/       /       /    Zasilacz RPS-120-27 firmy Mean Well
Wesprzyj projekt na Patreon


Zasilacz RPS-120-27 firmy Mean Well

$20.52
Przejdź do sklepu
W swoich recenzjach, a jeszcze częściej w komentarzach, bardzo często wspominam o zasilaczach firmy Mean Well. Zasilacze tej firmy należą do segmentu, w którym cena nie jest jeszcze zaporowa, a jakość jest bardzo wysoka. Ten zasilacz przysłał mi jeden z moich stałych czytelników specjalnie do testów, za co bardzo mu dziękuję. Przy okazji poprosił mnie, żebym porządnie go pomęczył — i właśnie to dziś zrobię.
Myślę, że ci, których interesują markowe, ale nietanie zasilacze, nie będą rozczarowani.



Na początek: czym jest Mean Well? To chińska firma specjalizująca się w różnych zasilaczach. Jest stosunkowo młoda — ma zaledwie około 35 lat. Sam często korzystam z zasilaczy tej firmy i polecam je innym. Zwykle chodzi o serie RS i LRS. Są to zasilacze zaprojektowane do długotrwałej pracy w stosunkowo trudnych warunkach i poddawane wstępnemu wygrzewaniu. W specyfikacji podano, że wytrzymują napięcie wejściowe 300 V przez maksymalnie 5 sekund.
Niestety nie wszystko w przypadku Mean Well jest tak różowe. Firma miała serię zasilaczy w formacie „wtyczka do gniazdka”, w której odsetek wadliwych egzemplarzy był dość wysoki. Jeden taki zasilacz gdzieś u mnie leży, choć już rozebrany.

Ale odbiegłem od tematu.
A więc zasilacz został kupiony w amerykańskim sklepie mouser.com. Nie interesowałem się szczególnie pośrednikiem; myślę, że jeśli osoba, która mi go przysłała, zechce, odpowie na to pytanie.

Zasilacz dotarł do mnie w „oryginalnym” opakowaniu: w woreczku z zatrzaskiem, w środku w kopercie bąbelkowej i owinięty miękkim materiałem. Od strony styków zasilacz miał dodatkowe zabezpieczenie.


Pierwsze wrażenie — bardzo staranne wykonanie, nie mam tu żadnych zastrzeżeń.


Zasilacz ma format 4 × 2 cale, czyli — mówiąc po polsku — mniej więcej dwa pudełka zapałek ułożone jedno na drugim, bo standardowe pudełko ma 50 mm długości, czyli prawie dwa cale.
Wysokość zasilacza wynosi 29 mm.
Dostępne są dwie wersje zasilacza: w postaci płytki oraz w perforowanej obudowie.


Dla porównania: zasilacz z poprzedniej recenzji, testowany model oraz „ludowy”, który również recenzowałem kilka lat temu.


Na kondensatorze wejściowym znajduje się naklejka z podstawowymi parametrami technicznymi:
Napięcie wejściowe — 100–240 V
Prąd wejściowy — 2,3–1,1 A.
Częstotliwość sieci zasilającej — 50/60 Hz
Napięcie wyjściowe — 27 V
Prąd wyjściowy — do 3,15 A bez wymuszonego chłodzenia lub 4,5 A z wymuszonym chłodzeniem.
Moc — 85 W bez wymuszonego chłodzenia lub 121,5 W z wymuszonym chłodzeniem.



Producent nie bez powodu podał skrócone parametry, bo jeśli zajrzeć do pełnej specyfikacji, może ona nieco... zdezorientować niedoświadczonego użytkownika.


Oprócz tego zasilacz ma kilka dodatkowych cech (coś przecież musi uzasadniać jego cenę).
Na przykład różne zabezpieczenia, a także poziom bezpieczeństwa pozwalający na stosowanie go w urządzeniach medycznych.


Producent deklaruje zgodność z normą MOPP and MOOP in IEC 60601-1 3rd, a dokładniej — 2×MOPP.
Poniżej znajduje się tabela; klasa ochrony testowanego zasilacza odpowiada dolnemu wierszowi.
Zasilacze do urządzeń medycznych muszą przede wszystkim zapewniać bezpieczeństwo ludziom w zakresie ochrony przeciwporażeniowej, dlatego mają ulepszoną izolację. Muszą też być bezpieczne dla otaczającego sprzętu pod względem kompatybilności elektromagnetycznej, ale to osobna kwestia.
Tak czy inaczej, ten zasilacz miał posłużyć do budowy zasilacza laboratoryjnego, a nie do sprzętu medycznego. Dodatkowe zabezpieczenia przydadzą się jednak również w zasilaczu laboratoryjnym — jako bonus (szkoda, że nie za darmo).
Nawiasem mówiąc, wrócę jeszcze do tego tematu w jednej z planowanych recenzji.


Zasilacz jest zapakowany bardzo ciasno — powiedziałbym nawet, że BARDZO ciasno. Wrócę jeszcze do tej kwestii zarówno w dalszej części recenzji, jak i w podsumowaniu.


Pierwsze, co rzuca się w oczy, to wejściowy filtr przeciwzakłóceniowy, zajmujący sporą część płytki. Składa się z dwóch dławików skompensowanych oraz kondensatorów typu X i Y. Zasilanie podłącza się za pomocą standardowego złącza o rastrze 3,75 mm, ale ponieważ zamiast trzech styków zamontowano tylko dwa, odległość między nimi wynosi 7,5 mm.


Opowiem o najważniejszych podzespołach tego zasilacza.
1. Na wejściu są dwa bezpieczniki — jeden na przewodzie fazowym, drugi na neutralnym. Takie rozwiązanie jest konieczne ze względów bezpieczeństwa i „tak naprawdę” właśnie tak powinno być ze względu na specyfikę zasilaczy impulsowych. Co ciekawe, bezpieczniki różnią się nie tylko kolorem, ale są też przylutowane w różny sposób. Odległość między otworami w płytce jest większa w przypadku brązowego bezpiecznika niż czarnego, przez co ten pierwszy jest zamontowany nieco „na rozkraczu”.
2. Na wejściu znajdują się również dwa termistory, zamontowane odpowiednio na przewodzie fazowym i neutralnym.
3. Choć do złącza wejściowego nie wyprowadzono styku uziemienia, zasilacz można uziemić — styk ten wyprowadzono po prostu na pola przy dwóch otworach montażowych (od strony wejścia i wyjścia zasilacza).
4. Mostek prostowniczy zamontowano na radiatorze. Układ jest tak ciasny, że jeden element dociska drugi. Mostek przykręcono śrubą z łbem stożkowym. W pewnym momencie zaniepokoiło mnie, że dławik jest do niego dociśnięty, ale gdy zobaczyłem sztywną podkładkę między śrubą a dławikiem, uspokoiłem się.


1. Kondensator wejściowy ma pojemność 180 µF, co jest całkiem niezłym wynikiem przy napięciu wejściowym 220–240 V, ale może być niewystarczające przy 100–120 V. Podobnie jak kilka innych elementów, kondensator jest unieruchomiony silikonowym uszczelniaczem.
2. Radiator ma kształt litery U, a wewnątrz zamontowano wysokonapięciowy tranzystor 22NM60N, przystosowany do prądu 16 A, napięcia 600 V i rezystancji w stanie włączenia 0,16 Ω. Świetny tranzystor.
I tu nasuwa się całkiem oczywista uwaga dotycząca naprawialności. Na zdjęciu widać, że na przykład mostka prostowniczego nie da się wymienić bez demontażu radiatora. Dobrze, że przynajmniej zostawiono „szczelinę” przy tranzystorze, choć biorąc pod uwagę, że jego „otoczenie” znajduje się tuż obok, w razie naprawy i tak trzeba będzie zdjąć radiator.
3. Kondensatory wejściowy i wyjściowe wyprodukowała firma Rubycon. Mean Well często stosuje w swoich zasilaczach kondensatory tej marki, które wyróżniają się dość wysoką jakością.
4. Jak widać na czwartym zdjęciu, kondensator wejściowy w zasadzie „wisi w powietrzu”, a dokładniej — na silikonie. Pod nim znalazły się jeszcze:
Termistor monitorujący temperaturę zasilacza i chroniący go przed przegrzaniem. Znajduje się około 10 mm od radiatora tranzystora.
Kondensator zasilający sterownik PWM. Kolejny minus dla projektantów — jego wymiana jest bardzo niewygodna.
Kilka elementów SMD
Jeden z dwóch kondensatorów typu Y, łączących stronę pierwotną i wtórną zasilacza.
Przewód uziemiający.


1. Wyjściowy zespół diod również zamontowano na radiatorze.
2. Zespół diod ma oznaczenie STPS20170CT i jest przystosowany do prądu do 20 A przy napięciu do 170 V. Ponieważ maksymalny deklarowany prąd wyjściowy wynosi 4,5 A, zastosowano go z niemal półtorakrotnym zapasem.
Niestety, pod względem naprawialności sytuacja wygląda tu podobnie jak w przypadku elementów na pierwszym radiatorze — zespół diod można zdemontować tylko razem z radiatorem.
3. Transformator jest owinięty taśmą w taki sposób, że praktycznie nie da się do niego dostać. Obok znajdują się elementy układu snubbera (po prawej), złącze wentylatora (pośrodku), a także potencjometr montażowy i dioda sygnalizująca włączenie.
4. Filtr wyjściowy składa się z dwóch kondensatorów o pojemności 680 µF i napięciu 35 V, jednego 100 µF 35 V oraz dławika.
Moim zdaniem pojemność kondensatorów wyjściowych jest mała, ale w zasilaczach tej firmy spotykam się z tym dość często. Największe zastrzeżenia mam jednak do miejsca ich montażu: są ściśnięte między dwoma elementami wydzielającymi ciepło — radiatorem diody wyjściowej i transformatorem. Pominę już fakt, że jednego z kondensatorów nie da się wymienić bez demontażu radiatora, ale montowanie kondensatorów w tak gorącym miejscu... ja bym tego nie zrobił. Z drugiej strony firma udziela trzyletniej gwarancji.


Przewód uziemiający łączy stronę pierwotną i wtórną zasilacza.
Na zdjęciu może się wydawać, że można go łatwo wyjąć. Uwierzcie, to złudzenie optyczne — przewód jest niemal napięty.


Ponadto przebiega między radiatorem a transformatorem, tworząc szczelinę. Zarówno przewód, jak i radiator są unieruchomione tym samym silikonem.


Do jakości lutowania nie mam żadnych zastrzeżeń: wszystko wykonano bardzo starannie, płytka jest czysta, wszystkie elementy dodatkowo unieruchomiono klejem, a w odpowiednich miejscach znajdują się szczeliny izolacyjne. Płytka jest dwustronna.


Wysokonapięciowa część zasilacza.


Część niskonapięciowa. Są tu wolne miejsca na elementy, więc przypuszczam, że istnieje „rozszerzona” wersja tego zasilacza. Co ciekawe, na płytce nie ma zworek SMD, a zwykła jest tylko jedna (nie licząc przewodu uziemiającego).


1. Pracą zasilacza steruje kontroler PWM NCP1239 firmy ON Semiconductor.
2. Po prawej znajdują się rezystory rozładowujące kondensator umieszczony przed mostkiem prostowniczym. Na płytce przewidziano też miejsce na dedykowany układ scalony, ale pozostawiono je puste.
3. W przeciwieństwie do tanich zasilaczy tutaj zastosowano dwa transoptory: jeden odpowiada za sprzężenie zwrotne, a drugi za ochronę przed zbyt wysokim napięciem wyjściowym w przypadku awarii układu sprzężenia zwrotnego.
4. Transoptory są dodatkowo unieruchomione na płytce klejem, a pod nimi znajduje się szczelina izolacyjna.
5. Po stronie niskiego napięcia, w pobliżu transoptorów, zamontowano dwie diody Zenera. Dolna odpowiada za ochronę przed zbyt wysokim napięciem.
6. Wentylator jest zasilany przez stabilizator 7812, ale nie ma żadnej regulacji obrotów. A właściwie jest, ale tylko teoretycznie: przy prądzie obciążenia 500 mA napięcie na wejściu stabilizatora wzrasta do 14 V i wentylator pracuje na pełnych obrotach. Przy dalszym zwiększaniu obciążenia zasilacza napięcie rośnie do 15–16 V.
Za to tego wyjścia można użyć do zasilania dodatkowych odbiorników o niewielkiej mocy, na przykład w tym samym zasilaczu laboratoryjnym. Trzeba jednak zwiększyć pojemność kondensatora przed stabilizatorem 7812.
Niestety uzwojenia transformatora są ze sobą połączone, więc na tych wyjściach nie ma separacji galwanicznej. Z tego, co mogę ocenić, są jednak nawinięte jako osobne uzwojenia, więc jest szansa, że w razie potrzeby da się je rozdzielić na dwa.


Oczywiście przerysowałem schemat ideowy. Z góry przepraszam za ewentualne błędy — rysowanie nie było zbyt wygodne.
Pojemności małych kondensatorów są podane orientacyjnie, ponieważ żeby zmierzyć je dokładnie, trzeba je wylutować z płytki.


Na schemacie zaznaczyłem kolorami kilka bloków.
1. Pomarańczowy — układ ochrony przed zbyt wysokim napięciem wyjściowym. Jeśli napięcie na wyjściu wzrośnie powyżej 32–33 V, transoptor blokuje pracę kontrolera PWM.
2. Zielony — ochrona przed przegrzaniem, wykorzystuje to samo wejście kontrolera PWM. Zabezpieczenia przed przegrzaniem i zbyt wysokim napięciem mają układ zatrzaskowy, który resetuje się po odłączeniu zasilania i rozładowaniu kondensatora zasilającego.
3. Różowy — układ stabilizacji napięcia.
4. Niebieski — dodatkowe wyjście 12 V do zasilania wentylatora.
5. Czerwony — niezidentyfikowany element połączony równolegle z jednym z uzwojeń dławika wejściowego. Według oznaczenia na płytce to dioda, ale z wyglądu — szklana obudowa z kolorowymi paskami — przypomina mocną diodę Zenera, iskiernik, a nawet kondensator (takie też występowały w tej obudowie).
Dioda na dole: nie mam całkowitej pewności, czy jej anoda jest podłączona tak, jak pokazano na schemacie. Nie było jednak zbyt wielu możliwości, bo katoda jest podłączona właśnie tak, jak pokazano.



Układ jest dość skomplikowany. Dla porównania poniżej schemat „ludowego” zasilacza, który ma większe wymiary, prawie dwukrotnie mniejszą moc, nie ma zabezpieczenia przed przegrzaniem ani wyjścia do wentylatora.
Myślę, że różnicę zauważy nawet osoba niezwiązana z elektroniką.



Kontroler PWM ma całkiem sporo funkcji, ale jeden punkt budzi podejrzenia —
Frequency Foldback Down to 26 kHz and Skip Mode to Maximize Performance in Light Load Conditions.

I szczerze mówiąc, właśnie ten punkt bardzo mnie zaniepokoił. Sam w sobie nie byłby problemem, gdyby nie jedno „ale”: przy minimalnym obciążeniu kontroler obniża częstotliwość do minimum, co często prowadzi do różnych nieprzyjemnych zjawisk — „brzęczenia” i tętnień napięcia wyjściowego.
Ten tryb zalicza się do „energooszczędnych”, ale w praktyce działa na korzyść wszystkich poza użytkownikiem. Gdyby go nie stosowano, różnica w poborze mocy nie byłaby aż tak duża. Ale marketing na razie wygrywa — wszyscy mają „tryb ekologiczny”, więc my też musimy go mieć.


Schemat blokowy kontrolera PWM. Mnóstwo układów czasowych i komparatorów. Kontroler pracuje z dwiema podstawowymi częstotliwościami — 65 i 100 kHz — oraz z częstotliwością 26 kHz w trybie energooszczędnym.


Uproszczony schemat aplikacyjny. Pokazano minimalną wymaganą konfigurację połączeń. Co ciekawe, tutaj również jest układ ochrony przed przepięciem, ale podłączono go nieco inaczej. W tym schemacie wzrost napięcia powoduje pojawienie się stanu wysokiego na wejściu Fault (wejściu czujnika temperatury). W rzeczywistym zasilaczu transoptor zwiera ten pin do masy, czyli logika działania jest odwrotna.
Jeśli spojrzeć na schemat blokowy, widać, że są tam nawet dwa komparatory. Jeden reaguje na wzrost napięcia na tym pinie, a drugi na jego spadek. Projektanci Mean Well nie wykorzystali pierwszego trybu, tylko połączyli zabezpieczenia przed przegrzaniem i przepięciem.


Dobrze, pora przejść do testów.

Jak już pisałem wyżej, na płytce znajduje się potencjometr montażowy, który pozwala zmieniać napięcie wyjściowe.
Fabrycznie zasilacz był ustawiony mniej więcej na 27 V, a minimalne i maksymalne napięcie wynosi odpowiednio około 24 i 30 V.
Regulacja jest dość płynna, bez większego problemu ustawiłem dokładnie 27 V.


Następnie przeprowadziłem testy wydajności prądowej zasilacza i poziomu tętnień.
1. Bieg jałowy — na oscylogramie widać, że zasilacz pracuje z bardzo niską częstotliwością. Później pokażę ją w bardziej czytelnej postaci.
2. Prąd obciążenia 1,1 A.
3. 4,5 A — maksymalny deklarowany prąd
4. Potem trochę mnie poniosło i zwiększyłem prąd do 5,5 A. Nie zauważyłem większych problemów, choć było czuć, że zasilacz pracuje na maksimum.
We wszystkich trybach zasilacz „dzwoni”, szczególnie wyraźnie podczas pracy bez obciążenia i przy przeciążeniu.


Test przeprowadziłem przy prądach 1,1, 2,3, 3,4, 4,5 i 5,5 A, co odpowiada mniej więcej obciążeniu wynoszącemu 25, 50, 75, 100 i 125% deklarowanej mocy.
W trybie jałowym częstotliwość jest bardzo niska. Jeśli dobrze wszystko rozumiem, wynosi około 1,2 kHz, a podstawa czasu to 500 µs na działkę.
Po zwiększeniu obciążenia częstotliwość od razu rośnie do 26–30 kHz. Przy dalszym zwiększaniu mocy osiąga 50, a następnie 70–75 kHz.
Wydało mi się to nieco dziwne, bo deklarowane częstotliwości pracy wynoszą 26, 65 i 100 kHz.

W każdym razie amplituda tętnień przy maksymalnym obciążeniu wynosi około 75 mV. Moim zdaniem to dużo, ale zgodnie z kartą katalogową zasilacza jest to nawet dwa razy mniej od deklarowanej wartości (150 mV).


Zmierzono również tętnienia o częstotliwości 100 Hz. Ich amplituda jest nieco większa: do 100 mV przy prądzie do 4,5 A i do 150 mV przy przeciążeniu prądem 5,5 A.


Test z wygrzewaniem przeprowadziłem przy tych samych wartościach prądu obciążenia: 1,1, 2,3, 3,4 i 4,5 A. Przy okazji wykonałem też test z prądem obciążenia 5 A.
Podczas testu napięcie na wyjściu zasilacza nieco rosło. Kiedy na koniec odłączyłem obciążenie, spodziewałem się napięcia znacznie wyższego niż początkowo ustawione 27 V, ale w rzeczywistości było lepiej, niż myślałem — wzrost wyniósł zaledwie 28 mV.
Warto zauważyć, że producent deklaruje moc zaledwie 85 W bez wymuszonego chłodzenia, a ja obciążyłem zasilacz do 135 W, i to w ograniczonej przestrzeni. Zasilacz był więc przeciążony zarówno pod względem mocy, jak i chłodzenia.
Pod koniec testu wyraźnie czuć było zapach przegrzanego lakieru, ale wszystko działało prawidłowo. Cały test trwał 1 godzinę i 40 minut.


Zdjęcie termowizyjne po teście.


Potem schłodziłem zasilacz i postanowiłem utrudnić mu zadanie. W tym celu wziąłem transformator TN 61 i połączyłem uzwojenia tak, aby uzyskać z niego 100 V w układzie autotransformatora.


Upewniłem się, że napięcie na wejściu zasilacza praktycznie nie zmienia się w zależności od obciążenia (po lewej 1,1 A, po prawej 5,5 A), i przystąpiłem do kolejnych testów, tym razem przy obniżonym napięciu wejściowym.


W tym trybie tętnienia o wysokiej częstotliwości nieco wzrosły, ale nie powiedziałbym, że znacząco: było około 75 mV, zrobiło się około 85 mV.


Tętnienia o częstotliwości 100 Hz pozostały mniej więcej na tym samym poziomie, ale po zwiększeniu prądu obciążenia do 5,5 A wzrosły do 1,2 V. Daje o sobie znać niskie napięcie wejściowe i zbyt mała pojemność kondensatora wejściowego. Gwałtowny wzrost amplitudy tętnień zaczyna się przy prądzie około 5,1 A, czyli zasilacz w praktyce utrzymuje deklarowane parametry nawet przy minimalnym napięciu wejściowym wynoszącym 100 V.
Szczerze mówiąc, podczas testu przy prądzie obciążenia 5,5 A spodziewałem się, że zasilacz nie wytrzyma, ale wszystko skończyło się pomyślnie. Przy okazji sprawdziłem zabezpieczenie przeciwzwarciowe — tu również nie było problemów: zasilacz się wyłączył, a po usunięciu przeciążenia automatycznie uruchomił się ponownie.


Dodatkowo przeprowadziłem test odporności na zakłócenia impulsowe na wejściu. Jako „generator zakłóceń” posłużył ten sam transformator TN61. Zasilacz spisał się pod tym względem świetnie — trudno było wywołać jakąkolwiek reakcję, ale w końcu mi się udało :)
Dodam, że przewód ochronny nie był podłączony, więc odporność zasilacza na zakłócenia była obniżona.


Po lewej test przy prądzie obciążenia 50%, po prawej — 100%.


Z ciekawości postanowiłem jeszcze sprawdzić sprawność zasilacza, tym bardziej że producent deklaruje ją na poziomie 90%, choć nie podaje, przy jakim napięciu.
Natrafiłem jednak na drobny problem: przy normalnym napięciu sieciowym wszystko było w porządku, ale przy zasilaniu napięciem 100 V mój watomierz zaczął pokazywać jakieś dziwne wartości.
Eksperymentalnie podłączyłem watomierz przed transformatorem i uzyskałem bardziej wiarygodne wyniki.
Po lewej watomierz jest podłączony za transformatorem, po prawej — przed nim. Obciążenie: 1,1 A i 4,5 A.


Warto to wyjaśnić. Zdjęcia są podzielone na pary: po lewej test przy napięciu 220 V, po prawej przy 100 V. Na pierwszym zdjęciu po prawej pokazano moc pobieraną przez transformator w stanie jałowym. Ponieważ błąd pomiaru mocy tą metodą jest dość duży, w podsumowaniu podam przybliżoną sprawność.


Przy napięciu 220 V temperatury utrzymywały się na całkiem akceptowalnym poziomie, zwłaszcza że zasilacz pracował bez aktywnego chłodzenia, a do tego w ograniczonej przestrzeni.
Przy napięciu 100 V temperatura wyraźnie wzrosła, a sprawność odpowiednio spadła. Ostatecznie ostatni test zakończył się awaryjnym wyłączeniem przez zabezpieczenie przed przegrzaniem.
Jako temperaturę tranzystora i diody wyjściowej podano temperaturę ich radiatorów w miejscu zamontowania komponentu, ponieważ nie dało się dostać do samych komponentów.


Co można powiedzieć na koniec? Moim zdaniem „opinie są podzielone” i są ku temu powody.
Wiem, że najczęściej pomija się wszystkie pokazane testy i czyta tylko podsumowanie. To zresztą ma sens, bo sam proces testowania pokazuję zwykle „dla informacji”, a wyniki lepiej oddają wnioski i tabela podsumowująca.
Tabelę już pokazałem, teraz wnioski.

Nie wiem, może oczekiwałem od tego zasilacza czegoś więcej, ale wyniki testów nieco mnie rozczarowały.
Na początek konstrukcja. Ogólnie wysoka jakość wykonania nie zmienia faktu, że są tu niedociągnięcia: zbyt ciasne rozmieszczenie elementów, utrudniona ewentualna naprawa i niefortunne umiejscowienie kondensatorów wyjściowych. Rozumiem oczywiście, że tego typu zasilacze są raczej jednorazowe, a w bardziej rozwiniętych krajach po prostu się je wyrzuca i kupuje nowe. My jednak żyjemy tam, gdzie zasilacze jak najbardziej się naprawia, i nie ucieszyłoby mnie wylutowywanie radiatora tylko po to, żeby wymienić kondensator.

Jakość działania również nie jest jednoznaczna. Zasilacz świetnie radził sobie w testach pod obciążeniem, a stabilność napięcia wyjściowego też jest całkiem dobra. Działa zarówno zabezpieczenie przed zwarciem, jak i przed przegrzaniem, są też obwody zabezpieczające przed przepięciem. Poziom tętnień oceniłbym jednak jako wysoki, choć mieści się z zapasem w deklarowanych granicach. Sprawność jest mniej więcej zgodna z deklarowaną wartością: około 89–90% przy deklarowanych 90%.

Najbardziej rozczarował mnie „tryb ekologiczny”, przez który zasilacz wyraźnie „bzyczy”, co jest dość nieprzyjemne. Ucieszyła mnie możliwość podłączenia wentylatora, ale rozczarował brak regulacji jego obrotów zależnie od temperatury. Wprowadzenie takiej regulacji nie byłoby trudne ani kosztowne, ale jej nie zastosowano.

Podsumowując: jakość wykonania jest dobra, naprawialność niska, a jakość działania plasuje się raczej między przeciętną a dobrą, bo są pewne zastrzeżenia. Przewidywana niezawodność powinna być raczej dobra, ponieważ w normalnych warunkach pracy temperatura pozostaje niska, a jakość zastosowanych komponentów jest wysoka.

To już wszystko. Jak zwykle chętnie odpowiem na pytania i komentarze. Mam nadzieję, że recenzja była przydatna.
$20.52
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
блок питания на fan 7602c схема, edr-120-24 схема электрическая, rps-120-24 схема, 3, блок питания meanwell схема, блок питания на 27 вольт принципиальная схема, mw ac dc схема, jwbx-12v7a-b схема принципиальная, mean well nes 100 24 пульсация, блок питания на ncp1236, блок питания 27 в 12 в, схема бп на ncp1239, mean well circuit, https://www.kirich.blog/obzory/bloki-pitaniya/527-blok-pitaniya-rps-120-27-proizvodstva-mean-well, блок обьекта для укнс, схема блока питания mean well, hw-576 diagram, бп mean well nes-100-24 схема принципиальная, mean well ac/dc схема принципиальная, блок питания 27 вольт mean well, схема источника питания 12 в jwbx 12v7a, схема источника питания 12 в jwbx-12v7a, измерение пульсаций блока питания кирич mysku, алиэкспресс импульсный бп mw epp 120s 2, means well fda24n50

Pytania i odpowiedzi

Jaką moc wyjściową zapewnia Mean Well RPS-120-27?

Deklarowana moc to 85 W bez nawiewu i 121,5 W z nawiewem, przy prądzie do odpowiednio 3,15 A lub 4,5 A i napięciu wyjściowym 27 V.

Jak Mean Well RPS-120-27 wypadł w testach?

Dobrze pracował pod obciążeniem i stabilnie utrzymywał napięcie wyjściowe. Sprawność wyniosła około 89–90%; autor uznał tętnienia za duże, choć mieściły się w deklarowanych granicach.

Jakie wady Mean Well RPS-120-27 zauważył autor?

Gęste rozmieszczenie elementów utrudnia naprawę, a wymiana niektórych części może wymagać demontażu radiatora. Zasilacz wyraźnie brzęczy w „trybie zielonym”, a prędkość wentylatora nie jest dostosowywana do temperatury.


Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie zasilaczy: tętnienia, sprawność i nagrzewanie

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Zasilacze

Oblicz samodzielnieWszystkie kalkulatory

Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze10

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. Владимир
    26 stycznia 2018 03:36#1
    Цена по вашей ссылке не соответствует действительности и стоит в 2 раза больше
    0
    1. 28 stycznia 2018 20:57#2
      Там бывает выкидывает на локализованную версию сайта, а цена зависит от страны.
      Если выбрать - Канада и выбрать доллары США, то отобразит указанную цену.
      0
    2. Дмитрий
      6 marca 2018 01:13#3
      А почему бы не купить в Украине? 
      -1
  2. Дмитрий
    18 lipca 2018 14:56#4
    Добрый день.
    А какую роль играет диод D11, для чего он в затворе?
    0
    1. 18 lipca 2018 20:26#5
      Ускоряет закрытие транзистора. Открытие через резистор, закрытие через диод.
      0
  3. Александр
    11 października 2018 07:51#6
    Кирич, есть вопрос по "народному" блоку питания... Как правильно подключить заземление? Мысль только одна: минус на выходе соединять с корпусом и корпус с земляным контактом.

    Хотя отбой по вопросу, дошёл до https://www.kirich.blog/stati/informaciya-dlya-nachinayuschih/304-vopros-otvet-
    popytka-pervaya.html, а там всё уже и разжёвано :)
    0
  4. 26 stycznia 2023 11:31#7
    На входе стоит два предохранителя, по фазу и нулю. Такое решение необходимо для повышения безопасности, и "по хорошему" именно так и должно быть из-за особенности импульсных БП.
    Вот про эту "особенность" импульсных БП можете рассказать поподробнее?
    0
    1. 8 lutego 2023 01:57#8
      ИИП по определению более опасен чем обычный 50Гц трансформатор, больше мест возможного пробоя, например тот же межобмоточный конденсатор. Раньше, особенно в телевизорах, так делали потому, чтобы в случае пробоя обязательно сработал предохранитель, потому как если предохранитель оказался на нулевой шине, то в случае пробоя по сути его не будет.
      0
      1. 8 lutego 2023 13:02#9
        Почему же сейчас даже Mean Well ставит только один предохранитель? Экономят?
        0
        1. 13 lutego 2023 20:39#10
          Скорее считают нецелесообразным, уровень компонентов все таки изменился с того времени, но тем не менее иногда ставят, как пример - RPS-120-27
          0

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja