Kamery sieciowe ESCAM Q8 i Sricam SP022 — tak różne, a tak podobne
$29.93 + $26.87
Nie powiem, że będzie dużo testów, ale rozbiórka i porównanie na pewno się odbędą.
Do kupienia tej pary kamer do testu skłoniło mnie niedawne, przypadkowe zdarzenie. Ostatecznie chciałem wykorzystać je u siebie w domu.
A było tak: pewnej nocy, gdy pracowałem, usłyszałem, że ktoś kilka razy szarpnął za klamkę. Było mniej więcej wpół do czwartej rano, panowała cisza, a drzwi wejściowe są umieszczone w takim miejscu, że nie tylko dobrze to słyszałem, ale też widziałem. Podszedłem do wideodomofonu i włączyłem go, ale nikogo już nie zastałem.
Właśnie wtedy przyszło mi do głowy, żeby może zamontować w przedsionku kamerę monitoringu z Wi-Fi i możliwością nagrywania. Akurat trafiłem na kamery, które teoretycznie powinny się całkiem dobrze sprawdzić w tym zadaniu.
Niestety eksperyment zakończył się, zanim na dobre się zaczął, ale nie będę „wybiegać przed orkiestrę” i spróbuję po kolei opowiedzieć, co i jak.
Najpierw pokażę z zewnątrz i od środka parę kamer, które zamówiłem do testu.
Pierwsza jest kamera od dość znanego producenta Escam. Myślę, że sporo osób przynajmniej słyszało o tej firmie.
ESCAM Q8. Link do strony produktu, cena około $29.93.
Kamera na stronie producenta.
Dane techniczne:
System OS — wbudowany system Linux
Zabezpieczenia systemu — zarejestrowane konto, autoryzacja hasłem
Matryca — CMOS 1.3MP 1/4"
Ogniskowa/kąt widzenia — 1.44mm, 360°
Minimalne natężenie oświetlenia — kolor: 0.1Lux, czarno-biały: 0.01Lux
Podświetlenie — 3 diody IR LED, zasięg 5-10m
Kompresja wideo — H.264
Rozdzielczość — HD(960P)płynny obraz(VGA)
Liczba klatek — 25fps
Dźwięk — wbudowany mikrofon/głośnik (8Ω1W)
Protokół sieciowy — TCP/IP,SMTP,DHCP,NTP,P2P,RTSP
Wi-Fi — WIFI 802.11 b/g/n
Tryb AP — obsługa połączenia w trybie AP
Adres IP — dynamiczny IP
Protokół ONVIF — Onvif
Zdalny podgląd — aplikacja na iPhone'a i Androida (IOS4.3、Android OS 2.3 lub nowszy)
Podgląd na PC — klient PC dla systemu Windows
Alarm — obsługa detekcji ruchu
Funkcje alarmu — powiadomienie e-mail, powiadomienie push, brzęczyk, nagrywanie alarmowe
Pamięć — wbudowana obsługa kart MicroSD o pojemności do 128GB
Zasilanie — DC5±0.3V 3W(MAX)
Warunki pracy — -10~50 °C 10%~90%
Masa — 80g
Wymiary — 93*88*35mm
Opakowanie jest bardzo proste, a do tego trochę ucierpiało podczas transportu. Na szczęście zawartość nie została uszkodzona.

W opakowaniu znajdziemy całkiem niezły zestaw, w skład którego wchodzą:
1. Sama kamera.
2. Zasilacz
3. Kabel USB-microUSB
4. Instrukcja
5. Spinacz
6. Mocowanie
7. Plastikowy uchwyt do montażu sufitowego
8. Taśma dwustronna

1. Instrukcja po angielsku, z ilustracjami. Niestety większość rzeczy musiałem rozgryźć sam.
2. Kabel, nic szczególnego, zwykły kabel.
3. Zasilacz 5 V 1600mA. Dokładnie taki sam zasilacz był dołączony do obrotowej kamery tego samego producenta. Tutaj ma spory zapas mocy.
4. Mocowanie na każdą okazję. Do zestawu dorzucono też „spinacz”, bo przycisk resetu jest zagłębiony i nie da się go wcisnąć palcem.

Gdy oglądałem tę kamerę na stronie sklepu, jakoś nie zastanawiałem się nad jej wymiarami, ale w rzeczywistości okazała się całkiem kompaktowa. Kamera jest dostępna w dwóch wersjach kolorystycznych: z czarną i białą obudową. Wybrałem białą, żeby mniej rzucała się w oczy na suficie. Czarny plastik wokół obiektywu i tak sprawia jednak, że jest dość widoczna.

Wszystkie trzy narożniki górnej części obudowy są czymś zajęte: obok logo znajduje się wskaźnik aktywności, a w dwóch pozostałych umieszczono mikrofon i głośnik.
Kamerę można też zamontować na zwykłym statywie — gwint pasuje do tego stosowanego w aparatach fotograficznych i kamerach wideo.
Okrągła plastikowa wkładka służy do montażu kamery na suficie lub ścianie. Można ją przykręcić wkrętami albo przykleić taśmą dwustronną. Następnie montuje się na niej kamerę. Kamera trzyma się dość niepewnie, nie ryzykowałbym zostawiania jej na zewnątrz z takim mocowaniem — wygląda na rozwiązanie domowej roboty.

Na jednym z boków znajduje się przycisk resetowania, gniazdo karty pamięci oraz złącze microUSB do podłączenia zasilacza.

Kamera wygląda całkiem schludnie, do jakości wykonania nie mam zastrzeżeń — poszczególne elementy są dość dobrze do siebie dopasowane.

Ponieważ wygląd kamery interesował mnie znacznie mniej niż to, co ma w środku, postanowiłem od razu ją rozebrać.
Odkręcamy trzy wkręty i zdejmujemy dolną pokrywę.

W środku skromnie mieści się niewielka płytka, widać też głośnik i mikrofon. Wszystkie połączenia z płytką wykonano za pomocą złączy, za co producentowi należy się plus — nie oszczędzał na takim drobiazgu.

Antena Wi-Fi jest przyklejona do obudowy. To oczywiście dość powszechne rozwiązanie, ale nie powiedziałbym, że mi się podoba. W każdym razie Wi-Fi działało, więc na razie nie będę narzekać.
Sądząc po wolnym miejscu na złącze Ethernet, można wywnioskować, że płytka jest uniwersalna i istnieje wersja z możliwością podłączenia za pomocą kabla.

Odkręcamy jeszcze trzy wkręty i wyjmujemy płytkę z obudowy.


Dekoracyjny przedni element pełni jednocześnie funkcję filtra światła podczerwonego, więc też go zdejmujemy.

Oświetlenie podczerwone zrealizowano za pomocą trzech diod LED, a aluminiowa ramka pełni jednocześnie funkcję radiatora. Moim zdaniem konstrukcja jest pod tym względem całkiem przemyślana. W ciemności diody są jednak dobrze widoczne, więc w nocy kamera „zdradzi się na całego” — zresztą tak działa zdecydowana większość kamer. Czasem stosuje się diody o innej długości fali, ale bardzo rzadko, ponieważ matryca jest wtedy mniej czuła.

Spód płytki drukowanej. W niektórych miejscach znajdują się wolne pola pod elementy.

Wymieńmy zamontowane elementy.
1. SoC GM8135S-QC oparty na rdzeniu ARM, pracującym z częstotliwością 600 MHz i wyposażonym w 512 MB wbudowanej pamięci RAM.
2. Obok znajduje się układ pamięci flash 25Q64 o pojemności 64 Mbit.
3. Moduł Wi-Fi zbudowano na układzie Realtek RTL8188. Jest to moduł 2,4 GHz korzystający z interfejsu USB 2.0.
4. Część układów jest zasilana ze stabilizatora EA3036C

1. Po górnej stronie zamontowano układ EEPROM.
2. Na płytce znalazłem też dwa wzmacniacze mocy audio 8002B. Zakładam, że jeden obsługuje głośnik, a drugi przesłonę filtra podczerwieni.
3, 4. No i jeszcze dwa stabilizatory napięcia.

Odkręcamy jeszcze dwie śrubki i zdejmujemy obiektyw z filtrem podczerwieni.

Matryca jest dość duża. Nie pomyślałem, żeby zmierzyć jej rozmiar, ale jest nieco większa od obudowy SO-8, która ma około 4 × 5 mm, więc matryca ma mniej więcej 4 × 6 mm.

Patrząc na soczewkę, nie powiedziałbyś, że kamera ma szeroki kąt widzenia.

Sricam SP022
Druga kamera ma bardzo podobne funkcje, ale wyraźnie różni się zarówno wyglądem, jak i opakowaniem.
No i nazwą. Powiedzcie sami, kto wymyślił nazwę Sricam? Oczywiście poprawna wymowa jest nieco inna, niż podpowiada pierwsze skojarzenie. Do zabawek marki Huina też jej trochę brakuje, ale mimo wszystko. Można by chyba spróbować używać jej w zestawie z rejestratorami Dahua — wyglądałaby tam całkiem na miejscu :)
A więc druga kamera to Sricam SP022, link do strony produktu, cena około $26.87.
Kamera na stronie producenta.
Jak widać, cena jest porównywalna z Escam, dlatego postanowiłem je porównać.
Najpierw dane techniczne.
Nie musicie się szczególnie przyglądać — nawet nie próbowałem ich tłumaczyć, bo są praktycznie identyczne z tymi, które pokazywałem na samym początku recenzji.

Tym razem opakowanie jest za to znacznie staranniej wykonane: kolorowy nadruk, wieczko z magnesem — cudo :)

Wszystko ciasno leży w swoich przegródkach. Kamerę ledwo udało mi się wyciągnąć, tak mocno siedziała. Krótko mówiąc, można przybić pieczątkę: gotowa do wysyłki pocztą!

W zestawie znajdują się:
1. Kamera Sricam SP022
2. Zasilacz
3. Kabel USB-microUSB
4. Elementy montażowe
5. Instrukcja
6. Spinacz

Ciekawe, że na stronie sklepu podano inny skład zestawu, a ten pokazany wyżej wymieniono w instrukcji. Komu tu wierzyć?
Na ilustracji widać dodatkowy uchwyt. Nie przeczę, w domu mam ich i tak pod dostatkiem, ale to trochę wprowadza w błąd.

1. Instrukcja składa się głównie z obrazków, ale przydała się nawet przy pierwszym podłączeniu.
2. Kabel jest w zasadzie zwyczajny, choć kątowe złącze microUSB może się przydać, więc zaliczamy na plus.
3. Zasilacz 5 V, 1 A podczas pracy zachowywał się przyzwoicie i nie sprawiał problemów.
4. Do montażu służą jeden kołek i wkręt. „Spinacz” jest potrzebny do dostępu do przycisku resetu i mogę zapewnić, że naprawdę się przydaje — w przeciwieństwie do poprzedniej kamery, w której przycisk można było wcisnąć choćby ołówkiem.

Poprzednia kamera była dość kompaktowa, a ta jest jeszcze mniejsza. Jest za to odrobinę wyższa: poprzednia była raczej płaska, a ten model ma kulisty kształt.

1. Co ciekawe, jest nawet naklejka gwarancyjna.
2. Z jednej strony znajduje się mocowanie do uchwytu. Podczas eksperymentów mocowałem ją na zwykłym statywie, ale podobnie jak w Escam gwint jest płytki i kamera się chwiała. Specjalne uchwyty mają dodatkową nakrętkę, dzięki której można zamocować kamerę niezależnie od głębokości gwintu.
Nad złączem znajduje się gniazdo microUSB do zasilania. Przysporzyło mi to dodatkowych przygód podczas montażu na uchwycie, bo przeszkadzała nawet wtyczka kątowa. Co stało na przeszkodzie, żeby umieścić złącze trochę z boku?
Po prawej stronie jest szczelina na kartę pamięci. Rozwiązanie jest niewygodne, bo kartę trzeba wsunąć bardzo głęboko.
3. Jak należy się spodziewać, u góry znajduje się obiektyw, a z przodu także czujnik oświetlenia, który włącza podświetlenie IR.
4. Do montażu na ścianie przewidziano najprostsze rozwiązanie, czyli „powiesić na gwoździu” — służy do tego specjalne oczko u góry. W lewym górnym rogu znajduje się otwór przycisku resetu. Przycisk jest osadzony bardzo głęboko. W zestawie wprawdzie dodano metalowy „popychacz”, ale polecam użyć czegoś dielektrycznego. Później wyjaśnię dlaczego.

Obejrzeliśmy kamerę z zewnątrz, więc zaglądamy do środka. Odkręcamy cztery wkręty i zdejmujemy tylną pokrywę.

Płytka zajmuje tu już całą wolną przestrzeń, co zrozumiałe, bo obudowa jest wyraźnie mniejsza.

Aby dostać się do drugiej strony, wystarczy wyjąć płytkę. Była przymocowana tymi samymi wkrętami co obudowa.

Płytka podświetlenia jest również nieco prostsza: kilkanaście małych diod LED i fotoczujnik. A skoro już o nim mowa — plus dla producenta za dobór takiego typu, który kolorystycznie zlewa się z przednią częścią obudowy i jest prawie niewidoczny. Całość wygląda schludnie.

Montaż jest dość ciasny. Na dole widać mikrofon, ale nie znalazłem w obudowie otworu dla niego. Wszystko, co słyszy, dociera do niego przez obudowę, a dokładniej przez otwory w tylnej pokrywie.

Zastosowano tu nieco inny obiektyw, który pod względem wypukłości bardziej przypomina „rybie oko” niż obiektyw z poprzedniej kamery.

Zdejmujemy obiektyw wraz z napędem filtra IR, aby uzyskać pełny dostęp do płytki. Na zdjęciu widać antenę WiFi. Nie jest w żaden sposób zamocowana w obudowie, po prostu ją tam wsunięto. Zachował się nawet charakterystyczny łuk dopasowany do kształtu obudowy. Podobnie jak w poprzedniej kamerze, antena jest podłączona za pomocą złącza, więc w razie potrzeby można ją wymienić.

Tutaj producent również uznał, że wszystkie połączenia powinny być rozłączne. Nie powiem, żeby miało to ogromne znaczenie, ale na pewno jest wygodne — szczególnie podczas robienia zdjęć do recenzji :)

A teraz przechodzimy do tego, o czym mówiłem na samym początku. Obie kamery zbudowano na tej samej bazie elementów, z wyjątkiem zupełnie drobnych różnic.
W górnej części płytki znajduje się taki sam wzmacniacz m.cz. i ten sam moduł Wi-Fi. Niżej są dwie przetwornice — to chyba jedyna istotna różnica.

Matryca jest również identyczna z tą zastosowaną w Escamie, ma około 4 × 6 mm.

Zastosowano też ten sam SoC GM8135S-QC i tę samą pamięć flash 25Q64 co w Escamie. Co więcej, wzmacniacze m.cz. są niemal takie same: 8002A zamiast 8002B. W opisie kamery Escam pisałem, że zastosowano dwa takie układy: jeden do głośnika, a drugi do sterowania napędem filtra IR.
Na czwartym zdjęciu widać przycisk resetu i to, ile elementów znajduje się wokół niego. W obudowie wykonano otwór, żeby można było do niego sięgnąć, choć rozsądniej byłoby zrobić coś w rodzaju rurki prowadzącej „spinacz”. Widać, że jeśli nie trafimy, możemy przypadkowo zewrzeć styki. U mnie wszystko poszło dobrze, ale radziłbym zachować ostrożność.

Ostatnie zdjęcie wnętrza zrobiłem raczej ku przestrodze. Kiedy składałem kamerę, zamontowałem płytkę w obudowie, a potem wkręciłem cztery wkręty. Dopiero po nieudanej próbie zamknięcia obudowy zrozumiałem, że najpierw wkłada się płytkę, potem składa obudowę, a dopiero na samym końcu wszystko skręca wkrętami. U góry są jeszcze dwa wkręty, a na dole dwa już wykręciłem.

Przejdźmy do opisu oprogramowania.
Oprogramowanie kamery Escam.
Tutaj czekało mnie kilka problemów. Kamera nie ma złącza Ethernet, więc wszystkie połączenia odbywają się przez Wi-Fi, ale najpierw trzeba się z nią połączyć.
Początkowo kamera jest widoczna jako niezabezpieczony hasłem punkt dostępowy. Po włączeniu zaczęła też wydawać niezrozumiałe dźwięki, a ponieważ jak zwykle działo się to w nocy, przysporzyło mi to kilku „przyjemnych” chwil.
Po połączeniu uruchomiłem jedną z aplikacji, które miałem w telefonie. Dalej czekała mnie oryginalna próba nawiązania połączenia.
Otwieramy sekcję dodawania nowego urządzenia, wybieramy połączenie i dostajemy polecenie, żeby zbliżyć smartfon do kamery. Potem naciskamy „Szukaj” i delektujemy się piekielnymi dźwiękami przypominającymi skrzypienie starego modemu.
No, sam pomysł jest całkiem wygodny i prosty — gdyby jeszcze działał...

No dobrze, pomyślałem, firmowe oprogramowanie powinno połączyć się bez problemu. Pobieram, instaluję, uruchamiam i... „proszę bardzo, oto niespodzianka” — trzeba się zarejestrować.

Opis oprogramowania Escam.
Zarejestrowaliśmy się, hurra!
No tak, „indiańska chata ludowa” — czyli nic z tego.

Dobra, jestem uparty, spróbuję jeszcze raz. Łączę się z kamerą, o, oprogramowanie w końcu ruszyło. No to teraz raz-dwa i gotowe!

Oprogramowanie widzi urządzenie, po którejś próbie przechodzi długi proces dodawania i hurra, jesteśmy w sieci :)))

W każdym razie pewnie już rozumiecie, że proces łączenia jest zawiły i zabawny. Jak to mówią: masz wolny czas i nie wiesz, co z nim zrobić? Wypróbuj oprogramowanie Escam — najlepsze rozwiązanie twoich problemów :)
Następnie trzeba przełączyć kamerę z trybu punktu dostępowego w tryb klienta, a dokładniej — podłączyć ją do domowej sieci. Tutaj nie było problemów: uruchamiamy konfigurację kamery, znajdujemy swój punkt dostępowy, wpisujemy do niego hasło, a potem wymyślamy hasło dostępu do kamery, żeby nikt niepowołany się do niej nie dostał. Oprogramowanie przesyła wszystkie ustawienia do kamery, która przechodzi w odpowiedni tryb, uruchamia się ponownie, a po restarcie sama łączy się z domową siecią.

Dalej jest już właściwie opis oprogramowania kamery i aplikacji do zdalnego sterowania. W tym miejscu znajdziemy informacje o urządzeniu, a także możemy zmienić nazwę kamery na dowolną. Mnie nazwa nie była potrzebna, bo mam tylko jedną kamerę, a zmiana nazwy ma sens, gdy jest ich kilka i łatwo pomylić, która jest która.

1. Ustawianie czasu — wszystko jest bardzo proste: godzina i strefa czasowa. Ponieważ kamera nie ma baterii, w praktyce pobiera czas z podłączonego komputera lub smartfona.
2. PALNTSC zmienia maksymalną liczbę klatek na sekundę. Ponieważ jest to w zasadzie po prostu bardziej zaawansowana kamera internetowa, ustawienia jakości ograniczają się do suwaka z opcjami niska/średnia/wysoka. Nie ma żadnych dodatkowych regulacji. Pozostałe ustawienia są zrozumiałe już na podstawie samych nazw.
3. Kamera może pracować w dwóch trybach: autonomicznym, jako punkt dostępowy (domyślnie), oraz jako klient. W tym drugim trybie konfigurujemy połączenie z własnym punktem dostępowym — w praktyce zrobiłem to już kilka kroków wcześniej.
4. Konfiguracja powiadomień o zdarzeniach. Ale żeby otrzymywać powiadomienia, trzeba założyć konto, tak jak zrobiłem na samym początku, i powiązać z nim swój telefon.

1. Na zrzucie ekranu widać, że karta pamięci nie została jeszcze włożona. Później eksperymentowałem z dwiema różnymi kartami, 2 i 32 GB, i w obu przypadkach nie było problemów.
2. Dodawanie różnych czujników, ale ponieważ żadnego z nich nie mam, pomijamy ten etap.
3. Można przeglądać zdjęcia, które są zapisywane w osobnym folderze. Właściwie jest to całkiem wygodne: podczas podglądu klikamy przycisk z aparatem i zdjęcie zostaje zapisane. Można to zrobić także podczas odtwarzania nagrania. Nie ma tu jednak nic nowego, to zwykła podstawowa funkcja.

Powyżej wymieniłem ustawienia kamery, a tutaj są już ustawienia samej aplikacji do monitoringu, choć z zewnątrz może się wydawać, że zaczynam od początku.
1. Lista ustawień aplikacji.
2. Informacje o koncie i możliwość powiązania telefonu.
3. Przez dłuższy czas nie uruchamiałem oprogramowania, a przy jednym z kolejnych uruchomień pojawiło się powiadomienie o nowej wersji. Miła niespodzianka. Nawiasem mówiąc, jeśli dobrze pamiętam, na samym początku kamera również dostała nową wersję firmware'u. Właśnie tę funkcję zrealizowano całkiem dobrze: gdy pojawia się nowy firmware lub wersja aplikacji, wyświetla się powiadomienie z propozycją aktualizacji.

1. Jest tu również opcja sterowania trybem pracy: punkt dostępowy/klient.
2. Zmiana hasła Wi-Fi jest konieczna w trybie punktu dostępowego, ponieważ kamera jest dostarczana z pustym hasłem. Jeśli coś pójdzie nie tak, można całkowicie zresetować kamerę, przytrzymując długo przycisk Reset.
3. Po zmianie hasła kamera rozłączy się i połączy ponownie, używając nowego hasła.
4. Ostatecznie przełączyłem kamerę w tryb klienta, czyli po włączeniu automatycznie łączy się z moim routerem. Pokażę kilka przykładów wyświetlania obrazu wideo.
Podstawowy tryb przypomina iluminator: okrągły ekran, na którym widać wszystko, co rejestruje kamera. Obraz można rozciągnąć na cały ekran, powiększać i obracać, jak się chce. Jest jednak spory problem: obraz na ekranie żyje własnym życiem. Lekko obrócisz palcem — niby dobrze, obrócisz jeszcze trochę — obraz się rozciąga, ściska albo dzieje się z nim coś innego. Na przykład może obracać się, jak mu się podoba. Ogólnie wykonanie zasługuje na 3 punkty.

Są jeszcze trzy alternatywne tryby pracy:
1. Podział ekranu na cztery części. W każdej można nieco zmienić kąt widzenia, ale ogólnie ten tryb jest bez sensu.
2. Tryb, w którym obraz przypomina „misę”. W ogóle nie rozumiem, po co jest ten tryb.
3. „Koło”. Pewnie działa podobnie jak „misa” — równie bezsensownie.
Po zabawie z różnymi trybami mogę powiedzieć, że w miarę sensowny jest tryb „iluminatora”, czyli taki, w którym kamera po prostu pokazuje wszystko tak, jak jest, bez obróbki programowej. Chociaż obróbka i tak zawsze występuje, bo obraz można obracać również w pierwszym trybie. W gruncie rzeczy pojęcie góry i dołu jest w tej kamerze dość umowne.
Nawiasem mówiąc, po wielu próbach podłączenia kamery do oprogramowania do monitoringu na komputerze w jednym z programów udało się „zobaczyć” kamerę (ale nie obraz z niej). Kamera była widoczna jako cztery kamery.

Po przełączeniu obrazu na pełny ekran smartfona korzysta się z niego wygodniej.
Po lewej przycisk wyboru trybu wyświetlania, na ekranie widok domyślny.
Prawa kolumna, od góry:
1. Nagrywanie.
2. Włączanie/wyłączanie dźwięku z mikrofonu kamery.
3. Zdjęcie.
4. Włączanie przesyłania dźwięku ze smartfona do głośnika kamery. Działa, dopóki przytrzymujemy palec na ikonie mikrofonu.
5. Tryb emulacji żyroskopu. Obracaniem steruje się przez zmianę nachylenia smartfona.

Jak każde szanujące się oprogramowanie, ta aplikacja również potrafi odtwarzać nagrane wideo. Nagrania są zapisywane na karcie pamięci włożonej do kamery.
Dostępne są tu całkiem standardowe opcje: poprzedni fragment, odtwarzanie/pauza, następny fragment, przyspieszone odtwarzanie. Po prawej stronie suwaka znajduje się jednak dodatkowy przycisk z ikoną kamery. Pozwala on rozpocząć zapisywanie aktualnie odtwarzanego materiału w pamięci smartfona. Czyli w praktyce jest to funkcja tworzenia kopii zapasowej. Całkiem wygodne, choć dość specyficzne rozwiązanie.

Oprogramowanie kamery Sricam.
Ponieważ miałem w rękach dwie kamery, całkiem logiczne było, że najpierw spróbowałem powiązać kamerę Sricam z oprogramowaniem Escam, tym bardziej że pod względem sprzętowym są bardzo podobne.
Niestety, po wypróbowaniu mnóstwa różnych sposobów podłączenia nic nie uzyskałem. Podobnie jak poprzednia kamera, Sricam po podłączeniu zasilania, gdy nie jest podłączona (czyli jej stan jest nieokreślony), popiskuje co około 10 sekund. To popiskiwanie to sygnał do połączenia, rozpoznawany dźwiękowo.
W telefonie nazbierało mi się już sporo różnych aplikacji. Wypróbowałem je wszystkie, ale wszędzie rezultat był taki sam — parowanie nie działa.

Musiałem też zajrzeć do Sklepu Play i pobrać firmowe oprogramowanie.
Tutaj również proponują rejestrację. W zasadzie nic skomplikowanego: podajemy działający adres e-mail, wymyślamy hasło i otrzymujemy jakiś kod.
Wpisujemy do programu otrzymany kod i wymyślone przez nas hasło — i gotowe. Program jest gotowy do pracy.

Opis programu Sricam.
Specjalnie na potrzeby tego wspólnego zrzutu ekranu musiałem ponownie zresetować ustawienia kamery. Robi się to tak samo jak w przypadku Escam: przytrzymujemy przycisk resetowania przez 10-15 sekund, a dokładniej, czekamy, aż kamera zapiszczy, i wtedy puszczamy przycisk. Jeśli usłyszycie popiskiwanie w odstępach 10-15 sekund, wszystko jest w porządku.
Nie trzeba tego robić na początku — kamera jest już dostarczana w „czystym” stanie. A więc:
1. Włączamy kamerę, przechodzimy do ustawień połączenia i znajdujemy punkt dostępowy o nazwie kamery. Widać go na zrzucie ekranu. Łączymy się z nim, hasło nie jest potrzebne.
2. Uruchamiamy program i wybieramy ikonę połączenia z kamerą.
3. Program prosi nas o podanie numeru urządzenia.
4. Odwracamy kamerę i albo wpisujemy numer z naklejki, albo klikamy ikonę kodu kreskowego, aby przejść do trybu skanera.
5. Po zeskanowaniu kod zostaje wprowadzony automatycznie.
6. Wpisujemy hasło. Domyślnie jest to 888888.
7. Tutaj program pyta, czy kamera ma działać jako punkt dostępowy, czy połączyć ją z siecią wewnętrzną. W pierwszym przypadku kamera może działać samodzielnie, ale nie będzie dostępu zdalnego. W drugim dostęp będzie możliwy zarówno przez lokalną sieć wewnętrzną, jak i przez internet ze smartfona.
8. Ponieważ zasięg kamery w trybie autonomicznym jest ograniczony jej własnymi możliwościami, podłączam ją do swojej sieci (konfiguracja Wi-Fi).
9. Znajduję swoją sieć i wpisuję hasło.
10, 11. Można zmienić domyślne hasło 888888 albo zostawić je bez zmian. Oczywiście polecam je zmienić.
12. Gotowe, kamera jest podłączona. W głównym oknie programu pojawił się obraz z kamery i zielone kółko. Czerwone oznacza, że kamera nie jest podłączona, żółte — że jest podłączona z ograniczeniami, a zielone — że wszystko jest OK.
Muszę przyznać, że w tym przypadku procedura podłączania jest wyraźnie wygodniejsza niż w przypadku Escam, choć dopuszczam, że poprzednim razem po prostu od początku robiłem coś nie tak i mogło być łatwiej.

Kilka słów o ustawieniach kamery. W zasadzie są niemal identyczne jak w kamerze Escam, co zresztą nie dziwi — sprzęt jest przecież taki sam.

Niektóre nazwy, przez problemy z tłumaczeniem, potrafią przyprawić o ból głowy. Na przykład: co to są ustawienia przeciwdziałania?
Początkowo kamera miała firmware w wersji ххх.29.

Od razu zaproponowano aktualizację firmware'u do wersji ххх.30, z czego skorzystałem.
A kiedy po miesiącu spróbowałem włączyć kamerę (tak jakoś wyszło), pojawiła się aktualizacja do wersji ххх.34. Widać więc, że programiści pracują nad swoim produktem, za co należy im się pochwała — Escam nie dostał żadnych aktualizacji.
Na ostatnim zrzucie ekranu widać wewnętrzny adres IP kamery, co jasno wskazuje, że może ona działać bez internetu, ale w obrębie domowej sieci lokalnej.

1. Ustawienia programu do monitoringu wideo nieco się różnią.
2. O ile dobrze rozumiem, tutaj ustawia się tryb uruchamiania „domyślnie”. Mnie jednak odpowiadało to, co było ustawione od początku.
3. Powiadomienia o alarmach z kamery/kamer.
4. Dostęp do karty pamięci zdalnej kamery. Program proponuje wybór kamery, ale ponieważ mam tylko jedną, nie ma z czego wybierać.

1. Obie kamery nagrywają tak samo, a archiwum ma postać wielkiej sterty małych plików. Niektóre mają jednak zupełnie kosmiczny kod czasowy, na przykład 54255 sekund.
2. Jeśli w telefonie jest zapisany film, można go obejrzeć osobno.
3. Ponieważ podczas oglądania filmu można robić zrzuty ekranu, jest też osobne menu umożliwiające dostęp do nich.
4. Film wyświetla się w orientacji poziomej — pokażę go później — a zdjęcie w pionowej, jak widać na ostatnim zrzucie ekranu.

Menu odtwarzania wideo również się różni. Spróbuję wymienić dostępne funkcje.
W lewym górnym rogu znajduje się przycisk powrotu do głównego menu programu. Polecam korzystać właśnie z niego.
Na dole jest cały rząd przycisków.
1. Automatyczne obracanie obrazu. Przy okazji, w tym programie wygodniej steruje się wyświetlaniem obrazu.
2. Wymuszenie nagrywania wideo.
3. Zrzut ekranu.
4. Tryby wyświetlania — używając wcześniejszej terminologii: iluminator, koło i cztery ekrany. W Escam był jeszcze „talerz”. W praktyce potrzebny jest tylko pierwszy tryb, reszta to po prostu „pic na wodę”.
5. Wyłączenie dźwięku z kamery. Domyślnie dźwięk jest włączony.
6. Obrócenie obrazu. Co prawda kamera potrafi obracać obraz, ale ma też pozycję bazową. Żeby korzystanie z niej było wygodniejsze, dostępna jest funkcja obracania i odbicia obrazu.
7. Blokada trybu pracy.
8. Przejście do menu ustawień, które pokazywałem wyżej.

Tryby wyświetlania:
1. Rozwinięte „koło” — funkcja bezużyteczna.
2. Cztery ekrany — równie bezużyteczne. W praktyce obraz dzieli się na dwie, a nie cztery części, bo na dwóch górnych mogę ustawić ten sam obraz. Można też powielić dolne.
3. Po kliknięciu obrazu w standardowym trybie (iluminator) można go powiększyć, ale ze względu na szeroki kąt widzenia i niską rozdzielczość matrycy efekt jest taki, jaki jest — krótko mówiąc, kiepski.
4. Wbudowany odtwarzacz nagranych filmów, prawie taki jak w Escam, tyle że nie da się skopiować filmu na smartfon.

Z założenia obie kamery powinny pokazywać obraz tak, jak na poniższym zdjęciu reklamowym jednej z nich.
W rzeczywistości oczywiście nie wygląda to tak kolorowo, choć kąt widzenia obu kamer jest całkiem przyzwoity. Na przykład jedna kamera może objąć cały pokój o wymiarach 3x6 m. Jeśli jednak na suficie jest żyrandol, obraz nie będzie prawidłowy — do uzyskania dobrego obrazu sufit powinien być gładki.
Na zdjęciu reklamowym pokazano też trzy podstawowe tryby wyświetlania, ale u góry widać tylko tryb główny. Jak już mówiłem, reszta to po prostu „patrzcie, co potrafię”, choć w praktyce nie daje to nic.

W części poświęconej rozbiórce i oględzinom zewnętrznym pisałem, że kamera Sricam ma bardziej wypukły obiektyw, co przekłada się na kąty widzenia.
Dla porównania kadr z Escam:

A tu kadr z Sricam, wykonany niemal z tego samego miejsca (zdjęcia robione ze statywu).
Po prawej obraz jest niemal taki sam, a po lewej widać, że w kadrze znalazło się to, czego nie było widać w przypadku Escam. Zresztą pojęcie „widać” jest tu względne. Ze względu na duże zniekształcenia geometryczne kadru można tam coś dostrzec tylko w przybliżeniu.

Oświetlenie IR oczywiście zupełnie nie nadaje się na zewnątrz, ale w pomieszczeniu obie kamery nagrywają niemal tak samo. Obie mają całkiem niezłą czułość, a ponieważ obiektyw jest szerokokątny, taka kamera lepiej „widzi” w ciemności. Mogę powiedzieć, że w typowym pokoju obraz będzie całkiem dobry. Escam ma mocniejsze podświetlenie i lepiej sprawdzi się w większych pomieszczeniach. Ma też obiektyw o mniejszym kącie widzenia.
Jest tylko jeden haczyk: po zamontowaniu kamery na suficie pod nią pojawi się jasna plama. Kamera ma AGC (automatyczną regulację wzmocnienia), ale nie ma BLC (kompensacji podświetlenia), więc jeśli podłoga dobrze odbija światło, widoczna będzie tylko ta plama. Lepiej zamontować kamerę na ścianie.

Obie kamery domyślnie robią zrzuty ekranu w dziwnej rozdzielczości 896х896 pikseli, czyli około 0,8 MP. Ale to drobiazg. Gdy robisz zrzut ekranu telefonem, możesz ustawić go tak, jak chcesz. W przypadku obu kamer jest jednak „jak w indiańskim szałasie”: zrzut powstaje w domyślnym położeniu kamery. Wyjaśnię: niezależnie od tego, jak zamontujesz kamerę, możesz obrócić obraz na ekranie według własnego uznania, ale zrzut ekranu jest powiązany z jej rzeczywistym położeniem. Jeśli kamera wisi krzywo, zrzut też będzie krzywy. Przy montażu na ścianie obie kamery powinny być ustawione z gniazdami skierowanymi w dół.
Najpierw Escam.

Druga — Sricam. Przy okazji, w tym trybie obie kamery obejmują większy obszar. Widać nawet to, co nie mieściło się w kadrze podczas zwykłego podglądu.

To samo, ale zrzuty wykonane smartfonem, czyli tak, jak obraz będzie wyglądał w aplikacji. We wszystkich ujęciach kamery stały w tym samym miejscu, zabawki znajdowały się w odległości około 4 metrów, a ludzką twarz można rozpoznać z odległości mniej więcej do trzech metrów. Zdjęcia robiłem na loggii, przy pochmurnej pogodzie i z opuszczonymi żaluzjami, więc oświetlenie nie było najlepsze. Do eksperymentu to nawet lepiej.
Escam
1. Pełny obraz
2. Powiększenie
3. Podział ekranu na cztery części
4. „Koło”

Sricam oferuje wygodniejsze sterowanie powiększeniem obrazu, dlatego mam tu więcej zdjęć.
1. Pełny obraz
2,3,4. Trzy poziomy powiększenia
5. Podział ekranu na cztery części
6. „Koło”.

Na obronę kamery Sricam dodam, że ma oprogramowanie na komputer. Podłączenie kamery jest banalnie proste: uruchamiamy program, klikamy krzyżyk w lewym dolnym rogu, wpisujemy nazwę kamery (wymyślamy ją), jej ID (jest napisane na spodzie kamery) i hasło (domyślnie 888888).
I tyle, dalej wszystko dzieje się automatycznie. Przez sieć lokalną działa na pewno, przez internet — prawdopodobnie (sądząc po tym, że wpisywaliśmy ID kamery).
Ustawień jest niewiele: można zmienić hasło do uruchamiania programu (domyślnie adminadmin) oraz ścieżkę zapisu filmów i zdjęć. No i oczywiście jest też prosty odtwarzacz.

Podsumowując krótko, mogę powiedzieć, że wybrałbym model Sricam i mam ku temu kilka konkretnych powodów.
1. Dźwięk. W ESCAM jest znacznie gorszy, powiedziałbym nawet, że Sricam w ogóle ma dźwięk, w przeciwieństwie do...
2. Zakłócenia dźwięku. Po włączeniu kamery ESCAM najpewniej usłyszycie ciche dźwięki, ale wystarczy się z nią połączyć i zaczyna się zabawa. Z głośnika kamery co jakiś czas dobiegają piski, trzaski i zakłócenia. Najpewniej problemem jest prowadzenie ścieżek na płytce i filtrowanie zasilania, bo gdy rośnie obciążenie modułu Wi-Fi (przy słabszym sygnale zakłócenia się nasilają), zakłócenia z niego przedostają się do wzmacniacza głośnika kamery. Nigdy nie zamontowałbym czegoś takiego w domu, a gdybym musiał, fizycznie odłączyłbym głośnik...
3. Oprogramowanie. W Sricam działa poprawniej i przyjemniej. Nie ma „samoczynnego obracania” obrazu, które czasem irytowało mnie w ESCAM. A co tam irytowało — potrafiło doprowadzić do szału :)
4. Podłączanie. Tu zdecydowanie wygrywa Sricam, pierwsze uruchomienie jest znacznie prostsze.
5. Kąt widzenia. Tu nie wszystko jest takie oczywiste. W ESCAM kąt jest mniejszy, ale ponieważ rozdzielczość kamery nie jest zbyt wysoka, wybrałbym właśnie ESCAM — ostatecznie jakość obrazu będzie nieco lepsza.
6. Wygoda obracania obrazu. Zdecydowanie Sricam, bo w ESCAM obraz obraca się tak, jak mu wygodnie, a nie tak, jak wam trzeba.
7. Konstrukcja. Pod względem mocowania bardziej podoba mi się ESCAM — oferuje różne możliwości montażu. W obu kamerach niewygodnie wkłada się kartę pamięci, a właściwie nie — w Sricam jest gorzej: karta wchodzi głęboko i przez mocną sprężynę ciągle chce „wystrzelić”.
8. Ustawienia. W zasadzie takie same.
9. Wi-Fi. Też mniej więcej tak samo, czułość przeciętna. Ponieważ jednak kamery przesyłają strumień wideo, warto umieścić je blisko routera, bo inaczej podczas korzystania mogą występować opóźnienia.
10. Pobór prądu. Nie pisałem o tym w recenzji, więc opiszę tutaj.
ESCAM — 350 mA bez podświetlenia i 700–750 mA z podświetleniem.
Sricam — 350 mA bez podświetlenia i 450 mA z podświetleniem.
11. Sterowanie podświetleniem. W ESCAM rozwiązano to lepiej: podświetlenie włącza się w dwóch przypadkach — gdy włożona jest karta pamięci i skonfigurowano nagrywanie albo gdy połączymy się z kamerą, żeby oglądać obraz. Czyli podświetlenie nie świeci, jeśli nie jest potrzebne nagrywanie ani podgląd. W Sricam podświetlenie jest włączone zawsze, gdy jest ciemno.
12. Żadna z tych kamer nie nadaje się do monitoringu wizyjnego: nagrywają tylko na własną kartę pamięci, są słabo zabezpieczone przed kradzieżą, przy montażu pod sufitem widać tylko czubek głowy, a zasilanie 5 V oznacza konieczność umieszczenia w pobliżu zasilacza albo przetwornicy z 12 V na 5 V itd., itp.
13. Obie kamery sprawdzą się do sprawdzenia, co mniej więcej dzieje się w pomieszczeniu (na przykład kto nocą zagląda do lodówki). Można rozpoznać osobę w kadrze, jeśli zna się ją osobiście, ale rozpoznanie złodzieja i zrobienie mu zdjęcia będzie problematyczne, zwłaszcza jeśli zabierze kamerę ze sobą. :)
14. Sprostowanie: Sricam ma oprogramowanie na komputer.
Ogólnie kamery i ich oprogramowanie są do siebie częściowo bardzo podobne, co zresztą nie dziwi, bo nie tylko zbudowano je na tej samej platformie, ale też ich układy elektroniczne są niemal identyczne. Na przykład w obu kamerach zastosowano tę samą matrycę, różni się tylko obiektyw. Są też drobne różnice w wymiarach, podświetleniu IR i innych szczegółach.
Nagrywają nawet w tym samym formacie, a co więcej, oprogramowanie do monitoringu jednej kamery pozwala odtworzyć archiwum z karty pamięci drugiej :)
W rezultacie obie kamery działają mniej więcej tak samo, ale nie kupiłbym ESCAM ze względu na kiepski dźwięk, obce szumy podczas łączenia się z kamerą i mniej wygodne sterowanie. Choć w moim przypadku nie sprawdziła się żadna z nich.
Przypomnę, że podobne rozwiązanie zastosowano w jednej z kamer znanej firmy Axis. Użyto tam matrycy o stosunkowo wysokiej rozdzielczości, ale wyświetlany był tylko fragment całego kadru. Zrealizowano to jako funkcję PTZ, tyle że programowo. W tamtym czasie można było już wyprodukować matrycę, ale nie tani procesor do jej obsługi. Chociaż Axis i „tani” niezbyt do siebie pasują.
To wszystko, mam nadzieję, że recenzja była przydatna.
$29.93 + $26.87
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
камера потолочные escam плоскся, q8 escam, gm8126sf-qc datasheet, gm8 135s oc на какие камеры устанавливаются, руководство камеры yoosee на английском языке, grain gm8125el, escam q8, gm8 135s oc, gm8 135s-oc, https://www.kirich.blog/obzory/videonablyudenie/912-setevye-kamery-escam-q8-i-sricam-sp022-takie-raznye-i-takie-odinakovye, china ip camera cpu gm8135s, 2, сеть занята попробуйте позже yoosee 3010200е, gm8 135 oc, gm8 125tf qc, gm8 125tf-qc, gm8135s qc камера
камера потолочные escam плоскся, q8 escam, gm8126sf-qc datasheet, gm8 135s oc на какие камеры устанавливаются, руководство камеры yoosee на английском языке, grain gm8125el, escam q8, gm8 135s oc, gm8 135s-oc, https://www.kirich.blog/obzory/videonablyudenie/912-setevye-kamery-escam-q8-i-sricam-sp022-takie-raznye-i-takie-odinakovye, china ip camera cpu gm8135s, 2, сеть занята попробуйте позже yoosee 3010200е, gm8 135 oc, gm8 125tf qc, gm8 125tf-qc, gm8135s qc камера
Pytania i odpowiedzi
Czym różnią się kamery ESCAM Q8 i Sricam SP022?
Mają inne wymiary, obiektywy i oświetlenie IR, ale wspólną platformę i tę samą matrycę. Według autora nagrywają też w tym samym formacie.
Dlaczego ESCAM Q8 nie odpowiadała autorowi?
Autor wskazuje na słaby dźwięk, niepożądane szumy przy podłączeniu do kamery i mniej wygodne sterowanie. Ostatecznie żadna z kamer nie nadawała się do planowanego zastosowania.
Czy można odtworzyć nagrania jednej kamery na drugiej?
Tak. Autor podaje, że oprogramowanie jednej kamery pozwala przeglądać archiwum z karty pamięci drugiej.
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja

