Prowadnice teleskopowe z pełnym wysuwem ze stali nierdzewnej
$12.88
Niedawno opublikowałem film o zakończeniu epopei z remontem mieszkania, ale wtedy powiedziałem też, że tak naprawdę nie wszystko jest jeszcze skończone. Jedną z tych „niedokończonych” rzeczy było lustro w łazience. Problem z jego montażem ciągnął się chyba półtora–dwa lata, ale rozwiązanie przyszło zupełnie niespodziewanie, kiedy składałem meble do kuchni. Przypomniało mi się wtedy zdanie z filmu „Gość z przyszłości” — potrzebny jest impuls. Rozważałem wcześniej najróżniejsze warianty, ale tak proste rozwiązanie wymyśliłem zupełnie przypadkiem.
Właśnie dlatego potrzebowałem prowadnic ze stali nierdzewnej, ale niespodziewanie okazało się, że albo w ogóle nie ma ich u nas w sprzedaży, albo kosztują zupełnie absurdalne pieniądze. Dla porównania: to, co udało mi się znaleźć, kosztowało od 60–70 do 100–300 dolarów za komplet, a czasem było dostępne tylko na zamówienie.
Kiedy jednak zajrzałem na AliExpress, znów się zdziwiłem. Nie dość, że jest tam ich ogromny wybór, to jeszcze dostępnych jest sporo rozmiarów, i to w znacznie bardziej przystępnych cenach.
Ostatecznie zamówiłem komplet za 12.88. Wybrałem najmniejszy rozmiar, 10 cali. Dostępna jest też wersja z domykiem i bez niego; wziąłem tę bez, bo w moim przypadku domyk nie tylko nie jest potrzebny, ale wręcz przeszkadzałby.
Szły długo, być może akurat trafiłem na okres wyprzedaży. Zamówienie złożyłem 22 listopada, a paczkę dostałem na początku stycznia.
W opakowaniu są dwie prowadnice i zestaw elementów montażowych.

Elementy montażowe były mi zupełnie niepotrzebne, za to o samych prowadnicach i ich zastosowaniu opowiem nieco dokładniej.

Myślę, że osobom, które zajrzały tu, żeby przeczytać tę recenzję, raczej nie trzeba tłumaczyć, czym są prowadnice kulkowe o pełnym wysuwie i czym różnią się od prowadnic o niepełnym wysuwie, kulkowych i rolkowych. Zresztą częściowo widać to na zdjęciu.

Na stronie sklepu są rysunki objaśniające, które ułatwiają wybór prowadnic, a do tego opisy są po rosyjsku!


Jedna prowadnica (w komplecie są dwie) waży prawie ćwierć kilograma. Ma 44 mm szerokości i 250 mm długości po złożeniu, a po rozłożeniu prawie 500 mm.

Grubość metalu trudno było zmierzyć. Wyszło mi około 0.8 mm, a całkowita grubość mechanizmu to prawie 13 mm. Zwykle prowadnice sprzedawane u nas mają około 12.7 mm.
Zauważyłem też pewien mankament: występuje wyraźny luz boczny, czyli jeśli docisnąć wysuwaną część w jedną lub drugą stronę, grubość na krawędziach zmienia się w zakresie od 12.27 do 13.63. W tym przypadku to nieunikniona wada, bo część z kulkami jest krótka. W praktyce, jeśli używa się ich zgodnie z przeznaczeniem, czyli w meblach, w ogóle nie będzie tego widać.

W sklepie podano zupełnie inne wartości grubości metalu i samej prowadnicy. W moim przypadku nie miało to większego znaczenia, ale i tak jest to nieprzyjemne.

Poza tym przesuwają się bardzo płynnie, a wszystkie ruchome części są obficie pokryte gęstym smarem.


Zatrzask ma odpowiednio niewielki opór. W zwykłych prowadnicach, ze względu na mocne blokowanie, czasami musiałem trochę rozginać „widełki”, które się na nim zatrzaskują. Tutaj podoba mi się to bardziej: trzyma, ale niczego nie trzeba było doginać.

Na końcu zamontowano plastikowy zatrzask. Właściwie pod tym względem nie różni się on od tych w zwykłych prowadnicach.

Jedno z łożysk liniowych, koszyk i kulki.

Same kulki są oczywiście bardzo mocno przyciągane przez magnes, natomiast materiał prowadnic, choć jest magnetyczny, reaguje wyraźnie słabiej. Oczywiście ktoś napisze, że stal nierdzewna powinna być niemagnetyczna. To typowe nieporozumienie: stal nierdzewna bywa różna — zarówno magnetyczna, jak i niemagnetyczna. W tym przypadku jest gdzieś pośrodku: zwykły magnes prawie jej nie przyciąga, ale magnes neodymowy już tak.

Jak się pewnie domyślacie, długość prowadnic nie została wybrana „na chybił trafił”. Wcześniej narysowałem w skali miejsce, w którym miały zostać zamontowane. Wykorzystałem do tego rysunek układu płytek, który przygotowałem dla tej łazienki, a potem naniosłem na niego meble, wnękę, drążek do zasłony i resztę. Przymierzając różne warianty, wybrałem długość prowadnic i ustaliłem wymiary przyszłego lustra.

Lustro zamówiłem w charkowskiej firmie Apex-Mdf, która wcześniej chyba nazywała się Apex-Styl. Na tle innych ofert wyszło niedrogo: przy wymiarach 480х780mm kosztowało około 650 UAH (25 dolarów), ale realizacja trwała baaardzo długo, być może przez święta noworoczne.
Zdziwili się tylko, że potrzebuję nie szkła w aluminiowej ramie, a lustra.

A ponieważ to łazienka, jest tam wilgotno, więc żeby wszystko nie rdzewiało, lustro umieszczono w ramie z profilu aluminiowego. Do wyboru było kilka wariantów, wybrałem F1 jako kompromis między solidnością a estetyką.

Trochę się zdziwiłem, gdy zauważyłem, że lustro nie jest zamontowane tak po prostu, ale ma z tyłu białą folię ochronną. Mam nadzieję, że wydłuży to jego żywotność, bo zwykłe lustro w naszym domu już zniszczyło się od wilgoci.

Na podstawie rysunków i zdjęć miejsca montażu ustaliłem, gdzie zamocować prowadnice na ramie lustra. Szczęśliwie krawędź prowadnicy wypadła dokładnie na wewnętrznej części płaszczyzny ramy.

Zasada montażu lustra jest bardzo prosta: ma ono zawisnąć na prowadnicach. Początkowo chciałem jakoś je do nich przykręcić, ale jest tu pewien „haczyk”: przykręcić bym mógł, a nawet później zamontować, ale ponieważ w takim przypadku blokady prowadnic znalazłyby się za lustrem, nie dałoby się go już zdjąć.
Można było zamontować prowadnice „na odwrót”: wąską częścią do ściany, a szeroką do lustra, ale nawet wtedy nie było pewności, że wszystko by się udało.
Zacząłem więc od przygotowania wycięć do zawieszenia. Żeby nie stłuc lustra, najpierw zdjąłem górną część, rozrysowałem wszystko i zaznaczyłem miejsca, w których można było zrobić otwory. Przy okazji zaznaczyłem, gdzie kończy się stalowy kątownik, żeby w niego nie trafić.

Wyszły takie wycięcia. Można było kupić stalowe zawieszki, ale trzeba ich szukać, a poza tym nie wiadomo, czy byłoby mi z nimi wygodniej.
Dolną część górnej listwy podciąłem, żeby prowadnica nie wystawała do góry.

Początkowo planowałem wywiercić otwory w prowadnicach, nagwintować je na M4 i wkręcić tam śruby, a potem wziąć dwie nakrętki M4 i skręcić je ze sobą w odległości 2-3mm od płaszczyzny. Powstałyby w ten sposób trzpienie trafiające w wycięcia w ramie lustra. Ale ponieważ mogłem co najwyżej wywiercić otwory, gwint w cienkim metalu byłby słaby, a nie mogłem zrobić tłocznika, który wygiąłby metal i poszerzył miejsce na gwint, musiałem „pójść inną drogą”.
Cztery nakrętki M4 zeszlifowałem na szlifierce, a potem nakręciłem na włożone śruby, po czym dodałem podkładkę i zwykłą nakrętkę. Zeszlifowałem je, żeby nie rozwiercać otworów na większy wymiar — wystarczyło 6.5mm. Nakrętek użyłem dla uproszczenia, choć można było wziąć jakieś rurki, ale trzeba by ich szukać.

Z dolną częścią zrobiłem mniej więcej to samo, z tą różnicą, że otwory na zawieszki były przesunięte do góry, a do ich wsunięcia wywierciłem otwór zamiast wycinać rowek.
Niestety nie dało się tu podejść wiertłem stopniowym, więc musiałem użyć otwornicy o średnicy 16mm. W rezultacie nie dość, że użyłem całej masy narzędzi, to jeszcze musiałem dopiłować pilnikiem iglakiem :)

Wyszło całkiem schludnie, ale przez dużą średnicę otwornicy otwór wyszedł dosłownie na styk. To samo dotyczy wiertła centrującego — ostatecznie musiałem je całkiem usunąć, żeby nie przewiercić na wylot.

Ostatni etap przygotowań, nad którym też musiałem trochę pogłówkować. Żeby lustro przypadkiem nie zsunęło się z zawieszek, trzeba je było jakoś zabezpieczyć — i to nie tylko solidnie, ale też dyskretnie.
Rozwiązanie okazało się banalne: wkręcić od dołu dwie śruby. Nawiasem mówiąc, ich długość również uwzględniłem przy wyznaczaniu miejsca wiercenia otworów pod zawieszki.

Wszystko przygotowane i gotowe do przeniesienia na miejsce montażu.

A oto miejsce, w którym miało zawisnąć lustro. Cały problem polegał na tym, że miejsce do jego montażu okazało się bardzo niefortunne. Nie da się przesunąć drzwiczek wnęki na rury ani samej wnęki; to samo dotyczy umywalki. Gdyby drzwiczki były bardziej na prawo, lustro można by zawiesić na ścianie, a gdyby bardziej na lewo — na samych drzwiczkach. A tak „ani tu, ani tam”.

Dalej już standardowo: wyznaczenie miejsc, wiercenie, montaż prowadnic. Jedyne, co musiałem zrobić, to użyć długich kołków rozporowych 8х65, ponieważ między płytkami a cegłą jest jeszcze płyta gipsowo-kartonowa (o ile dobrze pamiętam).
Przed montażem prowadnic przykleiłem taśmę dwustronną. Dzięki niej łatwiej je zamontować, a płytkę trudniej rozłupać, bo dokręcałem je z dość dużą siłą.

Prowadnice zamontowane.

Następnie założyłem zdejmowaną część z trzpieniami zawiasów. Myślę, że teraz już wiadomo, dlaczego wszystko robiłem właśnie w ten sposób. Nawiasem mówiąc, w tej konfiguracji można je bez problemu zdjąć: albo za pomocą jakiegoś haczyka, odciągając zatrzask, albo po prostu wykręcając wkręty.

Wieszamy lustro i właściwie gotowe. Ostatnia czynność minęła wręcz niezauważenie: wziąłem lustro i po prostu zawiesiłem je na ścianie. Aż nudno — nie trzeba było nic dopasowywać, podpiłowywać itd.
Po zawieszeniu wkręciłem od dołu dwie śruby i teraz lustro można zdjąć dopiero po ich wcześniejszym wykręceniu.

Wysokość montażu dobrałem tak, żeby lustro niczemu nie przeszkadzało, w tym otwieraniu i zamykaniu zaworu umywalki. No i jak zwykle, na samej umywalce na pewno będzie coś stało.
Odstęp między lustrem a płytkami wyniósł u mnie około 15 mm. Bałem się, że szczelina będzie bardzo widoczna, ale w praktyce prawie jej nie widać.

Teraz, żeby dostać się do liczników i zaworów, wystarczy lekko przesunąć lustro w lewo i otworzyć drzwiczki. Po zamknięciu prowadnice są blokowane zatrzaskami, więc lustra nie da się przypadkowo przesunąć.

Można powiedzieć, że przedostatni etap jest zakończony. Być może efekt nie jest tak estetyczny, jak bym chciał; niektóre rzeczy należało zaplanować od początku, ale niestety nie da się przewidzieć wszystkiego. Za to mam teraz sposób na rozwiązanie podobnego problemu i być może komuś się przyda.
Został ostatni etap: podłączenie domofonu. Na razie jestem jeszcze „w trakcie”, choć wydawałoby się, że nie ma tu wiele do roboty. Okazało się, że to nie takie proste.
Co robi zwykły człowiek, kiedy chce podłączyć domofon? Dzwoni do firmy, która się nimi zajmuje, i wzywa serwisanta, żeby sporządzić umowę i podłączyć urządzenie. Tutaj jednak okazało się, że sprawa wygląda inaczej.
Ustaliłem numer telefonu firmy, która instalowała domofon przy wejściu do klatki, i zadzwoniłem. Po pewnym czasie oddzwonił serwisant. Porozmawialiśmy i powiedział, że skontaktował się z administratorką budynku, a ta stwierdziła, że przy zawieraniu pierwotnej umowy nie zapłaciliśmy za montaż przełącznika piętrowego w tym mieszkaniu. No cóż, skoro tak, to proszę policzyć, ile to wszystko będzie kosztować.
Policzył, oddzwonił i podał kwotę... około 70 dolarów, z czego mniej więcej 30 za przełącznik, a 40 za dojazd i „programowanie” przełącznika. A jeszcze nie dopytałem, czy w cenie jest poprowadzenie kabla (12 metrów) i sam kabel.
Trochę mnie ta kwota zmartwiła, więc poszukałem w internecie informacji o tym przełączniku. Na szczęście trochę znam się na tej branży. Okazało się, że używany jest zwykły BK-4MV produkcji Vizit, który kosztuje nie 30, a raczej 20 dolarów, czyli i tutaj doliczyli sobie półtorej ceny.
Kiedy poszedłem wieszać lustro, przy okazji sprawdziłem, jaki przełącznik jest zamontowany. Miałem dwie możliwości: starszy 4MV albo nowszy 4AV, który różni się obecnością zworki do podłączenia rezystora terminującego na linii wideo oraz przewodu uziemiającego. Nowa wersja kosztuje 22 dolary, stara około 18, ale nie jest już dostępna.
Otworzyłem szafkę i zobaczyłem dokładnie to, czego się spodziewałem: BK-4MV, podłączone jedno mieszkanie z czterech możliwych i sześciu na piętrze. Tak czy inaczej, będę musiał zamontować osobny przełącznik.
Zapytałem administratorkę budynku o montaż bez udziału „firmy”. Powiedziała, że w tym przypadku domofon jest wspólną własnością mieszkańców, więc mogę sam kupić przełącznik i wezwać innego serwisanta, a nawet zamontować go samodzielnie.

Co więcej, taki przełącznik można w razie potrzeby zbudować samodzielnie — schemat jest dostępny w internecie. To nieco przestarzała wersja, ale do mojego zastosowania nadałaby się bez problemu.

Nie jestem skąpy, ale kiedy za „programowanie” przełącznika żądają ode mnie kwoty tylko dwa razy niższej niż koszt montażu na przykład klimatyzatora, a do tego sam przełącznik sprzedają za półtorej ceny, trochę mnie to irytuje. Tym bardziej że „programowanie” jest banalnie proste i szczegółowo opisane w instrukcji po rosyjsku. Ostatecznie umówiłem się ze znajomym, że zamontujemy go we dwóch: on poprowadzi kabel, a ja podłączę i „zaprogramuję” przełącznik.
Jest tu też adapter do podłączenia wideodomofonu, ale to dopiero przede mną. Może nawet opiszę ten temat, jeśli będziecie zainteresowani :)
To już wszystko. Mam nadzieję, że było przydatne.
$12.88
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
26, 7, направляющие,двигать,двери,на,мебели,из,нерживейки, 1, https://www.kirich.blog/obzory/drugie-obzory/835-teleskopicheskie-napravlyayuschie-polnogo-vydvizheniya-iz-nerzhaveyuschey-stali, 21, направляющие из нержавеющей стали, шариковые направляющие firemax выдерживающие нагрузку 50 кг купить во владивостоке не дорого ., Шариковые направляющие "Firemax" выдерживающие нагрузку 50 кг купить во Владивостоке не дорого ., направляющие полное выдвижение из нержавеющей стали, телескопические направляющие electrolux tr2
26, 7, направляющие,двигать,двери,на,мебели,из,нерживейки, 1, https://www.kirich.blog/obzory/drugie-obzory/835-teleskopicheskie-napravlyayuschie-polnogo-vydvizheniya-iz-nerzhaveyuschey-stali, 21, направляющие из нержавеющей стали, шариковые направляющие firemax выдерживающие нагрузку 50 кг купить во владивостоке не дорого ., Шариковые направляющие "Firemax" выдерживающие нагрузку 50 кг купить во Владивостоке не дорого ., направляющие полное выдвижение из нержавеющей стали, телескопические направляющие electrolux tr2
Pytania i odpowiedzi
Jakie wymiary mają nierdzewne prowadnice o pełnym wysuwie?
Prowadnica ma 250 mm długości po złożeniu i prawie 500 mm po rozłożeniu oraz 44 mm szerokości. Jedna waży prawie ćwierć kilograma.
Jak działają prowadnice teleskopowe opisane w recenzji?
Poruszają się bardzo płynnie, a ruchome części są obficie pokryte gęstym smarem. Zatrzask trzyma, ale nie jest zbyt sztywny; występuje za to zauważalny luz boczny.
Czy tych prowadnic można użyć do zawieszenia lustra w łazience?
Autor wybrał je do zawieszenia lustra, ponieważ potrzebował prowadnic ze stali nierdzewnej. Ich długość pomogła ustalić wymiary lustra i miejsce montażu.
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja


