/       /       /    Przygotowanie zasilaczy do wielokanałowego testera akumulatorów
Wesprzyj projekt na Patreon


Przygotowanie zasilaczy do wielokanałowego testera akumulatorów

Druga część sagi "test akumulatorów dla kolegi". Dziś będzie o zmianie napięcia zasilaczy i ich łączeniu szeregowym.


Aby ładować pakiety akumulatorów do 19S, trzeba mieć napięcie bliskie 80 V. Do regulacji prądu i napięcia miałem przetwornicę DPS8005, ale do pełnej pracy potrzebuje ona na wejściu co najmniej 84–86 V. Nawiasem mówiąc, to właśnie ta przetwornica ogranicza maksymalne napięcie testowanych pakietów akumulatorów. Gdyby była na 84 V, można by obsłużyć do 20S.


W recenzji tych zasilaczy chwaliłem je i pochwalę również teraz. To naprawdę świetne zasilacze i trochę żal mi było montować je w ładowarce, której właściwie wszystko jedno, jakie są tętnienia.
Napięcie wyjściowe wynosi 50 V, prąd do 2,5 A. Wyraźnie przeznaczono je do systemów PoE.


Dopiero później pomyślałem, że można było chyba wziąć zwykły zasilacz w obudowie z napięciem wyjściowym 48 V i podwoić je, dodając parę diod i kondensatorów oraz wprowadzając niewielkie zmiany w samym układzie.


Tym bardziej że ma odpowiednią moc, a co najważniejsze — jest to układ przeciwsobny oparty na TL494 (KA7500), więc znacznie łatwiej go przerobić. Co więcej, pewnie byłoby to ciekawsze dla moich czytelników, ale jak to mówią — mądry Polak po szkodzie. Być może pokażę podobną przeróbkę na przykładzie jakiegoś innego zasilacza.


Przed połączeniem szeregowym trzeba najpierw sprawdzić, czy ujemny zacisk wyjściowy nie jest połączony ani z obudową, ani z uziemieniem. W przeciwnym razie po połączeniu obudów lub zacisków uziemiających dojdzie do zwarcia na wyjściu jednego z zasilaczy.


Zasilacze mają napięcie wyjściowe 50 V, a potrzebuję około 85–88 V, więc trzeba je obniżyć. Nie ma regulacji, trzeba zajrzeć do środka.
Wykręcam z każdego zasilacza po 10! śrub mocujących pokrywę. Takiej solidności nie spotkałem nawet u markowych producentów.


Chodzi o to, żeby mieć przed sobą dwie płytki z dostępem do elementów obwodu sprzężenia zwrotnego.


Mam już schemat, więc na tym etapie wszystko jest stosunkowo proste. Jeśli nie ma schematu, trzeba znaleźć obwód sprzężenia zwrotnego. Zwykle znajduje się w pobliżu regulowanej diody Zenera TL431 (jeśli jest) i składa się z dzielnika: jeden rezystor jest podłączony do wyjścia zasilacza, drugi do masy, a ich punkt połączenia — do wejścia TL431. Rezystorów może być więcej niż dwa, mogą być połączone równolegle albo szeregowo, na przykład jak R22 i R26 tutaj. Stosuje się takie rozwiązanie, aby skorygować napięcie wyjściowe, gdy nie da się tego zrobić za pomocą standardowych wartości.


Aby zmienić napięcie wyjściowe, trzeba zmienić wartości rezystorów dzielnika. Można ustalić ich wartości i przeprowadzić całą operację na kilka sposobów.
1. Po prostu wymienić rezystory na inne. Wylutowujemy oryginalne, uruchamiamy kalkulator i podajemy wymagane parametry: napięcie wyjściowe oraz napięcie diody Zenera TL431 (2,5 V). Kalkulator poda możliwe wartości rezystorów.


2. Dodać rezystory. Jeśli podłączymy je równolegle do górnego rezystora, napięcie wyjściowe zasilacza spadnie, a jeśli równolegle do dolnego — wzrośnie. Można też po prostu zbudować fragment obwodu sprzężenia zwrotnego w symulatorze: najpierw ustawić aktualne napięcie wyjściowe i wartości zamontowanych rezystorów, zmierzyć napięcie na wyjściu dzielnika, a następnie zmienić napięcie i podłączać równolegle rezystory, aż napięcie za dzielnikiem będzie takie jak przy pierwszej próbie.

W moim eksperymencie napięcie sprzężenia zwrotnego przy napięciu wyjściowym 50 V wynosiło 2,488 V.
Następnie ustawiłem napięcie zasilacza na około 44 V i dobierałem rezystor podłączony równolegle do górnego. Musiałem przy tym odłączyć rezystor korekcyjny 150 kΩ (R26 na schemacie zasilacza), a wtedy wszystko zadziałało świetnie z dodatkowym rezystorem 430 kΩ, który miałem pod ręką.


Znajdujemy na płytce potrzebne rezystory, choć myślę, że zwykle robi się to wcześniej :)
Nawiasem mówiąc, wartości można dobierać po prostu eksperymentalnie, podłączając rezystory do zasilacza, ale trzeba przy tym zachować szczególną ostrożność, żeby go nie spalić.


Rezystory SMD byłyby oczywiście wygodniejsze, ale nie miałem ich pod ręką. Miałem za to krajowe rezystory przewlekane o mocy 0,062 W; na zdjęciu widać je w porównaniu ze zwykłymi, popularnymi rezystorami importowanymi.


Wylutowałem rezystor R26, ale go nie wyrzuciłem — przylutowałem go tak, żeby nie wpływał na układ. Kto wie, może kiedyś trzeba będzie przywrócić wszystko do pierwotnego stanu.
Równolegle do R27 podłączyłem nowy rezystor 430 kΩ.


W zasadzie można było wstawić też potencjometr montażowy, ale nie było mi to zbyt wygodne. A skoro już o potencjometrach montażowych mowa, należy podłączać je wyłącznie szeregowo z dolnym rezystorem — to bardzo ważne.
Chodzi o to, że potencjometry montażowe są mniej niezawodne i mogą tracić kontakt między suwakiem a warstwą oporową, co grozi wzrostem rezystancji albo całkowitą przerwą w obwodzie.
Jeśli więc potencjometr montażowy znajduje się u góry, na wyjściu zasilacza pojawi się podwyższone napięcie, a nawet można całkowicie stracić nad nim kontrolę.
Jeśli natomiast rezystor znajduje się na dole, to nawet w przypadku całkowitej przerwy na wyjściu będzie 2,5 V (z TL431) albo zasilacz się wyłączy.


Przylutowałem, włączyłem — na wyjściu mamy 43,6 V przy obliczonych 43,7 V. Moim zdaniem świetnie.


Następny etap to właściwe połączenie zasilaczy szeregowo.
Często pytacie mnie, czy można łączyć zasilacze szeregowo.
Tak, jeśli są tego samego typu.

Rzadziej pojawia się też pytanie, czy można łączyć je równolegle.
Najczęściej nie, choć akurat te zasilacze można, bo mają tryb CC i przy dużej mocy same ograniczą prąd.

Jakie są wady połączenia szeregowego?
1. Ze względów bezpieczeństwa lepiej nieco zmniejszyć łączną moc. Na przykład przy dwóch zasilaczach 125 W nie pobierać więcej niż 230–240 W, żeby zachować zapas i nie doprowadzić do zadziałania zabezpieczenia.
2. Jeśli zasilacze są identyczne, mogą wystąpić dudnienia wynikające z różnicy częstotliwości. Na przykład jeden zasilacz pracuje z częstotliwością 100 kHz, a drugi 101 kHz. Wtedy przy dużym obciążeniu pojawią się tętnienia o częstotliwości 1 kHz, które trudniej wytłumić niż tętnienia 100 kHz. To, czy będą istotnym problemem, zależy od sytuacji.
3. Konieczne jest zamontowanie diod zabezpieczających.
4. Najlepiej podłączać obciążenie dopiero po uruchomieniu obu zasilaczy.
5. Jeśli za zasilaczami zastosujemy przetwornice obniżające, po wyłączeniu jednego zasilacza drugi może również przejść w tryb zabezpieczenia z powodu przeciążenia. Przy obciążeniu rezystancyjnym (gdy prąd maleje proporcjonalnie do spadku napięcia) tak się nie stanie.


Diody zabezpieczające są potrzebne po to, aby w przypadku wyłączenia jednego zasilacza prąd płynął nie przez transformator, diodę, dławik i obwody zasilacza, lecz z pominięciem tej drogi, jak pokazano na drugim schemacie. W pierwszym przypadku prąd będzie płynął przez uzwojenie transformatora, co może powodować problemy z ponownym uruchomieniem.


Mam recenzję mocnego zasilacza regulowanego, w której również łączyłem zasilacze szeregowo.


Dioda zabezpieczająca musi być dobrana do prądu roboczego zasilacza, a w niektórych przypadkach trzeba ją też zamontować na radiatorze — tak jak zrobiłem w tamtej recenzji.


W moim przypadku prąd nie przekracza 2,5–3 A, dlatego użyłem najzwyklejszych diod 1N5408. Oczywiście lepsze byłyby diody o mniejszym spadku napięcia, ale w zasadzie i tak będzie dobrze. Mogą to być diody niskiej częstotliwości.


Nie było zbyt wiele miejsca na ich montaż, więc wstawiłem je zamiast kondensatorów foliowych podłączonych równolegle do wyjścia zasilacza. W tym przypadku nie są one szczególnie potrzebne, bo tętnienia i tak są niewielkie, zasilacze nie są mocno obciążone, a za nimi znajduje się jeszcze jedna przetwornica.


Łączymy, włączamy — na wyjściu mamy 87 V, czyli po 43,5 V na każdy zasilacz. Świetnie.


Po podłączeniu przetwornicy okazało się, że maksymalne napięcie, jakie może ona uzyskać, to 79,91 V. To nie błąd — multimetr pokazuje dokładnie to samo.
Policzmy jednak: 79,9119 = 4,206 V na akumulator, czyli z niewielkim zapasem.


Ostatni etap — test pod obciążeniem. Do testu podłączyłem obciążenie o mocy 150 W, prądzie 1,85 A i zostawiłem je na jakiś czas.


Po około 40 minutach sprawdziłem temperaturę.
Okazało się, że najbardziej nagrzewa się radiator przetwornicy — do około 72 stopni. Same zasilacze są raczej ciepłe, mają 55 stopni.


Na tym etap się kończy. Dalej najprawdopodobniej będą dodatkowe prace i montaż, o których opowiem osobno. Mam nadzieję, że te informacje były przydatne :)
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
последовательное или комбинированное соединение нескольких блоков питания, схема последовательного подключения импульсных блоков питания, последоваьельное соединение источников питания, 4, последовательное включение импульсных блоков питания, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/807-podgotovka-blokov-pitaniya-dlya-mnogokanalnogo-testera-batarey, самый простой способ переделки компьютерного блока питания в регулируемый, последовательное подключение импульсных блоков питания, обучение блок питание, последовательное соединение блоов питания me, соединение импульсных блоков последовательно защитные диоды, как развязать последовательные блоки питания диодами?, электроника мк 59 схема, как соединить два блока питания в двухполярное питание из двух блоков питания с общим нулем, тестер блоков питания, kirich.blog/obzory/bloki pitaniya/807 podgotovka blokov pitaniya dlya mnogokanalnogo testera batarey.html, подключяение тестера от блока питания, подготовка блоков питания, тестер стабилитронов от блока питания, через диоды нужно соединить. более подробно прочтите здесь kirich.blog/obzory/bloki pitaniya/807 podgotovka blokov pitaniya dlya mnogokanalnogo testera batarey.html, тестер блоков питания с резисторами, можно два импульсных бп соединить последовательно, последовательное соединение импульсных источников питания, электроника мк 59 схема блока питания, блок питания на lm317 и кт827 схема

Pytania i odpowiedzi

Jak autor zmienił napięcie wyjściowe zasilaczy 50 V?

Zmodyfikował obwód sprzężenia zwrotnego: odłączył rezystor R26 o wartości 150 kΩ i dodał równolegle do R27 rezystor 430 kΩ. Każdy zasilacz dawał następnie 43,5 V.

Jakie napięcie uzyskano po szeregowym połączeniu dwóch zasilaczy?

Na wyjściu było 87 V, czyli po 43,5 V z każdego zasilacza. Sama przetwornica mogła dostarczyć maksymalnie 79,91 V.

Jak zasilacze sprawdziły się pod obciążeniem?

Przy obciążeniu 150 W i prądzie 1,85 A po około 40 minutach przetwornica nagrzała się do 72 °C, a zasilacze do 55 °C. Autor zaznacza, że przy połączeniu szeregowym potrzebne są diody ochronne i zapas mocy.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze

Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory

Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze3

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. 6 października 2019 23:18#1
    Успехов вам в ваших трудах
    +2
    1. 6 października 2019 23:25#2
      Спасибо за поддержку :)
      +1
  2. 7 października 2019 19:01#3
    Мало того, наверное это было бы более интересно моим читателям, но как говорится - хорошая мысля приходит опосля. Возможно я покажу подобную переделку на примере какого нибудь другого блока питания.
     Очень правильная и интересная "хорошая мысля".
    Только не забудьте, про это, рассказать как-нибудь (именно про БП на TL494).
    +1

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja