Lutownica TS100, czyli znane narzędzie w nowej odsłonie
A ponieważ lutownica to właściwie jedno z moich podstawowych narzędzi pracy, tym bardziej chciałem ją sprawdzić.
Wrażenia, analiza, wnioski — jak zwykle wszystko pod załamaniem.
Pierwszy raz spróbowałem lutować chyba w wieku 7 lat, już nawet nie pamiętam, tyle czasu minęło.
Przez te lata przewinęło się przez moje ręce mnóstwo lutownic, więc gdy tylko dowiedziałem się o tej, pomyślałem: muszę jej spróbować!
Na wstępie powiem tylko, że w trakcie testów moje zdanie o niej zmieniało się kilka razy.
Dlaczego i jak się zmieniało, opowiem na końcu, a na razie przejdźmy do recenzji tego cudu
Do testów zamówiłem nie tylko samą lutownicę, ale też kilka wymiennych grotów i zasilacz.
Sama lutownica przyszła w niewielkim (żeby nie powiedzieć małym) czarnym pudełku. Wygląda świetnie, ale miałem drobne zastrzeżenie do sklepu: na górze naklejono etykietę z numerem SKU i datą wysyłki. No kto przykleja naklejki na wierzchu?
Z tyłu nic szczególnego — mała naklejka z oznaczeniem modelu lutownicy i typu grotu w zestawie (przy zamówieniu można wybrać jeden z 5 wariantów).
Pudełko otwiera się jak pudełko od zapałek, ale dość opornie.
Kiedy podesłałem jednemu z kolegów link do tej lutownicy, jego pierwszy komentarz brzmiał: „pretensjonalna”.
Cóż, w tym przypadku całkowicie się z nim zgadzam :)
Lutownica to po prostu narzędzie, nic więcej i nic mniej, ale ten model jest sprzedawany w eleganckim pudełku prezentowym. Właśnie dlatego od początku byłem do niego trochę uprzedzony — przywykłem do bardziej surowych wersji.
Można powiedzieć, że to lutownica „w smokingu”.
Na kopercie znajdującej się w środku jest nawet firmowe tłoczenie. Podejrzewam, że służy do weryfikacji oryginalności, ale nie będę tego przesądzać.
W kopercie znalazłem:
Instrukcję po angielsku i chińsku
Mały klucz imbusowy i kilka śrubek (dopiero później zrozumiałem, do czego służą)
Kartę gwarancyjną — takiej jeszcze nie widziałem, brakuje chyba tylko osobistego podpisu dyrektora.
A z drugiej strony napisano (w wolnym tłumaczeniu):
Cześć… chłopaki, zarejestrujcie się proszę na naszym forum, żeby uzyskać informacje i pomoc techniczną.
W środku lutownica i grot z zestawu leżą osobno — brakuje tylko aksamitu :)
Mimo to całość robi wrażenie. To jeden z tych przypadków, kiedy już sam wygląd cieszy.
Ostatnio jakoś nie wychodzą mi najlepsze zdjęcia. Wybrałem te lepsze, ale wyszło, jak wyszło — wybaczcie.
A oto i sam przystojniak — tym razem bez cudzysłowu, z wyglądu po prostu świetny.
Konstrukcja jest z zewnątrz wyjątkowo prosta: wyświetlacz i dwa przyciski. Na wyświetlaczu naklejono folię ochronną.
Przyciski nie są w żaden sposób opisane, ale praktyka pokazała, że obsługa jest tak prosta, że nie jest to potrzebne.
Z przodu znajduje się ochronna zaślepka. Moim zdaniem jest już zbędna, bo podczas pracy otwór jest zamknięty grotem, a noszenie lutownicy w rozłożonym stanie może być niezbyt wygodne. Z drugiej strony troska producenta jest miła, szkoda tylko, że zaślepka najpewniej szybko się zgubi.
Z tyłu obudowy znajduje się śruba do podłączenia uziemienia.
Na tylnej ściance umieszczono dwa złącza: microUSB i gniazdo zasilania.
Gniazdo zasilania jest zaskakująco dobrze zaprojektowane. Na zdjęciu widać, że sprężyste styki są rozmieszczone dookoła i jest ich dużo, co zapewnia dobry kontakt, choć z pewnymi zastrzeżeniami, o których napiszę nieco później.
Z tyłu znajduje się też oznaczenie zgodności z normami CE i FCC. Wygląda na to, że te znaki są całkiem prawdziwe. Na przykład bez oznaczenia FCC nie da się oficjalnie sprzedawać takiego narzędzia w USA. (Osoby mieszkające w USA, poprawcie mnie, jeśli się mylę).
Po drugiej stronie znajduje się oznaczenie typu gniazda zasilania i napięcia.
Gniazdo zasilania jest okrągłe, ma 5,5 mm średnicy zewnętrznej, 2,5 mm średnicy wewnętrznej i 14 mm głębokości. Styk dodatni jest w środku, wszystko standardowo.
Zaślepka jest mocowana standardową śrubą. W zestawie są dwie takie śruby i pasujący do nich klucz imbusowy.
Po zamontowaniu grot jest mocowany tą samą śrubą. To trochę nietypowe, bo grot nie jest aż tak szybko wymienny. W mojej stacji lutowniczej nie ma takiej śruby.
Ilustracja z instrukcji.
1. Śruba mocująca
2. Przycisk A
3. Przycisk B
4. Śruba do mocowania przewodu uziemiającego
5. Wtyczka zasilacza
6. MicroUSB
7. Gniazdo zasilania DC5525 12-24 V
8. Gniazdo do montażu grotu
9. Złącze stykowe grotu
10. Grzałka
Jak pisałem wyżej, przy zamówieniu można wybrać jeden z wariantów grotu dołączanego do zestawu.
Wybrałem lutownicę z grotem TS-BC2, który ma kształt ściętego walca. Moim zdaniem to jeden z najwygodniejszych grotów.
W tej lutownicy zastosowano groty własnej konstrukcji. Ich cechą charakterystyczną jest okrągły ogranicznik umieszczony niedaleko styków (na zdjęciu po prawej).
Oczywiście takie rozwiązanie ogranicza wybór części eksploatacyjnych, bo są mniej rozpowszechnione, ale wygląda na to, że producent poszerza asortyment.
Wcześniej używałem grotów o innej konstrukcji, znacznie bardziej rozpowszechnionych — nawet przygotowałem ich recenzję. Po lewej grot Hakko, pośrodku Aoyue, po prawej — ten opisywany.
Przy okazji, próbowałem zakładać groty z innych stacji lutowniczych, ale nie polecałbym tego robić, ponieważ nie mają ogranicznika i można po prostu uszkodzić wnętrze.
Poza tym korzystanie z nich byłoby bardzo niewygodne.
Do zestawu zamówiłem kilka dodatkowych grotów. Wybrałem te najbardziej przydatne — przynajmniej moim zdaniem, bo każdy ma inną specyfikę pracy i własne preferencje.
Z tyłu opakowania znajduje się krótka ściągawka z typami grotów, ale uwzględniono w niej mniej więcej połowę tych, które są obecnie dostępne.
Opis wszystkich typów grotów do tej lutownicy.
Ogólny widok oraz trzy typy, które biorą udział w tej recenzji.
Cztery alternatywne warianty.
Są tu dwa groty typu igła, ale podobają mi się wyraźnie mniej.
Ciekawy jest chyba wariant TS-KU, czyli pomniejszona wersja TS-K.
Może jeszcze TS-C4, ale ten wariant nadaje się raczej do większych komponentów, których lutowanie tą lutownicą jest trochę bez sensu — choć co kto lubi.
Zamówione groty mają firmowe oznaczenia, choć są one nieco bledsze.
Nie podejmuję się oceny ich oryginalności, bo nie jestem ekspertem, ale pod względem wyglądu nie mam zastrzeżeń.
TS-D24 — link
TS-K — link
TS-I — link
TS-BC2 — link
Długość grotów jest mniej więcej taka sama, a część ze złączem jest identyczna.
Po złożeniu lutownica wygląda bardzo kompaktowo, wręcz jak zabawka.
Mały rozmiar jest jednak jednocześnie zaletą i wadą.
Złożyliśmy ją, obejrzeliśmy, a teraz spróbujmy ją rozebrać i zobaczyć, jak właściwie jest zbudowana :)
Kilka słów o zasilaniu lutownicy.
Producent nie dołącza do lutownicy ani zasilacza, ani kabla.
Brak zasilacza w większości przypadków nie stanowi problemu, ale znalezienie odpowiedniego złącza i kabla nie zawsze jest łatwe.
No i jeszcze o właściwym zasilaniu :)
Ostatecznie skompletowałem taki zestaw do testów i porównań.
Pierwsze uruchomienie — i nic się nie spaliło. Włączył się ekranik, wyświetlił logo producenta i wersję firmware’u, a potem pojawił się komunikat, żeby nacisnąć przycisk.
Na ekranie najpierw pojawia się prośba o włączenie urządzenia i informacja, który przycisk należy nacisnąć. Rysunek lutownicy przypomina mi jakąś łódź podwodną :)
Domyślnie lutownica jest ustawiona na temperaturę 300 stopni.
Przy pierwszym uruchomieniu temperatura może na chwilę „podskoczyć” nieco wyżej, ale potem stabilizuje się na zadanym poziomie.
Przytrzymanie przycisku 1 lub 2 powoduje przejście lutownicy do trybu ustawiania żądanej temperatury. Zmiana odbywa się skokowo co 10 stopni (opcja konfigurowalna), a twórcy dodali nawet prostą animację.
Jeśli rzeczywista temperatura przekracza ustawioną, wyświetlany jest odpowiedni symbol.
Gdy lutownica pozostaje bezczynna, po pewnym czasie obniża temperaturę do 200 stopni, a po kolejnej chwili całkowicie wyłącza grzałkę.
Pierwszy test sprawdzał „wydajność”, czyli to, jak lutownica radzi sobie z dużymi polami miedzi lub stykami o dużej pojemności cieplnej.
To najtrudniejszy test, bo pokazuje, jak dobrze działa układ regulacji mocy i jak szybko ciepło jest przekazywane z grzałki do grotu.
Test przeprowadziłem na starej płytce z monitora. Próbowałem grzać różne pola miedzi, blaszki radiatora i zacisk masy złącza zasilania — kolejno, zarówno z przerwami, jak i bez nich.
Mogę powiedzieć, że automatyka działa znakomicie, choć w dużej mierze jest to zasługa nie tyle samej automatyki, ile dobrego grotu z grzałką.
Ten grot jest następcą poprzedniego typu — T12, który również świetnie się sprawdził i od początku był projektowany z myślą o lutowaniu bezołowiowym.
Formalnie to również T12, tylko w skróconej wersji.
Do testu najpierw użyłem dołączonego grotu „ścięty walec”.
Drugim testem jest porównanie ergonomii lutownic.
Doskonale rozumiem, że nie wystarczy opisać tego słowami — najlepiej byłoby samemu popracować tym narzędziem, choćby przez tydzień, ale opiszę, jak potrafię.
Do porównania wykorzystałem trzy typy lutownic, którymi pracuję od wielu lat.
Wszystkie mają stabilizację temperatury i są niskonapięciowe: pierwsza jest zasilana napięciem 36 V, a pozostałe 24 V.
Omawiana lutownica jest „ulepszoną” wersją pierwszej, w której temperaturę ustawiało się małym pokrętłem, a dioda LED sygnalizowała zasilanie grzałki. To przemysłowa, krajowa lutownica — trochę toporna, ale niezawodna. Niestety obie te lutownice już padły od ciężkiej pracy, podobnie jak para zapasowych grzałek. Części zamiennych nie ma :(
Druga lutownica jest już znana moim czytelnikom. To Solomon z cyfrową stacją lutowniczą. Lutownica jest zasilana napięciem 24 V, z zasilacza umieszczonego w jednostce sterującej i stabilizującej.
Trzeciej lutownicy używam znacznie rzadziej. To lutownica ze stacji do lutowania bezołowiowego Aouye 2738.
Jestem niemal pewien, że ktoś na pewno powie, że 50–60 dolarów za omawianą lutownicę to bardzo dużo.
Skomentuję to krótko: to nie jest dużo, to normalna cena.
Pierwsza lutownica kosztowała około 20 dolarów (jakieś 17 lat temu), a do tego trzeba było jeszcze dokupić transformator 36 V.
Druga jest droższa: stacja kosztuje 60 dolarów, a sama lutownica około 7, czyli cały zestaw około 67 dolarów. Kupiona w 2008 roku.
Trudniej wycenić trzecią, bo była częścią zestawu ze stacją lutowniczą. W chwili zakupu (2007 rok) całość kosztowała około 200 dolarów.
Omawiana lutownica jest najbardziej zbliżona do Solomona ze stacją lutowniczą. Cenowo wychodzi mniej więcej tyle samo, a funkcji ma więcej.
Pierwsze porównanie: długość grotu od miejsca chwytu do końcówki.
Tutaj nie sprawdza się zasada „im więcej, tym lepiej” — jest wręcz przeciwnie: im bliżej miejsca chwytu znajduje się punkt lutowania, tym wygodniej się pracuje.
Omawiana lutownica zajmuje w tym teście drugie miejsce.
Przy okazji, w materiałach reklamowych producent z dumą podkreśla, że ich nowy grot jest krótszy niż znany grot T12, ale skromnie przemilcza, że grot T12 niemal w całości chowa się w rękojeści, co wyraźnie widać na zdjęciu.
A skoro mowa o wymiarach, dla lepszego ich zobrazowania przygotowałem prosty rysunek.
Gdyby producent skrócił grot o długość wąskiej części (17 mm na zdjęciu), byłoby jeszcze wygodniej. Kiedy jednak zrozumiałem, do czego służy ta tulejka dystansowa, zmieniłem zdanie.
Kolejny test dotyczy wygody chwytu i wyważenia — te parametry wpływają na komfort pracy i zmęczenie ręki. Tak, ręka może się zmęczyć podczas lutowania, ale jeśli pracuje się lutownicą krócej niż kilka godzin bez przerwy, raczej tego nie zauważysz.
Sprawdzałem dwa aspekty: wygodę chwytu podczas pracy i „odpoczynku”, czyli po prostu trzymania lutownicy w ręku. Pracuję, trzymając ją standardowo, bardzo podobnie jak długopis czy ołówek. Większość osób robi tak samo, choć możliwe są też inne chwyty.
Na początek sprawdziłem omawianą lutownicę i byłem mile zaskoczony. Co innego po prostu trzymać ją w ręku, a co innego nią pracować.
Do samego końca byłem przekonany, że będzie niewygodna ze względu na małą rękojeść i długi grot.
Eksperyment pokazał jednak, że nie sprawia to problemów i można wykonywać dość precyzyjne prace.
Potem zrozumiałem dlaczego: lutownica jest bardzo lekka, co ułatwia „naprowadzanie” grotu.
W pozycji „spoczynkowej” również trzymało się ją wygodnie. I znów pomaga mała masa, a dodatkowo konstrukcję wydłuża wtyczka zasilania.
Mam dużą dłoń, dlatego uważam, że test jest całkiem obiektywny. Przy mniejszej dłoni będzie jeszcze wygodniej.
Potem wziąłem swoją zwykłą lutownicę, której używam od 6–7 lat.
Precyzyjne naprowadzanie grotu wypada wyraźnie gorzej, bo grot jest dłuższy, a do tego ma większą średnicę.
Zaleta: większa rękojeść, lepiej nadająca się do cięższych prac, choć tą lutownicą lutowałem układy scalone o rastrze wyprowadzeń 0,5 mm. W Solomonie nie podoba mi się dołączony przewód — jest dość sztywny i czasem przewraca lutownicę na stół grotem w dół.
Wygoda trzymania w pozycji „spoczynkowej” jest przeciętna lub nieco powyżej przeciętnej, być może to kwestia przyzwyczajenia.
Trzecia była kolba lutownicza ze stacji Aoyue.
Trudniej ją ocenić. Dzięki krótkiemu grotowi wygodnie pracuje się nią z małymi elementami, bo „pozycjonowanie” jest najlepsze ze wszystkich, ale bardzo sztywny przewód i odsysacz oparów niweczą całą tę wygodę. Próbowałem zdejmować odsysacz — to pomaga, ale nie powiedziałbym, że jakoś bardzo. Obraz nieco psuje długa rękojeść, bo podczas pracy przewód próbuje ściągnąć ją w dół.
W pozycji „spoczynkowej” prawie nie da się jej utrzymać — myślę, że widać to na zdjęciu.
Czwarta była moja stara kolba, którą pracowałem przez jakieś 10 lat. Wszystko, co napisałem o Solomonie, pasuje również do tej kolby, bo są bardzo podobne.
Z zalet mogę wymienić cięższy, ale za to bardziej elastyczny przewód, z doskonałą izolacją odporną na wysoką temperaturę. Spokojnie używałem go jako podstawki, czyli można na nim położyć kolbę i nic się z przewodem nie stanie.
Korzysta się z niej nieco mniej wygodnie niż z Solomona ze względu na dłuższą rękojeść, choć ogólnie można powiedzieć, że są niemal równorzędne.
Wspomnę jeszcze, że wszystkie poprzednie kolby mają podcięcie na palce, które ułatwia chwyt. Opisywana lutownica go nie ma i użytkownicy nie raz zwracali na to uwagę.
Praktyka pokazała, że to podcięcie nie jest jej szczególnie potrzebne, ale jeśli ktoś chce, łatwo może zrobić je samodzielnie z kawałka cienkiego metalu lub plastiku. Wystarczy wyciąć pierścień o średnicy około 25 mm, wywiercić w środku otwór o średnicy 6 mm, a następnie nasunąć go na grot (na część ze stykami) przed jego zamontowaniem. Na koniec wystarczy zamocować grot śrubą i gotowe. Trzeba tylko wybrać materiał o grubości nie większej niż 0,5 mm, w przeciwnym razie nie będzie styku.
Wyżej napisałem, że można użyć nawet plastiku — tak, to prawda.
Chodzi o to, że ogranicznik, który nie pozwala wsunąć grotu głębiej w obudowę lutownicy, podczas pracy prawie się nie nagrzewa. Przy temperaturze grotu wynoszącej 300 stopni ogranicznik ma około 50 stopni.
Na zdjęciu bez problemu trzymam lutownicę za ten ogranicznik. Jest gorący, ale nie powiedziałbym, że parzy — można trzymać go długo.
Przy okazji sprawdziłem też, jak nagrzewa się rękojeść (to bolączka lutownic z rękojeścią z karbolitu).
Podczas testowania lutownicy oczywiście wypróbowałem też groty, które zamówiłem w zestawie. Wszystkie trzy sprawdzały się dobrze. Dużym grotem wygodnie pracowało się z elementami o dużej pojemności cieplnej i polami miedzi, co zresztą było do przewidzenia. Dwa pozostałe są do siebie bardzo podobne, różnią się tylko nieco kształtem końcówki.
Zauważyłem za to ciekawą rzecz.
Przy pierwszym włączeniu lutownicy z nowym grotem temperatura mocno „skacze”.
Na zdjęciu nie udało mi się tego pokazać, ale przez pierwsze 20-30 sekund temperatura może „skakać” w zakresie 280-450 stopni (chociaż można ustawić maksymalnie 400 stopni).
Po 20-30 sekundach temperatura się stabilizuje i takie skoki już się nie powtarzają,
Najprawdopodobniej to cecha nowego grotu, bo po wygrzaniu już się to nie zdarza.
A skoro mowa o temperaturze: lutownica ma wbudowaną funkcję automatycznej kalibracji temperatury.
Uwaga: wszystkie czynności wykonujemy z zimnym grotem, mającym temperaturę pokojową.
Aby to zrobić, przejdź do trybu pomiaru temperatury, przytrzymując dłużej prawy przycisk.
Następnie naciśnij jednocześnie oba przyciski.
Jeśli kalibracja się powiedzie, na ekranie pojawi się — Cal_V, a w razie błędu — Cal_X. Próbowałem zrobić to na gorącej lutownicy i pojawił się błąd; na zimnej kalibracja przebiegła bez problemu.
Aby wyjść z tego trybu, przytrzymaj dłużej lewy przycisk.
Kilka słów o firmware i ustawieniach.
Lutownicę dostałem z firmware w wersji 2.09. Podłączyłem ją do komputera, który wykrył ją jako pamięć flash o pojemności 4 KB.
W trybie połączenia z komputerem na ekranie wyświetla się napis — Config.
Po otwarciu dysku, który pojawi się w menedżerze dysków, znajdziemy na nim plik tekstowy. Zmieniając określone wartości w pliku, można zmienić ustawienia lutownicy.
Po kolei.
1. Temperatura w trybie czuwania
2. Temperatura w trybie pracy (początkowa)
3. Czas do automatycznego wyłączenia grzałki
4. Czas do przejścia w tryb czuwania
5. Krok regulacji temperatury. Domyślnie ustawiono 10 stopni, moim zdaniem optymalnie.
6. Dolny próg napięcia zasilania, przy którym lutownica przechodzi w tryb czuwania
7. Wyświetlanie temperatury w stopniach Celsjusza lub Fahrenheita.
8. Nieużywane.
Po wszystkich eksperymentach postanowiłem zaktualizować firmware (plik znajduje się w materiałach dodatkowych).
Aktualizacja jest bardzo prosta.
Naciskamy lewy przycisk (bliżej grotu) i, trzymając go wciśniętego, podłączamy lutownicę do komputera.
Na ekranie powinien pojawić się napis DFU1.0 (w rzeczywistości cyfry mogą być inne).
W menedżerze dysków pojawi się nowy dysk. Otwieramy go i kopiujemy na niego plik nowego firmware'u z rozszerzeniem *.HEX. Dysk zniknie i pojawi się ponownie, ale rozszerzenie pliku zmieni się na *.RDY.
Gotowe.

Zaktualizowałem firmware do wersji 2.11, ale na razie nie zauważyłem różnicy. Przy okazji, na stronie jest dostępny firmware użytkownika dla osób trzymających lutownicę lewą ręką.
Sprawdziłem też, ile lutownica pobiera w różnych trybach pracy.
W stanie wyłączonym amperomierz zasilacza w ogóle nie zareagował.
W stanie spoczynku pobór prądu wahał się w zakresie 200-250 mA, czyli 4,8-6 W.
Podczas nagrzewania dużego pola miedzi prąd najpierw skoczył do 2 A, a potem szybko zmieniał się w zakresie 0,6-1,5 A.
Ten eksperyment pokazał, że nawet zasilacz 50 W jest dla niej przesadą. W praktyce wystarczy zasilacz o mocy 25 W przy pracy ciągłej i 65 W chwilowo.
Wartość prądu zmienia się bardzo dynamicznie, dlatego zrobienie zdjęcia było naprawdę trudne.
Na koniec.
Na pudełku i lutownicy znajduje się logo. Ale pewnie nie wszyscy wiedzą, co to za logo.
Tę lutownicę zaprojektowała i produkuje ta sama firma, która kilka lat temu opracowała oscyloskop kieszonkowy, który pojawia się w niektórych moich recenzjach.
Tak wygląda cały zestaw. Myślę, że znalazłem niezły zamiennik mojego Solomona.
A teraz o tym, jak zmieniało się moje zdanie o lutownicy w trakcie przygotowywania recenzji.
1. Odbiór. Na początku nawet nie zorientowałem się po pudełku, że to lutownica, więc pomyślałem: „O, nieźle”.
2. Oględziny. Całkiem niezła, mała, zgrabna, nawet trochę nietypowa.
3. Montaż grotu. Wychodzi jakoś za długa, czy to w ogóle będzie wygodne? Mam wątpliwości.
4. Próba bez zasilania. Tak, chyba jest długa, to nietypowe, a do tego brakuje podpórki pod palce.
5. Próba pod napięciem. A jednak lutuje się nią całkiem wygodnie.
6. Próby z różnymi grotami. Wygodna, dobrze grzeje, stabilizacja działa świetnie.
Podsumowanie.
Zalety
Opakowanie — zdecydowanie nadaje się na prezent.
Przemyślana konstrukcja.
Świetne wykonanie.
Dobra stabilizacja temperatury.
Prosta obsługa i logiczne działanie.
Groty dobrej jakości.
Wady
Przydałaby się podpórka pod palce.
W zestawie brakuje podstawki (a firmowa byłaby już w ogóle miłym dodatkiem).
W zestawie nie ma przewodu zasilającego z izolacją odporną na wysoką temperaturę.
Groty są dobre, ale drogie :(
Moja opinia. Cóż mogę powiedzieć. Ta lutownica zdecydowanie nadaje się na prezent, którego nie trzeba się wstydzić: wygląda elegancko, a do tego dobrze działa.
Doświadczenie z użytkowania pokazało, że nadaje się również do codziennej pracy. Przynajmniej nie mam ochoty wracać do Solomona, choć wcześniej wydawał mi się bardzo wygodny. Jeśli jednak uśrednić wyniki testów, Solomon ze stacją lutowniczą wypada mniej więcej podobnie do opisywanej lutownicy.
W niektórych kwestiach lepsza jest jedna, w innych druga, choć może jednak opisywana wypada odrobinę lepiej. Nowa lutownica wyraźnie szybciej reaguje, ale jej konstrukcja wydaje się mniej solidna — być może potrzeba więcej czasu, żeby ją „dotrzeć”.
Producent trochę przekombinował z designem. Moim zdaniem można było zastosować ekran LCD zamiast OLED-a. Ten drugi wygląda ciekawiej, ale jest droższy.
Podsumowując: lutownica naprawdę mi się spodobała. Z jakiegoś powodu spodziewałem się, że będzie gorsza. Teraz będzie moją podstawową lutownicą, ale najpewniej dopiero po wymianie przewodu i zbudowaniu nowego zasilacza.
A skoro mowa o zasilaczu, planuję recenzję zasilacza własnej konstrukcji, przygotowanego specjalnie do tej lutownicy. Chciałbym, żeby był bardzo kompaktowy i niezawodny. Przydałoby się jeszcze znaleźć odpowiedni przewód — miękki i z izolacją odporną na wysoką temperaturę.
A potem już tylko Metcal :)
To wszystko. Jak zawsze, chętnie przeczytam komentarze i odpowiem na pytania.
какая рабочая температура должна быть на жале тс100для пайки, ts101 паяльник где плюс и минус, tc 100 паяльник описание на русском, цифровой паяльник minidso ts 100, 18, паяльник тс100 цвет, максимальное напряжение для ts100, ts100 oled, тс 100 паяльник характеристики, устройство наконечника для паяльника ts100, паяльник ts100 от прикуривателя 12в купить, ts 100 размер жал, жало типа k обзор, распиновка жала ts100, самый популярный тип жала ts 100, ts100 паяльник неудачная прошивка, ts100 инструкция на русском, для чего нужен провод заземления в паяльнике ts100, тs100 паяльник первое включение, паяльник ts100 не определяется компьютером как жёсткий диск, ts ku vs ts k, ts100 паяльник можно ли питать от 36 вольт, какой тип цвета ts100 выбрать, ts100 обзор, разъем питания ts100
Pytania i odpowiedzi
Jakie groty pasują do lutownicy TS100?
TS100 wykorzystuje groty własnej konstrukcji; w recenzji sprawdzono ścięty, cylindryczny grot TS-BC2. Autor odradza montowanie grotów z innych stacji lutowniczych.
Czym TS100 różni się od lutownicy Solomon?
Uśrednione wyniki testów są zbliżone, ale TS100 wyraźnie szybciej reaguje. Autor nieco bardziej ją polubił i zamierza używać jej jako głównej lutownicy.
Czego brakuje w zestawie TS100?
W zestawie nie ma podstawki ani przewodu zasilającego z izolacją odporną na wysoką temperaturę. Autor zaznacza też, że wymienne groty są dobrej jakości, ale drogie.
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Narzędzia
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze2
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



































































Komentarze są publikowane w języku oryginału.