Panele LED, sterowniki, czyli jak zrobić ekran LED, część druga
Gdy już nacieszymy się panelami i kontrolerami, można przejść do ich montażu. Najpierw jednak zobaczmy, jak robi się to prawidłowo na skalę przemysłową.
Ponieważ panele są stosunkowo delikatne, do łączenia ich w moduły używa się tak zwanych „szaf”, czyli po prostu obudów.

Takie konstrukcje mogą być zarówno stosunkowo niewielkie, jak i całkiem duże. Mogą też być kwadratowe lub prostokątne, zależnie od przeznaczenia.
Do obudowy montuje się nie tylko panele, lecz także płytki sterujące, zasilacze i wentylatory chłodzące całą konstrukcję, bo pobór mocy może wynosić około kilowata.

Obudowy często mają mechanizmy umożliwiające łączenie ich ze sobą, a także hermetyczne złącza pozwalające zestawić je w ścianę.
Na zdjęciu widać kolejne etapy montażu oraz tył tej konstrukcji.

Taka konstrukcja jest potrzebna nie tylko po to, by ułatwić montaż, ale też transport. Ścianę można ponownie rozłożyć na moduły, zapakować do specjalnych skrzyń i przewieźć w inne miejsce.

A potem złożyć z nich nową ścianę, której wymiary mogą wynikać nie tylko z wymaganego stosunku boków, ale też być po prostu dowolne.

Takie obudowy są dość drogie — kosztują więcej niż cały budżet podany na początku recenzji. A że nie jesteśmy bogaci, musieliśmy wykonać własną konstrukcję.
Jak już pisałem, konstrukcję zrobił znajomy. Wykorzystał profile do płyt gipsowo-kartonowych, płytę warstwową (plastikową płytę z metalem po obu stronach), szkło, małe kątowniki i nity. Potem wkręcił słupki, do których przymocował tylną pokrywę.
Powstały dwa panele: 256х128 i 256х64 pikseli.

Na zdjęciu widać wersję pośrednią, w takiej postaci, w jakiej do mnie dotarła. Po uruchomieniu i skonfigurowaniu oprogramowania wróciła do znajomego, który dopracował całość, wyrównał panele, ułożył przewody i zamocował płytki (na razie płytkę).

Panele są już gotowe, przechodzimy więc do walki z oprogramowaniem, jego opisu i testów. Ta część również będzie obszerna.
Przy wyborze kontrolera istotnym czynnikiem było oprogramowanie, bo od niego zależy bardzo wiele, a nie każde działa z różnymi kontrolerami. Innymi słowy, oprogramowanie jest przypisane do konkretnego modelu kontrolera.
Na początek postanowiłem sprawdzić, jak to w ogóle działa. Wziąłem kontroler D10, ale pojawiły się z nim problemy, więc na jakiś czas odłożyłem go na bok i postanowiłem przejść do D30.
Uruchamiamy program, wybieramy wersję kontrolera i podajemy wymaganą rozdzielczość panelu. Wszystkie operacje wykonuje się w pokazanym oknie. Poniżej pola rozdzielczości można też wybrać obrót obrazu o 0, 90, 180 lub 270 stopni. Przycisk jest bardzo mały i trudno go od razu zauważyć.
Połączenie odbywało się przez sieć lokalną i tutaj oprogramowanie bardzo mnie zaskoczyło: samo automatycznie znalazło panel i się z nim połączyło. 5 punktów.

Do testu wziąłem obraz zegara i włączyłem obramowanie z „biegnącym ogniem”.

Żeby wygodniej się pracowało, na początku eksperymentowałem z małym panelem, bo bez problemu mieścił się na stole.
W rezultacie widzę tylko dwa wiersze: pierwszy i trzeci, jeśli umownie podzielić panel na cztery części. Dokładnie taki sam obraz zobaczyłem podczas testów z kontrolerem D10.

Nie będę pisał, ile czasu eksperymentowałem ani ilu krewnych twórców oprogramowania wspomniałem, zanim doszedłem do opisu tego, co pokażę poniżej.
Na płytach była instrukcja, ale nie zgadzała się z programem. Poza tym były dwa programy: HDplayer (ten ze zrzutów ekranu) i HD2016. Z drugim męczyłem się długo, ale trudno go skonfigurować, a funkcjonalnie jest wyraźnie gorszy. Jeden był na jednej płycie CD, drugi na drugiej, ale udało mi się odczytać tylko jedną płytę, więc ostatecznie wszystko pobierałem z internetu.
No i tak.
W ustawieniach znalazłem wybór typu panelu, ale nie ma tam 64х64. W ogóle go nie ma, absolutnie. No dobrze, metodą „naukowych prób i błędów” znalazłem ustawienie, przy którym wyświetlają się wszystkie wiersze i można nawet zobaczyć normalny obraz. Niestety poprawnie działają tylko trzy z czterech paneli.


Znalazłem to ustawienie, ale nie mogę go zapisać — program informuje, że czegoś brakuje. Brakuje rozdzielczości w poziomie. Okazało się, że to (i nie tylko to) zależy od mnóstwa czynników.

Znowu, metodą nie mniej naukowego zgadywania, ustaliłem, że zwiększenie częstotliwości magistrali zwiększa też maksymalną szerokość w poziomie. Początkowo było 20 MHz, po ustawieniu 25 MHz wystarczają dla czterech paneli, a przy 31,5 można użyć pięciu paneli.

No, teraz to już zupełnie co innego.

Następnie zmieniam rozdzielczość z 256х64 na 256х128, ponieważ ten kontroler był przeznaczony do dużego panelu.
Zakładka „użyj parametrów sprzętowych” pozwala pobrać wszystkie ustawienia z płytki kontrolera.

Obraz oczywiście przestał się mieścić, bo w zasadzie zajmuje teraz połowę ekranu.

Dalszy montaż nie sprawia żadnych trudności. Najważniejsze, żeby ułożyć panele tak, by wyjście jednego znajdowało się obok wejścia następnego. To, który rząd będzie w tym przypadku górny, a który dolny, nie ma znaczenia, bo oprogramowanie pozwala dowolnie obrócić obraz.

Taśm sygnałowych nie da się włożyć nieprawidłowo; w razie wątpliwości kierujcie się czerwonym przewodem i wycięciem w złączu.
Z zasilaniem pomylić się może chyba tylko ktoś wyjątkowo silny, bo naprawdę trudno tu coś pomylić. Jeden przewód może zasilać dwa panele.

Podczas podłączania do zasilacza najpewniej okaże się, że zacisków w zasilaczu jest mniej niż przewodów. Po prostu włóż po dwa przewody do jednego zacisku. Trzeba też podłączyć zasilanie kontrolera — najlepiej wziąć je z osobnych zacisków. Plus jest czerwony (VCC lub +V), minus — czarny (GND). Czasami w zestawie jest przewód do zasilania kontrolera, ale częściej go nie ma. Weź dowolny przewód o przekroju 0,5 mm².

Kontroler jest na razie podłączony tymczasowo, na potrzeby eksperymentów, więc po prostu leży, a właściwie wisi, bo panel jest standardowo ustawiony pionowo.
Pierwszy styk na złączu kontrolera jest oznaczony; odpowiada mu styk złącza panelu oznaczony czerwonym przewodem.
W moim przypadku górny panel został podłączony do złącza numer dwa, a dolny do złącza numer jeden. Ale nawet jeśli podłączycie je nieprawidłowo, w najgorszym razie po prostu nic się nie wyświetli, więc bez obaw.

Tymczasowa konstrukcja jest gotowa do dalszych eksperymentów.

Pewnie myślicie, że moje przygody na tym się skończyły? Nic z tych rzeczy. Chyba pamiętacie, że na początku miałem problem z zamienionymi kolorami — niebieskim i zielonym. Problem ujawnił się na dużym panelu, bo w każdym przypadku trafiały do niego panele z różnych przesyłek.
Tak, kontroler potrafi dowolnie zmieniać kolory, ale... dla całego ekranu naraz!

Po pewnym czasie spędzonym na przeglądaniu internetu zrozumiałem, że sytuacja nie jest aż tak beznadziejna. W dodatkach znajdzie się plik ze wszystkimi znalezionymi materiałami..
Na panelach zamontowano złącze interfejsu, przez które przesyłane są wszystkie niezbędne informacje. Najpewniej traficie na pierwszy wariant, ale możliwe są też drugi i trzeci, które różnią się nieznacznie i nie stanowi to dla nas problemu. Opis styków jest zwykle nadrukowany na płytce panelu.
Możecie też trafić na czwarty wariant. Na szczęście łatwo go rozpoznać: ma dwa złącza wejściowe i dwa wyjściowe, ale spotyka się go już naprawdę rzadko. W każdym razie, po przeczytaniu, co robiłem dalej, powinniście bez problemu zrozumieć, co należy zrobić.

Żeby ułatwić pracę, podam położenie pierwszego styku taśmy. Przy okazji niżej znajduje się obrazek wyjaśniający, że niezależnie od tego, jak podłączycie taśmę, styki zawsze będą na swoich miejscach.

Powiązanie styków taśmy z liniami sygnałowymi można zrozumieć na podstawie tego obrazka.

Tak, litery RGB oznaczają po prostu informacje o odpowiednim kolorze. W panelach przesyłane są sygnały synchronizacji, wyboru części panelu oraz informacje o kolorze.
W naszym przypadku na każdy kolor przypadają po dwie linie.

Jasne, że nikt nie będzie lutował paneli, ale przewody w taśmie można bardzo łatwo zamienić miejscami.
Bierzemy taśmę; potrzebne nam będą przewody o numerach 2, 3 oraz 6, 7.
Wybieramy te przewody (można oznaczyć je markerem) i przecinamy
Zdejmujemy izolację i cynujemy.
Lutujemy je na krzyż (2 z 3, 3 z 2, 6 z 7, 7 z 6) i izolujemy koszulką termokurczliwą.

W ramach eksperymentu najpierw przerobiłem tylko jedną taśmę. Efekt pojawił się od razu — jedna część panelu zaczęła działać prawidłowo.
Na wszelki wypadek wyjaśnię: jeśli coś takiego się zdarzy, nie trzeba przerabiać wszystkich taśm. Wystarczy ustawić niekompatybilne panele w jednym rzędzie i zmienić tylko taśmę między nimi a sprawnymi panelami. Pozostałe również będą wyświetlać obraz prawidłowo.
W tym przypadku sygnał trafiał do lewej pary paneli (góra/dół), a dalej była już przerobiona taśma.

Przerabiamy drugą taśmę i cieszymy się z efektu.

Ktoś kiedyś napisał mi, że zamiast panelu LED można użyć monitora z matrycą IPS — będzie taniej, a jasność taka sama.
To zdjęcie dobrze pokazuje, jak świeci panel LED ustawiony na około 66% jasności w porównaniu z tabletem ustawionym na 100%.
A przecież panele P3 mają nieco mniejszą jasność niż P4 — przynajmniej te pokazane w recenzji. Nie wspominając już o poziomie kontrastu.

Ale na tym moje przygody się nie skończyły. Podczas zabawy z trybami testowymi zauważyłem wadę obrazu w panelach drugiego typu. Nie dość, że biel nie jest czysta i wpada w zieleń, to jeszcze widać kwadraty. Problem występuje w trybie z wypełnieniem 50%, czyli gdy świeci co druga dioda LED.
Tymczasem panele pierwszego typu wyświetlają obraz bez zarzutu.

Na rzeczywistym obrazie kwadratów nie widać, ale różnica w odcieniu jest zauważalna, szczególnie na białym i niebieskim tle.

Można zmieniać temperaturę barwową i korygować kolory, ale znów — dla całego ekranu naraz...
W tym przypadku trzeba będzie wybrać jakiś kompromis.

Wyżej napisałem, że panel działał z jasnością 66%. Chodzi o to, że jasność ogranicza nie tylko suwak „jasność” w ustawieniach, ale też tryby samego panelu. Wpływają na nią na przykład częstotliwość taktowania, liczba poziomów jasności, częstotliwość odświeżania itd. Po zmianie niektórych parametrów można uzyskać już 91%. Mnie udało się osiągnąć 95 lub 96%, ale jako przykład podałem 91%.

Ponieważ miałem dwa typy paneli, sprawdziłem pobór prądu obu, w różnych trybach — zarówno przy bazowej jasności 66%, jak i podwyższonej do 91%.
Drugi tryb pogarsza obraz, a właściwie jakość wyświetlania wideo i zdjęć. Jeśli jednak używać panelu jako tablicy tekstowej, różnicy nie ma.
W każdym teście mierzyłem pobór prądu czterech paneli. Sterownik był zasilany osobno, a jego pobór wynosił około 0.5-0.7 A, zależnie od trybu pracy.
Najpierw pierwszy typ, użyty w mniejszym ekranie.
1-4. Jasność 66%. Trzy kolory i biel.
5. Wypełnienie bielą 50%
6. Maksymalny prąd podczas testowego filmu.
7-10. Jasność 91%, podwyższona z ograniczeniem wydajności.
11. Wypełnienie bielą 50%
12. Maksymalny prąd podczas testowego filmu.

1. Pobór prądu samych paneli. Przypominam, że w teście były cztery panele.
2. Minimalny prąd podczas testowego filmu.
3. Średni prąd podczas testowego filmu.

Wszystkie pomiary, które wykonałem za pierwszym razem, w tej samej kolejności, ale dla paneli drugiego typu.
W trybie normalnej jasności (66%) każdy panel pobiera 16 W, a przy maksymalnej jasności (100%) — do 24 W. Cały ekran (8 szt.) pobiera do 133 lub 200 W. Myślę, że teraz jasne jest, dlaczego świeci znacznie jaśniej niż monitor.

Teraz mogę opisać oprogramowanie i jego obsługę.
Używałem programu HDPlayer w wersji 5.3.98.0. Obszar roboczy to wirtualny ekran, na którym w czasie rzeczywistym widać wszystko, co robimy, ale bez powiązania z tym, co jest aktualnie wyświetlane na prawdziwym ekranie.

Podstawowe informacje o urządzeniu i kilka ustawień, na przykład jednokrotne lub wielokrotne odtwarzanie programu.
Jak już mówiłem, nie wszystkie programy są uniwersalne. Na przykład HD2016 oferuje większą elastyczność, ale jest mniej wygodny w obsłudze.

1. Regulacja jasności: ręczna, automatyczna (jeśli jest czujnik) i według harmonogramu.
2. Czas
3. Harmonogram automatycznej zmiany programów.
4. Sieć lokalna.

Dostęp do wszystkich pozostałych ustawień wymaga podania hasła. Hasło jest wszędzie takie samo — 168. W poprzednim oprogramowaniu było zresztą takie samo.

Ustawienia przesyłania danych do panelu. Jest ich po prostu dużo, a niektóre są od siebie zależne. Na przykład zwiększenie liczby poziomów jasności zmniejsza zakres regulacji częstotliwości odświeżania.

Wybór typu podłączonych paneli. W moim przypadku z panelami 64×64 z jakiegoś powodu zadziałała opcja 64×32, i to z nieprawidłowym typem huba.

Tryb „presetu” — można tu spróbować ręcznie skonfigurować połączenie z panelem, choć mnie się to nie udało.
Wybiera się wariant kontrolera, a potem rzeczywistą jasność panelu, czyli to, jak świeci w danej chwili.

Następnie wybieramy prawidłowe odwzorowanie kolorów i w razie potrzeby je zmieniamy.
Potem określamy, ile pikseli świeci w pierwszym i drugim przypadku.
Na końcu pojawi się czarny fragment z migającym pikselem, który trzeba wskazać na wirtualnym ekranie. Następnie trzeba po kolei wybrać wszystkie piksele w poziomie, a potem w pionie. W zasadzie idzie to szybko, ale mi nie pomogło.

Tryb korekcji kolorów i zmiana przypisania styków złączy wyjściowych.

Jeśli program nie rozpozna kontrolera, zaproponuje ręczne rozpoznanie. Pewnie da się to zrobić, ale w moim przypadku program rozpoznał kontroler.

1. Menu ustawień systemowych.
2. Menu dostępu do „chmury”.
3. Tryb testowy. Test można uruchomić przyciskiem na samym kontrolerze, ale tutaj dostępna jest jego rozszerzona wersja.
4. Aktualizacja firmware'u. Firmware pobierany jest bezpośrednio z programu HDplayer.
5, 6. Różne dodatkowe opcje i wybór języka programu. Tłumaczenie jest oczywiście koślawe — to fakt.

Przejdźmy jednak do krótkiego opisu podstawowych funkcji obsługi obrazów i tekstu.
Główną zaletą jest nie tylko możliwość wyświetlania wideo, ale też dowolnego nakładania jednego elementu na drugi. Jest jednak pewien haczyk: po wybraniu wyświetlania temperatury nie pojawia się litera C. Żeby ją wyświetlić, trzeba zmienić czcionkę. W każdej strefie można ustawić inną czcionkę.
Temperatura jest wyświetlana w formacie XX lub XX.X, ale w tym drugim przypadku u mnie zawsze pokazywało 0.

W trybie wyświetlania wideo można dodać kilka klipów, ale będą wyświetlane po kolei — dwóch klipów jednocześnie wyświetlić się nie da.
Nie można też zmienić rozmiaru obszaru po dodaniu wideo na ekran. Czyli wybieramy tryb wideo, konfigurację i położenie przyszłego okna, a następnie dodajemy wideo. Jeśli chcemy zmienić rozmiar, musimy powtórzyć całą operację. Samą wybraną strefę można natomiast bez problemu przesuwać. Wideo odtwarza się w programie, i to z dźwiękiem. Dostępny jest również tryb regulacji przezroczystości.

Dostępnych jest też wiele czcionek i efektów, a wiele efektów ma różne opcje, na przykład czas wyświetlania, czas pojawiania się i zanikania oraz niezależny wybór efektów.

Kontroler potrafi sam pobierać dane o pogodzie z internetu, ale spośród krajów WNP dostępna jest tylko Rosja, a tłumaczenie pozostawia wiele do życzenia. Miasta nie są ułożone alfabetycznie, ale po naciśnięciu litery na klawiaturze automatycznie wyszukiwane są nazwy zaczynające się od tej litery.

Ogromną zaletą pracy przez sieć lokalną jest to, że po kliknięciu przycisku „Wyślij” już po 10-15 sekundach można zobaczyć efekt na ekranie.

Temperatury panelu po godzinie pracy.
1. Z przodu
2. Z tyłu
3. Płytka sterująca

Zachęcony sukcesem postanowiłem wrócić do pierwszego kontrolera, który miał współpracować z małym panelem.
Podłączam, uruchamiam.

I dostaję wszystko, tylko nie to, co trzeba. Próbowałem wszystkich trybów i wariantów paneli, ale ostatecznie działały tylko dwa z czterech wierszy. A czasem wyglądało to wręcz okropnie...

Przypomniałem sobie, że jest opcja aktualizacji oprogramowania kontrolera, więc wszedłem w nią i zaktualizowałem. Mimo komunikatu, że aktualizacja zakończyła się pomyślnie, wersja firmware’u się nie zmieniła, a więc nie zmienił się też rezultat.
Po wielu bezskutecznych próbach, zdesperowany, sięgam po ostateczność i piszę do sprzedawcy, że mam problem.
W odpowiedzi dostaję pytanie: jakie mam panele i jaki tryb skanowania?
Wysyłam zdjęcie i piszę, że panele mają 64×64, a skanowanie jest 1/32.
Odpowiedź zwala mnie z nóg: ten kontroler nie obsługuje trybu 1/32, tylko do 1/16.
Pytam: jak to? Na waszej stronie jest napisane 1/32, a co więcej, sami polecacie HD-D10 do podobnych paneli, jest nawet zdjęcie.
Ostatecznie sprzedawca zmienia rekomendację na stronie produktu, ale ja nie odpuszczam i dostaję propozycję zwrotu 5 dolarów.
Odpowiadam, że mi to nie odpowiada, i przedstawiam dwie propozycje: 1. otwieramy spór i dostaję zwrot 20 dolarów; 2. bez sporu, ale sprzedawca sprzedaje mi HD-D30 z rabatem 20 dolarów.
Sprzedawca bez wahania zgodził się na drugą opcję, kontroler jest już w drodze.

Ze sprzedawcą paneli sprawa jest bardziej skomplikowana. Niezwykle dziwny człowiek. Odpisuje raz na dobę, jednym krótkim zdaniem, a rozmowa przypomina dialog głuchego ze ślepym.
W końcu zaproponowałem mu trzy rozwiązania: 1. wyjaśni mi, jak rozwiązać problem; 2. otwieramy spór i dostaję zwrot kosztu dwóch paneli; 3. wysyła mi dwa panele na wymianę.
Milczy, więc otworzyłem spór. Teraz chce, żebym odesłał mu sześć! paneli. W rzeczywistości sprawa jest bardziej złożona, ale długo by opowiadać. Na razie nie wiem, co z nim zrobić.
Dobra, ze sprzedawcami jeszcze się rozprawimy, przejdę do dodatków.
Kontroler obsługuje podłączenie czujnika temperatury, na przykład DS12B20.

Na płytce są miejsca na złącza. Można do nich podłączyć takie rzeczy jak czujnik temperatury, odbiornik podczerwieni pilota, czujnik oświetlenia czy czujnik wilgotności. Ponieważ potrzebowałem tylko czujnika temperatury, opiszę wyłącznie jego, ale w archiwum dodam znalezione informacje o różnych czujnikach i kontrolerach.

Przygotowałem rysunek instruktażowy, myślę, że jest całkiem czytelny.

Czujnik podłączyłem zwykłym, nieekranowanym przewodem. Ma około 3 m długości i działa bez problemu. Dla pewności polecałbym jednak użyć kabla; najpewniej tutaj też tak zrobię.

Ponieważ czasem kontroler jest schowany wewnątrz obudowy, wygodnie jest wyprowadzić na zewnątrz złącze USB za pomocą krótkiego przedłużacza. Podobnie można zrobić z kablem Ethernet: w środku ułożyć patchcord, a na zewnątrz wyprowadzić łącznik żeński-żeński, który można zamocować do obudowy.

Jako uzupełnienie i krótką prezentację nagrałem film, na którym pokazuję podłączenie i działanie ekranu.
Niestety aparat nie jest w stanie nawet w przybliżeniu oddać jasności, nasycenia i kontrastu, szczególnie w scenie z dwoma przewijającymi się wierszami testu, ale zrobiłem, co mogłem.
Dla porównania pierwsza wersja
I druga.
Już podczas przygotowywania recenzji przypomniałem sobie, że istnieją też całkiem małe panele LED, tak zwane identyfikatory. Mają własne oprogramowanie, HDsmart, również dostępne po rosyjsku. Takie panele kosztują około 9 dolarów bez kosztów wysyłki.

Warto chyba też pokazać największy ekran. Ma 353 m długości i jest zamontowany na fasadzie budynku w Dżakarcie w Indonezji.

Jakie wnioski? W zasadzie dostaliśmy to, czego chcieliśmy, ale są pewne niuanse.
Jakość obrazu, a zwłaszcza funkcjonalność, są o klasę lepsze niż w poprzedniej wersji.
Poprzedni panel ledwo radził sobie nawet z szybkim przewijaniem tekstu, a tutaj wszystko śmiga. Obsługa jest wygodna, oprogramowanie mi się spodobało, ale podczas przygotowywania projektu, pod sam koniec, niespodziewanie wysypało się z błędem. Dlatego zdecydowanie warto korzystać z przycisku „Zapisz”.
Wśród wad wymienię pewne trudności z konfiguracją i naprawdę skandaliczne podejście sprzedawcy paneli.
Przy pierwszym zakupie paneli był martwy piksel (pierwsza recenzja), ale sprzedawca sam zaproponował rozsądną kwotę zwrotu.
Sprzedawca kontrolerów również poszedł mi na rękę, szybko odpowiadał i bez problemu doszliśmy do porozumienia.
Ale sprzedawca recenzowanych paneli to już zupełnie inna historia. Odpisuje raz na dobę, kompletnie nie ogarnia, zarówno na Ali, jak i na Skype. Przed zamówieniem dwa razy pisałem mu, że potrzebuję 12 paneli i że zamówię je jednocześnie w dwóch partiach. Wysłał różne. Co więcej, jedna partia oprócz pomylonych kolorów miała też wadę. No dobrze, poprosiłem o zwrot 41 dolarów (cena dwóch paneli bez wysyłki). Chce zwrotu 6 sztuk, chociaż wcześniej pisał, że nie ma paneli na wymianę.
Moim zdaniem kwota rekompensaty jest całkiem adekwatna (41 z 300) za to, że sam poświęciłem czas na zbadanie problemu i jego rozwiązanie.
Zgodnie z obietnicą, dodatki — oprogramowanie, instrukcja podłączenia do Arduino, podłączania czujników, instrukcje do paneli, opis konfiguracji itd. — Google Drive i Yandex.
A oto linki
1. Panele LED 64x64 piksele — 12 sztuk z dostawą kosztowało 300 dolarów (20,5 za panel plus dostawa)
2. Kontroler HD-D10 (około 30 dolarów bez kosztów dostawy)
3. Kontroler HD-D30 (około 40 dolarów bez kosztów dostawy)
4. Zasilacze na AliExpress — jeden, dwa.
5. Panele u sprzedawcy kontrolerów — link.
To już wszystko, mam wielką nadzieję, że te informacje były przydatne.
aboled что это, датчик температуры для hd u62, экранчик из электронки подключение, лед панель белый текст какой контроллер, управление светодиодными панелями, работа с mr playre для лед панелей, принимающа якарта и контроллер лед панелелй в чем разиличия, подключение контроллера hd c35, схема подключния светодиодного дисплея evershine es-p2-i, как подобрать контроллер для лед экрана, самодельный монитор из светодиодных панелей, настройка лед экрана, типы электрических разъемов лед панели, 5, управление светодиодными панелями 2.5 мм, монтаж датчика на контроллер hd схема, разработка контроллеров управления led панели, как подобрать контроллер lcd, hdplayer led экран программа, как работает led panel, светодиодный экран контроллер, подключение датчика освещенности к контроллеру hd, какой контроллер выбрать для светодиодного модуля q4y20, лед полоска из дисплея подключение без контроллера, с35 с19 а239а видео панель лед
Pytania i odpowiedzi
Jak autor zbudował ekran z paneli LED 64×64?
Zamiast drogich przemysłowych obudów użył własnej konstrukcji z profilu do płyt gipsowo-kartonowych, płyty metalowo-plastikowej, szkła, kątowników i nitów. Powstały zestawy o rozdzielczości 256×128 i 256×64 pikseli.
Jak skonfigurować HD-D30 do obsługi czterech paneli?
W programie należy wybrać wersję kontrolera i rozdzielczość panelu. Autor ustalił, że częstotliwość magistrali 25 MHz zapewnia wystarczającą szerokość dla czterech paneli, a 31,5 MHz — dla pięciu.
Jakie problemy pojawiły się podczas testów paneli LED i oprogramowania?
Konfiguracja była trudna, bo ustawienia zależały od kilku czynników, a program niespodziewanie zakończył działanie błędem, dlatego autor zaleca regularne zapisywanie projektu. Część paneli dotarła z zamienionymi kolorami i usterką, a sprzedawca odpowiadał powoli.
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze8
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



Komentarze są publikowane w języku oryginału.