/       /       /    Para elektronicznych obciążeń, czyli moje doświadczenia z zakupami na Taobao
Wesprzyj projekt na Patreon


Para elektronicznych obciążeń, czyli moje doświadczenia z zakupami na Taobao

$22.49+29.93 (без учета накладных расходов)
Przejdź do sklepu
Opublikowałem już co najmniej trzy recenzje obciążeń elektronicznych: całkowicie samodzielnie zbudowanych, złożonych z „zestawu”, a także fabrycznych. W tym przypadku oba warianty należą raczej do klasy „zestawów”, ponieważ nie są kompletnymi funkcjonalnie urządzeniami, choć mogą działać samodzielnie, ale wymagają przynajmniej zasilacza.
Zobaczyłem je prawie rok temu, zainteresowałem się nimi i w końcu postanowiłem kupić, a przy okazji sprawdzić, jak to jest „kupować na Tao”.
Myślę, że wszystkich zainteresowanych tym tematem czeka tu sporo ciekawych rzeczy.



Zanim przejdę do samej recenzji, podam linki do wcześniejszych recenzji na podobny temat.
1. Wariant całkowicie samodzielnie zbudowany + modyfikacja.
2. Wariant z „zestawu”
3. Urządzenie fabryczne.

Jednym z powodów zakupu były trudności ze sprawdzaniem mocnych zasilaczy, kiedy moje 300-400 W zupełnie nie wystarczało. Częściowo chodziło też o poszerzenie horyzontów, a na dalszym miejscu była próba zakupów na Taobao, bo można tam trafić na bardzo ciekawe rzeczy.
Pod koniec recenzji opiszę zarówno moje pierwsze doświadczenie z zakupami, jak i sposób kupowania na Tao za pośrednictwem yoybuy.com.


Z zakupem nie było problemów i po pewnym czasie dostałem całkiem sporą paczkę. Popełniłem tu mały błąd: wysyłka jest dość droga, a moje żelastwo całkiem sporo waży.


Wszystko było zapakowane naprawdę świetnie, ale okazało się to też niewielkim minusem, bo im więcej materiału opakowaniowego, tym wyższy koszt wysyłki :(
Na drugim zdjęciu widać nie dwa produkty, a jeden. Po prawej jest jedno z obciążeń, a po lewej opakowanie, w którym je wysłano.
Drugie obciążenie zapakowano jeszcze lepiej, ale tym razem było to opakowanie od sprzedawcy — takie miękkie pudełeczko.

Nie, wszystko super. Pośrednik nie tylko dobrze zapakował przesyłkę, ale wcześniej wysłał mi też wiadomość w stylu: „Drogi Kirichu, dostaliśmy tu dwa niezrozumiałe kawałki żelastwa i nie mamy pojęcia, jak je sprawdzić. Nie wiemy nawet, co to jest...”
Odpowiedziałem: spokojnie, bez paniki, porównajcie ze zdjęciami w sklepie. Jeśli mniej więcej się zgadza, wysyłajcie :)



W końcu dopadłem swoje zamówienie i na stole leżały już tylko dwa obciążenia elektroniczne.


Najpierw pokażę „głupie”, czyli zwykłe obciążenie bez możliwości podłączenia do komputera.
Deklarowana moc — do 300 W
Napięcie — do 150 V
Prąd — do 40 A
Tryby — CCCV

W ofercie było wiele różnych wariantów, różniących się umownie napięciem 150/60 V, a także prądem 10/20/30/40 A oraz sposobem regulacji: złącze na płytce, potencjometr montażowy na płytce albo zewnętrzny potencjometr.


Od razu wybrałem najbardziej „wypasiony” wariant, a zarazem najmocniejszy, czyli 150 V, 40 A, 300 W z zewnętrznym potencjometrem.
Jak widać, konstrukcja składa się w zasadzie z dwóch identycznych modułów połączonych ze sobą. Jest też wariant o mocy 150 W, złożony z jednego modułu.


Zewnętrzny potencjometr to zwykły potencjometr zamontowany na małej płytce. Trochę wyprzedzę fakty: nie ma sensu zamawiać tej wersji. Do wygodnej regulacji lepiej zamówić obciążenie z zakresem 60 V albo, jeszcze lepiej, zamontować potencjometr wieloobrotowy.


Układ chłodzenia (czyli najcięższa część) składa się z dwóch wentylatorów i specjalnego aluminiowego radiatora, przez który przepływa powietrze.
Za konstrukcję daję 5 punktów. Ciekawe, gdzie można zdobyć taki aluminiowy profil — najlepiej o wymiarach nie 50x50mm, ale na przykład 80x80, a przynajmniej 60x60.


Para całkiem mocnych, ale też bardzo hałaśliwych wentylatorów, osłoniętych kratkami ochronnymi. Najpierw pomyślałem: ale z nich oszczędnisie, dali tylko po dwie śruby na kratkę. Potem okazało się, że drugiej pary śrub po prostu nie ma gdzie wkręcić. No tak, jednak oszczędnisie :)


Dwie płytki sterujące połączone ze sobą, choć trafniej byłoby powiedzieć, że ich nie rozdzielono, bo zwykle właśnie tak są produkowane.
Z jednej płytki na drugą poprowadzono przewód i wyraźnie widać zamysł, by jedna płytka pełniła funkcję nadrzędną, a druga podrzędną.


Większości złączy brakuje, ale spróbuję wyjaśnić, co jest do czego.
Ref — regulacja napięciem zewnętrznym 0-5 V.
Potentiometr — zewnętrzny potencjometr, jego środkowy styk jest wyprowadzony na to samo wejście Ref, czyli zmienia napięcie w zakresie 0–5 V.
Fan – podłączenie wentylatora; przewody są po prostu przylutowane, bez żadnych złączy.
Con 1, na lewej płytce przylutowano złącze – zasilanie 12–15 V.

Jest też miejsce na złącze 74HC. To zwykle oznaczenie serii układów logicznych, ale nie wiem, o co chodzi w tym przypadku. Jeden styk jest połączony z masą, a cztery z mikrokontrolerem.
Con 4 – czujnik temperatury.


Na drugim końcu płytki wyprowadzono złącza mocy do podłączenia obciążenia, a także:
Con 2 – jest w zasadzie połączone szeregowo ze złączem mocy Vin. Najpewniej powinien być tu zamontowany bezpiecznik, ale w rzeczywistości przylutowano jakąś blaszkę. Można by podłączyć amperomierz, ale złącze wygląda dość mizernie jak na prąd 20 A.
Con 3 – na tym złączu wyprowadzono masę, +12 V i wejściowe napięcie Vin. Można tu podłączyć woltomierz.
Fan 2 – podłączenie drugiego wentylatora (wyciągającego powietrze), połączonego równolegle z pierwszym.


Właściwe obciążenie stanowią cztery tranzystory MOSFET IRFP460A. Na jeden element w obudowie TO-247 przypada więc 75 W. Moim zdaniem to dużo, bardzo dużo – moc jest przekroczona co najmniej 1,5 raza. Wynika to z tego, że w trybie liniowym tranzystory MOSFET pracują w znacznie trudniejszych warunkach. Właśnie dlatego w moim samodzielnie zbudowanym obciążeniu o mocy 400 W zastosowałem 8 tranzystorów, po 50 W na obudowę, a i to jest sporo.

Muszę jednak pochwalić prawidłowe podłączenie tranzystorów: każdy ma nie tylko własny bocznik, ale też własny wzmacniacz operacyjny. Dokładnie takie rozwiązanie zastosowałem w swojej wersji.


Płytka jest przykręcona na czterech śrubach do dystansów, a tranzystory mają własne mocowanie. Nie zapomniano ani o paście termoprzewodzącej, ani o odpowiednich śrubach z płaską podkładką i podkładką sprężystą.
Podczas rozbierania podświadomie spodziewałem się, że radiatory się rozpadną, ale nic takiego się nie stało – wygląda na to, że są sklejone ze sobą.
Dystanse można było jednak dokręcić mocniej...


Od spodu lepiej widać, jak płytki są ze sobą połączone. Przy okazji: żeby poprawniej podłączyć przewody zasilające, plus należy podłączyć do jednej płytki, a minus do drugiej.


O ile do połączenia złączy mocy nie mam większych zastrzeżeń, o tyle przewody w emalii, łączące zasilanie modułów, wyglądają zupełnie nieprawidłowo. Rozumiem, że są tam po prostu schowane, ale jeden z przewodów dotykał dystansu i z czasem, na skutek drgań, przetarłby się przez izolację. Zapytacie pewnie, skąd te drgania. Przecież pracują tam dwa całkiem mocne wentylatory, a takim przewodom niewiele trzeba.


Jedna z „połówek” z bliska.



1. Wejście zasilania jest chronione nie tylko bezpiecznikiem 1 A – nie zapomniano też o diodzie zabezpieczającej przed odwrotną polaryzacją. Oprócz tego w torze zasilania umieszczono całą masę kondensatorów, aż dziwne :)
2. Choć obciążenie jest „głupie”, i tak zawiera mikrokontroler. W tym przypadku steruje on trybami pracy, zabezpieczeniem przed przekroczeniem mocy, a także wentylatorem.
3, 4. Trzy wzmacniacze operacyjne LM321. Dwa obsługują czujniki prądu i sterowanie tranzystorami, a jeden (o ile dobrze zrozumiałem) tryb CV.

A skoro mowa o sterowaniu wentylatorami – rozwiązano je całkiem przemyślanie. Gdy obciążenie jest zimne, wentylator pozostaje wyłączony. Włącza się stopniowo po przekroczeniu mocy 20–30 W na moduł, zwiększając stopniowo intensywność chłodzenia.
Jeśli odłączymy obciążenie, gdy radiatory są zimne, wentylatory wyłączają się od razu. Jeśli jednak najpierw je rozgrzejemy, wyłączą się dopiero wtedy, gdy temperatura spadnie do około 35 stopni.
Czyli wentylatory są sterowane stopniowo, zależnie od mocy i temperatury.


Równolegle do wejściowych zacisków mocy podłączono kondensator ceramiczny. W moim starym urządzeniu też jest kondensator, ale o znacznie większej pojemności, dlatego przy podłączaniu zasilania do wejścia czasem trochę iskrzy.



W przypadku mniej wydajnego, ale „inteligentniejszego” obciążenia wybór wariantów był znacznie mniejszy: 60/150 V i 5/10/20 A. I znów wybrałem najmocniejszy wariant o najwyższym napięciu i w tym przypadku mogło to być błędem.

Link do tego wariantu, cena zależnie od parametrów: 17,47–22,49 USD




Druga obciążnica wygląda na znacznie mniejszą. Powiedziałbym nawet, że jak na swoje możliwości jest całkiem mała :)


Zastosowano dokładnie taki sam wentylator i radiator. Zresztą nic dziwnego, sam zrobiłbym tak samo.



Na jednym z boków umieszczono boczniki i zaciski do podłączenia testowanego źródła.
Prąd wynosi tu wprawdzie tylko 20 A, w porównaniu z 40 A w poprzednim modelu, ale zaciski są solidniejsze. Poza tym prawy zacisk można przelutować nieco inaczej, co pozwoli podłączyć zewnętrzny rezystor balastowy i zwiększyć moc. Trzeba by jednak w tym celu przeprogramować kontroler, a oprogramowania brak :(
Później dowiedziałem się, skąd takie potężne zaciski: istnieje wersja tej obciążnicy na prąd do 30, 40, a nawet 50 A!


Po prawej stronie umieszczono płytkę sterującą, połączoną z płytką mocy za pomocą taśmy.


Już po płytce drukowanej widać, że jest przystosowana do większych obciążeń. Widać też, że od każdego tranzystora mocy poprowadzono osobny obwód wyrównujący prąd między tranzystorami.
Nie obyło się jednak bez wpadek, choć w tym przypadku nieistotnych. Do tranzystorów dochodzi ścieżka prądowa, a ścieżka pomiarowa powinna prowadzić bezpośrednio do wyprowadzeń bocznika. Tutaj widać to nieco na lewej parze ścieżek prądowych. W przypadku prawej trójki sygnał pobierany jest bezpośrednio z wyprowadzenia tranzystora, a napięcie mierzone w obwodzie bocznik + ścieżka. Ponieważ rezystancja miedzi zależy od temperatury, sygnał będzie więc „pływał”. Ale ponieważ ten obwód nie bierze udziału w pomiarze prądu samej obciążnicy, można to „zrozumieć i wybaczyć”.


Ważne uzupełnienie: jest tu też trzecia płytka, konwerter UART-RS485. Ma on izolację galwaniczną i zabezpieczające transile na wyjściu. Ogólnie zaliczam na plus — to naprawdę przydatne.
Sprzedawca pisze, że w razie potrzeby można dodać konwerter Bluetooth. To bardzo przydatna opcja, moim zdaniem.


Nie miałem pod ręką konwertera do podłączenia do komputera, więc kupiłem najtańszy, dosłownie za 1,1 dolaraw najbliższym sklepie.
Zbudowany na układach CH340 + MAX485. Uważam, że za nieco ponad dolara to świetna sprawa.

Podłączenie jest banalnie proste. Sterownik miałem już w systemie, ale jeśli go nie ma, bez problemu można go znaleźć w internecie.
Bierzemy dowolny kawałek przewodu, łączymy A z A i B z B — i gotowe. W zasadzie powinien to być kabel typu skrętka, ale w obrębie mieszkania zadziała nawet przez sznur do bielizny :)


Odkręcamy wspornik i drugą śrubkę — teraz można wyjąć płytkę do oględzin.


Co ciekawe, na płytce jest mnóstwo miejsc zalanych silikonem. Nie do końca rozumiem, po co to zrobiono, bo silikon można bez większego problemu zdrapać. Być może chodzi o ochronę wybranych elementów układu przed wilgocią, ale to też mało prawdopodobne.


Spód płytki jest pusty, ścieżek jest niewiele, a większość powierzchni zajmuje poligon masy pełniący funkcję ekranu.


Na płytce przewidziano kilka miejsc do montażu złączy, a tym samym do podłączania urządzeń zewnętrznych.
Na początek UART, oznaczony jako ModbusRTU. O ile dobrze rozumiem, do sterowania używany jest protokół Modbus, ale moja wiedza na jego temat ogranicza się na razie do przeczytania artykułu w Wikipedii.

Niżej znajduje się złącze SPI. Jak rozumiem, służy głównie do podłączenia programatora.
Jeszcze niżej jest długi rząd styków — wyprowadzono tu porty mikrokontrolera i zasilanie.

Nie zrozumiałem natomiast, do czego służy SWIM, umieszczony nieco wyżej i bardziej na prawo. Wygląda na to, że montuje się tam jakiś jumper: środkowy styk prowadzi do mikrokontrolera, a skrajne do masy i zasilania. Można więc w ten sposób ustawić trzy sygnały: 1, 0 i Z. Próbowałem wszystkich wariantów, ale nie zauważyłem żadnej różnicy.


Jeśli w poprzedniej obciążnicy wszystko było stosunkowo proste, to tutaj elementów jest więcej.
1. Właściwy „mózg”, czyli mikrokontroler STM.
2. Precyzyjny wzmacniacz operacyjny Ultralow Offset OP07, wzmacniający sygnał z głównego bocznika.
3. Na płytce znajduje się również przetwornica napięcia LMC7660, potrzebna do wytworzenia ujemnego napięcia zasilającego wzmacniacze operacyjne. Zrobiłem coś podobnego w swoim obciążeniu elektronicznym — tam również zastosowałem układ OP07 + 7660 w torze pomiaru prądu.
4. Na płytce zamontowano także dwa precyzyjne, podwójne wzmacniacze operacyjne OPA2277.


A tutaj zaczynają się drobne dziwactwa.
Na płytce przewidziano miejsce na dwa wzmacniacze operacyjne, a cała reszta ich układów jest już nawet wlutowana — wystarczy po prostu dolutować jeszcze dwa OPA2277.
Najbardziej niezrozumiałe jest jednak to, że pierwsza para wzmacniaczy operacyjnych obsługuje trzy tranzystory, a ponieważ są to układy podwójne, jeden wzmacniacz zostaje wolny. Nie sprawdzałem, do czego służy; najpewniej do pomiaru napięcia albo sterowania trzema kolejnymi wzmacniaczami operacyjnymi.
Na każdy tranzystor przypada jedna „połówka”, bo zamontowano trzy tranzystory (pokażę je niżej). Jest też miejsce na jeszcze dwa tranzystory, ale wystarczyłby im jeden podwójny wzmacniacz operacyjny. Po co więc kolejny, i to z identycznym układem elementów? Zagadka...


Zabezpieczenie wejścia zasilania rozwiązano tak samo jak w poprzednim obciążeniu: polimerowy bezpiecznik resetowalny, dioda chroniąca przed odwrotną polaryzacją i garść kondensatorów.


A oto trzy tranzystory, o których pisałem wyżej. Płytka jest przystosowana do pięciu tranzystorów; widać nawet dwa czujniki temperatury umieszczone między pierwszym a drugim oraz między czwartym a piątym tranzystorem. Oba czujniki są widoczne w programie sterującym. To zresztą bardzo sensowne rozwiązanie — producent wyraźnie wolał dmuchać na zimne.
Ale te trzy tranzystory pochodzą z zupełnie różnych partii. Oryginalnie :)
Po prawej widać miejsce na złącze drugiego wentylatora.


Jak pisałem wyżej, po lewej stronie płytki zamontowano boczniki. Para w kształcie litery U służy do pomiaru na potrzeby samego sterownika; dane z tych boczników są wyświetlane w programie. Są dwa z pięciu — pięć zastosowano najpewniej w wersji 50 A.
Bardziej na prawo znajdują się trzy boczniki w kształcie litery M, umieszczone w obwodach tranzystorów mocy. Służą do osobnego wyrównywania prądu dla każdego tranzystora. Każdy bocznik współpracuje ze wzmacniaczem operacyjnym, dzięki czemu prąd jest wyrównywany bardzo precyzyjnie. Zastosowałem dokładnie takie samo rozwiązanie w swoim mocnym obciążeniu, tyle że tam jest 8 tranzystorów, 8 boczników i 4 wzmacniacze operacyjne. To najlepsze rozwiązanie, bo zapewnia równomierny podział prądu między elementy. Można nawet użyć zupełnie różnych tranzystorów — prąd i tak rozłoży się równomiernie.


Co ciekawe, na stronie produktu są zdjęcia pokazujące zabawną konfigurację: wlutowano wszystkie wzmacniacze operacyjne, zastosowano szeroką taśmę, czyli wygląda na to, że zamontowano 5 tranzystorów, ale jest tylko jeden bocznik pomiarowy i dwa wyrównujące.


W części recenzji poświęconej mocniejszemu obciążeniu nie zdejmowałem wentylatorów, ale sądząc po wyglądzie, zamontowano tam takie same. To dość mocne, 50-milimetrowe wentylatory Delta o mocy prawie 3 W.
To właśnie wentylatory pobierają najwięcej prądu, dlatego do tego obciążenia wystarczy zasilacz 12 V 0,3–0,35 A, a do mocniejszej wersji — 12 V 0,6 A.


Zanim przejdę do testów, zważyłem oba urządzenia. Pewnie zapytacie: po co, skoro ewidentnie nie są przenośne?
Ponieważ zamawiałem je przez pośrednika, waga ma dość duże znaczenie.
Łączna „waga netto” wyniosła 1218 g, całe opakowanie ważyło 318 g, a więc przesyłka ważyła łącznie 1536 g. Przy okazji okazało się, że przekroczyłem obliczoną wcześniej wagę i powstał dług w wysokości 1,3 dolara, ale pośrednik i tak wysłał paczkę. Na pytanie, co zrobić z długiem, odpowiedzieli, że zostanie uwzględniony przy następnym zakupie.



Ponieważ najpierw oglądałem mocniejszą wersję, to ją przetestuję jako pierwszą.
Podłączamy zasilacz i przechodzimy do testów.


Najpierw kilka słów o sterowaniu.
Każdy moduł obsługuje się osobnym przyciskiem. Krótkie naciśnięcie — włączenie/wyłączenie, długie — zmiana trybu pracy. Przy czym:
1. Jeśli przytrzymamy przycisk w wyłączonym stanie, po włączeniu uruchomi się drugi tryb.
2. Obciążenie „pamięta” ostatnio używany tryb.

Na pierwszym zdjęciu widać prawidłową kombinację: zielony-zielony. W tym trybie działa tryb CC.
Jeśli włączymy tylko drugie obciążenie, nic się nie stanie — samo nie działa.
Dwie kolejne kombinacje mogą działać, ale bardzo nieprawidłowo, więc nie należy ich używać. Pokażę to zresztą dalej na przykładach.


1. Podłączamy obciążenie do zasilacza laboratoryjnego i ustawiamy na wyjściu 30 V; obciążenie jest wyłączone.
2. Włączamy moduł nadrzędny (po lewej) i ustawiamy prąd obciążenia na 1 A.
3. Włączamy obciążenie podrzędne — prąd wynosi 1,84 A zamiast oczekiwanych 2 A, co wyraźnie wskazuje na nieprawidłową kalibrację.
4. Wyłączamy obciążenie nadrzędne — prąd spada do zera, samo obciążenie podrzędne nie potrafi pracować.


Z ciekawości sprawdziłem minimalny spadek napięcia na obciążeniu. Nawet z uwzględnieniem przewodu wyniósł 0,64 V przy prądzie 5,1 A. Jakoś nie przyszło mi do głowy, żeby zmierzyć, ile wynosi naprawdę, ale z obliczeń wychodzi około 0,5–0,6 V.


Tryb CV. Właściwie to był jeden z ważnych powodów, dla których kupiłem te obciążenia. Ten tryb nie jest potrzebny zbyt często, ale nie da się go zastąpić trybem CC.
Wyjaśnię: jeśli sprawdzacie zasilacz, pracuje on w trybie CV (stabilizowane napięcie), a obciążać go należy w trybie CC (stabilizowany prąd). Jeśli jednak sprawdzacie ładowarkę, sytuacja jest odwrotna: pracuje ona w trybie CC, więc obciążać ją należy obciążeniem pracującym w trybie CV.
Ten tryb przypomina raczej odpowiednik mocnej diody Zenera albo akumulator podłączony do testowanej ładowarki.
Tak, przez ładowarkę rozumiem właśnie ładowarkę, a nie zasilacze z wyjściem USB, które błędnie nazywa się ładowarkami.

No więc, co udało mi się ustalić.
1. Ustawiamy na wyjściu zasilacza napięcie 50–60 V; w tym przypadku było to 54 V.
2. Ustawiamy pokrętło obciążenia w skrajnym prawym położeniu i stopniowo obracamy je w lewo, aż zasilacz przejdzie w tryb stabilizacji prądu. Gotowe, obciążenie pracuje w trybie CV, stabilizując napięcie na poziomie 52 V. Gdyby to nie był zasilacz laboratoryjny, tylko zwykły, po prostu zadziałałoby zabezpieczenie, bo obciążenie za wszelką cenę uniemożliwiałoby mu normalną pracę.
3. Obracając potencjometr w lewo, obniżamy napięcie jeszcze bardziej, na przykład do 16 V. Na zdjęciach widać różne wartości prądu — to nie błąd, po prostu zdjęcia powstawały podczas różnych eksperymentów, a ustawienia zasilacza laboratoryjnego zmieniały się w ich trakcie.
4. Ujawnił się jednak pierwszy problem: po włączeniu obciążenia podrzędnego napięcie spada do zera. Okazuje się, że w tym trybie oba obciążenia nie mogą pracować jednocześnie.
5, 6. Udawało mi się uruchomić obciążenie podrzędne w tym trybie, ale tak naprawdę nie działało — było to widać choćby po tym, że nie uruchamiał się jego wentylator. Poza tym wystarczyła najmniejsza zmiana i znów przechodziło w tryb zwarcia.

Okazuje się więc, że w trybie CV działa tylko obciążenie nadrzędne, dlatego moc jest ograniczona do 150 W, a nie 300 W jak w trybie CC.
Drugi problem polegał na tym, że obciążenie jest przystosowane do napięcia 150 V, a cały ten zakres mieści się w niepełnym obrocie potencjometru. O dokładnej regulacji nie ma więc mowy — jest bardzo zgrubna. Wersja 60 V byłaby dokładniejsza, a tutaj najpewniej trzeba będzie wymienić potencjometr na wieloobrotowy.


Poza tym po prostu pobawiłem się różnymi poziomami mocy. Obciążenie bez problemu rozprasza 250–300 W w trybie CC, choć jest przy tym dość głośne. Przy okazji: wentylatory są sterowane niezależnie i czasem słychać, jak jeden zwalnia, a drugi pracuje na pełnych obrotach.
W trybie CV udawało mi się obciążyć układ mocą 160–162 W. Potem z głośnika rozlegał się krótki pisk i obciążenie się wyłączało. Stabilnie pracowało przy około 155 W.


Do kolejnego eksperymentu wykorzystałem to samo co wyżej, a do tego konwerter USB-RS485 i przewód połączeniowy.


W trakcie pracy robiłem niewiele zdjęć, a właściwie nie było czego fotografować. Dalej będzie więc kilka zrzutów ekranu, wyniki testów oraz wyjaśnienia i opisy problemów, które napotkałem.

Na stronie produktu znajdował się link do chińskiej „Baidu”, gdzie udostępniono całe potrzebne oprogramowanie do obsługi tego modułu.
Zmieniłem nazwę głównego programu na bardziej zrozumiałą — DCL. Poza tym zostawiłem wszystko „tak jak jest”.


To samo, ale z oryginalną nazwą pliku i dodatkowymi informacjami. Jak widać, udostępniono sporo rzeczy, ale jest jeden problem: antywirus i zabezpieczenia systemu Windows 10 (próbowałem na Windows 7, 8 i 10) wykrywają trojana w dwóch plikach (oba mają wyżej taką samą ikonę w postaci czerwonego kwadratu). Ponieważ i tak chciałem spróbować, musiałem wyłączyć antywirusa i uruchomić wszystko na własne ryzyko.


Ostatecznie uruchomił się taki program. A właściwie tak powinien wyglądać. Próbowałem przejść pod linkiem na stronę producenta, gdzie napisano, że oprogramowanie jest w wersji „eksperymentalnej”, więc mogą występować błędy. Producent zajmuje się wytwarzaniem różnych modułów pomiarowych, ale o tym napiszę bliżej końca recenzji — tak będzie logiczniej.
A więc kilka wyjaśnień: co i gdzie znajduje się w tym programie. Część rzeczy stała się jasna od razu, część dopiero w trakcie eksperymentów, a ostatnia część — dopiero po przetłumaczeniu z chińskiego.
1. Okno wprowadzania parametrów.
2. Przyciski ustawiania wartości parametru, odpowiednio ze skokiem 100, 10, 1, 0,1 i 0,01. Pierwszy i ostatni zazwyczaj nie są używane. Górne przyciski zwiększają wartość, dolne ją zmniejszają — wszystko dość logiczne.
3. Przyciski przejścia do trybu kalibracji. Przypadkiem zrozumiałem, do czego służą; opowiem o tym niżej.
4. Ustawianie trybu pracy — CC, CV, CW, CR
5. Wybór portu COM i numeru urządzenia na tym porcie (RS485 obsługuje kilka urządzeń na jednej linii).
6. Włączanie/wyłączanie obciążenia.
7. A tutaj musiałem poprosić znajomych chińskich menedżerów, którzy znają też język bardziej zrozumiały dla mnie :). To zapis wyników pracy do pliku.


Kiedy uruchomiłem oprogramowanie na swoim komputerze, wszystko stało się jeszcze mniej zrozumiałe. To właśnie z tym programem próbowałem się zorientować, co i po co.
Dokładnie to samo działo się na wszystkich domowych komputerach i tabletach.
Szczególnie mnie zatkało, gdy zobaczyłem prąd o wartości 655 A.



Ale nie ma co się smucić, wyjaśnię podstawowe tryby pracy.
1. CC — obciążenie stałym prądem. Ustawiamy prąd do 20 A (w rzeczywistości maksymalnie 20,1 A) i jeśli moc nie przekracza 150 W, obciążenie przechodzi w tryb pracy. W przeciwnym razie sygnalizuje problem i się wyłącza.
2. CV — podobnie, ale ustawiamy napięcie ograniczenia. Po przejściu w ten tryb wyświetla się maksymalnie 151 V, co jest całkiem logiczne, bo zwykle się je obniża, a nie podwyższa.
3. CW — dość popularny tryb stałej mocy. Ustawiamy moc w watach, a obciążenie będzie utrzymywać tę moc pobieraną ze źródła.
4. CR — dość rzadki tryb w tanich urządzeniach, ale popularny w sprzęcie przemysłowym. Można tu ustawić rezystancję „wirtualnego rezystora”, którym będzie obciążenie, czyli prąd obciążenia będzie bezpośrednio zależał od napięcia źródła. Niestety ten tryb jest bardzo zgrubny i pozwala ustawiać rezystancję tylko z krokiem 1 Ω.


Okazało się też, że obciążenie uruchamia się bardzo łagodnie, co czasem bywa wręcz irytujące. Na przykład po ustawieniu prądu na 3 A najpierw gwałtownie rośnie on do około 2,3–2,3 A, a potem bardzo powoli dochodzi do zadanej wartości. Cały proces trwa około 30 sekund.


Kolejny problem, na który natrafiłem, polegał na tym, że obciążenie nie było skalibrowane pod względem prądu. Ale „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”. Rzecz w tym, że kalibracja napięcia była świetna. Cały czas zastanawiały mnie jednak dwa przyciski po prawej stronie przycisków ustawiania parametrów. Po ich kliknięciu pojawiały się jakieś niezrozumiałe liczby, na przykład 4556 i 65432 — najwyraźniej dwie różne wartości. Najpierw myślałem, że można nimi włączać symulację zakłóceń lub tętnień; zmyliła mnie litera μ. Ale w pewnym „pięknym” momencie zrozumiałem, że obciążenie zaczęło też strasznie przekłamywać napięcie.
I wtedy przypomniałem sobie, że wcześniej klikałem te przyciski i próbowałem coś wybierać przyciskami ustawiania wartości. A potem to już czysta technika.
A więc kalibracja. Po prawej stronie przycisków ustawiania wartości są jeszcze dwa przyciski: górny odpowiada za napięcie, dolny za prąd.
Pokażę kalibrację na przykładzie prądu.
Włączamy amperomierz szeregowo z obciążeniem.
1. Wybieramy tryb CC i ustawiamy prąd, na przykład 4,5 A (im więcej, tym lepiej).
2. Naciskamy prawy dolny przycisk (obok przycisku -0.01). Na ekranie pojawi się jakaś stała o dużej wartości, na przykład 52435 lub 65432. Przyciskami ustawiania parametrów doprowadzamy do tego, by rzeczywisty prąd był równy ustawionemu.
3. Ponownie włączamy tryb CC i ustawiamy niewielki prąd, na przykład 0,5–1 A.
4. Dwa razy naciskamy ten sam przycisk kalibracji. Pojawi się stała o mniejszej wartości, na przykład 3452 lub 4321. Tymi samymi przyciskami ustawiania doprowadzamy do tego, by rzeczywista wartość prądu odpowiadała ustawionej.
5. Powtarzamy, aż nam się znudzi :) Po każdym powtórzeniu większy i mniejszy prąd będą coraz lepiej odpowiadać rzeczywistym wartościom, a właściwie rzeczywiste wartości będą coraz lepiej odpowiadać ustawionym.

Z napięciem jest podobnie, ale są tu dwie drogi: właściwa i niewłaściwa:
1. Niewłaściwa: podajemy stabilizowane napięcie i zmieniając stałe, doprowadzamy do tego, by wskaźnik obciążenia pokazywał dokładną wartość. Ta metoda jest bardzo szybka, ale przez dużą rozdzielczość wyświetlania mniej dokładna.
2. Właściwa. Podajemy na wejście napięcie z ograniczeniem prądowym, na przykład z zasilacza podłączonego przez żarówkę, choć lepiej użyć zasilacza z ograniczeniem prądu.
Podłączamy woltomierz do zacisków obciążenia.
Przełączamy obciążenie w tryb CV, podajemy na wejście jakieś napięcie, na przykład 20–60 V (im więcej, tym lepiej), i ustawiamy wartość niższą od podanego napięcia, na przykład o 5 V. Teraz napięcie na wejściu powinno być równe ustawionemu, ponieważ ustala je obciążenie elektroniczne.
Naciskamy prawy górny przycisk kalibracji (po prawej stronie przycisku +0.01), przechodzimy do trybu kalibracji i przyciskami ustawiania parametrów dopasowujemy wartość tak, aby zewnętrzny woltomierz wskazywał to, co ustawiliśmy.
Następnie ponownie przechodzimy do trybu CV, ustawiamy na przykład 5 V (2–5) i powtarzamy wszystko z drugą stałą, tak jak w przykładzie kalibracji prądu.
Dalej chyba wszystko jasne: stopniowo dopasowujemy wartości, aż dokładnie ustawimy zarówno górną, jak i dolną.



Nie robiłem specjalnych pomiarów na potrzeby recenzji, ale zostało mi przynajmniej jedno informacyjne zdjęcie.
Po lewej przykład działania przed kalibracją. Widać, że prąd był wyraźnie zawyżony. Zwiększałem go skokami co 1 A, czyli 0-1-2-3-4.
Oprócz nieprawidłowego ustawiania prądu cały proces konfiguracji trwał bardzo długo, około 1 minuty i 40 sekund.
Po prawej przykład po kalibracji: zwiększyłem prąd do 5 A, 0-1-2-3-4-5. Prąd ustawiał się dokładnie, a całość zajęła około minuty.


Oprócz podstawowych parametrów można mierzyć (obliczać) także takie wartości jak mAh i Wh. Służą do tego trzy okienka na dole, wyświetlające odpowiednie pomiary. Zegar działa, dopóki obciążenie jest włączone, niezależnie od ustawionego trybu pracy. Nie wiem, jak wyzerować te wartości, bo zapamiętuje je samo urządzenie. Próbowałem nie tylko ponownie uruchamiać oprogramowanie, ale też uruchamiać drugą kopię programu z innego folderu. Żeby je wyzerować, trzeba więc odłączyć i ponownie podłączyć zasilanie samego obciążenia — niewygodne.
Ale Chińczycy nie byliby sobą, gdyby i tutaj czegoś nie sknocili.

Pamiętając, jak działał tester USB, postanowiłem przeprowadzić podobny eksperyment. Ustawiłem prąd 4 A i zacząłem robić zrzuty ekranu co 6 minut. Powinny więc pojawiać się wartości 400 mAh, 4 Wh / 800 mAh, 8 Wh itd.
Okazało się jednak, że wskazania mAh są zaniżone dokładnie 10 razy. Zwróciłem na to uwagę już podczas wcześniejszych eksperymentów, ale postanowiłem po prostu sprawdzić to ponownie.
No i jak to możliwe?
Przypomniał mi się nawet fragment książki „Fałszywe lustra”.

Na jego dłoni stoi małe pudełko. Tłoczymy się wokół, próbując zobaczyć, co to takiego.
— „Warlock-9300” — odpowiada Szurka. — Wreszcie udało się zrobić tak, jak planowałem…
Pudełko to maleńka kabina windy. Zupełnie zwyczajna, brązowa, z rozsuwanymi drzwiami i urwanym kawałkiem liny u góry.
Tyle że winda ma dziesięć centymetrów wysokości.
— Najwygodniejsza forma — mówi Maniak. — „Dziewięciotysięcznik” też miał tak działać, ale nie udało się tego zrealizować…
— Sasza… Saszeńka, kochany mój — mówi ochryple Padła. — Jesteś pewien, że nie pomyliłeś się z rozmiarem? Co?
— O rozmiarze jakoś nie pomyślałem — przyznaje samokrytycznie Maniak, a ja rozumiem, że Padłę czeka jeszcze jeden etap kary za żarcik.
— Widocznie gdzieś pomyliłem się w przecinku…



Wyżej pisałem, że w jednej kwestii musiałem poprosić o pomoc osoby, dla których chiński jest językiem ojczystym. W prawym dolnym rogu okna programu można włączyć zapisywanie logu pracy. W rezultacie w folderze programu powstaje plik CSV z takimi niezrozumiałymi wartościami.


W zasadzie dostępnych jest wiele narzędzi do pracy z obciążeniem i częściowo właśnie dlatego dalszy ciąg, w postaci ostatecznego złożenia urządzenia, na razie się nie pojawi. Czuję, że wszystko jest jeszcze przede mną.
Na przykład teoretycznie można tworzyć wykresy -


O ile dobrze zrozumiałem, wykresy są tworzone na podstawie danych z innego programu. Pobrałem go i nawet próbuje działać, ale wyświetla bzdury, dlatego zamieszczam zrzut ekranu od autora.


Jeszcze ważniejszym powodem przerwy w składaniu urządzenia było to, że podczas szukania informacji natknąłem się na moduł, który potrafi mierzyć, wyświetlać i sterować pracą urządzenia.


Zrealizowano to jednak dość dziwnie: moduł ma własne obwody pomiaru prądu i napięcia. Po lewej widać przewody prowadzące do rezystora pomiarowego (i to bardzo porządnego, z czterema wyprowadzeniami), ale jednocześnie moduł jest połączony także z interfejsem 485.
Oprócz podstawowych funkcji producent deklaruje, że takie rozszerzenie umożliwia:
Opcjonalne sterowanie przez Bluetooth.
Ustawianie progów odłączenia obciążenia, na przykład minimalnego napięcia lub prądu, a także ograniczenie czasu pracy.
Pamięć trybów.
Kompensację spadku napięcia na przewodach.
Prąd do 50 A.
Kulonomierz.
18-bitowy ADC.
Wybór języka: chiński lub angielski.

Jest jednak i minus: nawet na Tao ten moduł kosztuje około 28 dolarów :( Ale całkiem możliwe, że się wykosztuję.


Pomysł przejścia na takie sterowanie wynika też z błędów oprogramowania.
1. Od czasu do czasu na ekranie pojawiają się przypadkowe wartości. Na szczęście tylko na krótko i w żaden sposób nie przeszkadzają.
2. Sterowanie. Ludzie, to jest jakaś masakra. Rozumiem, że to testowa wersja oprogramowania, ale żeby aż tak...
Nawet w trybie zwykłego wyboru wartości prądu, napięcia itp. zmiana każdego parametru zajmuje około 3 sekund.
Załóżmy, że trzeba ustawić 1.2 A. Wygląda to tak:
naciskamy 1,
3 sekundy przerwy,
naciskamy 0.1,
3 sekundy przerwy,
naciskamy 0.1,
3 sekundy przerwy.

A teraz wyobraźcie sobie, ile czasu zajmie ustawienie na przykład prądu 5.55 A...

Ale szczerze mówiąc, wciąż mam nadzieję, że oprogramowanie zostanie dopracowane. Poza tym mogę powiedzieć, że sama obciążnica (czyli „hardware”) nie budzi większych zastrzeżeń. Same urządzenia działają całkiem nieźle, a do tego ich cena jest rozsądna zarówno w stosunku do funkcjonalności, jak i jakości wykonania.
Dlatego mam pytanie: może któryś z programistów, który również chciałby mieć takie urządzenie, mógłby pomóc w kwestii oprogramowania? Może dałoby się podłączyć Arduino z porządnym ekranem, przyciskami i enkoderem. W takim przypadku mogę zająć się częścią sprzętową, czyli przerysowaniem schematu tak, żeby można było urządzenie odtworzyć. Możemy wspólnie zrobić całkiem niezły sprzęt.

Do większego obciążenia na razie bez pośpiechu szukam dobrego amperomierza z woltomierzem, a także potencjometru wieloobrotowego, obudowy i zasilacza. Ale może pomyślę o przejściu na sterowanie cyfrowe. W każdym razie planuję jeszcze co najmniej jeden test z jego użyciem.

Na tym chyba wszystko. Obciążenie zamówiłem przez pośrednika yoybuy.com — była to moja pierwsza próba zakupów na Tao. Mogę powiedzieć, że jestem w pełni zadowolony z pracy pośrednika: szybko i sprawnie. Prawda, teraz jestem im winien trochę pieniędzy :)
W trakcie zakupów obliczałem, ile wyszło mnie wszystko razem: 31.27 + 23.49 (same produkty) + 1.9 (wysyłka w Chinach) + 5,67 (usługa pośrednika) + 27.82 (wysyłka do mnie) - 10 (bonus na pierwsze zakupy) = $80.15. W rzeczywistości zapłaciłem około 78.76, więc jestem jeszcze winien 1.39.
Cena wyszła wysoka głównie ze względu na dużą wagę paczki, a poza tym obecnie moduły są nieco tańsze.

Na koniec historia moich zakupów, a przy okazji instrukcja, jak kupować przez yoybuy.com. Miejscami jest trochę chaotyczna, ale zrobiłem, co mogłem.
Najpierw, rzecz jasna, rejestrujemy się na stronie yoybuy.com. Można po prostu przejść bezpośrednio pod podany adres albo skorzystać z mojego linku. Nic na tym nie tracicie, a ja może dostanę jakiś punkt za przygotowanie instrukcji :)
Przy okazji widać listę sklepów, w których można zamawiać produkty.





Dopiero po otrzymaniu przesyłek jeden z czytelników podesłał mi link do tych samych produktów na Ali. Tam taki sam zestaw kosztuje łącznie 93 dolary, czyli około 13 dolarów więcej, niż zapłaciłem miesiąc wcześniej. Ale nawet gdyby cena była taka sama, zdobyłem przy okazji trochę doświadczenia z Taobao, a to już samo w sobie jest całkiem niezłe :)
Wersja o dużej mocy
Wersja 150 W.

No, teraz to już naprawdę wszystko. Jak zwykle czekam na komentarze, rady, pytania i uwagi :)
$22.49+29.93 (без учета накладных расходов)
Przejdź do sklepu
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
9, 6, 2, 4, нагрузка кт825, активеая нагрузка mysku, купить набор электронной нагрузки, xhdz-fz-2e, электронная нагрузка 150w 100v 10a, электронная нагрузка на кт825 своими руками схема, электронной нагрузка до 480w форму, тест обзоры электронных нагрузок, diy kit электронная нагрузка 4 точечное подключение, et5410 компенсация, электронная нагрузка с алиэкспресс просаживается напряжение, электронная нагрузка с алиэкспресс, обзор активных нагрузок с алиэкспресса, электронная нагрузка 60 вт. версия 3, электронная нагрузка et 5410 обзор, шим электронная нагрузка kitaj, xhdz fz 2g схема, xhdz-fz-2g схема, нагрузка 60 ватт доработка, настройка электронной нагрузки из китая, https://www.kirich.blog/obzory/radiolyubitelskoe/480-para-elektronnyh-nagruzok-ili-moy-opyt-pokupki-s-taobao

Pytania i odpowiedzi

Jakie parametry deklaruje elektroniczne obciążenie 300 W?

Wybrany model jest przeznaczony do pracy z mocą do 300 W, napięciem do 150 V i prądem do 40 A; obsługuje tryby CCCV.

Jak zbudowane jest elektroniczne obciążenie 300 W?

Składa się z dwóch połączonych modułów, a chłodzą je dwa wentylatory i aluminiowy radiator. Jako elementy obciążające zastosowano cztery tranzystory IRFP460A.

Czego autor dowiedział się o zakupie elektronicznych obciążeń na Taobao?

Zakup przez pośrednika yoybuy.com przebiegł bez problemów, ale wysyłka ciężkiej paczki kosztowała około 22 dolarów za kilogram. Autor opisuje też opłacenie dostawy i śledzenie przesyłki.

Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Obciążenia elektroniczne


Produkty w obniżonych cenach


Może Cię zainteresować


Produkty w obniżonych cenach


Wesprzyj projekt

Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!

Komentarze16

Komentarze są publikowane w języku oryginału.

  1. Leon
    5 listopada 2017 22:13#1
    Также есть место под разъем 74HC. Вообще это обычно обозначение серии логических микросхем, но что в данном случае, я не знаю. Один контакт идет на землю, четыре - к микроконтроллеру.
    Возможно экран, подключенный через 74HCxxx
    -1
    1. 6 listopada 2017 00:40#2
      Очень маловероятно.
      0
  2. 11 listopada 2017 22:42#3
    Хорошая нагрузка! Жаль, что ПО подводит пока.
    0
    1. 11 listopada 2017 22:59#4
      Да, на видео наглядно видно, насколько оно глючное.
      Но больше даже не глючное, с этим еще можно смириться, скорее неудобное. Очень надеюсь что будет новая версия.
      0
      1. 12 listopada 2017 00:24#5
        Очень надеюсь, что будет новая версия электронной нагрузки от Kirich )))
        +1
        1. 14 listopada 2017 16:57#6
          Да я тоже надеюсь на это, но вообще все потихоньку думаю над своим вариантом, с мощностью 800-1200 Ватт.
          +1
  3. Даниил
    20 grudnia 2017 18:47#7
    SWIM - интерфейс для прошивки контроллеров STM, у контроллера соответствующая нога также обозначается
    0
    1. 23 grudnia 2017 03:39#8
      Спасибо, тоже встречал эту информацию. Получается, что смысла осоого в данном случае он не имеет, жаль :(
      0
  4. 18 marca 2018 17:27#9
    А не пробовали покупать на Taobao самостоятельно? Может без посредника получится дешевле. Нужно только подобрать склад в Китае.
    0
    1. 19 marca 2018 13:49#10
      Возможно, надо будет попробовать. Мне по сути Юбей удобен тем, что там принимают вебмани.

      +1
  5. 19 marca 2018 14:12#11
    Я платил на Taobao с карты ВТБ Visa. Складом пользовался Youcanbuy.
    0
    1. 19 marca 2018 14:43#12
      У меня нет карт, потому я ползуюсь вемани :)
      0
  6. Дмитрий
    18 grudnia 2018 23:39#13
    Доброго.И какую из этих двух нагрузок посоветуете приобрести?подумываю себе собрать в лабораторию,а вот что ещё не определился.
    0
    1. 19 grudnia 2018 01:49#14
      Ту, которая с резистором, а не с цифровым управлением
      0
  7. 1 stycznia 2020 15:25#15
    hei!
    подключил первый вариант SOUSIM к modbus analyser (там serial ttl). ничего информативного сходу не увидел, а данных из него сыплется валом.
    Можно выложить куда-нибудь весть этот комплект софта (я не смог его найти на baidu, да и скачивать оттуда целая эпопея).
    Спасибо!

    0
    1. 2 stycznia 2020 12:16#16
      Странно, вроде выкладывал как-то ссылку.
      А, все, понял. Там какая-то проблема с гугл диском была, он не хочет давать другим файл на скачивание, напишите мне на почту, скину архив, он небольшой.
      0

Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forum

Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.

Zaloguj sięRejestracja