Znowu zasilacz, tym razem 24 V, 20 A i 480 W
Postaram się, żeby recenzja była krótka, a przynajmniej niezbyt długa :)
Różnice zaczęły się już od opakowania. Po pierwsze, w pudełku było specjalne „okienko”, przez które widać etykietę z nazwą zasilacza — wygodne rozwiązanie.
Po drugie, okazało się, że zasilacz jest zgrzany w folii, czego wcześniej też nie spotkałem.

Z zewnątrz zasilacz praktycznie nie różni się od poprzedniego modelu o mocy 360 W: te same wymiary i taka sama kratka wentylatora.

W swoich recenzjach prawie zawsze pokazuję zdjęcie listwy zaciskowej. Zacząłem tak robić po komentarzu, w którym ktoś napisał, że zdarzają się zasilacze, których pokrywy nie da się całkowicie otworzyć. No i mnie też trafił się taki egzemplarz. Później okazało się, że można to naprawić, ale „prosto z pudełka” pokrywa nie otwierała się do końca — niewygodne.

Oznaczenia zacisków nie są na naklejce, lecz wytłoczone na pokrywie. Obok wentylatora umieszczono też ostrzeżenie.
Pokrywa jest dość cienka, a w jednym miejscu nawet się wgnietła.

Jak zwykle, jest też potencjometr do regulacji napięcia wyjściowego oraz dioda sygnalizująca pracę.
Zasilacz ma oznaczenie S-480-24. Prąd wyjściowy wynosi 20 A. Chyba nigdy nie zrozumiem, po co zasilacze oznacza się jako LED Power supply. Co mają do tego diody LED, skoro zasilacz jest uniwersalny? Widocznie tak lepiej się sprzedają.
Jest naklejka ostrzegawcza, a także przełącznik 110/220 V.
Zasilacz wyprodukowano pod koniec 2016 roku, można więc powiedzieć, że jest świeży.

Kiedy zdjąłem pokrywę, na chwilę aż mnie zatkało :) No, wreszcie coś innego niż te oklepane, klasyczne zasilacze na układzie TL494. W środku prawie pusto — jak to mówią, „coś tu śmierdzi”...
Obudowa też nieco się różni. Zwykle pokrywa jest mocowana sześcioma śrubami, a tutaj są dwie śruby i para wypustek u góry.

Żeby lepiej pokazać różnicę między „klasycznym” zasilaczem a tym modelem, zrobiłem kilka zdjęć porównawczych z poprzednim zasilaczem 12 V 360 W.


Na początek oględziny mocowania elementów mocy. Nawet jeśli tranzystory lub diody są zamontowane parami, to w 99% przypadków nie będzie problemów, ale i tak nadal sprawdzam mocowanie.
Tranzystory i diody są dociskane listwami do aluminiowej obudowy. Nie ma jednak płytek rozprowadzających ciepło, czyli elementy mocy są dociskane bezpośrednio do obudowy.
Zastrzeżeń brak, wszystko jest równo i schludnie. Nałożono nawet pastę termoprzewodzącą. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że jest jej za dużo, ale pod elementami została tylko cienka warstwa.
Jeśli przyjrzeć się uważnie drugiemu zdjęciu, można zauważyć oznaczenie na płytce drukowanej. Wynika z niego, że płytkę zaprojektowano do zasilacza o mocy 360 W.

Wnętrze chłodzi wentylator o średnicy 60 mm. Wydaje się dość wydajny, co zresztą potwierdza stosunek jego mocy do rozmiaru. Nie hałasuje zbyt mocno, ale wyraźnie go słychać.

Pierwszy test to pomiar zakresu regulacji napięcia wyjściowego.
1. Początkowo zasilacz był ustawiony na napięcie nieco wyższe niż 24 V.
2. Minimalnie można ustawić około 14 V, ale w tym trybie zasilacz pracuje niestabilnie. Musiałem przełączyć miernik w tryb wyświetlania wartości minimalnej i maksymalnej. Wygląda na to, że zasilacz jest wtedy niedociążony, układowi PWM brakuje zasilania i stale się restartuje.
3. Zasilacz zaczyna pracować stabilnie przy napięciu zbliżonym do 20 V.
4. Maksymalnie udało się ustawić około 27 V.
5. Ustawiamy standardowe 24 V i zauważamy dwie rzeczy. Regulacja jest dość skokowa. Nie wiadomo, po co zrobiono zakres aż od 14 V — można go było ograniczyć do 20–27 V, wtedy regulacja byłaby płynniejsza.
6. Problem jest jednak inny: w miarę nagrzewania napięcie wyjściowe nieco „odpływa” w górę. Widać to po wartości MAX i podanym obok czasie.

Skoro już mierzyłem napięcie, przy okazji zmierzyłem też pojemność kondensatorów wejściowych i wyjściowych.
Łączna pojemność kondensatorów wejściowych wynosi 313 µF, co jak na moc 480 W jest dość mało. Z wyjściowymi nie jest lepiej — około 7000 µF, też chciałoby się więcej. Ale jak już niejednokrotnie wspominałem, w markowych zasilaczach pojemność kondensatorów wyjściowych jest mniej więcej taka sama przy podobnych parametrach.

Teraz można już spokojnie rozebrać zasilacz i sprawdzić, jakie różnice przygotowali dla nas chińscy inżynierowie.

Pierwsza „niespodzianka” czekała na mnie niemal od razu. Już podczas rozbierania zwróciłem uwagę, że na płytce jest pięć miejsc na śruby mocujące, a samych śrub są tylko cztery. Brakowało jednak nie środkowej, jak zwykle, lecz narożnej.
Wyprzedzając nieco fakty, powiem, że śruba znalazła się, gdy przypadkiem stuknąłem w płytkę już pod koniec oględzin. Prawdopodobnie leżała pod transformatorem. Nieładnie.

Na wejściu zasilacza zamontowano filtr zakłóceń przedostających się z zasilacza do sieci. Filtr ma typową dla tego rodzaju zasilaczy konfigurację.

1. Przed filtrem zamontowano bezpiecznik i parę termistorów ograniczających prąd rozruchowy. Czasem pytacie, po co w takich zasilaczach oznacza się przewód fazowy i neutralny. Chodzi o to, że zasilacz ma jeden bezpiecznik, zwykle umieszczony w przewodzie fazowym. Dzięki temu w razie awarii zasilacza elektronika nie tylko zostanie odłączona od zasilania, ale też nie będzie pod napięciem fazowym.
2. Dalej znajduje się kondensator przeciwzakłóceniowy i dławik z dwoma uzwojeniami, nawinięty dość grubym przewodem.
3. Wszystkie kondensatory przeciwzakłóceniowe mające wpływ na bezpieczeństwo są prawidłowego typu Y2. W filtrze zastosowano tylko jeden zwykły kondensator wysokonapięciowy, ale jego użycie nie obniża poziomu bezpieczeństwa.
4. Mostek prostowniczy zbudowano z czterech diod 1N5408. Moim zdaniem to niezbyt dobre rozwiązanie przy takiej mocy, a sytuację ratuje jedynie aktywne chłodzenie. Obok widać za to miejsce na dodatkowy kondensator. Można tam zamontować kondensator na napięcie 400-450 V, który będzie „pomagał” już zamontowanym.

Nietypowo wyglądają cztery kondensatory filtrujące zamiast zwyczajowych dwóch. Na obudowie jest logo znanej firmy, ale nie dajcie się zwieść — to nie są oryginalne kondensatory. Widać to po nierówno obkurczonej koszulce termokurczliwej u góry obudowy.
Deklarowana pojemność filtra wynosi 470 µF, kondensatory połączono w układzie 2S2P, a rzeczywista pojemność to 313 µF. Nie sądzę, żeby oryginalne kondensatory miały tak duży rozrzut parametrów; zresztą same wymiary mówią same za siebie.

Co ciekawe, zastosowany transformator ma mniej więcej takie same wymiary jak w poprzednim zasilaczu 360 W. Recenzowany zasilacz pracuje jednak z częstotliwością dwukrotnie wyższą niż poprzedni.

1. Tym razem zastosowano tranzystory polowe, a nie znane z poprzednich recenzji tranzystory bipolarne. Tranzystory IRFP460, ale sądząc po wyglądzie, różnią się od siebie, co może świadczyć o tym, że są używane. W porządnej produkcji tranzystory pochodzą zwykle z jednej partii, nie wspominając już o ich wyglądzie.
2. Podobnie jest z wyjściowymi zespołami diod. Oba mają oznaczenie 43CTQ100, ale wyglądają inaczej.
3. Dławik wyjściowy nawinięto czterema przewodami. Jest stosunkowo niewielki, zwłaszcza w porównaniu z poprzednimi modelami zasilaczy, które recenzowałem.
4. Kondensatory wyjściowe są nieznanego producenta, mają napięcie znamionowe 35 V i pojemność 2200 µF.
Jak zwykle brakuje wyjściowego dławika przeciwzakłóceniowego. Zresztą w mocnych zasilaczach — przynajmniej chińskich — trafia się on bardzo rzadko.
Obok kondensatorów znajduje się rezystor dużej mocy, przez który podczas nagrzewania napięcie wyjściowe „odpływa”.

Zwykle w recenzjach oglądam płytkę drukowaną i najczęściej piszę: płytka jest czysta, lutowanie staranne. Tym razem jest jednak zupełnie odwrotnie.

Poza tym zaskoczyło mnie prowadzenie ścieżek na płytce. Zwykle zaleca się umieszczać elementy obwodów mocy jak najbliżej siebie. A mówiąc dokładniej — elementy należące do tego samego obwodu mocy.
Tutaj widzimy mnóstwo długich ścieżek biegnących od tranzystorów mocy do transformatora. Równolegle do nich biegnie ścieżka zasilająca, a także masa. Moim zdaniem to niezbyt dobre rozwiązanie, które może powodować silne zakłócenia radiowe. Sytuację ratuje jedynie całkowicie metalowa obudowa zasilacza, którą zaleca się uziemić.

Większość części wyjściowej stanowią całkowicie pocynowane pola miedzi, co przy takich prądach jest właściwym rozwiązaniem.
Jeśli jednak spojrzymy nieco niżej, zobaczymy garść elementów elektronicznych — to elementy układu sprzężenia zwrotnego. Po drugiej stronie płytki, tuż nad nimi, znajduje się rezystor obciążający (zaznaczyłem go na zdjęciu), który mocno się nagrzewa. Ciepło wpływa na elementy, a napięcie „pływa”; nie pomagają nawet precyzyjne rezystory. W tym przypadku nie jest to groźne, bo zmiana jest niewielka, ale jednak występuje. Perfekcjoniści mogą po prostu unieść rezystor nad płytkę, a przy okazji ograniczyć nagrzewanie pobliskiego kondensatora elektrolitycznego.

Za rezystory pod filtrem sieciowym należą się pochwały. Nie dość, że rezystory są montowane co najmniej parami, to w obwodzie zasilania kontrolera PWM są aż cztery. Są też rezystory przed mostkiem prostowniczym i za nim. Pierwsze rozładowują wejściowy kondensator przeciwzakłóceniowy, drugie — kondensatory filtra zasilania.

Zasilacz zbudowano na bazie popularnego sterownika PWM UC2845, jest więc zasilaczem jednotaktowym. To kolejna istotna różnica, bo poprzednie były oparte na TL494. W zasadzie oba sterowniki PWM opracowano mniej więcej w tym samym czasie, dlatego do dziś należą do najbardziej klasycznych układów stosowanych w zasilaczach. To zaleta, bo takie zasilacze łatwiej naprawić.

Nie obyło się też bez wpadek. Chiński zasilacz i wpadki to nierozłączna para — zmienia się tylko ich skala.
W tym przypadku od razu zauważyłem nieprzylutowaną końcówkę snubbera jednego z diod wyjściowych. Niezbyt dobrze.
Poza tym na całej płytce widać drobne kulki cyny, a także ślady po lutowaniu w kąpieli. Mogą one albo w ogóle nie mieć wpływu na działanie, albo po prostu wypalić się przy pierwszym włączeniu, również bez żadnych konsekwencji, albo unieruchomić zasilacz. Poprawienie tych niedoróbek jest bardzo proste, ale technolog na produkcji najwyraźniej dostaje pensję za nic — o ile w ogóle tam jest.

Nie opisywałem jeszcze zasilacza o takiej topologii, więc tym bardziej ciekawiło mnie narysowanie jego schematu. Na zdjęciu może się wydawać, że ma bardzo mało elementów, ale po spojrzeniu na schemat to wrażenie znika.

Następnie podzieliłem schemat na umowne bloki. Kolory mogą być mało kontrastowe, wybaczcie — wybór jest niewielki.
1. Czerwony — wysokonapięciowa część mocy (gorąca)
2. Niebieski — niskonapięciowa część wyjściowa (zimna), układ sprzężenia zwrotnego i obwód zasilania wentylatora.
3. Zielony — sterownik PWM i jego standardowe elementy zewnętrzne.
4. Pomarańczowy — prawdopodobnie układ łagodnego startu i zabezpieczenia przed zwarciem na wyjściu.
5. Kolor, którego nie znam — dioda przy transformatorze, układ zabezpieczający transformator przed nasyceniem.
W większości wartości i oznaczenia elementów odpowiadają rzeczywistości, ale wartości niektórych kondensatorów SMD są przybliżone, bo nie wylutowywałem ich z płytki.

Ten zasilacz zbudowano w topologii jednotaktowej przetwornicy przepustowej (Forward), podczas gdy bardziej rozpowszechnione, małej mocy zasilacze jednotaktowe pracują w topologii zaporowej (Flyback).
Na schemacie blokowym zaznaczyłem kolorem elementy przetwornicy przepustowej (po prawej), których nie ma w układzie zaporowym (po lewej). W przetwornicy przepustowej dodano diody i dławik, a jedno z uzwojeń transformatora podłączono z odwrotną polaryzacją (to ważne).
Jest jeszcze jedna różnica: w topologii przepustowej rdzeń transformatora nie ma szczeliny, która jest niezbędna w układzie zaporowym.

Topologia przepustowa (zwłaszcza jednotaktowa) jest bardzo podobna do klasycznej przetwornicy obniżającej (stepdown).
W obu układach klucz wejściowy „pompuje” energię do dławika wyjściowego, a w przerwie dławik oddaje ją przez diodę do obciążenia. Tyle że w zasilaczu przepustowym rolę klucza pełni zarówno sam tranzystor, jak i transformator oraz jedna z diod wyjściowych.
Pokażę podobne bloki — dla przejrzystości oznaczyłem je tym samym kolorem. Myślę, że teraz jasne jest, dlaczego wyżej napisałem, że w tym zasilaczu nie ma wyjściowego dławika filtrującego: zamontowany dławik jest elementem magazynującym energię. Pod żadnym pozorem nie wolno go zwierać.

Zwykle topologię przepustową stosuje się przy dużych mocach, a zaporową — przy małych. Wynika to z tego, że transformator w układzie zaporowym ma szczelinę, przez co jego rozmiary stają się znaczące. Poza tym trudniej kontrolować przepięcia, a układ może pracować mniej stabilnie.
Jednak mocne przetwornice przepustowe również mają swoje problemy. W tym przypadku do układu dodano dodatkową diodę i uzwojenie transformatora. Ten obwód chroni transformator przed nasyceniem w sytuacjach awaryjnych (na przykład przy zwarciu obciążenia). Na kolorowej wersji schematu ten blok oznaczono „nieznanym kolorem”.
Cytat opisujący ten blok pochodzi stąd (uwaga, możliwa natrętna reklama).
Układ ten ma kilka istotnych wad. Po pierwsze, praca z prądami jednokierunkowymi w uzwojeniach transformatora wymaga zastosowania środków ograniczających jednostronne magnesowanie rdzenia. Po drugie, po rozwarciu klucza energia zgromadzona w indukcyjności magnesującej transformatora nie może samoczynnie się „rozładować”, ponieważ wszystkie wyprowadzenia transformatora „wiszą w powietrzu”. Powstaje wtedy przepięcie indukcyjne — wzrost napięcia na elektrodach mocy tranzystora kluczującego, co może doprowadzić do jego przebicia. Po trzecie, zwarcie zacisków wyjściowych przetwornicy nieuchronnie uszkodzi część mocy, dlatego konieczne są staranne zabezpieczenia przeciwzwarciowe.
Wada związana z magnesowaniem rdzenia prądami jednokierunkowymi dotyczy wszystkich układów jednotaktowych. Skutecznie przeciwdziała się jej, wprowadzając niemagnetyczną szczelinę. Do walki z przepięciami służy dodatkowe uzwojenie, które „rozładowuje” element indukcyjny w fazie jałowej prądem г3, jak pokazano na rysunku

Żeby nie obciążać czytelników niepotrzebnymi informacjami, kończę teorię i przechodzę do praktyki, a dokładniej do testów.
Stanowisko testowe jest standardowe dla moich recenzji i składa się z:
1. Obciążenia elektronicznego
2. Multimetru
3. Oscyloskopu
4. Termowizora
5. Termometru
6. Watomierza, recenzji brak.
7.

Już na biegu jałowym występują niewielkie tętnienia, w tym przypadku niekrytyczne.

Do testu użyłem zestawu rezystorów i obciążenia elektronicznego.
1. Najpierw podłączyłem dwa rezystory, które zapewniały prąd obciążenia około 4,8 A, a obciążenie elektroniczne zwiększało go do 5 A.
Moim zdaniem tętnienia są dość duże przy obciążeniu 25%.
2. Ta sama para rezystorów, prąd 4,8 A + 5,2 A z obciążenia elektronicznego, łącznie 10 A.
Tętnienia przekraczają 100 mV, napięcie wyjściowe nieco wzrosło, co jest wprawdzie efektem ubocznym, ale w tym przypadku korzystnym.

1. Dwa rezystory: 4,8 A + 10,2 A z obciążenia elektronicznego, łącznie 15 A.
Tętnienia wzrosły, i to dość znacznie. Oscyloskop jest ustawiony na 50 mV na działkę, sonda w pozycji 1:1, resztę możecie policzyć sami.
Napięcie wyjściowe wzrosło jeszcze trochę.
2. Do dwóch rezystorów obciążających dodałem trzeci. Łącznie uzyskałem 7,2 A + 12,8 A z obciążenia elektronicznego, czyli prąd obciążenia 20 A.
Tętnienia jeszcze wzrosły i stały się bardzo wyraźne; przy ustawionym zakresie pomiarowym ekran oscyloskopu ledwo wystarcza.
Napięcie wyjściowe również nieco wzrosło, ale zwrócę uwagę na jedną rzecz. Wcześniej pisałem, że w miarę nagrzewania napięcie rośnie, a podczas testu utrzymywało się stabilnie. Jeśli występowały jakieś wahania, mieściły się w granicach ostatniej cyfry. Czyli zwiększamy prąd obciążenia, napięcie rośnie i pozostaje niezmienne aż do kolejnego etapu testu, więc to plus.

Pomiar sprawności stał się już nieodłączną częścią moich testów zasilaczy, nie pominąłem więc i tego egzemplarza, tym bardziej że ma inną topologię.
Otrzymałem następujące wyniki:
Wejście — Wyjście — Sprawność.
7,1 — 0 — 0
144 — 120 — 83,3%
277 — 240 — 86,6%
414 — 360 — 86,9%
556 — 480 — 86,3%
Moim zdaniem sprawność jest całkiem przyzwoita, lepsza niż w poprzednich zasilaczach, które testowałem.

Teraz o temperaturze i jej rozkładzie między elementami.
Najbardziej nagrzewają się wejściowy mostek prostowniczy i transformator, ale w obu przypadkach temperatura jest daleka od krytycznej, więc mogę śmiało powiedzieć, że zasilacz mógłby dostarczyć nawet 550–600 W. Szczególnie warto zwrócić uwagę na niską temperaturę tranzystorów mocy — nawet przy maksymalnej mocy nie nagrzały się powyżej 52 stopni.
Test przebiegał standardowo: 20 minut nagrzewania przy 25% mocy, potem 20 minut przy 50% itd. Cały test trwał około półtorej godziny, bo ostatni etap postanowiłem nieco przedłużyć.
W gruncie rzeczy nie miało znaczenia, jak długo testowałbym ten zasilacz, bo w urządzeniach z aktywnym chłodzeniem równowaga termiczna osiągana jest bardzo szybko i po 20 minutach czy po godzinie temperatura będzie niemal taka sama. W zasilaczach z chłodzeniem pasywnym trwa to znacznie dłużej, dlatego staram się testować je dłużej.

Nie obyło się jednak bez jednej niezbyt przyjemnej drobnostki, typowej dla zasilaczy z aktywnym chłodzeniem. Normalna temperatura podzespołów utrzymuje się głównie dzięki stałemu przepływowi powietrza wewnątrz obudowy. Kiedy zdejmowałem pokrywę na czas testów, temperatura szybko rosła. Niestety ta cecha dotyczy wszystkich zasilaczy z aktywnym chłodzeniem, a przy obciążeniu powyżej 50% i zatrzymanym wentylatorze zwykle kończy się to źle.
Najczęściej dzieje się tak z powodu przegrzania transformatora mocy. Często podkreślam, jak ważna jest kontrola temperatury właśnie transformatora, ponieważ po przekroczeniu określonej temperatury ferryt traci swoje właściwości.
Mówiąc obrazowo, wygląda to tak:
Wyobraźcie sobie pompę (tranzystory przetwornicy), układ sterujący (kontroler PWM), zbiornik (transformator) i zawór (diody wyjściowe).
Pompa tłoczy wodę (powiedzmy) do zbiornika, potem następuje przerwa, zawór wyjściowy spuszcza wodę i cykl się powtarza.
Im większej mocy potrzebujemy, tym więcej wody pompujemy do zbiornika. Ale wtedy dochodzi do przegrzania, pojemność naszego zbiornika zmniejsza się pięciokrotnie, a układ sterujący o tym nie wie i próbuje pompować tak jak wcześniej. Ponieważ balon stał się mniejszy, pompka zaczyna pracować pod dużym przeciążeniem. Są dwa możliwe scenariusze: albo pęknie balon, albo spali się pompka. Balon jest bardzo wytrzymały, więc zwykle spala się pompka, często zabierając ze sobą układ sterowania i bezpiecznik.
Dlatego trzeba pilnować nie tranzystorów, których temperatura może dochodzić nawet do 150 stopni, lecz transformatora, dla którego granicą jest 110–120 stopni.
Zasilacz nie kontroluje pracy wentylatora ani nie ma zabezpieczenia termicznego, więc jeśli wentylator się zatrzyma (kurz, zatarcie), zasilacz najprawdopodobniej się spali. Dotyczy to wielu zasilaczy, dlatego ważne jest dbanie o stan układu chłodzenia.
Na zdjęciu widać wzrost temperatury transformatora: dosłownie w ciągu 20 sekund wzrosła z 92 stopni do 100 przy zdjętej pokrywie. Początkowo temperatura była niższa, ale zdążyła wzrosnąć, zanim zdjąłem pokrywę i zrobiłem pierwsze zdjęcie.

Za to podczas testu rezystory obciążające rozgrzały się porządnie — ich temperatura wynosiła około 250 stopni, nawet przy chłodzeniu nawiewem. Temperatura obciążenia elektronicznego była znacznie niższa, choć rozpraszało ono prawie 2 razy więcej mocy. Po ostatnich testach w moim obciążeniu przepalił się jednak jeden z wyłączników termicznych i urządzenie próbowało wyłączać się znacznie wcześniej, zanim się przegrzało. Wciąż nie mogę się zabrać za nową wersję.

Wnioski.
Nie będę szczegółowo omawiać zalet i wad, tylko postaram się podsumować to, co zaobserwowałem.
Zasilacz przeszedł test przy pełnym obciążeniu. Temperatura mieściła się w normie, a nawet była od niej niższa, co pozwala przypuszczać, że urządzenie będzie działać prawidłowo również przy wyraźnie większej mocy.
Jakość wykonania pozostawia jednak wiele do życzenia. Rozczarowuje też zaniżona pojemność kondensatorów wejściowych i niska jakość kondensatorów wyjściowych. To urządzenie przypomina raczej zestaw do samodzielnego złożenia porządnego zasilacza, tyle że skompletowany byle jak.
Z jednej strony nie chce się go krytykować, bo zasilacz działa i działa prawidłowo, z drugiej drobiazgi w rodzaju kropelek cyny, wypadającej śrubki itp. wymagają „poprawek pilnikiem”.
Sklep udostępnił kupon do recenzji — S480power. Z nim cena wynosi $22.99. Moim zdaniem, nawet z tymi niedoróbkami cena jest całkiem rozsądna. Jeśli nie przeraża was perspektywa sprawdzenia i poprawienia urządzenia, to jest to dobry wybór. Jeśli chcecie kupić i po prostu używać, lepiej wybrać Mean Well, ale cena będzie wyższa. Kupon będzie ważny przez dwa tygodnie.
To wszystko. Jak zwykle czekam na pytania i komentarze. A na mnie czeka już zasilacz o mocy 600 W.
8, схема зарядного устройства CC/CV 24 вольта 20 ампер, какой кпд у импульсного блока питания 220 на 24 в, блок питания 24 вольта 20 ампер схема, 2, схема подключения источника питания 24 в при токе 4-20 ма и схема проверки контура., какой блок питания можно использовать для эл.двигателя на 24в, какой блок питания можно исользовать для эл.двигателя на24в, блок питания dj156-06 24v 20а схема скачать, На этот раз еще один блок питания: 24 вольта, 20 ампер и 480 ватт., мощный блок питания на п-214, блок питания t-500-24 схема, блок питания на 20 амбер в каких устройствах, источник питания 480вт фото внутри, принципиальная схема блока питания 500 ватт 24 вольта, импульсный блок питания, на 24 вольта 20 ампер орбита проседает под нагрузкой, cхема, ищу схему на s-360-24, vjomysq ,kjr gbnfybz 0-24 djkmif, блок питания для 200 ватт 24вольт схема, китайские блоки питания 220-12 вольт схемы, б.п.24всамому изготовить, при какой температуре должен срабатывать вентилятор в блоке питания импульсный, схема бп 24в 300вт, s-480-12 схема, схемы мощных импульсных блоков питания 24вольт, блок питания 24 Вольта, тест блока питания, обзор блока питания, купить блок питания 24 Вольта, схема блока питания
Pytania i odpowiedzi
Jaki zakres napięcia wyjściowego można ustawić w zasilaczu S-480-24?
Około 14–27 V, ale poniżej 20 V zasilacz działa niestabilnie. Podczas nagrzewania napięcie nieznacznie rośnie, a regulacja jest dość skokowa.
Czy S-480-24 przeszedł test obciążenia 480 W?
Tak, zasilacz przeszedł test przy pełnym obciążeniu, a temperatura mieściła się w normie, a nawet była od niej niższa.
Jakie wady S-480-24 zauważył autor?
Autor wskazał słabą jakość wykonania, zaniżoną pojemność kondensatorów wejściowych — 313 μF — oraz niską jakość kondensatorów wyjściowych. W środku znalazła się też luźna śruba.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze5
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.