Beelink AP34 Pro, miniaturowy komputer z 6 GB RAM
$189.99 ($147.99)
Jak jednak pokazała praktyka, różnice między nimi są nieco większe, niż początkowo zakładałem. O wszystkim najlepiej przeczytać w recenzji, w której znajdziecie oględziny, obowiązkowe rozbieranie, testy i oczywiście wnioski wraz z tabelą porównawczą.
Recenzowany komputer jest w zasadzie swego rodzaju „hybrydą” Beelink M1 i AP42, ale ponieważ zastosowano w nim taki sam procesor jak w M1, w dalszej części będę porównywał oba modele.
Dane techniczne.
System: Windows 10
Procesor: Intel Celeron N3450 1,1 GHz (2,2 GHz w trybie turbo)
Grafika: Intel® Intel® HD Graphics 500
Pamięć: 6 GB RAM + 64 GB pamięci flash + gniazdo Type: M.2
Gniazdo na kartę SD o pojemności do 128 GB.
LAN — Gigabit LAN
Wi-Fi — 2,4/5 GHz
Bluetooth 4.0
Obraz: 2x HDMI
Interfejsy zewnętrzne: 4x USB 3.0
Wyjście audio — gniazdo 3,5 mm
Wymiary: 120 x 120 x 24
Masa: 340 g
Wśród najważniejszych różnic od razu wymienię większą ilość pamięci RAM — 6 GB zamiast 4 GB w M1 — a także dwa HDMI zamiast HDMI+VGA i cztery porty USB 3.0 zamiast trzech.
Komputer jest dostarczany w tym samym niemal sześciennym pudełku. Na jego bokach znajduje się mnóstwo różnych napisów, z których wynika, że dostępna jest również taka sama wersja z 4 GB RAM. W środku wszystko leży razem, ale nic się tam specjalnie nie przemieszcza, bo zawartość jest ciasno zapakowana.

Zawartość zestawu jest niemal identyczna jak w przypadku innych modeli Beelink.
1. Sam miniaturowy komputer
2. Zasilacz
3. Dwa kable HDMI: krótki i długi
4. Uchwyt VESA
5. Zestaw śrub
6. Instrukcja.

Oprócz instrukcji w zestawie znajduje się krótka informacja o aktywacji systemu Windows. Sama instrukcja jest również dostępna po rosyjsku, co miło zaskakuje.
W zestawie są dwa kable HDMI o długości 20 i 80 cm, a do nich dołączono parę firmowych opasek z rzepem.
Uchwyt VESA jest bardzo prosty, mocowany tylko dwiema parami śrub. Na wypadek zgubienia dołączono po jednej zapasowej śrubce.
Zasilacz ma parametry 12 V, 1,5 A. Do podstawowego zastosowania w zupełności wystarczy, ale jeśli planujecie zasilać kilka urządzeń o dużym poborze mocy, lepiej nie ryzykować. Na przykład w sytuacji, gdy podłączymy dwa dyski twarde albo dysk twardy i ładowarkę do smartfona.

W przeciwieństwie do modelu M1 ta wersja komputera ma metalową obudowę, co oczywiście jest lepsze niż plastik.

Z przodu znajduje się tylko otwór diody sygnalizującej pracę. Po włączeniu nie przeszkadza, bo dioda jest głęboko osadzona w obudowie.

Antena jest natomiast zewnętrzna, tak jak w modelu AP42. Wynika to właśnie z materiału obudowy: w M1 była ona plastikowa, więc anteny znajdowały się wewnątrz.

Układ i rozmieszczenie złączy różnią się od tych w AP42 i M1. Zacznijmy od tego, że są tu cztery porty USB, a nie trzy jak w wymienionych modelach. Wszystkie to USB 3.0. Są też rozmieszczone nieco inaczej — wszystkie po jednej stronie obudowy. Mamy więc:
Z prawej strony — gniazdo na kartę pamięci SD i cztery porty USB.
Z tyłu — przycisk zasilania, wejście zasilania, dwa wyjścia HDMI, port Ethernet, analogowe wyjście audio i otwór przycisku resetowania.

Wszystkie złącza na jednym zdjęciu.

Na spodzie znajdują się cztery gumowe nóżki, dość miękkie i prawie się nie ślizgają. Na spodzie i po bokach są też szczeliny wentylacyjne.

Uchwyt VESA jest uniwersalny i pasuje do standardów VESA 75 i 100 mm. Zgodnie z założeniem mocuje się go tak, aby przednia część była skierowana do góry, ale polecałbym ustawić komputer tak, by górna część była skierowana w bok — wtedy wentylacja będzie lepsza.

Ponieważ komputer jest przeznaczony do samodzielnego montażu przez użytkownika, nie ma żadnych plomb gwarancyjnych i można go rozebrać bez większych problemów. Najpierw odklejamy cztery nóżki, a następnie zdejmujemy dolną pokrywę. Ze względu na sposób odprowadzania ciepła schodzi ona jednak dość ciężko.

Dolną pokrywę blokuje kawałek gumy termoprzewodzącej, przez który odprowadzana jest część ciepła z płytki znajdującej się pod procesorem.

Płytka jest dodatkowo przymocowana trzema wkrętami, a na jej spodzie prawie nie ma żadnych elementów.

Wykręcamy wkręty i wyjmujemy płytkę z obudowy. Płytkę wyjmuje się bardzo łatwo, ale trzeba pamiętać, że jest połączona z anteną dwoma cienkimi przewodami. Zachowajcie ostrożność.

Podobnie jak we wszystkich poprzednich wersjach, płytka jest niemal całkowicie zakryta radiatorem.

Aby zwiększyć ilość pamięci masowej, przewidziano gniazdo M.2, ale długość nośnika jest ograniczona do 42 mm — warto o tym pamiętać.

Widok z innej strony. Swoją drogą, radiatory są teraz znacznie ładniejsze niż w pierwszych wersjach, w których wyglądały, jakby odlano je w piaskownicy na podwórku, a potem poprawiono pilnikiem.
Co prawda w poprzedniej wersji radiator był czerniony, ale nie sądzę, żeby przy takim sposobie montażu wiele to pomogło.

Jeśli pamiętacie, w Beelink M1 nie udało mi się zdjąć radiatora z powodu uszkodzonego gniazda śruby. Tutaj wszystko poszło gładko: śruby są porządne, a radiator zdemontowałem bez problemu.

Wcześniej czasami nieco poprawiałem chłodzenie, wymieniając grubą podkładkę termoprzewodzącą na cieńszą i dodając aluminiową blaszkę. Tutaj taka modyfikacja została już wykonana: jako interfejs termiczny zastosowano miedzianą blaszkę osadzoną w niewielkim frezowanym zagłębieniu oraz cienką podkładkę o grubości około 0,5 mm. Oczywiście bez podkładki byłoby jeszcze lepiej, ale istnieje ryzyko uszkodzenia rdzenia procesora.

Gdyby nie bateria przyklejona taśmą dwustronną, dałbym płytce drukowanej 5 punktów. A tak psuje cały efekt. Co prawda jest podłączona do płytki za pomocą złącza, ale na wymyślenie specjalnego uchwytu zabrakło już pomysłowości.

Czarny laminat, staranne lutowanie, a nawet jakieś izolatory czy amortyzatory na wspornikach radiatora — nie zrozumiałem tylko, po co tam są.
Ze względu na inny układ elementów i rozmieszczenie złączy płytka w tym miejscu znacznie różni się od poprzednich wersji.

1, 2. Niestety ani porty USB, ani HDMI nie mają pełnego zabezpieczenia. I niestety w ostatnim czasie ten trend dotknął wiele firm. Niedawno przygotowywałem zbiorczy przegląd 35 modeli TV boxów i okazało się, że dawniej zabezpieczenia montowano nawet w niektórych budżetowych modelach, a teraz brakuje ich czasem nawet w drogich.
3. Obok diody sygnalizującej włączenie są dwa miejsca na złącza. Przypuszczam, że jedno z nich miało być przeznaczone na USB Type-C.
4. Na płytce znajduje się złącze do podłączenia wentylatora. O ile dobrze widzę, obok są też elementy sterujące. Ciekawe, że złącze jest zakryte folią — wcześniej nigdy się z czymś takim nie spotkałem.

1. Procesor (SoC) Intel Celeron N3450
2. O ile dobrze widzę, 6 GB pamięci RAM zrealizowano za pomocą dwóch układów po 3 GB. Początkowo myślałem, że są to układy o pojemności 2+3 GB, ale mają takie samo oznaczenie.
3. Pamięć flash SanDisk o pojemności 64 GB
4. Układ zasilania oparty na wielokanałowej przetwornicy DC-DC RT5074A
5. Moduł Wi-Fi firmy Intel — ostatnio montują je już tylko w miniaturowych komputerach.
6. Podobnie gigabitowa sieć przewodowa oparta na dobrze znanym układzie Realtek 8111G

1. Za dźwięk analogowy odpowiada równie dobrze znany ALC269
2. Pamięć flash przechowująca firmware BIOS-u. Przypominam, że w miniaturowych komputerach odłączenie baterii nie resetuje ustawień, a jedynie zatrzymuje wewnętrzny zegar.
3. Elementy mocy w pobliżu złączy USB.
4. Wejściowy obwód zasilania komputera

Niestety, zgodnie z nowymi trendami BIOS komputera jest „goły jak święty turecki” — ustawień jest dosłownie minimum. Nie ma nawet opcji automatycznego włączania po podaniu zasilania :(
Pamiętam, że na początku można tu było znaleźć wszystko, co tylko dało się wymyślić. Stopniowo uporządkowano więc ustawienia i zostawiono naprawdę przydatne opcje, ale potem wycięto wszystko! Myślę, że stało się tak dlatego, że zmiana niektórych ustawień zamieniała komputer w cegłę, a producentom znudziło się odpowiadanie na skargi, więc po prostu wszystko wyłączyli.

Podczas uruchamiania komputera widzimy znajome logo Beelink. Uruchamianie wydało mi się nieco dłuższe niż w poprzednich modelach, ale to może być subiektywne wrażenie.

Pulpit jest niemal pusty. Początkowo nie ma zainstalowanego nic poza systemem Windows, a sam system działa w wersji „domyślnej”.
Niestety, „prosto z pudełka” dostępny jest tylko język angielski, ale po aktywowaniu języka rosyjskiego komputer niczego nie pobierał — po prostu po ponownym uruchomieniu włączył rosyjski interfejs, więc „rusyfikacja” przebiegła gładko.

W zestawie była wprawdzie instrukcja aktywacji, ale Windows był już aktywowany.

Z zainstalowanych 64 GB pamięci flash użytkownik ma do dyspozycji około 43 GB. Biorąc pod uwagę możliwość zamontowania dysku SSD, to więcej niż wystarczająco, ale nie szalałbym z instalowaniem dużych programów.

Wyniki oględzin za pomocą programu CPU-Z. Ponieważ miałem już okazję testować podobny komputer, mogę powiedzieć, że nie ma tu nic nowego.

Test szybkości wewnętrznej pamięci flash pokazał, że długi czas uruchamiania nie był tylko moim wrażeniem. Same wyniki 85/75 MB/s nie są złe, ale ostatnio trafiały mi się komputery z szybszą pamięcią flash, a do dobrego człowiek szybko się przyzwyczaja.
Za to szybkość USB 3.0 jest całkiem przyzwoita. Na drugim zrzucie ekranu widać test zewnętrznego dysku SSD. Czytnika kart pamięci nie sprawdzałem, bo nie miałem w domu działnego adaptera, a szybkie karty mam tylko w formacie microSD.

Dodatkowo test za pomocą innego programu — wyniki niewiele się różnią.

Test Cinebench dał nieco lepszy wynik niż w przypadku M1. Porównywanie z AP42 nie ma sensu, bo tam zamontowano szybszy procesor.
Dla porównania wyniki M1:
7.46/1.70 i 12.11/132.

PassMark 8

Porównanie wyników z programu PassMark 8

PassMark 9.
Niestety wyniki obu programów uwzględniają łączną wydajność komputera, na którą wpływa również szybkość wbudowanego nośnika. Ponieważ nośnik nie jest zbyt szybki, łączny wynik jest niższy niż w przypadku M1. Za to szybkość procesora okazała się tu większa, mimo że jest taki sam jak w M1 (1905 wobec 1811).

Z kolei 3DMark, nawet po kilku próbach, dał niższy wynik — M1 uzyskał 3159.

Nowsza wersja uzyskała 275 wobec 269 w przypadku M1.

Test WinRAR może wydawać się prosty, ale również pozwala ocenić zarówno wydajność, jak i przegrzewanie.

A już raczej jako dodatek — test za pomocą znanego programu Geekbench.

A dalej kilka testów temperatury.
Na początek niemal klasyka, czyli LinX. Oceniam tu nie tyle temperaturę, ile samo przegrzewanie, a dokładniej — zadziałanie funkcji throttlingu. Chodzi o to, że programy nie zawsze pokazują, że procesor zaczął pracować z niższą wydajnością. W LinX widać to właśnie po wydajności.
Mogę powiedzieć, że komputer się nagrzewa, i to dość mocno. Pasywny układ chłodzenia praktycznie nie radzi sobie z takim obciążeniem. Temperaturę można nieco obniżyć, ustawiając komputer pionowo na boku, tak aby powietrze przepływało przez otwory wentylacyjne. Ja testowałem go w pozycji poziomej.
Nie stwierdziłem jednak spadku wydajności w trakcie testu.

Potem postanowiłem powtórzyć test i uzyskałem niemal takie same wyniki, choć tym razem wydajność chwilami nieco spadała — praktycznie na granicy błędu samego testu. Temperatura wzrosła z 85 do 86 stopni.

Drugim pakietem testowym jest OCCT. Warto przypomnieć, że są to testy obciążeniowe, a w codziennym użytkowaniu podobne obciążenia występują, jeśli w ogóle, bardzo rzadko.
Najpierw test zasilacza — w praktyce maksymalnie obciąża on komputer.
Tak, 89 stopni. Poważnie. Obudowa komputera była wyraźnie gorąca.

Ze względu na dość dużą masę radiatora temperatura rośnie bardzo powoli, a na końcu zatrzymuje się na limicie, który najprawdopodobniej ustawiono na 90 stopni.

Ten test bardziej obciąża procesor. Moje eksperymenty pokazały, że nawet bardziej niż test zasilacza.

W efekcie otrzymaliśmy w zasadzie ten sam limit 90 stopni, niestety.

Podczas testów obciążeniowych obudowa komputera nagrzała się do prawie 50 stopni, a zasilacz do 60. Trzeba jednak uwzględnić błąd pomiaru, ponieważ tworzywo sztuczne może być częściowo przezroczyste w paśmie podczerwieni, a ja mierzyłem wartość pośrednią między temperaturą obudowy a temperaturą jednego z elementów zasilacza.

Komputer ma bezprzewodowy moduł Intel 2,4/5 GHz + Bluetooth oraz przewodowy interfejs Realtek 1 Gb/s.

Jak to zwykle bywa w przypadku podobnych modułów produkcji Intela, czułość nie jest zbyt wysoka, ale prędkość transmisji danych jest dobra.
Na początek pasmo 2,4 GHz.
Przeciwległy róg dużego pokoju: 20–50 Mb/s (zielony)
Około dwóch metrów od routera: 65–85 Mb/s (niebieski)
W odległości mniejszej niż metr od routera prędkość nawet nieco spadła, dlatego przeprowadziłem dwa testy i uzyskałem 55–90 (biały) oraz równe 74 Mb/s (czerwony)

W paśmie 5 GHz prędkość jest oczywiście wyraźnie większa. Wynika to nie tylko z parametrów samego adaptera, ale też z tego, że w tym paśmie jest znacznie mniej punktów dostępowych).
Test przeprowadziłem dwa razy, stąd dwa górne wykresy.

Jako test multimedialny pokażę kilka prób odtwarzania dość „ciężkich” plików wideo 4K i 8K, 60 fps.
4k hdr demo 60fps wildlife video for 4k oled tv 3840x2160
Wszystko działa świetnie, obciążenie procesora jest niemal zerowe.

Peru 8K HDR 60FPS 3840x2160
Podobnie, odtwarzanie jest płynne, komputer nawet nie zauważa takiego obciążenia.

Peru 8K HDR 60FPS 7680x4320
Przy takiej rozdzielczości komputer niestety się poddał: obciążenie procesora gwałtownie wzrosło do 75–85%, a obraz zaczął się przycinać.
We wszystkich testach odtwarzanie odbywało się z zewnętrznego nośnika podłączonego do USB 3.0.

Pobór mocy komputera w różnych trybach.
1. Komputer wyłączony, ale podłączony do sieci.
2. Pulpit
3. Pełne obciążenie, mniej więcej przez pierwsze 20 sekund, tryb turbo.
4. Pełne obciążenie w stanie ustalonym.

Porównanie wyników testów różnych minikomputerów.

Podsumuję wyniki wszystkich testów i porównań.
Na początek warto powiedzieć, że ten model jest bardzo podobny do Beelink M1, choć się od niego różni. Średnia wydajność jest zbliżona, a w niektórych testach nawet większa niż w M1, ale szybkość wbudowanej pamięci flash jest wyraźnie niższa.
Tak naprawdę mam dwa zastrzeżenia:
Wysoka temperatura, którą można nieco obniżyć, ustawiając komputer pionowo na boku. Mimo to temperatura pozostaje dość wysoka (albo nieprzyzwoita, zależnie od punktu widzenia).
Niezbyt duża szybkość wbudowanego nośnika.
Wcześniej w przypadku małych komputerów najczęściej narzekano na niewielką ilość pamięci RAM i flash. Tutaj mamy już 6 i 64 GB. Przydałaby się też możliwość rozbudowy RAM-u, ale moim zdaniem 6 GB powinno wystarczyć do większości codziennych zadań. Pamięć masową można natomiast zwiększyć, instalując dysk SSD, co nieco poszerza możliwości komputera.
No i można teraz podłączyć dwa monitory przez HDMI, a do dyspozycji są też 4 porty USB 3.0.
Z minusów wspomnę jeszcze chyba o braku w BIOS-ie opcji automatycznego włączania po podaniu zasilania, a także o bardzo skromnych ustawieniach. Zwykłemu użytkownikowi najczęściej i tak nie są one potrzebne.
Krótko mówiąc: komputer działa stabilnie, nie ma problemów z „rusyfikacją”, wydajność wystarcza do „domowych” zadań, Wi-Fi ma dobrą prędkość, ale niezbyt wysoką czułość, ilość RAM-u i pamięci flash również jest wystarczająca, szybkość pracy z pamięcią flash nie jest zbyt duża, a komputer dość mocno się nagrzewa.
Sklep dorzucił kupon GBAP34PRO, z którym cena powinna wynieść $147.99, co moim zdaniem jest całkiem niezłą ofertą.
To już wszystko. Mam nadzieję, że recenzja była przydatna. Jak zwykle czekam na pytania.
$189.99 ($147.99)
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
ремонт beelink, mini pc beelink разъем 2 на материнской, нетоп белинк на интел g, mini pc bee link ap35 celeron j3355. характеристики., beelink j34 мини пк обзор, beelink mini pc windows 10, установка linux на мини пк beelink j34 на intel j3455, можно ли на beelink поставить виндовс, миникомпьютер windows, мини компьютер beelink ap35 celeron j3355 4gb 64gb отзывы, mad giga ap34 pro mini pc, неттоп beelink windows 10 обзор, beelink ap34 pro intel apollo lake mini pc, мини пк отзывы обзоры, неттоп беелинк, мини компьютер beelink ap42, мини компьютеры w5 pro отзывы, beelink ap34 обзор, beelink n50, beelink m1 mini pc windows 10 6 гб отзывы, beelink x5 mini pc, мини пк ап 34рпо, мини pc beelink minipc ap34, mini pc ap34 pro, белинк мини пк, Мини ПК Beelink, мини компьютер на Windows, миникомпьютер на Intel, миникомпьютер Beelink AP34 Pro
ремонт beelink, mini pc beelink разъем 2 на материнской, нетоп белинк на интел g, mini pc bee link ap35 celeron j3355. характеристики., beelink j34 мини пк обзор, beelink mini pc windows 10, установка linux на мини пк beelink j34 на intel j3455, можно ли на beelink поставить виндовс, миникомпьютер windows, мини компьютер beelink ap35 celeron j3355 4gb 64gb отзывы, mad giga ap34 pro mini pc, неттоп beelink windows 10 обзор, beelink ap34 pro intel apollo lake mini pc, мини пк отзывы обзоры, неттоп беелинк, мини компьютер beelink ap42, мини компьютеры w5 pro отзывы, beelink ap34 обзор, beelink n50, beelink m1 mini pc windows 10 6 гб отзывы, beelink x5 mini pc, мини пк ап 34рпо, мини pc beelink minipc ap34, mini pc ap34 pro, белинк мини пк, Мини ПК Beelink, мини компьютер на Windows, миникомпьютер на Intel, миникомпьютер Beelink AP34 Pro
Pytania i odpowiedzi
Jakie złącza ma Beelink AP34 Pro?
Komputer ma dwa wyjścia HDMI, cztery porty USB 3.0, Gigabit Ethernet, wyjście audio 3,5 mm i czytnik kart SD.
Czy można rozszerzyć pamięć Beelink AP34 Pro?
Do rozbudowy pamięci masowej służy gniazdo M.2 na nośnik o długości do 42 mm. Komputer ma 6 GB RAM.
Jakie wady Beelink AP34 Pro zauważył autor?
Autor wskazuje na znaczne nagrzewanie i niską prędkość wbudowanej pamięci flash. Ustawienie komputera pionowo na boku może nieco ograniczyć nagrzewanie.
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja
