Łyżka z wagą — mieszane uczucia.

Podczas buszowania po stronie Chinabea natknąłem się na takie cudo. Zainteresowało mnie na tyle, że postanowiłem zamówić je do recenzji.
Opis i zdjęcia poniżej.

W niektórych sprawach lubię dokładność. Może ma to związek z moją pracą, a może z czymś innym — nie wiem. Zawsze jednak irytowały mnie określenia w rodzaju „1,5 łyżki stołowej”, „4 łyżeczki” itp. Przywykłem do konkretniejszych wartości, więc gdy zobaczyłem taką wagę, chciałem przyjrzeć jej się z bliska. Może mi się spodoba i będę mógł jej używać.
Czekałem na nią długo. Zwykle przesyłki idą mniej więcej trzy tygodnie, a tym razem szła ponad miesiąc. Nie wiem, gdzie się błąkała, ale w końcu dotarła do mnie — albo, mówiąc dokładniej, doczłapała.

Jak zwykle przyszła w znajomej żółtej kopercie z folią bąbelkową w środku. Niestety pudełko było pogniecione. Do użytku to nie problem, ale na prezent dla jakiejś znajomej gospodyni już się nie nada. Chociaż sama aż się prosi o podarowanie.


W zestawie była tylko łyżka i mała instrukcja. Baterie miały być dołączone, ale w rzeczywistości ich nie było, choć w komorze przewidziano na nie miejsce. Oczywiście dla przyzwoitości potrząsnąłem opakowaniem, może gdzieś się przykleiły w środku, ale niestety — pusto. Sklep nie zdał egzaminu. Zresztą opis na stronie jest niejasny; więcej na ten temat w podsumowaniu.


Instrukcja jest po angielsku, więc już nieźle. To oczywiście nie polski, ale i tak lepiej niż hieroglify.
Swoją drogą, instrukcja nie wyjaśnia, o jakie jednostki masy chodzi. Nie podano też parametrów — może oszczędzali litery, ale mogli napisać coś więcej.


Według opisu sklepu łyżka-waga ma zakres ważenia do 500 gramów. Dostępne są też wersje do 300 i 200 gramów, z dokładnością 0,1 grama.
Występuje w pięciu kolorach: czerwonym, czarnym, żółtym, zielonym i niebieskim. W sklepie dostępna jest jednak tylko czarna.
Gdy wspomniałem o zakresie do 500 gramów, żona zapytała ze zdziwieniem, co można zważyć w kuchni na łyżce, żeby tyle ważyło. Nie wiem, też uważam, że 200 gramów by wystarczyło, ale zapas nie zawadzi — niech już będzie, przecież jej nie wyrzucę. Podobnie skomentowała kolor: wolałaby wersję kolorową.
Długość: 233 mm, masa z włożonymi bateriami: 88 gramów.
Obudowa jest z tworzywa sztucznego, a górna jej część — z metalu. Nie wiadomo, kto wpadł na pomysł, żeby zrobić kuchenną łyżkę-wagę z chromowanego metalu. Zanim skończyłem eksperymenty, zmatowiała od odcisków palców. Lepiej, żeby od początku była matowa albo kolorowa.
Łyżka-waga umożliwia ważenie w gramach, uncjach (uncja avoirdupois), granach (gran trojański) i karatach (karat metryczny)

Masa 46 gramów jest wyświetlana odpowiednio jako 46 1.625 710 230


U góry znajduje się wyświetlacz i trzy przyciski: włącznik/wyłącznik (pełni też funkcję tary), przycisk trybu (przełączanie jednostek masy) oraz przycisk wyłączający funkcję zatrzymania wskazania. Po około 2 sekundach stabilnego odczytu włącza się tryb zatrzymania wskazania — cyfry nie zmieniają się, dopóki nie naciśniemy tego przycisku albo przycisku tary. Nie ma funkcji sumowania pomiarów, szkoda.
Wyłączanie działa ręcznie albo automatycznie po 60 sekundach.


Z tyłu znajduje się komora na 2 baterie AAA, a pokrywka jest przykręcana małą śrubką.
Swoją drogą, obudowa jest dość licha. Jak już pisałem, baterii nie było w zestawie.


Oczywiście naszła mnie ochota, żeby ją rozebrać.
W komorze baterii jest śrubka. Po jej odkręceniu można zdjąć górną metalową osłonę. Przyciski są gumowe i dość twarde, ale nie przeszkadza to jakoś szczególnie — mogło być gorzej.


Po odkręceniu jeszcze dwóch śrubek przy samej łyżce można zajrzeć do środka. Sama łyżka jest niewyjmowana, więc trzeba ją ostrożnie myć — konstrukcja nie jest szczelna.
W środku widać czujnik tensometryczny i samą płytkę wagi. Nie znalazłem na niej niczego szczególnie interesującego. Po co się za to zabierałem? Nie wiem, chyba to inżynierska fobia mania. :)))


A teraz przejdźmy do pomiarów testowych. Od razu uprzedzam: nie będzie pomiarów z użyciem dokładnych odważników, bo nie widziałem w tym sensu. Dlaczego — napiszę na końcu.

Podsumowanie.
Zalety.
Waga działa i mierzy z dość dużą dokładnością (przynajmniej na tyle, na ile mogłem to sprawdzić).
Konstrukcja jest całkiem wygodna, a sama łyżka głęboka.
Obsługa jest prosta i intuicyjna.
Kilka standardów pomiaru (dla mnie to bez znaczenia, ale komuś może się przydać).
Automatyczne wyłączanie działa, waga sama się nie włącza (niektóre wagi mają funkcję automatycznego włączania po wykryciu obciążenia na szalce).

Wady.
Baterii nie było w zestawie, choć podano, że powinny być, a nawet pokazano je na zdjęciu. W opisie napisano jednak niejasno: „zainstalowane, nie dołączone”. Czyli zainstalowane w wadze, ale nie dołączone do opakowania — nie wiadomo.
Konstrukcja jest trochę chwiejna, przez co mogą pojawić się błędy pomiaru.
Ze względu na konstrukcję (pomiar na wysuniętym ramieniu) może pojawić się dodatkowy błąd pomiaru, ponieważ wagę najlepiej trzymać poziomo.
Górna część obudowy jest wykonana z chromowanego metalu, szybko pokryje się odciskami palców i straci wygląd. Lepiej byłoby zrobić ją matową.
Bardzo brakuje trybu sumowania wyników. Nie wiadomo, dlaczego go nie dodano — ekran jest duży, cyfr jest sporo, można było to zaimplementować. Nie wiadomo, jak ważyć składniki na raty.
Łyżka jest niewyjmowana, nie da się jej zdjąć i umyć osobno. Chociaż nie, właściwiej byłoby napisać inaczej: zdjąć i umyć można, ale tylko raz.

Kwestie neutralne.
Automatyczne zatrzymywanie wskazań trochę irytuje, ale może po prostu jeszcze się do tego nie przyzwyczaiłem, bo w zasadzie jest to wygodne…

Ogólnie rzecz biorąc, to niejednoznaczny sprzęt. Z jednej strony powinien być wygodny, z drugiej ma swoje wady. Czas pokaże — trzeba go poużywać, żeby się przekonać. Na razie mi się podoba.
Mam nadzieję, że moja recenzja okaże się przydatna.