu innych nie ma, chyba że liczyć działowe i nośne), brak bezpośredniej widoczności.
4. Pomieszczenie sąsiadujące z tym, w którym stoi router; jest bezpośrednia widoczność.
5. Metr od routera.


Ogólne informacje techniczne z programu CPU-Z.


Po uruchomieniu programu do testowania czujników telefon wykrył ich całkiem sporo.


W rzeczywistości działają jednak tylko cztery:
Akcelerometr
Czujnik światła
Czujnik zbliżeniowy
Czujnik głośności.


Dalej standardowe testy wydajności, choć biorąc pod uwagę, że smartfon bazuje na dobrze znanym MTK6580, ich wyniki mają raczej znaczenie orientacyjne.
AnTuTu 5


AnTuTu 6 oraz dodatkowe informacje z programu.



3DMark i PCMark


Informacje o telefonie z popularnego programu Aida64.


Dodatkowe informacje umieściłem w spoilerze, bo jest ich całkiem sporo.

Test szybkości działania karty SD, pamięci wewnętrznej i RAM-u. Są też porównania z innymi telefonami oraz z takim samym modelem innego użytkownika (dane pochodzą z tego samego programu).


Epic Citadel w trybie standardowym i ultra. Warto tu podkreślić, że oprogramowanie działa stabilnie. Na niektórych TV boxach występowały problemy z uruchomieniem tego testu w trybie Ultra.


AnTuTu Video pokazuje niezbyt dobry wynik. Nie jest to może zupełnie krytyczne, ale wynik jest jednak trochę za niski.


Drugi niezbyt przyjemny minus: ekran dotykowy obsługuje tylko dwa punkty dotyku. Słyszałem, że mogą występować problemy z telefonami, które obsługują tylko dwa punkty dotyku. Na razie niczego takiego nie zauważyłem (przynajmniej podczas używania telefonu jako telefonu, a nie urządzenia multimedialnego), ale nie wykluczam, że to możliwe.


Telefon ma 1 GB pamięci RAM. Uważa się, że to bardzo mało, ale ja mam inne zdanie (choć oczywiście „pamięci nigdy za wiele”).
Korzystałem z telefonu przez kilka tygodni, a dokładniej z różnych aplikacji na nim — instalowałem je i testowałem. W moim przypadku użycie pamięci wynosiło około 600 MB, co przy 1 GB jest całkiem w porządku. W Doogee X5max, którego używam od 2.5 miesiąca, ten wskaźnik wynosi obecnie 786 MB.


Przy jasności ekranu ustawionej na 75% i odtwarzaniu filmu FullHD telefon działał prawie 4 godziny. Test rozpocząłem dokładnie o 14:00, a telefon wyłączył się około 17:50–17:55.
Doogee X5max odtwarzał ten sam plik przez około 8 godzin, choć jasność ekranu była ustawiona na 50%.
W tym czasie Wi-Fi było włączone.


No i oczywiście przykładowe zdjęcia wykonane tym telefonem.
Najpierw porównawcze, z Vernee Thor. Zdjęcia zostały skompresowane, żeby można je było dodać do recenzji. W wyższej jakości są dostępne pod tym linkiem.










A tu po prostu zdjęcia zrobione telefonem. Fotografowałem wieczorem — wydaje mi się, że właśnie w takich warunkach najlepiej sprawdza się działanie aparatu.






Arkusz papieru w formacie A4


Jakie wnioski można wyciągnąć na temat tego smartfona? Na początek plusy i minusy:
Plusy
Wygląd, choć to bardzo indywidualna kwestia.
Staranny montaż.
Rzeczywista pojemność akumulatora zgodna z deklaracją
Całkiem niezły aparat
Stabilne działanie oprogramowania, root „prosto z pudełka”
Etui w zestawie, obudowa nie brudzi się łatwo

Minusy
Niezbyt dobre działanie GPS w trudnych warunkach.
Akumulator 2200 mAh
Ekran dotykowy obsługuje 2 punkty dotyku
Brak OTG

Moja opinia. To zwykły, prosty telefon do dzwonienia. Od czasu do czasu można posurfować po internecie, sprawdzić pocztę albo zobaczyć na mapie, gdzie się jest. W zasadzie można też pograć, ale niewielka pojemność akumulatora nie pozwoli robić tego długo. Moim zdaniem telefon jest całkiem niezły. Dla mnie minusem byłaby chyba tylko niewielka pojemność akumulatora, ale jeśli będzie go używać dziewczyna, to ma to pośrednią zaletę: telefon jest lekki, zwłaszcza w porównaniu z moim Doogee X5 max. Sam design też bardziej mi się podoba — pod tym względem przypomina Vernee Thor, który już recenzowałem.
Po części ucieszył mnie brak czytnika linii papilarnych, z którego i tak ostatecznie nie korzystam, a który podnosi cenę.
Rozczarowało mnie niezbyt dobre działanie GPS przy słabej widoczności satelitów, choć na otwartej przestrzeni nie ma problemów. Myślę, że jako stała nawigacja nie sprawdzi się zbyt dobrze, ale do okazjonalnego sprawdzania swojej lokalizacji — jak najbardziej.

To już wszystko. Starałem się opisać wszystko, co trzeba. Jeśli interesują Was jeszcze jakieś testy, napiszcie — spróbuję je przeprowadzić.

Po użyciu kuponu Ulefone cena wyniesie $50.99.

Produkt udostępnił do recenzji sklep.