Niskoprofilowy zasilacz Meanwell LRS-350-24
Od dawna chciałem przetestować coś podobnego. Co więcej, zasilacze z tej serii już u mnie bywały, ale zwykle tylko „przejazdem” i nie miałem czasu napisać recenzji. Tym razem jeden z moich stałych czytelników pożyczył mi go do testów, no i oczywiście do rozkręcenia — jakżeby inaczej. Wielkie dzięki!
W tej serii jest sporo różnych zasilaczy o mocy od 35 do 350 W. Tylko najmocniejszy model ma aktywne chłodzenie, pozostałe obywa się bez wentylatora.
W opisie wymieniono różne zabezpieczenia, automatyczne włączanie wentylatora, test pod obciążeniem po złożeniu oraz trzyletnią gwarancję.

Jak większość markowych zasilaczy, ten model jest dostarczany w kartonowym pudełku, które jest nieco dłuższe od samego zasilacza. Dziwne, bo to najmocniejszy model w serii.

Seria LRS-350 obejmuje osiem modeli o napięciach 3,3, 4,2, 5, 12, 15, 24, 36 i 48 V. Niezbyt często spotyka się zasilacz o napięciu wyjściowym 4,2 V — mnie dotąd taki się nie trafił.
Mam model 24 V, a więc maksymalny prąd wyjściowy wynosi 14,6 A. Warto pamiętać, że choć seria jest oznaczona jako 350 W, to rzeczywistą moc 350 W mają zasilacze o napięciu 12 V i wyższym. Na przykład model z wyjściem 3,3 V dostarcza maksymalnie tylko 200 W.

Z zewnątrz to po prostu zwykły zasilacz w aluminiowej obudowie. Ze względu na aktywne chłodzenie w pokrywie nie ma perforacji, tylko kilka otworów.

Z boku znajduje się przełącznik zakresu napięcia zasilającego: 115/230 V.

Listwa zaciskowa nie ma osłony. Po lewej stronie znajduje się potencjometr montażowy i dioda sygnalizująca obecność napięcia wyjściowego.

Wygląda bardzo schludnie, nic się nie rusza, wszystko jest świetnie spasowane. Od spodu są cztery otwory montażowe, a kolejne znajdują się po bokach — po dwa z każdej strony.

Wentylator tłoczy powietrze do środka i jest dość głośny, ale o tym nieco później.

Jedną z kluczowych cech zasilaczy z tej serii jest ich wysokość — zaledwie 30 mm. W niektórych sytuacjach może to przesądzić o wyborze zasilacza.

Wszystkie potrzebne wymiary podano na rysunku — myślę, że w tej formie łatwiej je zrozumieć.

Jak się pewnie domyślacie, najciekawsze jest w środku. Żeby się tam dostać, odkręcamy cztery wkręty i zdejmujemy pokrywę.

Znowu: wszystko wygląda dość schludnie. W miejscu montażu wentylatora pozostawiono wolną przestrzeń.

Teraz nieco dokładniej.
1. Filtr wejściowy jest, ale w nieco uproszczonej wersji: kondensator X i dławik skompensowany.
2. Co ciekawe, choć płytka jest oznaczona jako LRS-350, w okolicy bezpiecznika widnieje też oznaczenie LRS-200, a wyżej tajemnicza nazwa (albo imię) — Edward.
3. Zastosowano bezpieczne kondensatory Y2. Wyjątkiem jest kondensator łączący minus wyjścia z szyną uziemienia, ale w tym miejscu bezpiecznie można zastosować również zwykły kondensator wysokonapięciowy.
4. Na płytce są też dwa termistory i dwa warystory. Termistory znajdują się za mostkiem prostowniczym, po jednym na każdym biegunie, a warystory na 240 V są podłączone równolegle do kondensatorów filtra wejściowego.
5. Kondensatory wejściowe mają pojemność 560 µF i napięcie znamionowe 200 V. Są połączone szeregowo, co ma sens, bo zasilacz ma przełącznik zakresu napięcia wejściowego. Mostek prostowniczy jest przykręcony do obudowy. Swoją drogą, dziwne, że w zwykłych tanich zasilaczach z AliExpress tak się nie robi — w najlepszym razie montuje się na nim radiator.
6. Tranzystory przetwornicy również są przykręcone do obudowy, a do ich izolacji użyto silikonowych kapturków.

Część wyjściowa zasilacza. Przypadkiem zauważyłem, że dławik wyjściowy nie jest po prostu przylutowany do płytki, lecz zamontowany na osobnej podkładce z laminatu.

1, 2. Transformator również ma niski profil. Sądząc po sposobie podłączenia uzwojenia pierwotnego, jest ono nawinięte w dwóch etapach: najpierw pierwsza część, potem uzwojenia wtórne, a na końcu druga część. Uzwojenie wtórne wykonano z linki wielodrutowej.
3. Diody wyjściowe również są dociśnięte do obudowy. Wszystkie listwy dociskowe wykonano z grubego płaskownika stalowego, a wszystkie śruby są zabezpieczone.
4. Są cztery kondensatory wyjściowe 470 µF 35 V, Rubycon z serii ZLH. Trochę mało jak na prąd bliski 15 A.

Po stronie wyjściowej widać szynę o całkiem sporym przekroju, pełniącą funkcję zwory.

Odkręcam pozostałe śruby i wyjmuję płytkę z obudowy.

1. Płytka dociskowa była mocno przykręcona, na silikonowych kapturkach zostały po niej ślady.
2. W przetwornicy zastosowano parę tranzystorów 18N60M2.
3. Na wejściu zamontowano mostek prostowniczy KBJ1008G; wcześniej jego oznaczenie było zasłonięte płytką.
4. Na wyjściu mamy natomiast dość nietypową konfigurację zespołów diodowych. Zwykle są tego samego typu, tutaj zaś nie dość, że jeden ma oznaczenie V20200C i jest opisany jako High Voltage Trench MOS, a drugi to bardziej typowy MBR20150, to jeszcze różnią się obudowami.

Znacznie więcej elementów znajduje się jednak na spodzie płytki.

Musiałem nawet zrobić dwa dodatkowe zdjęcia, bo nawet w tej postaci trudno cokolwiek dostrzec.
Część wysokonapięciowa. Widać, że nie zamontowano wszystkich elementów. Na przykład równolegle do szyny wysokiego napięcia przewidziano cztery kondensatory ceramiczne, a zamontowano tylko jeden.

W części wtórnej również są puste miejsca. Jedno z nich jest wyraźnie przeznaczone na jakiś kontroler i, sądząc po parametrach innych zasilaczy, oznaczeniu przy zespołach diodowych (GSD) oraz samym prowadzeniu ścieżek, chodzi o kontroler prostownika synchronicznego. Wynika to z tego, że przy dużych prądach nie wystarczają już nawet diody Schottky’ego.

Widząc dwa tranzystory przetwornicy, można przypuszczać, że zasilacz zbudowano w układzie przeciwsobnym, ale nie do końca tak jest. Jako kontroler PWM pracuje tu jednoprzewodowy NCP1252 firmy ON Semiconductor. Cieszy, że nie ma w nim trybu Green-mode — przynajmniej na szybko nie znalazłem o nim wzmianki w nocie katalogowej.

W nocie katalogowej zasilacza znajduje się schemat blokowy, z którego wynika, że zastosowano następujący zestaw zabezpieczeń:
1. OLP — przed przeciążeniem mocą
2. OTP — przed przegrzaniem
3. OVP — przed przepięciem na wyjściu.
Widać też układ kontroli wentylatora z osobnym prostownikiem zasilania.

Początkowo nie chciałem rysować schematu tego zasilacza i z ciekawości spróbowałem znaleźć go w internecie. Niestety bez skutku.
Co więcej, na pewnym znanym forum, w odpowiedzi na pytanie o schemat, zobaczyłem: „schematów nie ma i nie będzie”. To, jak to mówią, „dotknęło mnie do żywego” i postanowiłem, że jednak schemat będzie.
Poświęciłem na to mnóstwo czasu, przerysowałem schemat i mogę powiedzieć, że naprawdę nieźle tu nakombinowali. Widać, że:
1. Termistory są na obu przewodach zasilających, i to za mostkiem prostowniczym, co jest nietypowe.
2. Jest układ kontroli napięcia wejściowego oparty na osobnym tranzystorze.
3. Kontroler PWM jest zasilany ze stabilizatora.
4. Zasilacz zbudowano w topologii półmostka asymetrycznego, będącej w istocie odmianą jednoprzewodowej przetwornicy forward.
5. Tranzystory wyjściowe przetwornicy są sterowane przez transformator separujący.
6. W obwodzie pierwotnym znajduje się triak, który blokuje pracę kontrolera, zwierając jego zasilanie. Jest sterowany od strony wyjściowej przez transoptor i zadziała w przypadku przegrzania lub przepięcia.
7. Układ zasilania wentylatora ma nie tylko osobny prostownik, ale też osobny stabilizator napięcia 12.6 V.
8. Wentylatorem steruje układ z TL431, do której podłączono termistor umieszczony w pobliżu dławika wyjściowego. Jest też obwód histerezy.
Zresztą złożoność układu widać już po samym rozmiarze schematu. Oczywiście mogą się w nim zdarzyć błędy, choć starałem się je wyłapać; wartości elementów i ich oznaczenia odpowiadają rzeczywistości.

Ponieważ na pełnym schemacie trudno się połapać, osobno pokażę, czym jest „półmostek asymetryczny”. W istocie przypomina zwykłą jednoprzewodową przetwornicę forward lub flyback, ale przełączane są oba końce uzwojenia pierwotnego. Taka topologia pozwala uzyskać większą moc przy mniejszym obciążeniu tranzystorów przetwornicy.

Składam wszystko z powrotem, mając nadzieję, że podczas przerysowywania schematu nie uszkodziłem niczego zbędnego (część elementów była zalana uszczelniaczem). Wszystko jednak działa: zasilacz się uruchomił, na wyjściu jest 24.2 V.

Na początek sprawdźmy regulację napięcia wyjściowego.
1, 2. Napięcie wyjściowe można regulować w zakresie 21–29.1 V.
3, 4. Okazało się jednak, że gdy spróbujemy ustawić na wyjściu więcej niż 29.15 V, zasilacz zaczyna okresowo przechodzić w tryb zabezpieczenia, a mówiąc dokładniej — restartować się wskutek zadziałania zabezpieczenia. Wygląda na to, że zadziałał układ kontroli: tyrystor zwiera zasilanie sterownika, potem następuje przerwa na „ponowne uruchomienie” i wszystko zaczyna się od nowa. Napięcie wyjściowe zmienia się przy tym od 26,8 do 29,6 V.

Kolejne testy przeprowadzę już pod obciążeniem. W tym celu przygotowałem obciążenie elektroniczne, watomierz i tester. Ustawiłem na wyjściu niemal dokładnie 24 V, ale muszę zaznaczyć, że regulacja jest dość zgrubna, a rezystor obraca się bardzo lekko, dlatego po regulacji polecam unieruchomić go lakierem lub klejem.

Testy przeprowadziłem przy napięciu 233 V. Pierwszy z nich to pomiar poboru mocy bez obciążenia, który wynosi około 1–1,1 W.

Sprawdzenie zależności napięcia wyjściowego od obciążenia dało wręcz zdumiewający wynik: w zakresie obciążenia 0–115%, czyli 0–17 A, napięcie wyjściowe różniło się zaledwie o 0,001 V!

Sprawność okazała się nawet nieco wyższa od deklarowanych 88% i wyniosła około 90%. Niewielki spadek na samym końcu wynika z włączenia wentylatora.
Wykres obejmuje zakres od 1 do 18 A. Przy 19 A zasilacz zadziałał w trybie zabezpieczenia, wyłączając napięcie wyjściowe. Dolna skala odpowiada prądowi w amperach.

Test przeciążeniowy wykazał, że zasilacz wyłącza się przy prądzie wyjściowym 18,82 A. Co ciekawe, we wszystkich trzech próbach prąd był taki sam.
<img src="https://pic.mysku-st.ru/uploads/pictures/02/55/13/2019/12/20/4d249d.gif" alt="" />
Test nagrzewania przeprowadziłem w trzech etapach, przy prądach obciążenia 5, 10 i 15 A. Każdy etap trwał 20 minut, więc cały test zajął godzinę.
Moje obciążenie może wprawdzie krótkotrwale wytrzymać moc rzędu 500–600 W, ale do dłuższej pracy musiałem użyć drugiego obciążenia. Najpierw pracowało pierwsze przy prądzie 5 A, potem włączałem drugie, również przy 5 A, a w ostatnim etapie oba obciążenia pracowały przy 7,5 A.
Zanim pokażę termogramy, podam wyniki pomiarów zależności napięcia od prądu i nagrzewania.
1. Wszystko zimne, praca bez obciążenia, napięcie wyjściowe 24,005
2. Ponad 20 minut pracy, prąd 10 A, na wyjściu nadal 24,005
3. Godzina pracy, prąd 15 A, na wyjściu również 24,005
4. Zdejmuję obciążenie. Początkowo na wyjściu nadal było 24,005, ale dosłownie po kilku sekundach spadło do 24,003.
Moim zdaniem wynik jest znakomity. Współczynnik mocy w zakresie 50–400 W wynosił około 0,6–0,64.
Osobno wspomnę o pracy wentylatora. Jak pisałem, jest dość głośny, ale jego szum jest „miękki” i niezbyt przeszkadzał (w przeciwieństwie do dwóch obciążeń elektronicznych). Sam algorytm jego pracy jest jednak nieco dziwny.
1. Podczas testu sprawności przez kilka minut stopniowo zwiększałem prąd obciążenia i zapisywałem wyniki pomiarów. Wentylator włączył się dopiero, gdy doszedłem do 17 A.
2. Po godzinie testu nagrzewania, po zdjęciu obciążenia, wentylator wyłączył się od razu.
3. Jeśli na rozgrzanym zasilaczu stopniowo zwiększać prąd, wentylator startuje przy mocy 5–7 W, a pełne obroty osiąga przy 17–20 W. Potem pracuje z maksymalną mocą.
4. Po ostygnięciu wszystko wróciło do stanu początkowego: na zimnym zasilaczu wentylator nie startuje nawet przy 15–16 A i włącza się dopiero po nagrzaniu.
Podejrzewałem, że napięcie zasilające układ pomiaru temperatury zależy od prądu obciążenia, ale różnica jest niewielka: napięcie na wyjściu stabilizatora waha się w zakresie 11,8–12,6 V przy prądzie obciążenia głównego kanału 0–0,7 A. W końcu po prostu dałem sobie z tym spokój — działa i tyle :)

1. Początek testu.
2. Po 20 minutach
3. Kolejne 20 minut później.

Koniec godzinnego testu. Wszystkie zdjęcia termowizyjne robiłem „w trakcie”, czyli gdy zasilacz pracował pod obciążeniem. Temperatura oczywiście od razu zaczynała rosnąć, więc otwierałem pokrywę, szybko robiłem kilka zdjęć i zamykałem ją z powrotem.
Najbardziej nagrzewa się dławik wyjściowy, natomiast transformator grzeje się umiarkowanie — jego temperatura wynosi około 70–75 stopni.
W okolicy tranzystorów przetwornicy najgorętsze były rezystory pomiarowe prądu. Ich ciepło maskowało promieniowanie tranzystorów, więc musiałem zrobić zdjęcie z bliska.
W każdym razie nie stwierdziłem przegrzewania, mimo że zasilacz był obciążony prądem większym od maksymalnego.

Ostatni test to pomiar tętnień napięcia wyjściowego. Sondę oscyloskopu podłączyłem bezpośrednio do zacisków wyjściowych zasilacza, używając „sprężynki”.

Dla tego zasilacza producent deklaruje dopuszczalną wartość międzyszczytową 150 mV p-p. Sprawdzałem w czterech trybach: 0, 5, 10 i 15 A, czyli przy obciążeniu około 33, 66 i 100%.
Zasadnicza część tętnień mieściła się w 40 mV nawet przy maksymalnym prądzie, ale we wszystkich trybach występowały bardzo krótkie szpilki. W tym przypadku można je pominąć, ponieważ impulsy o tak krótkim czasie trwania są silnie tłumione przez przewody prowadzące do odbiornika i jego kondensatory wejściowe. Jeśli zależy nam na „ładnym” przebiegu, nawet niewielki dławik (rzędu kilku µH) i kondensator 470-1000 µF niemal całkowicie je wytłumią.

Pojemność kondensatora filtra wejściowego w tym zasilaczu wynosi 280 µF przy mocy 350 W, więc postanowiłem sprawdzić, jak dobrze zasilacz tłumi tętnienia o częstotliwości 100 Hz.
Przy maksymalnej mocy ich amplituda wynosiła około 20-30 mV, co również jest bardzo dobrym wynikiem. I tak, pierwszy i drugi zrzut ekranu nie są zamienione miejscami — przy prądzie 5 A zasilacz generuje mniej zakłóceń o wysokiej częstotliwości niż bez obciążenia.

W nagłówku znajduje się link do charkowskiego sklepu Kosmodrom, ale zaletą markowych zasilaczy jest to, że są takie same, więc kupując go w innym miejscu, zwykle dostajemy ten sam model.
Na przykład ten zasilacz na AliExpress — link
A na Taobao — link
Dostępne są też zasilacze Sanpu, reklamowane jako odpowiedniki Mean Well — link
Choć w większości przypadków łatwiej i taniej kupić Mean Well na miejscu niż w Chinach.
Tak, kupując w Chinach, zachowajcie ostrożność, żeby przypadkiem nie kupić podróbki, na przykład jednej z pokazanych poniżej. W pierwszym przypadku to rzeczywiście podróbka, po prostu z gorszej jakości komponentami. W drugim producent używa jedynie tej samej nazwy modelu, a w środku znajduje się zwykły zasilacz oparty na TL494.

Czytajcie też uważnie pełną nazwę, bo logo może być niemal identyczne.

Podsumujmy więc, co mamy.
Podczas wszystkich testów zasilacz spisywał się znakomicie. Wykazał bardzo dobrą stabilność napięcia wyjściowego zarówno w całym zakresie prądów obciążenia, jak i podczas testu nagrzewania — w praktyce w każdych warunkach utrzymuje napięcie z dokładnością 0,002-0,003 V.
Nie przegrzewa się, a wentylator jest prawidłowo sterowany. Zdziwiło mnie tylko trochę, że sterownik wyłącza go po całkowitym odłączeniu obciążenia, gdy zasilacz jest już rozgrzany, ale włącza go, gdy obciążenie wynosi choćby 5-7 W.
Z tętnieniami też jest ogólnie wszystko w porządku, jeśli pominąć bardzo krótkie skoki.
Nie mam też zastrzeżeń do jakości użytych komponentów ani do konstrukcji. Zastosowano markowe podzespoły, a wszystkie elementy mocy są przykręcone do obudowy, która pełni funkcję radiatora. Jest filtr wejściowy, zamontowano też warystory.
Teraz trochę żałuję, że do przetwornicy RD6006 kupiłem bezimienny zasilacz 600 W. Za te same pieniądze mogłem wziąć dwa LRS-350-36, połączyć je szeregowo i uzyskać do 700 W w mniej więcej tej samej objętości. Byłyby to jednak markowe zasilacze wysokiej jakości. Co więcej, nie musiałbym czekać na nie z Chin — po prostu wstąpiłbym po drodze do sklepu i je kupił.
Na dziś to wszystko. Mam nadzieję, że materiał był przydatny. Jeszcze raz dziękuję Aleksandrowi za udostępnienie egzemplarza.
1, lrs 150-24 схема, схема nes-350-24, блок питания nes-350-24 замена, creality cls49-350-24 схема, lrs-350-24 схема, lrs-350-24 малогабаритный, lrs 350-24 блок питания что внутри, lrs350 шим контроллер, mean well nes-350-24 схема, понизить напряжение в meanwell 350-24, lrs-350-24 mw, lrs-350a-r12 схема, lrs-350a-r12 основные неисправности, схема блок питания на контроллере 1252, mean well lrs 150 24 схема принципиальная, 8, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/823-nizkoprofilnyy-blok-pitaniya-meanwell-lrs-350-24, lrs-350a-r7, mean well model nes -350-24,характеристики,отзывы, lrs-350-24 блок питания, mean well lrs-350-12, блок питания mean 350, lrs 350 24 блок питания как добавить стабилизацию тока, блок питания lrs 350 24 как его включить
Pytania i odpowiedzi
Jakie parametry ma Meanwell LRS-350-24?
To zasilacz 24 V o maksymalnym prądzie wyjściowym 14,6 A. Ma 30 mm wysokości.
Jak Meanwell LRS-350-24 sprawdził się pod obciążeniem?
Utrzymywał stabilne napięcie w całym zakresie prądu obciążenia oraz podczas testu termicznego, z odchyleniem 0,002–0,003 V. Nie wystąpiło przegrzewanie, a wentylator działał prawidłowo.
Co autor odkrył wewnątrz Meanwell LRS-350-24?
Elementy mocy, mostek prostowniczy i diody wyjściowe są przymocowane do obudowy, która pełni funkcję radiatora; zasilacz ma też filtr wejściowy i warystory. Autor zwraca uwagę na markowe komponenty i staranne wykonanie.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze10
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja


Komentarze są publikowane w języku oryginału.