Beelink AP42, kolejny mini komputer z procesorem Apollo Lake N4200
$226.83
W chwili zakupu cena w sklepie wynosiła 180 dolarów, a po wykorzystaniu punktów zapłaciłem nieco ponad 130. W tytule podana jest aktualna cena, ale najpewniej podnieśli ją z powodu chwilowego braku towaru.
Ponieważ komputer z tym procesorem był już recenzowany, nie będę nadmiernie rozwlekać tej recenzji.
Komputer jest w zasadzie „hybrydą” dwóch modeli: Voyo V1 i Beelink BT7. Pierwszy jest podobny pod względem zastosowanego procesora, drugi — producenta i konstrukcji.
Specyfikacja techniczna
System: Windows 10
Procesor: Intel Pentium N4200 1,1 GHz (2,5 GHz w trybie turbo)
Grafika: Intel® HD Graphics 505
Pamięć: 4 GB
SATA — 1 × M.2
Pamięć flash — eMMC 64 GB
LAN — Gigabit LAN
Wi-Fi — 2,4/5 GHz
Wyjście obrazu: HDMI
Interfejsy zewnętrzne: 3 × USB 3.0, czytnik kart SD
Wyjście audio — gniazdo 3,5 mm
Wymiary: 119 × 119 × 20
Masa: 340 g
Jak zwykle zacznę od opakowania, ale lepiej schowam je pod spoilerem.
Zestaw jest całkiem niezły.
1. Komputer Beelink AP42
2. Zasilacz
3. Kabel HDMI o długości 1 m
4. Kabel HDMI o długości 30 cm
5. Mocowanie VESA
6. Instrukcja

Instrukcja sprowadza się do opisu złączy i przycisków komputera.

Zestaw jest dokładnie taki sam jak w Beelink BT7..
1. Dwa kable HDMI: długi do ustawienia komputera na biurku, krótki do użycia z uchwytem.
2. Uchwyt VESA do mocowania do monitora/telewizora.
3,4. Tym razem zasilacz jest jednak nieco słabszy: 12 V i 1,5 A zamiast 2 A.

Nawet wygląd komputera pozostawiono niemal bez zmian: to kwadratowe aluminiowe pudełko w przyjemnym, ciemnoszarym kolorze.

Chyba na tę chwilę jest to najpewniej najbardziej kompaktowe rozwiązanie oparte na Apollo Lake N4200.
Voyo ma takie same wymiary, ale jest grubszy.

Przedni panel jest praktycznie pusty, znajduje się na nim tylko otwór diody sygnalizującej włączenie. Sama dioda jest gdzieś głęboko i po włączeniu prawie jej nie widać, więc o zrobieniu jej zdjęcia nie ma nawet mowy.

Konfiguracja i rozmieszczenie złączy są bardzo podobne do Beelink BT7.
1. Z boku para portów USB 3.0, a także czytnik kart SD
2. Z tyłu przycisk zasilania, wejście zasilania, kolejny port USB 3.0, wyjście HDMI, analogowe wyjście audio i otwór przycisku resetowania.
3, 4. Zewnętrzna antena Wi-Fi „przeniosła się” na boczną ściankę. Podczas pracy można ją obrócić o 180 stopni, aby wygodniej zamontować komputer z tyłu monitora.
Ważne różnice. Voyo V1 nie miał anteny, tylko zewnętrzny odbiornik Wi-Fi, który zajmował jeden z portów USB. Voyo V1 miał też złącze miniHDMI, co wymagało użycia mniej popularnego kabla i obniżało niezawodność.

Widok ogólny, na którym widać wzajemne rozmieszczenie wszystkich złączy i anteny.

Na spodzie wykonano kilka otworów wentylacyjnych. BT7 ich nie miał, ale był wyposażony w aktywne chłodzenie.

Dalej krótki opis oprogramowania i kilka testów.
Ponieważ zastosowano tu tylko pamięć flash, jest tylko jeden dysk; po uruchomieniu pozostaje około 46 GB wolnego miejsca.
Voyo V1 miał dwa dyski: eMMC i SSD.

Podział na partycje jest standardowy dla systemów Windows.

Zainstalowano Windows 10 Home. Nie było problemów z aktywacją. Pojawiły się niewielkie trudności z polonizacją, ale można je łatwo rozwiązać, szukając informacji w internecie. Jeśli trzeba, dodam krótką instrukcję.

Tym razem pobrałem nowszą wersję CPU-Z, która rozpoznaje Apollo Lake N4200, więc informacji jest nieco więcej.
Test wydajności przeprowadziłem jednak w starszej wersji, ponieważ nowa podała nieco inny wynik.
Voyo V1 uzyskał tu 763/2390, a testowany komputer 764/2450.

Choć zainstalowano tu pamięć eMMC, sprawdziłem ją jak zwykły SSD i uzyskałem bardzo przyzwoite wyniki: około 280 MB/s odczytu i 110 MB/s zapisu. Jak na eMMC to wręcz świetny rezultat. Patrząc na to, byłem już niemal w 100% pewien, czyją pamięć znajdę w środku :)

Sprawdziłem ją też za pomocą bardziej klasycznego narzędzia. Co dziwne, wyniki wyraźnie się różnią.

Ponieważ zbieram statystyki dla różnych modeli komputerów z pamięcią eMMC, wszędzie używam tej samej wersji oprogramowania.
W tym przypadku wyniki testu są bardziej zbliżone do rezultatów AS SSD benchmark.

Dla porównania wynik Voyo V1.

A oto zbiorcza tabelka
CHUWI HiBox
Beelink BT7
Pipo X10
Pipo X9
Pipo X7
Pipo X7S
MeeGoPad T02
Pocket P1
Vensmile W10
Teclast X98 Pro
MeeGoPad T03
Wintel Pro CX-W8

Test USB 3.0 i wbudowanego czytnika kart również przebiegł bez problemów — oba działają z normalną prędkością.
1. Szybka karta włożona do czytnika za pomocą adaptera
2. Ta sama karta, ale w zewnętrznym czytniku.
3. Dysk twardy osiąga liniową prędkość odczytu około 100 MB/s, wszystko działa świetnie.

Czułość Wi-Fi jest za to kiepska, mimo zewnętrznej anteny :(
Zwykle w tym teście „widzę” 50–52 punkty dostępu, Voyo widział 31, a tutaj zaledwie 22. Co prawda działa pasmo 5 GHz i widać mój router, ale w takich warunkach nie da się z nim połączyć.

Krótki test. Tym razem zebrałem wszystko na jednym zrzucie ekranu. Dolny wykres przedstawia próbę uruchomienia testu zaraz po połączeniu z routerem, a potem trzy testy, po dwie próby każdy. Wymieniam je od dołu do góry.
1. 2,4 GHz, router w tym samym pomieszczeniu, ale poza zasięgiem wzroku, odległość około 5 m.
2. 2,4 GHz, około 1 m od routera.
3. 5 GHz, poza zasięgiem wzroku (niewielka przeszkoda), około 2,5 m od routera.
Jak widać, z prędkością nie ma problemu, ale, jak pisałem wyżej, czułość pozostawia wiele do życzenia. Jeśli router znajduje się w tym samym lub sąsiednim pomieszczeniu co komputer, wszystko będzie działać świetnie. Jeśli jest dalej, prędkość wyraźnie spadnie.

No i oczywiście testy — jakże mogłoby ich zabraknąć.
Na początek Cinebench w dwóch wersjach.
W przypadku Voyo wyniki wyniosły odpowiednio 10.30/1.69 i 11.86/132, zależnie od wersji testu. Testowany komputer osiągnął nawet nieco lepszy wynik.

W teście 3Dmark 2006 wynik jest niemal identyczny jak w przypadku Voyo (3487) i nieco lepszy niż w BT7 (3238).

W nowej wersji 3Dmark różnica również mieści się w granicach błędu pomiaru: testowany komputer uzyskał 329, a Voyo 317.

No i oczywiście testy temperatury — w zasadzie cały sens recenzowania takiego sprzętu sprowadza się właśnie do nich. Chyba nikomu nie trzeba tłumaczyć, że miniaturowe komputery i TV boxy często się przegrzewają. W przypadku TV boxów sytuacja jest nieco lepsza, ale miniaturowe komputery trzeba przerabiać i ulepszać.
Te testy były dla mnie szczególnie interesujące, bo komputer jest odpowiednikiem Voyo V1, ale ma chłodzenie pasywne i mniejszą obudowę.
Najpierw uruchomiłem test Linx na 20 przebiegów. Trwał około pół godziny. Temperatura gwałtownie skoczyła do 89 stopni, ale później utrzymywała się na poziomie 75–80.
Pierwszy wynik jest najwyższy, ponieważ uruchamia się tryb Turbo i procesor pracuje z częstotliwością 2,5 GHz. Nie może jednak długo utrzymać takiej częstotliwości i szybko obniża ją do 1,55–1,60 GHz.
W każdym razie widać, że wydajność przez cały czas utrzymuje się na tym samym poziomie, co oznacza brak przegrzewania i spadku taktowania z powodu throttlingu. A dokładniej: automatyka prawidłowo reguluje pracę procesora. Swoją drogą, Voyo V1 osiągał dokładnie taką samą wydajność, mimo aktywnego chłodzenia!

Nie poprzestałem na półśrodkach i od razu przeszedłem do ciężkiego testu: godzinnego testu OCCT przy maksymalnym obciążeniu, w którym jednocześnie pracuje układ graficzny i wykonywany jest test obliczeniowy. To test ekstremalny, przeznaczony do sprawdzania niezawodności. W rzeczywistym użytkowaniu takie obciążenie nie występuje.
Wyniki są praktycznie identyczne jak w przypadku Voyo V1: mniej więcej taka sama wydajność i temperatura. Voyo osiągał 75–78, a tutaj było 79–80.

Po pewnym czasie kolejny przebieg.

No i pomiar temperatury z zewnątrz.
Temperatura obudowy wynosi około 40 stopni. Zasilacz nagrzał się wyraźniej, ale jest tu pewien szczegół: w dotyku był tylko ciepły. Wynika to z tego, że plastik jest niemal przezroczysty w paśmie podczerwieni, więc w zasadzie mierzyłem wartość pośrednią między temperaturą obudowy a temperaturą podzespołów wewnętrznych.
W każdym razie mogę powiedzieć, że komputer i zasilacz całkiem dobrze przeszły ten test.

A teraz spróbujmy ustalić, skąd wziął się taki wynik.
Odrywamy cztery gumowe nóżki, wykręcamy cztery wkręty i zdejmujemy dolną pokrywę.

Dolna pokrywa przylega do płytki przez warstwę gumy termoprzewodzącej o grubości około 2,5 mm. Takie rozwiązanie nie obniża ogólnej temperatury, ale pozwala nieco zwiększyć bezwładność cieplną przy okresowych dużych obciążeniach.

Płytka jest przymocowana wewnątrz trzema wkrętami. Po tej stronie prawie nie ma podzespołów.

Kiedy wyjmowałem płytkę z obudowy, szło to bardzo ciężko. W pewnym momencie pomyślałem, że producent odprowadził ciepło na obudowę, a ja odrywam przyklejoną gumę.
Ale wszystko okazało się prostsze: w środku mamy taką samą obudowę jak w Beelink BT7 i duży radiator.

Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda pięknie, aż przypomniało mi się powiedzenie: „Dobrze latają tylko piękne samoloty”.

Ważna różnica w porównaniu z komputerami „Atomowymi”: tutaj jest gniazdo M.2 do montażu SSD. Zresztą Beelink BT7 również miał takie gniazdo, ale było ono obsługiwane przez osobny kontroler. Tutaj mamy natomiast pełne połączenie z procesorem.

Wymiary miejsca na SSD. Nie mam dysku SSD w formacie M.2, więc zrobiłem zdjęcie na wszelki wypadek.

Dla diody LED wymyślono mały „domek”, choć nie zrozumiałem, po co w tym przypadku go zastosowano.
Co więcej, kiedy wyjmowałem płytkę z obudowy, przesunąłem ten „domek” palcem. Nie widziałem jednak, co zrobiłem, więc pierwsza myśl była taka: no i po ptakach, kiedyś musiałem coś zepsuć podczas rozbierania. Ale kiedy zobaczyłem, co się stało, od razu się uspokoiłem :)

Dotarłem wreszcie do radiatora. Tak, to naprawdę porządny aluminiowy radiator z normalnymi żeberkami, a nie jakieś dziwne odlewy z nieznanego stopu. Poza tym radiator jest czerniony, co w tym przypadku nieco poprawia chłodzenie, bo powietrze wewnątrz prawie nie krąży. Sam radiator zajmuje niemal całe wolne miejsce w obudowie.
Cóż mogę powiedzieć: tym razem wszystko zrobiono jak należy, no, może prawie jak należy, ale w każdym razie lepiej niż w poprzednich wersjach. Poradziłbym producentowi zwiększyć liczbę otworów wentylacyjnych — byłoby jeszcze lepiej.

Przecież nie przyszliśmy tu tylko podziwiać radiator, ale też zobaczyć, co jest pod nim, a może nawet spróbować wprowadzić jakieś modyfikacje.

Ciepło jest odprowadzane do radiatora przez termoprzewodzące podkładki o grubości 1.5–1.6 mm. Ciepło odprowadzane jest z procesora, kontrolera PWM i... pamięci.
Oczywiście w tym przypadku ciepło z pamięci nie jest odprowadzane — dodano po prostu jeszcze jedną podkładkę, żeby radiator się nie przechylał. Nic więcej.
Na zdjęciu widać tylko dwie z trzech podkładek, trzecia została na procesorze.

Patrząc na płytkę drukowaną, mogę powiedzieć, że prawdopodobnie warto spodziewać się jakiejś wersji „Pro” albo „Ultra” z 8 GB RAM-u, bo na płytce jest miejsce na jeszcze dwa układy. Myślę, że entuzjaści zechcą spróbować samodzielnie przylutować te dwa układy, ale ja bym się na to nie zdecydował.

To, co w zasadzie pozostało niemal bez zmian, to rozmieszczenie złączy i przycisków. Taki sam układ zastosowano również w Chuwi HiBox.

Jest jednak niewielka różnica. W Beelink BT7 między USB a gniazdem karty pamięci było miejsce na kolejne gniazdo lub moduł, a tutaj jest miejsce na jakiś układ.

Pozostawiono jednak złącze wentylatora, a moduł Wi-Fi jest wyraźnie inny.

Pojawiło się też miejsce na złącze VGA, ale na płytce nie ma układu konwertera. Myślę, że możliwe jest również wydanie rozszerzonej wersji tego komputera.
Sam procesor nie ma wyjścia VGA, które zwykle realizuje się za pomocą konwertera DisplayPort–VGA.

A teraz osobno o podzespołach.
1. Procesor (SoC) Intel Pentium N4200
2. Pamięć RAM z nieco dziwnym oznaczeniem. O ile mi wiadomo, Elpida już nie produkuje pamięci, choć mogę się mylić.
3. Zgodnie z oczekiwaniami pamięć eMMC firmy Samsung, co jest dużym plusem.
4. Kontroler zasilania procesora.
5. Kontroler zasilania urządzeń peryferyjnych, a najpewniej USB.
6. Mały tranzystor obok złącza zasilania.

1. Moduł Wi-Fi firmy Intel. Zastosowano dwie anteny, co tłumaczy wysoką szybkość transmisji danych w teście, ale czułość pozostawia wiele do życzenia.
2. Układ Gigabit Ethernet RTL8111G firmy Realtek.
3. Układ audio ALC 269, również firmy Realtek
4. Na zabezpieczeniu wyjścia HDMI już oszczędzono. Zresztą podobne oszczędności widać również przy złączach USB. Widoczne są miejsca bez elementów.

No i ogólny opis producenta.

Jak mówiłem, na spodzie jest znacznie mniej komponentów: pamięć flash BIOS-u i dwa tranzystory.
Tranzystory znajdują się pod przetwornicą zasilającą urządzenia peryferyjne, więc najpewniej są po prostu rozdzielone — dwa na górze i dwa na dole.

Bateria jest przyklejona, ale podłączona za pomocą złącza. Po prawej widać miejsce, w którym dolna pokrywa styka się z płytką drukowaną. Zastosowano tu miękki materiał przewodzący prąd.

No i, jak wspominałem wyżej, postanowiłem jednak zmodyfikować komputer.
Modyfikacja była w tym przypadku bardzo prosta. Po prostu wymieniłem gumę termoprzewodzącą odprowadzającą ciepło z procesora. Nie mam miedzianych blaszek, więc musiałem użyć aluminiowej o grubości 1 mm. Praktyka pokazała, że pasty można nałożyć minimalną ilość, bo po dokręceniu śrub grubość blaszki zmniejsza się właśnie do około 1 mm.

Oczywiście po modyfikacji przeprowadziłem dodatkowe testy temperatury.
Uruchomienie LinX pokazało, że temperatura znacznie spadła i po półgodzinnym teście osiągnęła maksymalnie 67 stopni. Co ciekawe, wydajność w ogóle się nie zmieniła, co raczej świadczy o tym, że chłodzenie radziło sobie już wcześniej.

Godzinny test OCCT również wykazał spadek temperatury o około 8–9 stopni.
Obrazy w recenzji można powiększyć, klikając je.

Pewnie zapytacie, jaki jest sens tej przeróbki, skoro wydajność nie wzrosła?
To proste i krótko: przed nami lato, a „dodatkowe” 10 stopni nikomu nie jest potrzebne. Teraz komputer ma te 10 stopni zapasu na wypadek wzrostu temperatury otoczenia.
Ponieważ ilość wydzielanego ciepła w ogóle się nie zmieniła, temperatura obudowy pozostała praktycznie taka sama — różnica wynosi około 1 stopnia.
To i poprzednie zdjęcia termowizyjne wykonano pod obciążeniem, pod sam koniec testu OCCT (po 54 minutach).

Ustawienia BIOS-u są natomiast okrojone niemal do zera: można wybrać urządzenie rozruchowe, ustawić hasło i to wszystko... Właściwie wszystko zmieściło się na czterech zrzutach ekranu.
Smuteczek :(

Na koniec zbiorcza tabelka z testami komputerów z różnymi procesorami.

Czas na podsumowanie.
Zalety
Brak wentylatora, całkowita bezgłośność.
Brak przegrzewania
Wysoka prędkość Wi-Fi, obsługa pasma 5 GHz
Szybka pamięć flash eMMC
Gniazdo M.2 do montażu SSD
Dobra wydajność
Adapter VESA w zestawie.
Solidna konstrukcja.
Wady
Brak możliwości zwiększenia ilości pamięci RAM, przynajmniej w prosty sposób.
Niezbyt dobra czułość Wi-Fi
Moja opinia. Może to zabrzmi dziwnie, ale Beelinkowi udało się zbudować komputer z procesorem Apollo Lake N4200 bez aktywnego chłodzenia i bez przegrzewania.
Cieszy też obecność gniazda do montażu SSD. Voyo V1 również miał takie gniazdo, a także teoretyczną możliwość zamontowania zwykłego dysku twardego — gdyby tylko dołączyli do zestawu odpowiedni kabel...
Nie obyło się też bez „łyżki dziegciu”: pamięci RAM nie da się rozbudować, choć 4 GB wystarczą do większości zadań. Nie będziemy tu rozpatrywać ekstremalnych scenariuszy, takich jak 25 otwartych kart YouTube, jednoczesne odtwarzanie wideo 4K i praca w Photoshopie. Do zwykłego użytku 4 GB na razie wystarczają.
Jeśli chodzi o Wi-Fi, to w mieszkaniu z jednym lub dwoma pokojami, albo większym, ale z routerem ustawionym pośrodku, wszystko powinno działać normalnie. Jeśli spróbujecie „przestrzelić” sygnałem całe duże mieszkanie, najpewniej nic z tego nie będzie i lepiej użyć kabla.
Krótko mówiąc, moim zdaniem ten mały komputer jest udany.
To wszystko, jak zawsze czekam na pytania w komentarzach.
Mała uwaga. W tytule recenzji znajduje się link do komputera, który kupiłem. Obecnie nie ma go w ofercie, najpewniej tymczasowo. Jako alternatywę mogę polecić najbliższy podobny model, choć nieco słabszy, ale za 160 dolarów – Beelink AP34 z procesorem N3450.
Żeby było jasne, o co chodzi, zamieszczam tabelkę ze wszystkimi układami SoC Apollo Lake
Pentium J4205: 4/4, 2 MB L2, 1,5/2,6 GHz, układ graficzny HD 505 (18 EU, 250–800 MHz), TDP 10 W
Celeron J3455: 4/4, 2 MB L2, 1,5/2,3 GHz, układ graficzny HD 500 (12 EU, 250–750 MHz), TDP 10 W
Celeron J3355: 2/2, 2 MB L2, 2,0/2,5 GHz, układ graficzny HD 500 (12 EU, 250–700 MHz), TDP 10 W
Pentium N4200: 4/4, 2 MB L2, 1,1/2,5 GHz, układ graficzny HD 505 (18 EU, 200–750 MHz), TDP 6 W
Celeron N3450: 4/4, 2 MB L2, 1,1/2,2 GHz, układ graficzny HD 500 (12 EU, 200–700 MHz), TDP 6 W
Celeron N3350: 2/2, 2 MB L2, 1,1/2,4 GHz, układ graficzny HD 500 (12 EU, 200–650 MHz), TDP 6 W
$226.83
Tę stronę znaleziono, wyszukując:
электронный модуль ap42nc module includes 8gb ram, плата ap42nc n4200all 3, beelink 4200 4pda, intel pentium n4200 устройства, beelink m ii mini pc intel процессор n3350/j4205, обзор мини пк beelink j45 apollo lake pentium j4205, beelink ap34 обзор на русском, миникомпьютер beelink ap34 отзывы, 4pda мини компьютер beelink ap34, bios vendor american megatrends core version 5.12 19 07 2017, n4200 apollo lake, beelink ap42 драйвера, beelink ap3 4 intel apollo n3, voyo n4200 скачать драйвер, драйвер usb 3 для windows 7 intel n4200 apollo lake, beelink ap34 4pda, миникомпьютер beelink ap42 windows 10 на intel apollo lake n4200, обзор beelink ap42, beelink ap обзор, beelink ap34 m2 ssd 80, beelink ap42 купить, apollo lake n4200, beelink ap34, медиаплеер beelink ap34 4/64 обзор, n4200 beelink
электронный модуль ap42nc module includes 8gb ram, плата ap42nc n4200all 3, beelink 4200 4pda, intel pentium n4200 устройства, beelink m ii mini pc intel процессор n3350/j4205, обзор мини пк beelink j45 apollo lake pentium j4205, beelink ap34 обзор на русском, миникомпьютер beelink ap34 отзывы, 4pda мини компьютер beelink ap34, bios vendor american megatrends core version 5.12 19 07 2017, n4200 apollo lake, beelink ap42 драйвера, beelink ap3 4 intel apollo n3, voyo n4200 скачать драйвер, драйвер usb 3 для windows 7 intel n4200 apollo lake, beelink ap34 4pda, миникомпьютер beelink ap42 windows 10 на intel apollo lake n4200, обзор beelink ap42, beelink ap обзор, beelink ap34 m2 ssd 80, beelink ap42 купить, apollo lake n4200, beelink ap34, медиаплеер beelink ap34 4/64 обзор, n4200 beelink
Pytania i odpowiedzi
Jakie parametry ma mini PC Beelink AP42?
Ma procesor Intel Pentium N4200, 4 GB pamięci, eMMC 64 GB i system Windows 10 Home. Oferuje trzy porty USB 3.0, HDMI, czytnik kart SD i Gigabit LAN.
Jaką szybkość osiąga pamięć Beelink AP42?
W teście pamięć eMMC osiągnęła około 280 MB/s przy odczycie i 110 MB/s przy zapisie.
Jak działa Wi-Fi w Beelink AP42?
Prędkość połączenia jest dobra, gdy router znajduje się blisko, ale czułość Wi-Fi jest niska: komputer wykrył 22 punkty dostępu, podczas gdy autor zwykle widzi 50–52. W dużym mieszkaniu autor zaleca połączenie kablowe.
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wesprzyj projekt
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentarze5
Omów na forumMasz pytanie lub własne doświadczenia? Omów artykuł z autorem i czytelnikami — na forum wygodnie pokazuje się schematy i zdjęcia.
Przejdź na forumKomentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja







Komentarze są publikowane w języku oryginału.