/       /       /    Zasilacz (ładowarka) Choetech Q6006 z obsługą PD 61 W i technologią GaN
Wesprzyj projekt na Patreon


Zasilacz (ładowarka) Choetech Q6006 z obsługą PD 61 W i technologią GaN

$20 с кодом
Przejdź do sklepu
O technologii GaN słyszeli chyba już nawet ci, którzy zupełnie nie interesują się nowoczesnymi technologiami projektowania zasilaczy. Ale taki zasilacz trafił do mnie po raz pierwszy i dziś spróbuję porównać go z niemal identycznym modelem tej samej firmy.
Oględziny, testy, porównanie, pomiary — jak zwykle.

Na czas wyprzedaży na AliExpress sprzedawca udostępnił kod promocyjny MMLFWBSIS2I2, który daje 5 USD zniżki przy zakupie za 24 USD, więc tę ładowarkę można kupić za 20 USD



Jakiś czas temu opublikowałem recenzję całkiem niezłego zasilacza o mocy 60 W. Dość solidne wykonanie, stabilna praca, obsługa różnych protokołów. Ale niedługo później przysłano mi jeszcze jeden model, bardziej „nowoczesny”, zbudowany z wykorzystaniem komponentów w technologii GaN. Umawiałem się wprawdzie na wersję 100 W, bo właśnie o nią pytali mnie czytelnicy, ale ostatecznie dostałem słabszy model Q6006.
Z drugiej strony Q6006 jest niemal identyczny z Q4004 — różnica w deklarowanej mocy wynosi zaledwie 1 W: 61 W zamiast 60 W. Całkiem możliwe, że porównanie tych dwóch modeli będzie interesujące: klasycznego i odświeżonego.

W paczce znalazło się pudełko z ładowarką (zasilaczem) i przewód. Na opakowaniu podano wszystkie niezbędne parametry techniczne, a samo opakowanie wydaje mi się solidne. Ładowarka jest dodatkowo zgrzana w foliowym woreczku, który można otworzyć tylko przez rozerwanie — to taki sposób na sprawdzenie, czy nikt wcześniej jej nie używał.


Recenzję chciałem zacząć od testów przewodu dołączonego do zestawu, ale kiedy zacząłem go oglądać, zorientowałem się, że mam już dokładnie taki sam. Test zgodności z PD 100 W potwierdził, że tak właśnie jest. Więcej można przeczytać tutaj.


Podobnie jak poprzednio, zestaw składa się z samego zasilacza, instrukcji i karteczki, którą pokazywałem już wcześniej i wyjaśniałem, do czego służy.


W instrukcji nie ma nic ciekawego: parametry techniczne i krótki opis po angielsku.


Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to wymiary. Zasilacz jest wyraźnie mniejszy od poprzedniego i moim zdaniem wygląda zgrabniej.


Wymiary można ocenić, porównując go z pudełkiem zapałek.


Na obudowie podano również wszystkie niezbędne parametry.
Poprzednio wtyczka była odłączana, więc można było używać zarówno wersji europejskiej, jak i płaskich bolców. Tutaj wtyczka jest na stałe. Moim zdaniem może to być wadą dla osób, które często podróżują, ale dla mnie to raczej zaleta, bo konstrukcja jest w takim wariancie bardziej zwarta.
Obok gniazda wyjściowego dodano też kontrolkę zasilania. Świeci bardzo słabo, a jej jasność zależy od napięcia wyjściowego. Nie lubię jasnych kontrolek, więc tutaj jasność jest akurat w sam raz.


A teraz porównanie wizualne z poprzednim modelem.
1. Jest wyraźnie mniejszy.
2. W parametrach różni się tylko ostatnia pozycja: w nowym dodano tryb 20,3 V, stąd bierze się „dodatkowy” 1 W mocy.
3. Grubość jest niemal taka sama.
4. Bolce wtyczki sieciowej w nowym modelu są prawidłowo wykonane — lekko zbiegają się ku sobie, w przeciwieństwie do poprzedniego, w którym były równoległe.


Na stronie produktu jest też porównanie ze zwykłą wersją.


Nie znalazłem żadnej sensownej listy obsługiwanych protokołów, a na stronie produktu jest tylko taka grafika.


No trudno, podłączamy tester i sprawdzamy, co potrafi.
Jak się okazało, potrafi całkiem niewiele. Formalnie obsługuje tylko Quick Charge i Power Delivery, przy czym QC działa tylko do 12 V.
Próbowałem sterować protokołami bezpośrednio, bo automatyczne wykrywanie nie zawsze działa poprawnie, ale nie — rzeczywiście QC obsługuje maksymalnie 12 V, a minimalnie 4,46 V. Jeśli spróbować obniżyć napięcie jeszcze bardziej, ładowarka „uruchamia się ponownie”.
Nie ma też Huawei FCP, SCP ani Samsung AFC.

Jest za to PD. Tester wykrył wprawdzie tylko wersję 2.0, więc nie pozwala regulować napięcia małymi krokami, ale widać, że zasilacz rzeczywiście może podawać 20,3 V. Nie przypominam sobie jednak, żeby standard Power Delivery przewidywał tak nietypowe napięcie.


Z ciekawości sprawdziłem jeszcze dwoma testerami: moim głównym 1276 i nowym Fnirsi FNC88.
Pierwszy pokazał w zasadzie to samo, ale wykrył PD jako 3.0. Z kolei FNC88 uznał, że QC działa tylko do 9 V i że jest obsługa Huawei, ale odmówił ustawienia 9 V w drugim trybie. PD również rozpoznał jako 3.0, ale nadal nie udostępnił precyzyjnej regulacji napięcia.


Do testów znów musiałem rozebrać jeden z testerów USB, żeby przylutować się do szyny zasilającej przed bocznikiem. Pobór mocy bez obciążenia wynosi 0.4 W — oszczędnie, choć trafiały mi się zasilacze o jeszcze mniejszym poborze.


Testy pod obciążeniem.
Na początek „podstawowe” napięcie, czyli to, które pojawia się na wyjściu, gdy zasilacz nie otrzyma żadnych poleceń. W przypadku takich zasilaczy standardem jest 5 V.
Napięcie jest nieco zawyżone: bez obciążenia wynosi 5.07 V, a dzięki kompensacji rośnie wraz z prądem — do 5.34 V przy 3 A i 5.4 V przy 3.6 A. Potem zadziała zabezpieczenie.


Dalej QC. Przy 5 V wszystko wyglądało tak, jak pokazano wyżej, ale przy 9 V zasilacz zachował się zagadkowo: po przekroczeniu prądu 3.4 A obniżył napięcie do około 6 V, a całkowicie wyłączył się dopiero przy 4.5 A.


Przy QC 12 V sytuacja jest niemal identyczna, tyle że wyłączenie nastąpiło przy 4.7 A. To bardzo nietypowe zachowanie: zabezpieczenie niby działa, ale wygląda to jakoś dziwnie.


Co ciekawe, w trybie PD wszystko działa prawidłowo. Jest też kompensacja napięcia przy wzroście prądu obciążenia.


No i ostatni tryb: 20.3 V.
Tutaj kompensacji nie ma. Napięcie początkowe wynosiło 20.37 V, a przy deklarowanym prądzie 3 A spadło do 20.22 V. Zabezpieczenie zadziałało przy prądzie 3.6 A, tak jak we wszystkich pozostałych trybach, w których napięcie nie „pływa” przy przeciążeniu.


Test nagrzewania postanowiłem zacząć przy prądzie 3 A i napięciu 5 V, ale po krótkiej chwili zrozumiałem, że taki test nie ma sensu.



Z pomiarów wynikało, że ładowarka rozprasza około 3–3.5 W, więc prawie się nie nagrzewała. Nawet w najgorętszym miejscu temperatura wynosiła zaledwie 40 stopni.


Dlatego po prostu ustawiłem na wyjściu maksymalne napięcie 20.3 V i maksymalny deklarowany prąd 3 A, po czym zostawiłem ją na około godzinę.
Podczas nagrzewania napięcie nieco spadło z początkowych 20.208 do 20.11 V.


W rezultacie temperatura wyniosła 64 stopnie na górze i 73 na dole. Zasilacz leżał niemal poziomo. Uważam, że temperatura jest w normie.


Tętnienia mierzyłem na stykach testera USB.
1. Bez obciążenia zasilacz pracuje z obniżoną częstotliwością i lekko szumi, ale słychać to tylko wtedy, gdy przyłoży się ucho niemal bezpośrednio do obudowy.
2, 3, 4. Następnie test przy prądzie 3.3 A i napięciach 5, 12 oraz 20.3 V. Amplituda tętnień prawie się nie zmienia i wynosi około 120–140 mV, zmienia się za to częstotliwość — im wyższe napięcie wyjściowe (a więc i większa moc), tym jest wyższa.

Przy 5 V amplituda tętnień jest nieco za duża, przy pozostałych napięciach mieści się w normie.



Po zakończeniu testów zasilacz oczywiście rozebrałem.
Rozbiera się go dość łatwo: wystarczy nóż, mały młotek i trochę czasu. Sklejone były głównie boczne krawędzie; okolice wtyczki sieciowej oraz wstawki z diodą sygnalizacyjną i gniazdem USB nie były uszczelnione.


Rozdzielenie obu połówek może jednak sprawić trudności, ponieważ są dodatkowo przyklejone uszczelniaczem do wnętrza zasilacza.


Po bokach wnętrze zasilacza osłaniają miedziane ekrany, które jednocześnie pełnią funkcję radiatorów i są przylutowane do płytki.


A właściwie funkcję radiatora, a nawet rozpraszacza ciepła, pełni tylko jedna blaszka — ta od strony płytki drukowanej. Znajduje się na niej duży kawałek gumy termoprzewodzącej, pokrywający niemal całą powierzchnię płytki.



Co więcej, tę gumę termoprzewodzącą przyklejono uszczelniaczem, więc mimo starań, żeby zdjąć ją ostrożnie, i tak miejscami ją uszkodziłem.


Wnętrze zasilacza jest bardzo ciasno upakowane. Nie wiedzieć czemu przypomniały mi się zasilacze do laptopów, w których można odnieść wrażenie, że komponenty są niemal upychane w kompaktowej obudowie, żeby potem zalać wszystko uszczelniaczem.


Na wejściu znajduje się bezpiecznik i pełnoprawny filtr wejściowy, brakuje tylko warystora i termistora. O ile brak pierwszego nie jest aż tak istotny, o tyle bez termistora przy włączaniu słychać wyraźne „kliknięcia”. W każdym razie sama obecność takiego filtra już wiele mówi — na przykład o tym, że tym razem nie oszczędzano na drobiazgach. Brak termistora można zaś wytłumaczyć dążeniem do wysokiej sprawności.


1. Jest kondensator międzyuzwojeniowy o pojemności 410 pF, a także kondensator klasy X
2. Filtr wejściowy składa się z czterech kondensatorów Aishi o pojemnościach 22+22+22+27 µF, dających łącznie 68 µF. Tak, pisałem już kiedyś, że ich kondensatory są całkiem dobrej jakości, ale te wysokonapięciowe mają niemal zawsze zaniżoną pojemność. Poza tym dziwnie wygląda zestaw, w którym jeden kondensator ma pojemność nieco większą od pozostałych.
3. Na wyjściu znajduje się kondensator polimerowy 820 µF 25 V, a obok niego przysiadła mała dioda LED.
4. Równolegle do kondensatora wyjściowego znajduje się jeszcze jeden, również polimerowy, ale o pojemności 100 µF. Są połączone równolegle, choć moim zdaniem można było dodać choćby mały dławik SMD.


Na płytce ze złączem Type-C znajdują się małe kondensatory ceramiczne i tranzystor kluczujący RU3089M o rezystancji 2,4 mΩ, który załącza zasilanie obciążenia. Pisałem już kiedyś, że taki tranzystor jest potrzebny: przy przeciążeniu wyjścia prąd powinien być odcinany nie przez wyłączenie kontrolera PWM, lecz po prostu przez odłączenie wyjścia.


Po drugiej stronie znajduje się kontroler QCPD WT6636F; w poprzedniej wersji zastosowano WT6615F.


Tymczasem w wersji zasilacza od On semiconductor również nie ma obsługi QC 20 V :(, za to jest obsługa PD 20 V 4,5 A




Od spodu jest więcej komponentów. Nie przerysowywałem schematu, bo w tym przypadku chyba nie ma to większego sensu.


1. Mostek prostowniczy, a obok para rezystorów rozładowujących kondensator klasy X. Kiedyś spotkałem się ze skargą, że po wyjęciu zasilacza z gniazdka wtyczka „szczypie”. Zwykle dzieje się tak, gdy brakuje tych rezystorów. Tutaj są, i to zgodnie ze sztuką — co najmniej dwa połączone szeregowo (lepiej byłoby zastosować trzy). Ich łączna rezystancja jest jednak dość duża: 3 MΩ.
2. Tranzystor prostownika synchronicznego AON6220, 100 V, 48 A, 6,2 mΩ — bardzo dobry wynik przy prądzie 3 A.


No i osławiony GaN. W rzeczywistości jest to oczywiście kontroler ze zintegrowanym tranzystorem wykonanym z azotku galu, a mówiąc dokładniej — w tym przypadku mamy wysokonapięciowy tranzystor w technologii GaN na podłożu szafirowym.


Kontroler SC1933C firmy Power Integrations charakteryzuje się wysokim stopniem integracji i zawiera:
1. Kontroler PWM z układami zabezpieczającymi.
2. Tranzystor wysokonapięciowy
3. Izolację galwaniczną
4. Układy sprzężenia zwrotnego
5. Układ sterowania prostownikiem synchronicznym.

Co ciekawe, producent wymienił wszystkie najważniejsze cechy, w tym kompensację spadku napięcia na kablu, ale nigdzie nie podkreślił, że tranzystor wysokonapięciowy wykonano w technologii GaN.


Nawet na schemacie blokowym części wysokonapięciowej oznaczono go po prostu jako Sense FET.


Już myślałem, że znowu mamy do czynienia z jakimś oszustwem, ale w komunikatach prasowych pisano właśnie o nowej technologii, podając w opisie ten układ i pokazując nawet zdjęcia jego wnętrza.


Były tam też jeszcze bardziej szczegółowe zdjęcia, dla koneserów :)
Struktura tranzystora wysokonapięciowego


Układ po stronie „zimnej”, tutaj znajduje się sprzężenie zwrotne itd.


Bardzo lubię produkty firmy Power Integrations, która zdobyła popularność nie tylko dzięki znanym kontrolerom z serii TOP (zwykłe zasilacze), Link switch (kompaktowe zasilacze małej mocy), DPA (rozwiązania PoE), których od dawna i bardzo często używam, na przykład nawet w prostych zasilaczach, których proces wykonania kiedyś opisałem: raz, dwa.


Zmyliło mnie tylko to, że nie wiedziałem, iż firma zmieniła logo, bo przez jakiś czas nie kupowałem jej układów. Wcześniej logo wyglądało inaczej. Ciekawe, czy ktoś odróżni oryginał od podróbki :)


Moim zdaniem firma zyskała jeszcze większą popularność dzięki temu, że publikuje nie tylko karty katalogowe, ale też instrukcje aplikacyjne, i to na przykładzie rzeczywistych urządzeń. Pokazuje w nich nie tylko schemat, lecz także płytkę drukowaną, listę komponentów, wiele wyników testów, a nawet opisuje proces wykonania elementów nawijanych! W gruncie rzeczy sam częściowo uczyłem się właśnie z tych instrukcji i ich oprogramowania do projektowania zasilaczy.
Na zdjęciu zrzut ekranu jednej z instrukcji aplikacyjnych dotyczącej podobnego układu (tutaj jest ich więcej). Swoją drogą, nie udało mi się znaleźć pełnej karty katalogowej układu zastosowanego w omawianym zasilaczu.


Niestety nie da się prawidłowo zmierzyć temperatury komponentów, bo w oryginalnej postaci nie można dostać się do środka, a po rozebraniu częściowo naruszyłem układ chłodzenia. Mimo to spróbowałem: przykryłem zasilacz niewielką pokrywką, żeby pogorszyć chłodzenie, i obciążyłem go prądem 3,3 A przy napięciu 20,3 V. Moc wyjściowa wynosiła więc około 67 W, czyli 110% deklarowanej wartości maksymalnej.
1. Po 5 minutach zmierzyłem temperaturę płytki. Najgorętszy był oczywiście układ sterujący — około 65 stopni.
2. Pozostawiłem go tak jeszcze na około 15 minut; temperatura kontrolera wzrosła do 79 stopni.
3. Temperatura transformatora wynosiła w tym czasie 71 stopni.

Test oczywiście nie jest całkiem miarodajny, ale uważam, że temperatury są w porządku.


Często pojawia się też pytanie o sprawność takich zasilaczy, bo niektórzy kupujący oczekują, że będzie ona niewiarygodnie wysoka.
W rzeczywistości sprawność jest wprawdzie wysoka, ale zgodnie z przewidywaniami niewiele wyższa niż w zwykłych zasilaczach. Przy napięciu 12–20 V osiąga 90–91% przy mocach zbliżonych do maksymalnej.

Wartości na osi poziomej odpowiadają prądowi obciążenia od 0,3 do 3,3 A, ze skokiem co 0,3 A.


Zwykły zasilacz ma nieco niższą sprawność, w granicach 88–91%, ale 91% osiąga dopiero przy obciążeniu 100–110% i maksymalnym napięciu.
Jak to mówią — z tych dwóch procentów żyjemy :)


Co więc daje GaN?
Dla projektantów — lepsze parametry komponentu i możliwość pracy przy wyższych częstotliwościach oraz temperaturach.
Dla użytkownika — nieco wyższą sprawność, co pozwala budować bardziej kompaktowe zasilacze.
Dla marketingowca — cóż, tutaj oczywiście poszli na całość: rysują piękne obrazki i obiecują sprawność niemal powyżej 100% :)


W praktyce można powiedzieć, że tak, takie zasilacze są nieco ciekawsze od zwykłych, ale moim zdaniem nie na tyle, żeby organizować taką kampanię promocyjną. Jeśli ktoś jest gotów dopłacić za kompaktowe wymiary, może kupić taką ładowarkę. Kto chce oszczędzić, może wybrać zwykłą — nie sądzę, żeby różnica w praktyce była duża.

Z oczywistych względów korzystanie z rozebranego zasilacza jest niewygodne, więc składam go z powrotem.
1. Gumowa przekładka termoprzewodząca będzie teraz oczywiście działać gorzej, bo nie przylega tak ściśle jak wcześniej, ale nie sądzę, żeby różnica była duża.
2. Przylutowuję z powrotem miedziane ekrany.
3. Następnie trzeba wszystko ciasno owinąć taśmą. Użyłem takiej samej taśmy jak oryginalnie. Mam taśmę o różnych szerokościach, której używam do izolowania transformatorów.
4. Sprawdzam, czy całość mieści się w obudowie i czy można założyć pokrywę. Właściwie lepiej byłoby usunąć resztki uszczelniacza, bo przez nie podczas składania musiałem mocno ściskać obudowę. Nie zrobiłem tego, a szkoda.
5. Nałożyłem klej wzdłuż łączenia, a potem ścisnąłem całość ściskami, podkładając dołączone papierki.
6. Żeby przyspieszyć proces, postanowiłem trochę podgrzać zasilacz, podłączając do niego smartfon do ładowania. Oczywiście po sklejeniu lepiej sprawdzić wyjście testerem USB — na wypadek, gdyby „coś poszło nie tak”.


I to właściwie wszystko. Trochę przesadziłem z klejem i miejscami wycisnął się w postaci cienkiego paska. Do użytku domowego w zupełności wystarczy, a więcej mi nie potrzeba.


A co konkretnie można powiedzieć o omawianym zasilaczu?
Zalety: wysokiej jakości podzespoły, przemyślana konstrukcja, stabilna praca, brak przegrzewania, obsługa trybu PD z napięciem 20,3 V i prądem 3 A, a także możliwość długotrwałej pracy przy 3,3 A. Do tego kompaktowe wymiary.

Wady: nieco dziwne działanie zabezpieczenia w trybie QC, obsługa QC tylko do 12 V i niewielki wybór obsługiwanych protokołów.
W ogóle nie rozumiem, jak można zaimplementować PD 20 V, a jednocześnie nie zapewnić QC 20 V. Moja logika tego nie ogarnia. Przecież zależy to w zasadzie wyłącznie od implementacji kontrolera, bo sprzętowo zasilacz jest w stanie to obsłużyć.

Krótko mówiąc, od strony technicznej zasilacz mi się spodobał, ale jak pisałem wyżej, można go spokojnie zastąpić poprzednią wersją Q4004, która jest tańsza, obsługuje więcej protokołów i ma taką samą moc. Jest nieco mniej wydajna i większa.

Obecnie zasilacz kosztuje $26.99, a podczas wyprzedaży cena ma wynieść $25.06. Sprzedawca poprosił mnie przy tym o dodanie linku do strony ichoetech, gdzie ten zasilacz można kupić za $28.00 z kuponem SAVE20WH, choć nie rozumiem sensu takiego działania...

To już wszystko. Mam nadzieję, że było przydatnie.
$20 с кодом
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
что такое блок питания с pd, pd8002 gan обзор, choetech 100 вт gan, sc1139dg зарядное устройство

Pytania i odpowiedzi

Jakie protokoły ładowania obsługuje Choetech Q6006?

Autor sprawdził Quick Charge i Power Delivery. QC działa maksymalnie do 12 V; brakuje też obsługi Huawei FCP, SCP i Samsung AFC.

Jakie obciążenie Choetech Q6006 wytrzymuje w trybie PD?

W trybie 20,3 V prąd znamionowy wynosi 3 A, a zasilacz długotrwale wytrzymywał 3,3 A. Przy 3 A napięcie spadło z 20,37 do 20,22 V.

Czym Choetech Q6006 różni się od Q4004?

Q6006 jest mniejszy i oferuje tryb 20,3 V, co daje moc znamionową 61 W wobec 60 W w Q4004. Według autora Q4004 jest tańszy, obsługuje więcej protokołów i ma taką samą moc.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Ładowarki

Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory

Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja