Cztery kompaktowe, hermetyczne zasilacze o mocy 10, 24, 36 i 50 W plus bonus
Przypominam: żeby być na bieżąco z nowymi tematami na blogu, polecam obserwować mnie na Instagramie. Będę tam publikować powiadomienia o wszystkich nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta
Można też subskrybować aktualizacje i nowe artykuły na kanale Telegram — https://t.me/KirichBlog
Ponieważ zasilacze są hermetyczne, ich opis będzie znacznie prostszy i sprowadzi się głównie do testów oraz kilku wniosków na ich podstawie.
Na początek główni bohaterowie: cztery wąskie zasilacze, które dobrze sprawdzą się w różnych rozwiązaniach do zabudowy, na przykład w oprawach oświetleniowych, podświetlanych szyldach LED i nie tylko.

Zacznę od najmniejszego modelu: 12 V, 10 W. Tak, to taki maluch, choć określenie „maluch” jest względne.

Obudowa jest wykonana z aluminiowego profilu, po bokach ma plastikowe zaślepki, a wnętrze zalano masą zalewową. Pod naklejką znajduje się jednak niewielkie okienko, przez które można trochę podejrzeć wnętrze.
Wymiary obudowy: 96(115)х29х20 mm.

Pomiar pojemności kondensatora wejściowego jest bardzo niewygodny, ale kondensator wyjściowy jest całkiem łatwo dostępny. Jego pojemność wynosi około 470 µF, co w zupełności wystarcza w przypadku takiego zasilacza.

Dlaczego powiedziałem, że zasilacz jest „względnie” mały? Bo często używam zasilaczy firmy Sanmim. Dla przykładu zasilacz 6 W może rzeczywiście przez dłuższy czas dostarczać nawet 9 W, a do tego ma na wejściu dławik, warystor i termistor, zaś na wyjściu dwa kondensatory i dławik, czyli filtr ograniczający tętnienia. Myślę, że gdyby włożyć taką płytkę do metalowej obudowy i zalać masą zalewową, też mogłaby dostarczać 10 W :) A oto zasilacz tego samego producenta o mocy 12 W, który również może pracować z większą mocą.

Do pomiarów i testów użyłem testera akumulatorów ZKEtech EBC-A10H, na którym wygodniej tworzy się wykresy.

Testy będą mniej więcej takie same dla wszystkich modeli. Pierwszy sprawdza próg zadziałania zabezpieczenia przeciążeniowego. Test przeprowadziłem przy napięciu wejściowym 230 i 115 V.
I tu muszę powiedzieć, że wyniki mi się nie spodobały. Przy 230 V zasilacz wyłączył się przy prądzie powyżej 2,5 A, a przy 115 V — powyżej 2 A. W praktyce oznacza to przekroczenie wartości znamionowej mniej więcej 2–3 razy.
To niezbyt dobrze, bo zasilacz można obciążyć mocą znacznie większą od deklarowanej, a wtedy po prostu ulegnie awarii z powodu przegrzania — zabezpieczenie nawet nie piśnie. Moim zdaniem próg zadziałania zabezpieczenia powinien wynosić około 20–25% powyżej mocy znamionowej, maksymalnie 50%, a minimalnie 10%, żeby uniknąć fałszywych zadziałań. W żadnym wypadku nie powinien też przekraczać wartości, przy której zasilacz może bez problemu pracować przez dłuższy czas. Ponadto próg zabezpieczenia mocno zależy zarówno od mocy zasilacza, jak i charakteru obciążenia.
Trochę pociesza to, że zabezpieczenie ma określony próg zadziałania, a przy 115 V jest on wyraźnie niższy niż przy 230 V. Jeśli chodzi o moc, różnica wynosi aż półtora raza.

Drugi test to ocena poziomu tętnień na wyjściu. Jak zwykle sprawdzam dwa rodzaje tętnień: wysokoczęstotliwościowe i niskoczęstotliwościowe.
Pomiary wykonałem przy prądzie obciążenia 0,5, 1 i 1,5 A, przy czym już 1 A oznacza niewielkie przeciążenie.
Amplituda tętnień prawie nie zależy od prądu obciążenia i wynosi około 300–400 mV. Niestety, to niezbyt dobry wynik, ale w zasadzie wystarczający do zasilania różnego rodzaju opraw i podświetleń.
W zakresie niskich częstotliwości widać niewielkie zakłócenia o częstotliwości 100 Hz. Co ciekawe, mają one wyraźny kształt. W każdym razie nie mam zastrzeżeń do składowej niskoczęstotliwościowej.

Test pod obciążeniem. Tutaj również sprawdzałem prąd obciążenia 0,5, 1 i 1,5 A, przez około 20 minut na każdym etapie.
Są dwa wykresy, żeby można było ocenić, jakie było napięcie początkowe (wiersz na dole po lewej), jakie było pod koniec testu pod obciążeniem (pierwszy wykres u góry po prawej) i jakie było po odłączeniu obciążenia (drugi wykres u góry po prawej).
Na przykładzie tego zasilacza: na początku było 11,98 V, po rozgrzaniu pod obciążeniem — 11,95 V, a po odłączeniu obciążenia, gdy zasilacz był już rozgrzany — 11,98 V.
Czyli w praktyce mamy zerową zależność napięcia od temperatury i minimalną zależność od prądu obciążenia — wynik idealny, zwłaszcza biorąc pod uwagę niemal dwukrotne przeciążenie.

Temperatura obudowy po teście przy 0.5, 1 i 1.5 A. Na obudowę nakleiłem kawałek taśmy izolacyjnej, żeby zwiększyć dokładność pomiaru.
Trudno tu coś ocenić: obudowa jest ciepła, ale nie wiadomo, czy występują miejscowe przegrzania, bo nie ma dostępu do podzespołów.

Drugi zasilacz, 12 V, 24 W.
Jest wyraźnie dłuższy od poprzedniego: 162(180) × 29 × 20 mm.

Konstrukcja jest identyczna, tylko zalewa jest tu nieprzezroczysta.

Wygląda na to, że na wyjściu jest jeden kondensator 2200 µF, co w zasilaczu o mocy 24 W daje spory zapas.

Ciekawe, że próg zadziałania zabezpieczenia nie zależy tu od napięcia wejściowego. Być może kondensator wejściowy ma dużą pojemność.
Próg zadziałania zabezpieczenia wynosi tu około 3 A, czyli mniej więcej o 50% więcej niż maksymalny prąd. W zasadzie mieści się to w dopuszczalnej górnej granicy.

Tętnienia oceniałem przy prądzie obciążenia 1, 2 i 2.5 A, czyli w praktyce przy obciążeniu do 125%.
Muszę powiedzieć, że jest całkiem nieźle: nawet przy maksymalnym obciążeniu amplituda wynosi około 200–250 mV. Widać też, że składowa niskiej częstotliwości nie jest duża, co pośrednio świadczy o wystarczającej pojemności kondensatora wejściowego.

Test przeprowadziłem przy prądach 1, 2 i 2.5 A, w tych samych odstępach, po około 20 minut.
Na początku testu napięcie wynosiło 12.19 V, po rozgrzaniu przy obciążeniu 125% — 12.13 V, a bez obciążenia 12.16 V. Praktycznie idealnie.

Temperatura obudowy również nie budzi zastrzeżeń.

Trzeci model, 12 V, 36 W.
Wymiary obudowy to 201(221) × 29 × 20 mm. W porównaniu z poprzednimi różni się właściwie tylko długością.

Konstrukcja jest podobna do poprzednich. Przez okienko widać nieco transformator, który jest większy niż w wersji 10-watowej.

Pojemność wyjściowa 1000 µF wprawiła mnie w osłupienie: w wersji 10-watowej było 470 µF, w 24-watowej 2200 µF, a tu zaledwie 1000...

Zabezpieczenie zadziałało przy niemal takim samym prądzie, 3.4 A, zarówno przy 230 V, jak i przy 115 V. Jedyna różnica jest taka, że przy 115 V napięcie zaczęło wyraźnie spadać, zanim zadziałało zabezpieczenie.
W każdym razie próg jest tu o około 10–15% wyższy od maksymalnego prądu, co jest całkiem niezłym wynikiem.

Ponieważ próg zabezpieczenia jest bardzo bliski maksymalnemu prądowi, tętnienia sprawdzałem przy prądzie 1.5 i 3 A.
Cóż, wyraźnie widać, że 1000 µF to za mało: amplituda tętnień wysokiej częstotliwości wynosi około 400–600 mV, natomiast tętnienia niskiej częstotliwości nie są aż tak duże. Być może pojemność wejściowa jest stosunkowo duża — świadczy o tym również podobny próg zadziałania zabezpieczenia przy 230 i 115 V.

Test nagrzewania przeprowadziłem przy prądach 1.5 i 3 A. Żeby ocenić zależność napięcia, musiałem powtórzyć test; każdy etap trwał około 20–25 minut.
Napięcie początkowe wynosiło 11.77 V, po rozgrzaniu przy pełnym obciążeniu 11.69 V, a po rozgrzaniu bez obciążenia 11.79 V. Wyniki bliskie ideału.

Temperatura obudowy również nie budziła moich zastrzeżeń, choć możliwe są trzy warianty:
1. Zły: zalewa ma słabą przewodność cieplną, więc temperatura podzespołów jest w rzeczywistości znacznie wyższa.
2. Dobry: zasilacz ma wysoką sprawność, a co za tym idzie, wydziela mało ciepła.
3. Pośredni: obudowa jest po prostu duża i dobrze rozprowadza ciepło.
Mam nadzieję, że w tym przypadku prawdziwy jest przynajmniej trzeci wariant.

Czwarty zasilacz, 12 V, 50 W.

Konstrukcja nieco różni się zarówno profilem obudowy, jak i jej wymiarami: 185(205) × 34 × 23 mm. Widać, że obudowa jest krótsza niż w wersji 36-watowej, ale jednocześnie szersza i grubsza, a także ma dodatkowe żebrowanie, co jest bardzo przydatne.

Pojemność wyjściowa 2200 µF — dla deklarowanych parametrów jest to wartość na styk.

Z wykresu obciążenia widać, że próg zadziałania zabezpieczenia jest mocno zawyżony, a także że zastosowano inny kontroler, bo pod koniec napięcie wyraźnie i płynnie spada. Zasilacz przeszedł więc w tryb ograniczania mocy, która wyniosła około 100 W przy deklarowanych 50 W — to bardzo dużo.
Gorsze jest jednak to, że podczas testu przy napięciu 115 V zasilacz uległ awarii. Najpierw po cichu, ale kiedy spróbowałem podać na niego 230 V, było już głośne pyknięcie, trochę dymu i czarny pasek sadzy na stole.
Szkoda, naprawdę szkoda. Trzeba było zostawić ten test na sam koniec, choć uczciwie mówiąc, to pierwszy zasilacz, który padł mi podczas takiego testu.
To także dobry przykład na to, dlaczego nie należy mocno zawyżać progu zadziałania zabezpieczenia.

Nawet z uszkodzonego zasilacza można wyciągnąć coś pożytecznego — na przykład rozebrać go i zobaczyć, co jest w środku. Teraz już na pewno nie szkoda go rozgrzebywać :)

Przez jakiś czas dłubiemy pęsetą, nożem i innymi narzędziami, aż w końcu możemy zajrzeć do środka.

W środku była też podkładka izolacyjna — brawo. Od razu zwróciłem jednak uwagę na to, jak mała jest płytka. Zajmuje nieco ponad połowę obudowy, a resztę wypełniają po prostu zalewa i przewody.
Ciekawe, że zalewa w środku jest szara, a na końcach była też biała. Najpewniej zalewali ją w jednym kolorze, a zaślepki na końcach montowali na innym.

Płytka jest rzeczywiście niewielka. Nie ma filtra wejściowego ani wyjściowego, a jak widać, są ślady sadzy — wygląda na to, że część płytki po prostu się spaliła.

Od spodu wszystko jest proste i schludne. Mam tylko jedno zastrzeżenie dotyczące bezpieczeństwa elektrycznego: jaki idiota poprowadził pole miedzi przy transformatorze tak blisko ścieżki po stronie gorącej? Można tu bez problemu zapewnić porządny odstęp, a jednak z jakiegoś powodu go zmniejszono. Sytuację ratuje choć trochę tylko to, że płytka jest zalana.

Nawet jeśli przyciąć pole miedzi wzdłuż tej linii, będzie już znacznie lepiej. Nie przyglądałem się jednak dokładnie temu, co jest po drugiej stronie płytki.

1. Na wejściu jest warystor — bardzo miłe i nieoczekiwane zaskoczenie. Kondensator wejściowy ma 47 µF, co przy zasilaniu z 230 V jest w zasadzie w porządku dla zasilacza 50 W, ale przy 115 V to trochę za mało. Cóż, klasyka chińskich zasilaczy.
2. Rzeczywista pojemność jest nieco mniejsza, ale mieści się w tolerancji.
3. Kondensator międzyuzwojeniowy jest odpowiedniego typu, choć oznaczenia słabo widać.
4. Kondensator wyjściowy 16 V, 2200 µF — właśnie taką wartość zmierzyłem wcześniej.

1, 2. Bierzemy wacik i alkohol, po czym czyścimy płytkę. No cóż, uszkodzenia nie są wcale takie duże i w zasadzie dałoby się ją naprawić, ale szczerze mówiąc, po prostu mi się nie chce.
3. Tranzystor 7 A, 65 V — całkiem odpowiedni do tak małego zasilacza.
4. Wyjściowy zespół diodowy 20 A, 100 V. Dość nietypowe parametry jak na tak małą obudowę, ale zastosowano go raczej po to, by zmniejszyć spadek napięcia, bo i tak trudno odprowadzić z takiej obudowy większą moc. W każdym razie to bardzo dobrze.
Zakładam, że najpierw przebił się tranzystor, ale transformator ograniczył prąd zwarciowy i nic więcej się nie spaliło. Potem podałem 230 V bezpośrednio z sieci i zaczęło się...

Piąty zasilacz, FSA-12V 100W, 12 V, 100 W.
Ten zasilacz trafił tu raczej „przy okazji”, bo nie ma większego sensu poświęcać mu osobnego artykułu. Jest więc dodatkowy bonus, choć za bonus można też uznać rozbiórkę :)
Wymiary obudowy: 165(185) × 53 × 26 mm

Konstrukcja przypomina poprzedni model, ale jest wyraźnie większa w przekroju. Przewód z wtyczką znalazł się tu przypadkiem i nie wchodzi w skład zestawu.

Okazało się, że zabezpieczenie jest ustawione niemal dokładnie na 60 W — dosłownie na styk. Powiedziałbym nawet, że 50 W plus zapas, ale o rzeczywistej mocy więcej powiedzą testy.

Tętnienia przy prądzie 2, 4 i 5,6 A. Pod względem tętnień wysokiej częstotliwości sytuacja jest niezła: 150–200 mV to całkiem akceptowalny wynik.
Za to przy niskiej częstotliwości, przy prądzie 5,6 A, wyraźnie pojawia się składowa 100 Hz. Nie jest to może krytyczne, ale daje się zauważyć.

Test obciążeniowy przeprowadziłem od razu przy maksymalnej możliwej mocy, około 60 W. Trwał mniej więcej półtorej godziny. Sprawdzałem zasilacz w ten sam sposób zarówno przy napięciu wejściowym 230 V, jak i 115 V; poprzednie zasilacze obciążałem długotrwale tylko przy 230 V.
Na początku testu napięcie wynosiło 11,89 V, rozgrzany zasilacz pod obciążeniem dawał 11,81 V, a po zdjęciu obciążenia znów mamy 11,89 V, tyle samo co na początku. Świetnie.

Temperatura obudowy wyniosła 50°C przy napięciu wejściowym 230 V i 53°C przy 115 V, co również jest bardzo dobrym wynikiem. Odniosłem nawet wrażenie, że pierwotnie był to zasilacz 100-watowy, którego moc później ograniczono do 60 W. Myślę jednak, że przy 100 W nagrzewałby się już całkiem mocno.

Nie martwcie się, nic się nie spaliło. Rozebranie zasilacza było zaplanowane — poprosił o to człowiek, który mi go przysłał, żeby wstępnie ocenić jego wnętrze.

Zalany porządnie, bez dwóch zdań.

Ale co może powstrzymać człowieka, który chce zajrzeć do środka? :) Tak naprawdę miałem szczęście, że podobne zasilacze zalewa się stosunkowo miękkimi masami. Kiedy dłubie się w czymś przemysłowym, trafiają się już materiały przypominające żywicę epoksydową — wtedy zaczynają się schody...
Płytka jest zresztą przykręcona, a nie po prostu włożona do obudowy. Do tej samej śruby podłączono też przewód uziemiający.

Od spodu płytka wygląda schludnie, nie mam nawet zastrzeżeń do odstępów między stroną gorącą a zimną.

Na wejściu są dwa kondensatory po 56 µF, a na wyjściu trzy po 1000 µF, 16 V.
Rzeczywista pojemność kondensatorów wejściowych jest wyraźnie mniejsza i wynosi około 33 µF, natomiast pojemność wyjściowa zgadza się z deklarowaną.
Wydaje mi się, że inżynierowie dobrali odpowiednie kondensatory wejściowe, ale osoba odpowiedzialna za zakupy w fabryce postanowiła zaoszczędzić i kupiła jakieś podróbki. Choć przy mocy 60 W i napięciu 230 V taka pojemność wystarcza.

Ze ścieżek w części wejściowej widać, że zastosowano bezpiecznik, termistor, dławik, kondensator X i parę kondensatorów Y, czyli niemal kompletny filtr wejściowy. To miłe.

Na tym etapie postanowiłem zakończyć rozbiórkę. Oczywiście mogłem jeszcze trochę podłubać, ale zdobyłem potrzebne informacje i nie widziałem sensu, żeby dalej oczyszczać płytkę.

Wnioski.
Jak zwykle omówię poszczególne modele.
10 W — bardzo dobry zasilacz. Potrafi długotrwale pracować z mocą niemal dwukrotnie większą od deklarowanej, a napięcie przy tym nie spada — rewelacja. Przydałyby się nieco mniejsze tętnienia, choć to już sprawa drugorzędna. Najważniejsze jest to, że zabezpieczenie nadprądowe ma ustawiony próg zdecydowanie za wysoko. Zalecałbym obniżyć go mniej więcej dwukrotnie, a przynajmniej o jedną trzecią. Poza tym zasilacz mi się podoba.
24 W. Chyba ten zasilacz spodobał mi się najbardziej: przyzwoita pojemność na wyjściu, stosunkowo małe tętnienia, zapas mocy — długotrwale wytrzymał 125% mocy znamionowej — i całkiem dobrze ustawione zabezpieczenie. Ogólnie bardzo dobry wynik.
36 W. Trochę dziwny zasilacz. Z jednej strony bez problemu utrzymuje moc znamionową, z drugiej próg zabezpieczenia ustawiono niemal na styk. Pojemność na wyjściu wynosi zaledwie 1000 µF, co w krótkiej perspektywie oznacza większe tętnienia, a w dłuższej — krótszą żywotność kondensatora wyjściowego. Moim zdaniem prąd zadziałania zabezpieczenia można zostawić bez zmian albo zwiększyć o jakieś 10%. Do tego pojemność na wyjściu powinna wynosić przynajmniej 2200 µF, a najlepiej 3 × 1000 µF. Wtedy byłby to dobry i niezawodny zasilacz.
50 W. Niestety odpadł zbyt wcześnie, ale spodobała mi się jego konstrukcja. W środku zwykła płytka — trochę mała, bez filtra, z nieco za małym odstępem izolacyjnym, ale ogólnie całkiem w porządku, jeśli cena będzie niska. Dużym minusem jest nieprawidłowo ustawiony prąd zadziałania zabezpieczenia. Trzeba go zmniejszyć co najmniej półtorakrotnie, a może nawet bardziej — wtedy byłby to całkiem niezły zasilacz. Chociaż nie, 2200 µF na wyjściu to również trochę za mało. Oględziny wnętrza dają pewne podstawy, by sądzić, że pozostałe trzy zasilacze są zbudowane podobnie, ale doświadczenie z chińskimi zasilaczami podpowiada, że wcale nie musi tak być.
100 W. Tutaj już na starcie ograniczono nam moc do 60 W, ale zasilacz ma przyzwoity poziom tętnień i stabilnie pracuje z tą mocą zarówno przy 230 V, jak i przy 115 V. Z bezpieczeństwem też wszystko jest w porządku. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli uznać, że to zasilacz o mocy 60 W, wypada naprawdę dobrze. A biorąc pod uwagę precyzyjnie ustawione ograniczenie, spalenie go będzie bardzo trudne: do 60 W działa niezawodnie, a powyżej 62–65 W po prostu zadziała zabezpieczenie.
Krótko mówiąc, wszystkie zasilacze są na swój sposób interesujące, ale jak zwykle mają swoje „niuanse”, które warto rozumieć i zaakceptować. A my nadal szukamy czegoś dobrego wśród chińskich zasilaczy i szturchamy producentów, żeby robili to, jak należy, a nie tak, jak im wygodnie i jak mają ochotę.
Na dziś to wszystko. Mam nadzieję, że było przydatne, i dziękuję Witalijowi za udostępnienie zasilaczy do recenzji.
что внутри герметичного блока питания
Pytania i odpowiedzi
Jakie tętnienia wykazały hermetyczne zasilacze 10 W i 24 W?
Przy testowanych obciążeniach tętnienia wynosiły około 300–400 mV w modelu 10 W i około 200–250 mV w modelu 24 W.
Co wykazał test zasilacza 50 W?
Wyłączył się zbyt wcześnie, a prąd zadziałania zabezpieczenia jest ustawiony nieprawidłowo i należy go zmniejszyć co najmniej 1,5 raza. Autor uznaje też pojemność wyjściową 2200 uF za zbyt małą.
Z jaką mocą stabilnie pracuje zasilacz oznaczony jako 100 W?
W praktyce jego moc jest ograniczona do około 60 W. Stabilnie pracuje do 60 W przy napięciu wejściowym 115 i 230 V, a powyżej 62–65 W zadziała zabezpieczenie.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



