Para przetwornic podwyższających i ich niewielka przeróbka na SEPIC
$0.43
Wziąłem nawet udział w dyskusji, w której poruszono temat zasilania urządzeń wymagających 3,3 V z akumulatora litowego.
A ponieważ temat ten wiązał się z jedną z moich przyszłych recenzji, postanowiłem trochę poeksperymentować.
Tak naprawdę temat ciągnie się już od dawna. Zgodnie ze specyfikacją muszę zasilać urządzenie napięciem 3,3 V, przy poborze prądu około 0,5–0,7 A. Zasilanie ma pochodzić z akumulatora litowego.
Początkowo chciałem użyć stabilizatora liniowego o bardzo małym spadku napięcia, ale potem dostałem płytkę przetwornicy SEPIC i postanowiłem pójść w tym kierunku.
Najpierw chciałem zamówić układy scalone zastosowane w gotowej przetwornicy, ale pomysł rozwinął się dalej i doprowadził do tematu tej recenzji oraz tego, co ostatecznie zrobiłem.
No dobrze, stop, trochę wybiegłem naprzód. Nieładnie.
Zamówiłem dwie płytki, a właściwie dwa zestawy.
W pierwszym zestawie było 5 płytek, cena 1,94 USD za zestaw, czyli 0,39 za sztukę.
Takie płytki można oczywiście kupić (i często nawet łatwiej) stacjonarnie — przynajmniej nie trzeba czekać na nie miesiąc. Na przykład taki sam konwerter jest w ukraińskim sklepie myproject.com.ua — link. Ze względu na koszt dostawy wygodniej i taniej jest jednak zrobić wspólne zamówienie.
Płytki to przetwornice DC-DC podwyższające napięcie, fabrycznie ustawione na 5 V.
Sprzedawane są w listwach. W razie potrzeby płytkę można łatwo odłamać, jak kawałek czekolady.
Taki sposób rozdzielania płytek nazywa się nacinaniem. W odpowiednich miejscach laminat nacina się niemal na wylot, a gdy trzeba, odłamuje wzdłuż tej linii.
Sama płytka jest dość prosta (no, jeśli nie liczyć tego, że w układzie scalonym jest mnóstwo elementów).
Wybierając, co zamówić, pomyślałem, że w najgorszym razie wykorzystam poszczególne elementy osobno. Nawet same gniazda są coś warte.
Lutowanie jest staranne, płytka czysta.
Złącze lutował chyba ktoś lewą tylną nogą — zupełne przeciwieństwo lutowania z drugiej strony, gdzie najpewniej pracowała maszyna.
Na podstawie płytki odtworzyłem schemat. Przy okazji popełniłem drobny błąd, rysując go po eksperymentach, ale o tym później.
Ponieważ płytka była wyraźnie przeznaczona do zasilania z akumulatora, na wejściu dodałem kondensator 330 µF 6,3 V, żeby wyeliminować wpływ przewodów.
Od razu powiem, że wszystkie płytki uruchomiły się bez problemu.
Krótki test płytki. Ponieważ kupiłem je z myślą o przeróbce, test ma raczej dać ogólne pojęcie o ich działaniu.
Płytka startuje przy napięciu nieco powyżej 1 V, a napięcie wyjściowe jest trochę zawyżone.
Na wszystkich zdjęciach po lewej jest zasilacz (lewy wskaźnik pokazuje napięcie, prawy — prąd), a po prawej obciążenie, z opisanymi wskaźnikami.
Maksymalny prąd wyjściowy, jaki udało mi się uzyskać z płytki przy zasilaniu napięciem 3.6 V, wyniósł 0.55 A.
Przy przeciążeniu układ po prostu przechodził w tryb zabezpieczenia, a temperatura podczas testów nie przekroczyła 70 stopni.
Mała uwaga: w przetwornicach z topologią Step-Up najtrudniejszym trybem pracy nie jest zwarcie, lecz przeciążenie. Przy zwarciu prąd ograniczają rezystancja dławika i spadek napięcia na diodzie, a układ scalony zostaje wyłączony. Jeśli jednak zabezpieczenie jest źle zaprojektowane, przy przeciążeniu układ albo umrze z przegrzania, albo z powodu przekroczenia maksymalnego prądu klucza mocy.
Ile bym nie eksperymentował, płytka działała prawidłowo i przy przeciążeniu przechodziła w tryb zabezpieczenia, obniżając napięcie wyjściowe.
Sprawdziłem też, co dzieje się na wyjściu przetwornicy.
Na oscylogramie wyraźnie widać, że oryginalny kondensator nie radzi sobie z tętnieniami. Dodanie na wyjściu kondensatora o pojemności 100 µF niemal całkowicie je eliminuje.
Podczas wszystkich testów sonda oscyloskopu była ustawiona w trybie 1:1.
Moim zdaniem w oryginalnej postaci przetwornica jest całkiem niezła.
Sprzedawca deklaruje 200 mA przy napięciu zasilania 1.5 V i 500 mA przy napięciu zasilania 3 V.
W rzeczywistości, jeśli wartości będą niższe, to niewiele.
Druga oferta obejmowała jedną płytkę. Opinie były bardzo różne i nie zawsze dobre, ale ponieważ tę płytkę również kupiłem do eksperymentów, było mi to obojętne.
Płytka kosztuje 0.6 dolara, link do produktu.
Te płytki są też dostępne w ukraińskich sklepach, na przykład tutaj, choć gdybym poszperał w sklepie (zwłaszcza że wybór jest spory), pewnie wybrałbym coś lepszego. Od czasu napisania recenzji pojawiły się przecież wygodniejsze rozwiązania.
Początkowo szukałem układu scalonego przetwornicy podwyższającej o w miarę przyzwoitych parametrach. W końcu jednak wyszukiwarka doprowadziła mnie do płytek z tym układem. Kosztowały niewiele więcej, a miały już zamontowany układ scalony, dławik i jeszcze kilka drobiazgów.
Tutaj nie ma złącza, ponieważ płytka od początku jest oferowana jako uniwersalna przetwornica podwyższająca.
Na stronie sprzedawcy podano następujące parametry —
Napięcie wejściowe: 2 V ~ 24 V
Maksymalne napięcie wyjściowe: 28 V
Maksymalny prąd wyjściowy: 2 A
Sprawność: ponad 93%.
Wymiary: 36 mm * 17 mm * 14 mm.
Na spodzie nie ma żadnych elementów. Nazwa płytki jest taka sama jak nazwa zamontowanego na niej układu scalonego — właśnie tak na nią trafiłem.
Płytka jest mała, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że sporo miejsca zajmują pola lutownicze. Po ich odcięciu płytka będzie wyraźnie mniejsza.
Układ jest również bardzo prosty i oparty na układzie scalonym MT3608, do którego można znaleźć nawet kartę katalogową.
Parametry układu są całkiem niezłe. Właściwie najpierw znalazłem kartę katalogową, potem układ, a na końcu płytkę opartą na nim.
Na podstawie płytki odtworzyłem też schemat. Wyprowadzenie 4 to wejście sterujące układu; aby go włączyć, trzeba połączyć je z wejściem zasilania.
Pierwsze uruchomienie mocno mnie zaskoczyło.
Na pierwszy rzut oka na zdjęciu nie ma nic niezwykłego: zasilacz jest włączony, do wyjścia podłączone jest obciążenie elektroniczne, a na wyświetlaczu widać prąd obciążenia wynoszący 0.18 A.
Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie jedno ALE: regulator prądu obciążenia jest ustawiony na minimum, a minimalny prąd wynosi 20mA.
Wyraźnie coś jest nie tak.
Okazało się, że problemem są duże tętnienia o wysokiej częstotliwości na wyjściu płytki (producent deklaruje częstotliwość 1.2 MHz).
Po podłączeniu równolegle do wyjścia kondensatora o pojemności 100µF problem z niestabilną pracą obciążenia elektronicznego zniknął.
„Pomógł” też producent, a właściwie projektant, umieszczając kondensator wyjściowy przy układzie scalonym, zamiast przy zaciskach wyjściowych.
Płytka startuje przy 1.8 V i dobrze utrzymuje ustawione napięcie wyjściowe.
W opiniach o płytce pisano, że napięcia wyjściowego nie da się regulować.
Najwyraźniej ktoś po prostu nie zrozumiał, jak to działa, choć winę ponosi też producent.
Chodzi o to, że regulacja działa tylko przez 8 obrotów potencjometru wieloobrotowego, który ma ich 30! I to jeszcze przy kręceniu w lewo O_о
Czyli od zwyczajowego położenia maksymalnego trzeba wykonać 22 obroty, podczas których nic się nie dzieje, a napięcie zaczyna się regulować dopiero przez ostatnie 8 obrotów. Koszmar.
Ten układ scalony również nie przegrzewał się podczas pracy, choć nie udało mi się uzyskać z niego 2 A.
Pomiary temperatury pokazały jednak, że przy prądach powyżej 1 A zaczynają się grzać dławik i dioda wyjściowa. Warto o tym pamiętać.
Trzeba jednak zaznaczyć, że 2 A na wyjściu można uzyskać tylko w określonych warunkach i jest to wartość maksymalna.
Dopiero podczas pisania recenzji zorientowałem się, że na wejściowy kondensator elektrolityczny (tak jak w pierwszym przypadku: 330µF 6.3 V) podałem aż 10 V. Ponieważ jednak kondensator był dobrej jakości, nie zrobiło to na nim żadnego wrażenia.
A takie tętnienia ma płytka bez dodatkowego kondensatora wyjściowego. Nic dziwnego, że obciążenie „wariowało”.
Tak, pora przejść do tego, po co właściwie była mi potrzebna ta płytka.
Mam już za sobą recenzję gotowej płytki oraz całkowicie samodzielnie wykonanej wersji, teraz spróbujemy zrobić wariant polegający na przeróbce gotowej przetwornicy.
Mój tok rozumowania był mniej więcej taki:
Potrzebny jest szeroki zakres napięcia zasilania, a więc SEPIC.
Potem zacząłem szukać specjalizowanych układów scalonych, ale zaraz pomyślałem: po co mi właściwie coś specjalizowanego, skoro przetwornica SEPIC to w gruncie rzeczy zmodyfikowana przetwornica podwyższająca Step-up.
To zresztą bardzo ważna kwestia: przerobić można właśnie przetwornicę podwyższającą. Przetwornicy obniżającej Step-down przerobić się nie da z dwóch powodów —
1. W przetwornicach Step-down klucz mocy znajduje się na dodatnim biegunie zasilania.
2. Klucz mocy w takich przetwornicach może być całkowicie otwarty albo zamykać się na bardzo krótko, co dla przetwornicy podwyższającej oznacza niemal pewną śmierć.
Znalazłem odpowiedni układ scalony przetwornicy podwyższającej i zacząłem szukać go na Ali, ale ostatecznie znalazłem płytki z tym układem.
Postawiłem sobie więc za cel uzyskanie przetwornicy SEPIC przez minimalną przeróbkę istniejących płytek przetwornic podwyższających.
Poniżej pokazano oba typy przetwornic. Widać, że różnią się tylko tym, że w wariancie uniwersalnym dodano dławik i kondensator. I tyle!
Na początek postanowiłem poeksperymentować z małymi przetwornicami. Nie bez powodu zamówiłem zestaw 5 sztuk — chodziło nie tylko o oszczędność.
Topologia przetwornicy uniwersalnej wymaga dwóch identycznych dławików, a ponieważ nie miałem takich w domu, postanowiłem wziąć dławik z takiej samej płytki (a płytek było przecież aż pięć).
Przy okazji przeliczyłem dzielnik sprzężenia zwrotnego, najpierw ustalając napięcie komparatora w układzie scalonym.
W prostej aplikacji ustawiłem źródło 5,1 V (takie napięcie płytki mają na wyjściu), wpisałem wartości istniejącego dzielnika i otrzymałem około 1,22 V.
Potem zmieniłem napięcie wyjściowe i dobrałem jeden z rezystorów tak, aby na wejście układu scalonego trafiało te same 1,22 V.
Ta operacja nie ma związku z samą przetwornicą SEPIC. Po prostu potrzebowałem 3,3 V, ale z wartości, które miałem w domu, udało mi się uzyskać tylko 3,2 V.
I właśnie tutaj wyszło na jaw, że schemat przerysowałem dopiero po testach.
Chciałem użyć jak najmniej dodatkowych elementów.
Dławik wziąłem z jednej z płytek, rezystor z zapasów (choć jego też mogłem wziąć z innej płytki), a kondensator wylutowałem ze starej płytki monitora.
Kondensator lepiej było wziąć z jednej z płytek przetwornicy (tej, z której wylutowałem dławik), bo są tam kondensatory o jeszcze większej pojemności, a i tak nie są potrzebne.
Wylutowujemy diodę, a na jej miejsce lutujemy kondensator.
Oczyszczamy pole lutownicze obok układu scalonego i lutujemy do niego jeden wyprowadzenie dławika, a drugi do pola, na którym wcześniej znajdowała się katoda diody.
Do tego samego pola lutujemy teraz anodę diody, a katodę do prawego wyprowadzenia rezystora 3,3k (przez niego zasilana jest dioda LED).
Trzeba też koniecznie przeciąć ścieżkę — miejsce widać na zdjęciu.
Sprawdzamy.
Uruchamia się od 1,28 V.
Płytka wprawdzie działa, ale stabilność napięcia wyjściowego pozostawia wiele do życzenia.
Przy małym prądzie obciążenia i napięciu wejściowym 4,2 V napięcie wyjściowe rośnie do 3,6 V. Nie jest to może krytyczne, ale też niezbyt dobre.
Przy prądzie powyżej 500 mA zadziała zabezpieczenie i napięcie wyjściowe spada.
Po przetestowaniu płytki w różnych trybach doszedłem do wniosku, że maksymalny prąd wyjściowy w moim zakresie wyniesie około 300 mA, ale krótkotrwale można pobierać nawet 400 mA.
Podczas eksperymentów próbowałem też zwiększyć pojemność kondensatora między dławikami, ale nie przyniosło to żadnego zauważalnego efektu :(
Za to poziom tętnień wyszedł całkiem niezły: po lewej w trybie podwyższania napięcia, po prawej — obniżania.
Gdy nacieszyłem się małymi płytkami, przeszedłem do większego „obiektu testowego”.
Zasada przeróbki jest tu dokładnie taka sama, z tą różnicą, że płytka była tylko jedna. Zamówiłem jedną, bo potrzebny dławik miałem już na stanie.
Przerobiłem też układ regulacji napięcia wyjściowego, całkowicie go usuwając i zastępując parą rezystorów.
Tutaj również zmierzyłem napięcie odniesienia komparatora — wyszło mi 680 mV.
Ustawiłem na wyjściu 10 V, następnie wylutowałem potencjometr montażowy i zmierzyłem jego rezystancję w układzie dzielnika. Na schemacie po lewej odpowiadają mu dwa górne rezystory.
Potem przeliczyłem dzielnik na potrzebne mi napięcie (no, prawie — najbliższe, jakie miałem, to 3,5 V), a potem dałem sobie z tym spokój, zajrzałem do noty katalogowej i dowiedziałem się, że w rzeczywistości jest to nie 680 mV, a 600 :)))
W końcu zastosowałem dolny rezystor 2 kΩ, a górny 9,1 kΩ.
Eksperymenty, takie właśnie są :))))
Po wszystkich obliczeniach zabrałem się za przeróbkę.
1. Wylutowujemy potencjometr montażowy i rezystor stały 2,2 kΩ (albo, mówiąc w skrócie, wylutowujemy wszystkie rezystory).
2. W miejsce rezystora stałego wlutowujemy rezystor 2 kΩ, przecinamy ścieżkę między dławikiem a diodą.
3. Po drugiej stronie płytki lutujemy drugi rezystor dzielnika (później można go zmienić). Długo zastanawiałem się, gdzie go przylutować, zupełnie zapominając, że można od spodu :))
4. Między dławikiem a diodą wlutowujemy kondensator. Tu popełniłem ten sam błąd — mogłem wziąć kondensator z jednej z płytek.
Do dławika lutujemy odcięty kawałek wyprowadzenia jakiegoś elementu elektronicznego i kierujemy go w stronę ścięcia na dławiku.
Czyścimy i cynujemy pole lutownicze obok pól wyjściowych.
Jeden wyprowadzenie dławika lutujemy do pola obok zacisków wyjściowych, a drugi (drutowy) do diody. Nie bez powodu zwróciłem uwagę na ścięcie dławika — dzięki niemu lepiej pasuje.
Gotowe.
W najgorszym przypadku, przy napięciu wejściowym 2.6 V, płytka przechodziła w tryb zabezpieczenia przy prądzie około 700 mA. W pozostałych warunkach działała stabilnie.
Ogólnie pod względem stabilności ta płytka jest o klasę lepsza od poprzednich.
Przy napięciu wejściowym 10 V bez problemu uzyskałem prąd wyjściowy ponad 2 A, ale dioda i dławiki mocno się już grzały. Temperatura układu scalonego nie przekraczała przy tym 70 stopni.
Na ostatnim zdjęciu widać, że przy niskim napięciu wejściowym i prądzie wyjściowym 700 mA napięcie na wyjściu spada do 3 V.
Wyżej napisałem, że przy napięciu wejściowym około 2.9 V (dolna granica napięcia roboczego akumulatora litowego) uzyskałem 770 mA przy napięciu 3 V.
Pomyślałem, że winna jest mała pojemność kondensatora zamontowanego między dławikami. W ramach eksperymentu podłączyłem do niego równolegle drugi kondensator o takiej samej pojemności (na schemacie podana jest już pojemność łączna).
Po wymianie prąd wyjściowy wyraźnie wzrósł, a napięcie spadało do 3 V (a właściwie 3,04 V) dopiero przy prądzie 1,11 A.
Czyli z jednym kondensatorem maksymalna moc wyjściowa przy napięciu 2.9 V wynosiła 2,31 W, a z dwoma kondensatorami już około 3,3 W.
Wydaje mi się, że to postęp.
Takie kondensatory są dość drogie, więc w tym miejscu radziłbym raczej zamontować oryginalny kondensator 28 µF, przeniesiony z wejścia tej płytki. W jego miejsce wystarczy wstawić kondensator ceramiczny 0,22 µF (albo dwa) oraz elektrolityczny 100–220 µF.
Jeszcze kilka testów przy różnych napięciach wejściowych i prądach wyjściowych.
Testy pokazały, że przy zasilaniu z jednego akumulatora litowego (zakres 3–4.2 V) i napięciu wyjściowym 3.3 V płytka może bez problemu dostarczyć prąd do 700 mA.
Za to tętnienia na wyjściu tej płytki są wyraźnie większe — to chyba jej jedyna wada. To pomiar tętnień z kondensatorem elektrolitycznym 100 µF na wyjściu.
Wyżej pisałem, że najpewniej wynika to z nieprawidłowego prowadzenia ścieżek. Kondensator ceramiczny na wyjściu może poprawić sytuację, ale nie sądzę, żeby znacząco.
Ogólnie SEPIC uchodzi za najbardziej „szumiący” typ przetwornicy, więc do pewnego stopnia to jego cecha.
Największe tętnienia występowały oczywiście przy maksymalnym prądzie obciążenia. A ściślej — przy maksymalnym prądzie wejściowym.
Zdjęcie obu płytek po przeróbce. Na większej dławik dobrze wpasował się w miejsce potencjometru montażowego, mniejsza płytka wygląda z zewnątrz nieco bardziej topornie.
A teraz zdjęcie porównawcze nowych płytek obok płytki z tej recenzji.
Widać, że poprzednia płytka wydaje się gigantyczna w porównaniu z nowymi.
Przy okazji, nie powiedziałbym, że duża płytka z tej recenzji jest dużo słabsza. W poprzedniej recenzji testowałem przetwornicę przy napięciu wejściowym 14 V, napięciu wyjściowym 3,3 V i prądzie 2,5 A. Ta płytka była w stanie dostarczyć niewiele mniej.
Ale cena!!!..
Jeśli poprzednia przetwornica kosztowała 5,7 USD, to tutaj, nawet w najgorszym przypadku (zakup dwóch drogich płytek), wyszłoby 1,2 USD.
A jeśli mamy w domu podwójny dławik, można zmieścić się nawet w kwocie około 0,8 USD (płytka + para kondensatorów elektrolitycznych).
Celem tej recenzji od początku nie było dokładne zmierzenie parametrów, sprawności itp., choć wykonałem sporo różnych pomiarów, lecz uzyskanie uniwersalnej przetwornicy przez przeróbkę tanich przetwornic podwyższających.
Wydaje mi się, że eksperyment się udał. Co więcej, z drugą płytką uzyskałem wynik porównywalny z płytką za 5,7 USD, co jest więcej niż dobrym rezultatem.
Ta recenzja może się też przydać, gdy czegoś potrzeba „tu i teraz”, bo płytkę przetwornicy podwyższającej znacznie łatwiej znaleźć niż uniwersalną (tych drugich jest w sprzedaży mniej, zwłaszcza stacjonarnie).
Pierwsza (mała) płytka jest oczywiście dość słaba, a napięcie na jej wyjściu nie jest tak stabilne jak w przypadku dużej, ale do jej przeróbki nie trzeba niczego dodatkowo kupować — można zrobić uniwersalną przetwornicę z dwóch podwyższających.
Zostanie nam przy tym zapasowy układ scalony, dioda, dioda LED, złącze i kilka rezystorów.
Druga (duża) płytka jest nieco droższa i potrzebuje albo dławika, albo drugiej takiej samej płytki (to lepsze rozwiązanie).
Kilka słów o płytkach w oryginalnej postaci.
Małe — całkiem użyteczne płytki, tanie i niezbyt mocne. Po dodaniu choćby niewielkiego kondensatora elektrolitycznego na wyjściu mają małe tętnienia.
Deklarowanych 200 mA (1,5 V) i 500 mA (3 V) raczej nie osiągną, ale będą blisko tych wartości.
Nagrzewanie i niezawodność są w porządku. Wielokrotnie przeciążałem płytkę, ale uparcie przechodziła w tryb zabezpieczenia (zabezpieczenie nie jest zatrzaskowe).
Duża — to już osobny przypadek. Oto prawdziwy przykład tego, jak kiepski projekt może zaprzepaścić dobre parametry zastosowanych komponentów.
Tak, na płytce zamontowano porządne komponenty, a układ scalony bardzo mi się spodobał (będę musiał kupić z dziesięć sztuk na zapas). Ale ścieżki poprowadzono nieprawidłowo, potencjometr regulacyjny podłączono w fatalny sposób, a na wejściu i wyjściu zabrakło kondensatorów elektrolitycznych (przy takich prądach naprawdę się przydają).
Czyli sama płytka w obecnej postaci mi się nie spodobała, ale niewielkim nakładem pracy można uzyskać z niej dobry rezultat. Jeszcze lepszy będzie po przerobieniu jej na przetwornicę uniwersalną :)
Na tym chyba wszystko. Płytki działają, korzyść jest, raport napisany, czekam na pytania w komentarzach :)
$0.43
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
мт3608 переделать на отрицательное напряжение, преобразователь на mt3608 заменить дроссель 220 на 33 мкг, модуль 3608 доработка, какая минимальная разница между входным и выходным напряжением на повышающем dc dc преобразователе мт3608, доработка мт3608схема, hw668 схема включения на повышение напряжения, fm3608 или mt3608, чем отличается b6288p от b628, повышающий преобразователь hw-668 схема, 3115606, какая версия конвертера ascon step converter актуальна на сегодня, ascon step converter 1.6 разница, hw 668 преобразователь обзор, DC/DC convertor 1600W step-up, b62801 модуль ток потребления, mt3608 сколько витков дросселя достаточно, 6, dc dc step up 170v power convertor 668eub, step-up-перетворювач-схема, 5, підключити плату mt3608, как увеличить напряжение hw-668, схема паралельного соединения модулей mt3608, xl3608 datasheet, зачем применяется sepic
мт3608 переделать на отрицательное напряжение, преобразователь на mt3608 заменить дроссель 220 на 33 мкг, модуль 3608 доработка, какая минимальная разница между входным и выходным напряжением на повышающем dc dc преобразователе мт3608, доработка мт3608схема, hw668 схема включения на повышение напряжения, fm3608 или mt3608, чем отличается b6288p от b628, повышающий преобразователь hw-668 схема, 3115606, какая версия конвертера ascon step converter актуальна на сегодня, ascon step converter 1.6 разница, hw 668 преобразователь обзор, DC/DC convertor 1600W step-up, b62801 модуль ток потребления, mt3608 сколько витков дросселя достаточно, 6, dc dc step up 170v power convertor 668eub, step-up-перетворювач-схема, 5, підключити плату mt3608, как увеличить напряжение hw-668, схема паралельного соединения модулей mt3608, xl3608 datasheet, зачем применяется sepic
Pytania i odpowiedzi
Jaki maksymalny prąd uzyskał autor z małej płytki Step-Up przy napięciu wejściowym 3,6 V?
Autor zmierzył 0,55 A. Przy przeciążeniu płytka obniżała napięcie wyjściowe i przechodziła w tryb zabezpieczenia.
Jak zmniejszyć tętnienia na wyjściu małej przetwornicy Step-Up?
Według testów autora dodatkowy kondensator 100 µF na wyjściu zmniejszył tętnienia niemal do zera.
Jakie wady większej płytki przetwornicy podwyższającej wskazał autor?
Wymienia nieprawidłowe prowadzenie ścieżek, źle podłączony potencjometr montażowy oraz brak kondensatorów elektrolitycznych na wejściu i wyjściu. Po prostych przeróbkach płytka może jednak dać dobry rezultat.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Przetwornice
Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze25
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja
















































Komentarze są publikowane w języku oryginału.