/       /       /    Programowalny zegar astronomiczny WiFi EM-130 firmy Novatek-Elektro
Wesprzyj projekt na Patreon


Programowalny zegar astronomiczny WiFi EM-130 firmy Novatek-Elektro

1035₴ (около $37)
Przejdź do sklepu
Dziś recenzuję z pozoru zwykły timer, który potrafi jednak nie tylko odmierzać przedziały czasu, ale też działać w odniesieniu do godziny wschodu i zachodu słońca. W niektórych sytuacjach bywa to wygodniejsze niż klasyczny wyłącznik zmierzchowy.


Chyba warto zacząć od tego, że recenzję przekaźnika tego typu już opublikowałem, nieco ponad pięć lat temu. O ile mi wiadomo, przynajmniej jeden z tamtych egzemplarzy chyba nadal działa.
Link w tytule prowadzi do ukraińskiej wersji strony. Z tego, co rozumiem, urządzenie jest nowe i na razie nie jest sprzedawane w Rosji.

A teraz krótkie wyjaśnienie, czym jest astrotimer.
Zwykłe timery pozwalają ustawić godzinę włączenia i wyłączenia — myślę, że większość z was je zna.
Astrotimer działa podobnie, ale jest powiązany z cyklem słonecznym. Jak wiadomo, słońce wschodzi i zachodzi o różnych porach, zależnie od dnia roku i lokalizacji. Tego typu timer „wie”, kiedy zachodzi słońce, i może wydać polecenie włączenia urządzenia o tej porze. Takie rozwiązania stosuje się najczęściej do sterowania oświetleniem zewnętrznym albo na przykład szyldami reklamowymi (tak było w moim pierwszym przypadku). Można ustawić wyprzedzenie lub opóźnienie włączenia i wyłączenia, a także bardziej złożone scenariusze. Na przykład włączyć światło pół godziny po zachodzie słońca, wyłączyć o pierwszej w nocy, włączyć o piątej rano (jeśli słońce jeszcze nie wzeszło) i wyłączyć pół godziny przed wschodem.

Oczywiście można kupić wyłącznik zmierzchowy — wiele osób tak właśnie robi, bo jest znacznie tańszy. Pisałem o tym wtedy i napiszę również teraz: wyłącznik zmierzchowy jest pod pewnymi względami wygodniejszy, bo uwzględnia zachmurzenie, ale ma też wady. Wymaga konserwacji (zwykłego czyszczenia z brudu, kurzu czy śniegu) i montażu na zewnątrz. Trzeba jeszcze znaleźć miejsce, w którym nie będą go oświetlać latarnie. Może się też zdarzyć, że dziś wszystko działa, a jutro sąsiedzi postawią swoją latarnię i zacznie się „dyskoteka”. Astrotimer działa więc w bardziej przewidywalny sposób.
Nie wyklucza to oczywiście sytuacji, w której ktoś ma dogodne miejsce montażu: czujnik jest tam osłonięty przed warunkami atmosferycznymi, nie pada na niego obce światło itp. W takim przypadku astrotimer nie ma sensu.
Wyłącznik zmierzchowy działa też według bardziej sztywnego scenariusza. Na przykład prosta funkcja wyłączania na noc wymagałaby dodania timera.

Przewiduję też komentarze w stylu: „Ja bym to złożył na Arduino w pół godziny, z trzema przerwami na papierosa”. Jeśli ktoś ma czas i możliwości — jasne. Nie każdy jednak umie programować, a niektórym w ogóle nie jest to potrzebne. Po zsumowaniu czasu poświęconego nie tylko na napisanie programu, ale też na złożenie całości może się okazać, że zakup gotowego urządzenia będzie korzystniejszy.


Chiński produkt był oczywiście tańszy, ale pozostaje pytanie, czy różnica dotyczy tylko ceny, czy są też inne różnice. Jedną z nich widać już w tytule recenzji: obsługa połączenia przez WiFi. Novatek ma jednak również „klasyczny” wariant z własnym ekranem i klawiaturą — REV-225 — który jest nawet trochę podobny do modelu, który recenzowałem. Link dla mieszkańców Rosji.




Opakowanie jest utrzymane w typowym stylu: małe pudełko z nazwą producenta i naklejką informującą, że w środku znajduje się timer modelu EM-130.


Oprócz timera w zestawie jest tylko instrukcja.


Instrukcja jest szczegółowa: zawiera dane techniczne oraz informacje o konfiguracji i podłączeniu. Podano w niej również, że gwarancja na produkt wynosi 10 lat — to samo można znaleźć na stronie producenta.


Pełna instrukcja jest dostępna pod tym linkiem. Pokażę tylko kilka zrzutów ekranu.
Na początek dane techniczne.


Część wprowadzająca za nami, przechodzę do recenzowanego urządzenia.


Obudowa ma szerokość jednego modułu i wygląda na nieco mniejszą niż standardowy wyłącznik nadprądowy.
Trochę nietypowe są dwie zapadki na dole zamiast jednej, choć poprzedni timer też je miał — tyle że bez metalowych sprężyn.
Z boku znajduje się naklejka z numerem seryjnym, podstawowymi danymi technicznymi i wersją oprogramowania.


1. U góry znajdują się dwa zaciski do podłączenia zasilania oraz informacja o zakresie napięć roboczych.
2. Na dole są dwie grupy styków przekaźnika, obie przełączne. W obu przypadkach zastosowano porządne zaciski, takie same jak w innych urządzeniach tej firmy.
3. Z boku znajduje się schemat podłączenia, na którym podano również prąd znamionowy wyłącznika nadprądowego i maksymalną moc obciążenia. Chyba przeniósłbym jednak wyłącznik przed punkt rozdziału zasilania obciążenia i timera.
4. Panel przedni jest maksymalnie minimalistyczny. Umieszczono na nim tylko diodę sygnalizującą tryb pracy i przycisk sterujący.

Przycisk sterujący pełni kilka funkcji, zależnie od tego, jak długo pozostaje wciśnięty.
1–3 s — ponowne uruchomienie urządzenia.
5–8 s — przełączenie urządzenia w tryb konfiguracji połączenia Wi-Fi.
10–15 s — przywrócenie ustawień fabrycznych.
> 15 s — żadne działanie nie zostanie wykonane.

Podczas konfiguracji pomaga dioda, odmierzając kolejne sekundy.



Wymiary, przeznaczenie zacisków i opis trybów sygnalizacji.


Przed testami rozebrałem timer, żeby ocenić jakość montażu i układ elektroniczny. Połówki obudowy trzymają się na zatrzaskach i górnej pokrywie, ale sama konstrukcja jest dość sztywna.


Płytki są dwie: główna, z mikrokontrolerem i zasilaczem, oraz dodatkowa, na której zamontowano przekaźnik.
Dolna grupa zacisków wyjściowych jest przylutowana do dodatkowej płytki, a górna została wyprowadzona na przewodach. Z zewnątrz wszystko wygląda schludnie, nic się nie chwieje ani nie ma luzów.


Widok głównej płytki z góry. Dobrze widać mikrokontroler, antenę Wi-Fi, indukcyjność drukowaną, kondensator polimerowy i superkondensator.


Montaż jest dwustronny; oprócz elementów pasywnych na spodzie znajduje się także pamięć EEPROM.


Na spodzie dodatkowej płytki również znajdują się elementy: wejściowy mostek prostowniczy, dławik w obwodzie zasilania wysokim napięciem, tranzystor sterujący przekaźnikiem i różne drobiazgi. Przy zacisku wejściowym znajduje się zwężona ścieżka pełniąca funkcję bezpiecznika. Widać też szczeliny izolacyjne w płytce drukowanej.


Jest też kondensator przeciwzakłóceniowy klasy X oraz rezystor ograniczający prąd udarowy płynący przez wejściowy mostek prostowniczy.


1. Są dwa równolegle połączone kondensatory filtrujące na wejściu. Każdy ma pojemność 4,7 µF i napięcie znamionowe 400 V, dlatego lepiej nie przekraczać deklarowanych 275 V.
2. Dodatkowo na płytce zamontowano warystor o napięciu 430 V, wyprodukowany przez Littelfuse.
3. Zasilacz jest beztransformatorowy i zbudowany na kontrolerze PWM LNK306PN. W głębi widać jeszcze jeden układ scalony z oznaczeniem 5430 — to przetwornica DC-DC TPS5430 firmy Texas Instruments.
4. Przekaźnik Hongfa ma deklarowany maksymalny prąd styków 8 A, ale Novatek w dokumentacji podaje tylko 7 A, najpewniej na wszelki wypadek.


1. Całością steruje dość dobrze znany mikrokontroler ESP8266. Moim zdaniem ma tylko jedną wadę: Wi-Fi działa w paśmie 2,4 GHz. W tym przypadku nie jest to jednak szczególnie istotne — dlaczego, będzie jasne po omówieniu części programowej.
2. Obok znajduje się układ RTC PCF8523T z osobnym rezonatorem kwarcowym, odpowiedzialny za wbudowany zegar. Jest zasilany nie z baterii, lecz z superkondensatora, co wydłuża przewidywany czas eksploatacji. Rezerwa chodu wynosi 10 dni po co najmniej dwóch godzinach pracy pod napięciem.


Testy części sprzętowej sprowadziły się w zasadzie do pomiaru poboru mocy. W trybie czuwania wskazania wahały się w okolicach 0–0,4 W, a przy załączonym przekaźniku wynosiły 1,3–1,4 W.
Jako małą łyżkę dziegciu dodam, że przy załączonym przekaźniku słychać cichy pisk — z odległości do metra, w cichym pomieszczeniu. Myślę, że po zamontowaniu w rozdzielnicy całkiem zniknie.


Pierwsze połączenie jest maksymalnie uproszczone: naciskamy przycisk i przytrzymujemy go przez 5–8 sekund. Urządzenie przejdzie wtedy w tryb konfiguracji połączenia. Na smartfonie wyświetlamy dostępne sieci Wi-Fi, znajdujemy punkt dostępowy o nazwie EM130 i łączymy się z nim. Domyślne hasło to 00000000.
Następnie w przeglądarce przechodzimy pod adres 192.168.4.1. Otworzy się okno z prośbą o podanie hasła (domyślnie admin), aby wejść do menu ustawień.
Wpisujemy i stukamy „Zaloguj”.


Na ekranie startowym wyświetlane są:
1. W prawym górnym rogu przycisk przejścia do menu ustawień
2. stan
3. przycisk wyboru trybu pracy (włączony/wyłączony), aktywny tylko w trybie ręcznym; w trybie automatycznym jedynie pokazuje stan
4. grafika pokazująca przybliżone położenie słońca lub księżyca w danej chwili
5. przełącznik trybu pracy na samym dole (ręczny lub automatyczny).

Z menu ustawień można wrócić do ekranu stanu, przejść do harmonogramu, ustawień urządzenia albo rozłączyć się z urządzeniem.

Ustawienia harmonogramu. Na początku jest tu pusto; później pokażę je dokładniej.



Ustawienia.
1. Bezpieczeństwo — można zmienić aktualne hasło dostępu do urządzenia.
2. Połączenie z Wi-Fi. Po wejściu do ustawień urządzenie automatycznie rozpoczyna wyszukiwanie sieci Wi-Fi. Można tu zmienić hasło do własnej sieci Wi-Fi albo połączyć się z nią. W tym miejscu ustawia się również sposób uzyskiwania adresu IP: przez DHCP lub ręcznie.


Wi-Fi można wyłączyć albo ustawić w jednym z trzech trybów: bezpośredniego dostępu do ustawień (aktywowanego przyciskiem), punktu dostępowego lub klienta.

Ponieważ jest to timer, dużo uwagi poświęcono ustawieniom czasu. Czas w urządzeniu można ustawić ręcznie, zsynchronizować z urządzeniem, za pomocą którego nawiązano połączenie, albo z serwerem NTP — ręcznie lub automatycznie. W trybie autonomicznym deklarowana dokładność wynosi ±1,5 s na dobę, ale można ją ręcznie skorygować. Jest też opcja uwzględniania zmiany czasu na letni i zimowy.


Kluczowym ustawieniem astrotimera jest jednak lokalizacja, ponieważ godzina wschodu i zachodu Słońca zależy nie tylko od czasu i strefy czasowej, ale również od miejsca. Co więcej, nawet w obrębie jednej strefy czasowej może się ona znacznie różnić.

Entuzjaści budujący własne timery mogą sobie ułatwić sprawę i wgrać tabelę dla swojej lokalizacji. W urządzeniach seryjnych trzeba już udostępnić opcję, w której użytkownik sam podaje lokalizację. Współrzędne można znaleźć w Google albo w nawigacji.

Na tym konfiguracja się nie kończy — trzeba jeszcze wybrać wariant granicy między dniem a nocą, bo i tu jest kilka możliwości:
widoczny wschód/zachód Słońca
zmierzch cywilny
zmierzch żeglarski
zmierzch astronomiczny.

Na końcu listy ustawień można ponownie uruchomić urządzenie, przywrócić ustawienia fabryczne albo wyczyścić pamięć harmonogramu.



Szczerze mówiąc, sam trochę się tu pogubiłem. Częściowo odpowiedzi na te pytania można znaleźć w Wikipedii.

W uproszczeniu chodzi o to, kiedy Słońce chowa się za horyzontem, a kiedy robi się ciemno i jak bardzo — bo to nie jest to samo. Na przykład Słońce już zaszło, a na dworze wciąż jest całkiem jasno.
Zmierzch ---- Kąt położenia Słońca pod horyzontem
cywilny - od 0°50′ do 6°
żeglarski - od 6° do 12°
astronomiczny - od 12° do 18°

Zamiast ustawiać opóźnienie lub wyprzedzenie włączania i wyłączania światła tak, by reagowało dopiero wtedy, gdy zrobi się ciemno, a nie tylko gdy Słońce schowa się za horyzontem, można wybrać inny rodzaj zmierzchu. Wtedy prawdopodobnie uwzględniana będzie również pora roku — na przykład latem zmierzch zapada łagodniej niż zimą.




Instrukcja zawiera listę wszystkich konfigurowalnych parametrów, zakresy ich ustawień i wartości domyślne.

Zrobię tu małą dygresję. Z jakiegoś powodu spodziewałem się, że urządzenie będzie można połączyć z usługą chmurową Overvis, żeby wygodnie zdalnie nim sterować i zmieniać parametry. Okazało się jednak, że można nim sterować tylko w obrębie sieci lokalnej. Można pewnie sprawdzić, z którego portu korzysta urządzenie, i skonfigurować zdalne sterowanie, ale z tego, co zrozumiałem, podstawowa funkcjonalność tego nie przewiduje.



Przejdę do opisu konfiguracji. W instrukcji podano typowy przykład: światło włącza się po zachodzie Słońca, wyłącza po czterech godzinach, włącza ponownie na cztery godziny przed wschodem i wyłącza po wschodzie. Ten scenariusz podano tylko jako przykład, ale pokazuje on, że wszystkie etapy można powiązać z godziną wschodu i zachodu Słońca.


Pokażę bardziej typowy scenariusz, stosowany na przykład w sieciach oświetleniowych.
Przechodzimy do „harmonogramu” — na początku jest pusty.


Po naciśnięciu „nowe zdarzenie” przechodzimy do edytora zdarzeń, w którym ustawia się:
Działanie — włączenie lub wyłączenie
Zdarzenie — o wschodzie, o zachodzie albo o określonej godzinie. W dwóch pierwszych przypadkach można ustawić dodatnie lub ujemne przesunięcie względem godziny wschodu lub zachodu Słońca. W trzecim przypadku ustawia się konkretną godzinę, czyli zwykły timer.
Dzień tygodnia — każde zdarzenie przypisuje się nie tylko do godziny, ale również do dnia tygodnia. Można na przykład ustawić jeden harmonogram na dni robocze, a inny na weekend.

Na początku trochę się gubiłem, ale w końcu zrozumiałem, jak to działa — bardziej intuicyjnie niż dzięki instrukcji, która moim zdaniem jest napisana dość topornym językiem.


Dla przykładu ustawmy najpierw włączenie światła 15 minut po zachodzie Słońca. W tym celu wybieramy „włączone” i ikonę zachodu Słońca, a następnie wpisujemy czas. Jeśli ma to być opóźnienie, po prostu wpisujemy czas w formacie czterocyfrowym, czyli nie 15 minut ani 015 minut, tylko dokładnie 0015. Jeśli chcemy ustawić przesunięcie w przód, najpierw wpisujemy znak minus.

Tutaj ustawiłem włączenie 15 minut po zachodzie słońca. Klikamy „dodaj”, a potem możemy kontynuować programowanie albo zamknąć okno i sprawdzić, co wyszło. Otrzymujemy program, w którym zaznaczono już godzinę włączenia.
Nie zdziwcie się, że wszędzie widnieje ta sama godzina. Następnego dnia będzie inna (zmieni się automatycznie). Moim zdaniem to niedopracowanie, bo może wprowadzać w błąd. Programiści powinni od razu wyświetlać prawidłowy harmonogram z godziną wyłączenia także na kolejne dni, na przykład do końca tygodnia.


Następnie ustawiam:
1. Wyłączenie o pierwszej w nocy
2. Włączenie o piątej rano
3. Wyłączenie 15 minut przed wschodem słońca.

Poprzednie wartości w polach ustawień nie są kasowane w trakcie konfiguracji, ale uwzględniane są tylko dane z aktywnych okienek. To znów może wprowadzać w błąd. Moim zdaniem lepiej byłoby, gdyby po kliknięciu „dodaj” pola były czyszczone.


W efekcie otrzymujemy taki program. Kolejność wprowadzania zdarzeń nie ma znaczenia — program sam ustawi je chronologicznie, a dokładniej w kolejności, w jakiej będą wykonywane.

Na wykresie zielony kolor oznacza załączony przekaźnik, poziome żółty i niebieski paski pokazują godziny wschodu i zachodu słońca, a czerwony — aktualny czas. Bardzo wygodne. Tylko ten napis „właczenie” zamiast „włączenie” wygląda nieładnie.

Ale chwila, po co nam załączony przekaźnik w weekend i skąd się tam w ogóle wziął?
Wyjaśnienie jest proste: przekaźnik zapamiętuje ostatni stan. Jeśli na dany dzień niczego nie zaprogramowano, a w nocy z piątku na sobotę był załączony, pozostanie załączony aż do otrzymania polecenia wyłączenia. W moim scenariuszu nastąpi to o pierwszej w nocy w poniedziałek.



Łatwo to naprawić: wystarczy zaprogramować wyłączenie, na przykład o pierwszej w nocy w sobotę. A potem robimy, jak nam wygodnie — możemy zostawić wszystko tak, jak jest, albo „nawłączać” jeszcze czegoś.

1. Tutaj ustawiłem wyłączenie o północy w sobotę i niedzielę, choć wystarczyłoby wybrać samą sobotę.
2. Na wykresie widać odpowiedni tryb pracy: w sobotę i niedzielę przekaźnik jest wyłączony.
3. Jeśli gdzieś popełniliśmy błąd, bez problemu możemy „usunąć zdarzenia”. Są na to dwa sposoby:
a. Klikamy czerwone kółko po prawej stronie zdarzenia i wybieramy tylko te, które chcemy usunąć.
b. Przewijamy w górę i klikamy okienko z haczykiem nad czerwonymi kółkami — wtedy zostaną wybrane wszystkie zdarzenia.
Na koniec wybieramy „zastosuj” albo „anuluj”.


Przy całej tej funkcjonalności można używać urządzenia po prostu jako timera, działającego według czasu zegarowego. Dla samej ciekawości ustawiłem na weekend włączanie i wyłączanie przekaźnika najpierw po godzinie, a potem po dwóch minutach.
Najmniejszy krok ustawienia timera wynosi 1 minutę.


Programy można zapisać do pliku .ESL. Tak wygląda program z mojego pierwszego przykładu:


A tak wygląda po dodaniu w drugim przypadku włączeń i wyłączeń sterowanych timerem.

Uwaga: opcja „dodaj z pliku” dodaje program, a nie zastępuje aktualnie używanego. Dlatego, żeby wszystko działało poprawnie, trzeba najpierw wyczyścić stary program, a potem dodać nowy.


Dziś nie będzie prezentacji działania ani testów, bo właściwie całą prezentację przeprowadziłem na zrzutach ekranu. Testowanie też nie ma sensu — przekaźnik działa, załącza i wyłącza obciążenie. Nie ma też sensu sprawdzać dokładności zegara, bo urządzenie nie tylko synchronizuje czas, ale ma też funkcję korekcji, więc można go dostroić „na miejscu”.

Chociaż nie, w trakcie testów sprawdziłem jeszcze poprawność przejścia na czas zimowy. Ktoś powie: jak można tu coś zepsuć? Okazało się, że można, dlatego właśnie przeprowadziłem ten test. Mam recenzję zegara, który Chińczyk „dopracował” z myślą o sprzedaży w innych krajach. Trzeba było dodać zmianę czasu na letni i zimowy (w Chinach obowiązuje jedna strefa czasowa i nie ma zmiany czasu). O ile z przejściem na czas letni zwykle nie ma problemu — wystarczy przesunąć zegar o godzinę do przodu — o tyle z zimowym jest trudniej, bo zegar trzeba cofnąć o godzinę. Tak, dobrze się domyślacie: jesienią zegar wpada w pętlę i bez przerwy cofa się o godzinę. Można to naprawić, ręcznie uruchamiając synchronizację, ale jak to mówią, „niesmak pozostał”.
Tutaj wszystko działa prawidłowo: zegar wewnętrzny cofnął się o godzinę i dalej chodził poprawnie.

Na marginesie: pomiar temperatury obudowy po kilku godzinach pracy z załączonym przekaźnikiem — moim zdaniem wynik jest świetny.


Tak wygląda wskaźnik trybu pracy i wyświetlany w programie wirtualny „firmament”.


Wnioski.
Co mi się spodobało:
1. Konstrukcja — wszystko wykonano starannie.
2. Układ. W przeciwieństwie do chińskiego odpowiednika zastosowano zasilacz impulsowy, jest warystor ochronny, a zamiast baterii użyto superkondensatora.
3. Zastosowane komponenty. Są markowe i mają odpowiedni zapas parametrów, a w krytycznym miejscu zastosowano kondensator polimerowy.
4. Funkcjonalność. Przekaźnik może działać jako zwykły timer, ale pozwala też powiązać czas zadziałania ze wschodem lub zachodem słońca i tworzyć złożone programy. Dla wygody można je zapisywać i wczytywać.
5. Funkcje serwisowe. Cieszy możliwość synchronizacji czasu (na dwa sposoby) i korekty jego biegu.
6. Wygoda obsługi. Na początku miałem kilka uwag, zanim zrozumiałem logikę konfiguracji. Potem mogę powiedzieć, że program układa się „z marszu”. Konfiguracja lokalizacji jest zdecydowanie wygodniejsza niż w chińskim odpowiedniku, gdzie trzeba przekopywać się przez menu.
7. Dziesięcioletnia gwarancja.

Co mi się nie spodobało.
1. Brak możliwości integracji z Overvis i zdalnego sterowania.
2. Brak bezpiecznika na wejściu. Nie ufam zbytnio bezpiecznikom w postaci ścieżki na płytce, zwłaszcza umieszczonej przed warystorem.
3. Instrukcja miejscami jest mało zrozumiała. Rozumiem, że jest przeznaczona dla osób z odpowiednim przygotowaniem, ale nawet ja, mając doświadczenie w konfiguracji chińskiego przekaźnika, miałem czasem trudności. Mam nadzieję, że opis w recenzji okaże się bardziej przystępny.

I oczywiście czytelnicy pewnie zechcą zapytać: czy WiFi jest tu naprawdę potrzebne i czy warto za nie dopłacać?
Jeśli urządzenie ma być zamontowane „raz na zawsze” i nie planujemy zmieniać ustawień, to pewnie bardziej opłaca się kupić tańszą wersję, bo WiFi służy tylko do konfiguracji. Wersja z WiFi ma jednak jeszcze jedną zaletę: nie potrzebuje wyświetlacza, więc zajmuje w rozdzielnicy dwa razy mniej miejsca. Ostateczna decyzja, „mieć czy nie mieć”, zależy więc także od konkretnej sytuacji.
Być może warto przygotować porównawczą recenzję zwykłej wersji, żeby ułatwić wybór.

Co chciałbym polecić producentowi.
1. Integrację z Overvis. Moim zdaniem Novatek powinien wreszcie stworzyć własny ekosystem urządzeń, bo oferta tego typu produktów będzie się tylko poszerzać, a później będzie to coraz trudniejsze. To już recenzja trzeciego urządzenia z dostępem przez sieć, ale dwa poprzednie, choć współpracują z Overvis, nadal działają osobno i wymagają różnych kont.
2. Nieco „wypolerować” interfejs WWW, na przykład czyścić pola wprowadzania po zastosowaniu ich wartości, a także poprawić literówkę w słowie „włączenie”.
3. WiFi działa tylko w paśmie 2,4 GHz. Do sterowania to oczywiście wystarczy, ale pasmo jest dość zatłoczone i w niektórych sytuacjach mogą pojawić się problemy.

Czytelnicy być może mają własne sugestie dotyczące konstrukcji lub funkcjonalności. Na dziś to już wszystko z mojej strony. Mam nadzieję, że materiał okazał się przydatny.
1035₴ (около $37)
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
em 130 сбрасывает программу, таймер с программированием по wifi, настройка таймера вай фай ем 130, программируемый wi fi астрономический таймер em 130, ем 130, wifi астротаймер em 130 купить, em 130

Pytania i odpowiedzi

Co potrafi zegar astronomiczny Novatek-Electro EM-130?

Pozwala ustawiać włączanie i wyłączanie względem wschodu i zachodu słońca oraz dodawać inne zdarzenia czasowe, na przykład nocne wyłączenie. Konfiguracja odbywa się przez WiFi.

Czym EM-130 różni się od fotoprzekaźnika?

Oblicza pory przełączania na podstawie cyklu słonecznego i lokalizacji, więc działa przewidywalniej i nie reaguje na obce źródła światła. W przeciwieństwie do fotoprzekaźnika nie uwzględnia zachmurzenia.

Czy warto wybrać wersję EM-130 z WiFi?

WiFi służy tylko do konfiguracji, dlatego autor uważa, że przy braku potrzeby zmiany ustawień korzystniejsza może być tańsza wersja bez WiFi. Wersja WiFi zajmuje jednak w rozdzielnicy dwa razy mniej miejsca, ponieważ nie ma wyświetlacza.


Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja