VOYO VBOOK V2, netbook z ekranem 11,6 cala i procesorem N3450
Dalej jak zwykle: oględziny, rozbiórka, testy, a przy okazji porównanie N4200 vs N3450, czyli Pentium vs Celeron.
Pytano mnie już zresztą o różnice między N4200 a N3450, bo na rynku dostępne są głównie właśnie te dwa modele procesorów. Jasne, że najlepiej byłoby porównać dwa konstrukcyjnie identyczne urządzenia, „ale kto mi da”, więc porównam je tak, jak potrafię.
Na wszelki wypadek przypomnę jednak, czym się różnią:
Pentium J4205: 4/4, 2 MB L2, 1,5/2,6 GHz, grafika HD 505 (18 EU, 250–800 MHz), TDP 10 W
Celeron J3455: 4/4, 2 MB L2, 1,5/2,3 GHz, grafika HD 500 (12 EU, 250–750 MHz), TDP 10 W
Celeron J3355: 2/2, 2 MB L2, 2,0/2,5 GHz, grafika HD 500 (12 EU, 250–700 MHz), TDP 10 W
Pentium N4200: 4/4, 2 MB L2, 1,1/2,5 GHz, grafika HD 505 (18 EU, 200–750 MHz), TDP 6 W
Celeron N3450: 4/4, 2 MB L2, 1,1/2,2 GHz, grafika HD 500 (12 EU, 200–700 MHz), TDP 6 W
Celeron N3350: 2/2, 2 MB L2, 1,1/2,4 GHz, grafika HD 500 (12 EU, 200–650 MHz), TDP 6 W
Oczywiście podaję też specyfikację testowanego urządzenia.
System: Windows 10
Procesor: Intel Celeron N3450 1.1 GHz (2.2 GHz w trybie turbo)
Grafika: Intel® Intel® HD Graphics 500
Pamięć: 4 GB RAM + 64 GB ROM + gniazdo Type: M.2
Gniazdo na kartę microSD o pojemności do 128 GB.
Wyświetlacz IPS 11,3 cala
Rozdzielczość: 1920 x 1800
Kamera: przednia: 0,3 MP
Sieć bezprzewodowa: WiFi: 802.11b/g/n (2.4 i 5 GHz) oraz Bluetooth 4.0
Gniazdo 3.5 mm do podłączenia słuchawek
Złącza: 1x USB 2.0 i 1x USB 3.0
Złącze micro HDMI
Akumulator: 12000 mAh
Multitouch, 10 punktów dotyku
Wymiary i masa: długość x szerokość x wysokość: 287 x 196 x 20 mm
Masa około 1246 g
Możemy już przejść do właściwej recenzji. W sklepie urządzenie opisano jako laptop, ale trafniej byłoby nazwać je netbookiem: jest wyraźnie mniejsze, ma mniej złączy rozszerzeń i nie ma napędu CD/DVD.
Netbook jest dostarczany w dużym i solidnym pudełku.

Informacji na pudełku jest bardzo mało, za to warto pochwalić całkiem przemyślaną konstrukcję opakowania: praktycznie każdy element, nawet instrukcja, leży we własnej „przegródce”.

W zestawie znajdują się:
1. Netbook VOYO VBOOK V2
2. Zasilacz
3. Rysik
4. Instrukcja, karta gwarancyjna itp.

1. Karta gwarancyjna, instrukcja i krótki „poradnik szybkiego startu”
2. Z instrukcji przyda się chyba tylko informacja o rozmieszczeniu złączy.
3, 4. Zasilacz ma deklarowane parametry: 12 V i prąd do 3 A.
Przy zwykłym użytkowaniu jest ledwie ciepły. Najbardziej nagrzewa się podczas jednoczesnej pracy i ładowania akumulatora, ale nawet wtedy nie nazwałbym tego dużym nagrzewaniem, zwłaszcza że proces ten nie trwa zbyt długo.
Cieszy też, że producent nie zastosował typowego gniazda microUSB do ładowania i zasilacza 5 V, tylko osobne gniazdo 3.5x1.35 mm oraz porządny zasilacz.

Rysik. Naprawdę przydatna rzecz. Wygląda jak zwykły długopis, tyle że na końcu ma złącze microUSB do ładowania i przycisk zasilania, a pisać nim się nie da :)
Z wyglądu to zwykły rysik dołączany do tabletów graficznych. „Pisze” dość cienką linią, więc dobrze sprawdza się podczas pracy. Można go też używać na co dzień zamiast stukać palcami w ekran.
Są jednak i minusy: przy odrobinie nieuwagi można przebić ekran, bo końcówka jest twarda. Poza tym producent nie dołączył kabla. Jak zamierzał ładować tę zabawkę? :)

Na pierwszy rzut oka komputer nie różni się od większości netbooków innych firm: jest niewielki i płaski. Z tego, co wiem, jest produkowany tylko w jednym kolorze, nazwanym LUXURY GOLD. Moim zdaniem przydałaby się jeszcze wersja szara/srebrna, ale w każdym razie to lepsze niż czerń, bo odciski palców są mniej widoczne.

Wymiary obudowy podałem na początku, ale na wszelki wypadek powtórzę: długość 287, szerokość 196, wysokość 20 mm. Długość i szerokość są nieco mniejsze niż w przypadku standardowej kartki A4, która ma wymiary 297?210 mm.

Netbook waży 1286 g, choć w specyfikacji podano 1246 g.

Na spodzie znajdują się cztery gumowe nóżki, dwa głośniki osłonięte siateczkami oraz oznaczenie modelu.
A skoro już mowa o głośnikach. Dźwięk jest świetny, gdyby nie jedno ale: kiedy netbook stoi na stole, dźwięk kieruje się w blat, a po obróceniu go w tryb tabletu — w przestrzeń między obudową a ekranem.
Głośniki umieszczone pod ekranem sprawdziłyby się znacznie lepiej, ale rzadko kto tak robi.
Ogólnie rzecz biorąc, do dźwięku nie mam zastrzeżeń, ale rozmieszczenie głośników nie jest zbyt optymalne.

Na prawej krawędzi obudowy znajdują się (od lewej do prawej):
1. Gniazdo karty pamięci
2. Złącze microHDMI do podłączenia monitora.
3. USB 3.0
4. Gniazdo zasilania
5. Wskaźnik zasilania i ładowania (niebieski/czerwony)
Zdziwiło mnie, że producent zastosował microHDMI zamiast zwykłego złącza HDMI, choć miejsca jest przecież pod dostatkiem. Najwyraźniej uznał, że podłączenie drugiego monitora jest mało prawdopodobne. Moim zdaniem mógłby już dorzucić do zestawu jakąś przejściówkę.

Po lewej stronie znajdują się:
1. Złącze USB 2.0
2. Wyjście słuchawkowe
3. Niezidentyfikowane gniazdo, nigdzie nieopisane — jeszcze do niego wrócę.
4. Przyciski regulacji głośności
5. Przycisk zasilania
6. Przełącznik wyłączający klawiaturę.
Tak, jak już pewnie zauważyliście, są tylko dwa porty USB. Uważam, że można było dodać trzeci — możliwości sprzętowe i ilość miejsca na to pozwalają. Ale jest, jak jest.

Po otwarciu pokrywy zaskoczył mnie brak reklamowych naklejek informujących o zastosowanym procesorze, karcie graficznej, karcie dźwiękowej Dolby Digital itp. itd.
Zwrócę tylko uwagę na nietypowo szerokie ramki wokół ekranu.

Brak reklamowych napisów oznacza też brak rosyjskich liter na klawiaturze — trzeba je dokupić osobno. W różnych miejscach kosztują różnie, u nas chyba około dolara za całkiem porządne naklejki.

Na środku obudowy znajduje się znany wielu osobom touchpad z dwoma mechanicznymi przyciskami na dole.

Touchpad można wyłączyć osobnym przyciskiem. Ta funkcja może się przydać osobom, które dużo piszą i którym touchpad przeszkadza.
A skoro mowa o klawiaturze — mnie osobiście się spodobała, ale trzeba wziąć pod uwagę, że przez wiele lat przyzwyczaiłem się do klawiszy o krótkim skoku; moja główna klawiatura też taka jest. Wiem jednak, że niektórzy użytkownicy wolą klawiatury o dużym skoku, ale takie w laptopach trafiają się bardzo rzadko. Tak czy inaczej, klawiatura jest w porządku — nie zauważyłem uginania się ani żadnych niedogodności. Chociaż nie, osobiście brakuje mi bloku numerycznego, ale nawet w laptopach to rzadkość, nie mówiąc już o netbookach.

Nad ekranem znajduje się kamera, ale pełni raczej funkcję zaślepki otworu, bo 0,3 MP wystarczy co najwyżej do Skype'a, i to nie zawsze. Jej funkcja jest więc czysto symboliczna.

Netbook można łatwo przekształcić w tablet — oczywiście tylko umownie, ale w niektórych sytuacjach jest to nawet wygodne. Obsługiwane są też wszystkie pośrednie ustawienia, na przykład w kształcie „namiotu”, przydatne podczas oglądania filmów.

Nie da się jednak obrócić ekranu o pełne 360 stopni — zostaje niewielka szczelina.
Jak pisałem wyżej, przy takim użytkowaniu można wyłączyć klawiaturę osobnym przełącznikiem.
Ekran dotykowy obsługuje 10 punktów dotyku, jest też akcelerometr, więc w praktyce urządzenie działa jak tablet.
Z jednej strony czasem wygodniejsza jest konstrukcja modułowa: tablet i klawiatura są osobno i łączy się je w razie potrzeby. Ale to już kwestia preferencji. Jeśli urządzenie przez większość czasu będzie używane jako netbook, lepsze będzie rozwiązanie takie jak w opisywanym modelu; jeśli jako tablet — lepiej, gdy klawiatura jest osobno.

Do matrycy również nie miałem zastrzeżeń. Oczywiście nie jest wzorcowa, ale obraz jest całkiem przyzwoity. Z kątami widzenia nie ma problemu.

Chciałem pokazać, jak wyświetlane są odcienie szarości, ale zrozumiałem, że bardzo trudno to uchwycić na zdjęciu — wyszło, jak wyszło.

Przy świetle lampy błyskowej również nie ma zastrzeżeń — obraz jest całkiem dobrze widoczny, bez prześwietleń.

Po prostu kilka zdjęć w różnych warunkach oświetleniowych.


W kolejnym kroku pokażę wnętrze, choć rozebranie urządzenia, pomiar pojemności akumulatora i drobna modyfikacja były w rzeczywistości ostatnim etapem.
Netbook rozbiera się bardzo łatwo: najpierw wykręcamy mnóstwo małych śrubek mocujących dolną pokrywę, a potem czymś płaskim podważamy zatrzaski rozmieszczone na obwodzie. Warto zaznaczyć, że wszystkie śrubki mają tę samą długość — dzięki producentowi.
Otwory głośników są dodatkowo osłonięte drobnymi siateczkami.

Układ podzespołów jest dość ciasny, choć akumulator zajmuje zdecydowanie mniej niż całą powierzchnię.
Nawiasem mówiąc, właśnie dzięki temu, że akumulator znajduje się wewnątrz, netbook stoi stabilnie, co nie zawsze zdarza się w urządzeniach z odłączaną klawiaturą.

Prawie cała płyta główna jest przykryta miedzianą płytką pełniącą funkcję radiatora.

Złącze USB oraz przyciski umieszczono na osobnej płytce.

Akumulator składa się z czterech ogniw sklejonych w jedną całość z płytką kontrolera.

Głośniki mają postać niewielkich modułów, ale ich wymiary są dość duże — stąd całkiem niezły dźwięk. Jeden głośnik podłącza się do dodatkowej płytki, a drugi do głównej, ale wzmacniacz znajduje się na płycie głównej. To całkiem sensowne rozwiązanie, bo spotkałem się z konstrukcją, w której wzmacniacz umieszczono na dodatkowej płytce. Po podłączeniu dysku twardego do złącza znajdującego się na tej samej płytce pojawiały się silne zakłócenia.

Są dwie anteny Wi-Fi: jedna znajduje się w górnej pokrywie, a druga wewnątrz obudowy.
To również całkiem sensowne rozwiązanie — im większa odległość między antenami, tym lepiej.

W specyfikacji podano, że w środku znajduje się złącze M.2 do podłączenia SSD, ale okazało się, że są nawet dwa. Później pokażę, czym się różnią.

Na płytce znajdują się również:
1. Przycisk resetowania, niewyprowadzony na zewnątrz.
2. Miejsce na złącze do podłączenia baterii podtrzymującej zegar czasu rzeczywistego.
3. Złącze do podłączenia panelu przedniego — wygląda na to, że płytkę zaprojektowano jako dość uniwersalną.
4. Niezrozumiałe złącze CAMCON. Nazwa sugeruje kamerę, ale styków jest jakoś za dużo.

Miłym zaskoczeniem jest też prawidłowa konstrukcja mocowania radiatora do procesora, ale jak się później okazało, nie wszystko wygląda tak dobrze, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Wykręcamy cztery śrubki i odginamy płytkę-radiator. Jest dość cienka, ma około 0.5 mm, choć można było zrobić ją dwa razy grubszą — jakość chłodzenia wyraźnie by na tym zyskała.

Dosłownie kilka słów o podzespołach.
1. SoC N3450.
2. RAM — 8 układów produkcji Samsunga, całkiem niezły wariant.
3. Pamięć flash SKhynix, też nieźle. Cieszę się, że nie ma tu podejrzanych układów Foresee.
4. Dwupasmowy moduł Wi-Fi firmy Intel. Dokładnie taki sam moduł niedawno trafił mi się w minikomputerze Beelink.

1, 2. Obecność dwóch układów pamięci flash trochę mnie na początku zdziwiła. Nie, jeśli jest pamięć flash i EEPROM, wszystko jest jasne i logiczne: w jednej znajduje się BIOS, a w drugiej firmware karty sieciowej. Tyle że tutaj karty sieciowej nie ma, więc po dalszych oględzinach odkryłem, że jeden z układów służy do przechowywania firmware'u układu kontrolera EC.
3. Dźwięk obsługuje kodek ALC269 firmy Realtek.
4. Wielofazowy kontroler zasilania.

1. Prawdopodobnie wzmacniacze audio, ale nie mam stuprocentowej pewności.
2. Nieznany mi układ.
3. Kontroler EC IT8987E. Ten układ bardzo rzadko trafia się w małych chińskich netbookach, więc jego obecność była dla mnie pewnym zaskoczeniem.
3. BQ24715, kontroler ładowania akumulatora.

Fragment płytki w okolicy gniazda zasilania. Widać właściwe przetwornice zasilające, układ ładowarki, a także elementy zabezpieczające port HDMI i bezpiecznik gniazda USB.

Okolica gniazd M.2. Sądząc po liczbie identycznych układów (dwóch) i ich położeniu obok kodeka audio, założyłem, że są to wzmacniacze mocy. Pisałem o tym wyżej.

Po zdjęciu radiatora mogłem odczytać oznaczenia przy gniazdach M.2. O ile dobrze rozumiem, jedno gniazdo jest uniwersalne i oznaczone jako WWAN_SSD_CON1, a drugie służy tylko do SSD i ma oznaczenie SSD_CON1.
Niestety na razie nie mogę sprawdzić ich zgodności, ale jedzie już do mnie SSD w formacie M.2.

Kilka słów o chłodzeniu i drobnej modyfikacji.
Fabrycznie między rdzeniem procesora a radiatorem znajduje się cienka gumowa podkładka. Nie mierzyłem jej grubości, ale w porównaniu z gumą o grubości 1 mm wygląda na dwa razy cieńszą.
W ramach eksperymentu nałożyłem trochę pasty termoprzewodzącej i spróbowałem przyłożyć radiator bez gumowej podkładki, po prostu dociskając go fabrycznymi śrubami. Efekt mile mnie zaskoczył — pasta równomiernie rozprowadziła się po rdzeniu.

Planowałem też zwiększyć grubość płytki, dociskając przez pastę termoprzewodzącą drugą, grubszą płytkę. Jest nawet trochę miejsca między obudową a radiatorem. Nie znalazłem jednak odpowiedniej płytki, więc zrezygnowałem z tego pomysłu. Przy okazji dodam, że środkowa śruba tylnej pokrywy dociska ją tak mocno, że prawdopodobnie praktycznie nie zostaje tam żadna szczelina. Wrócę jeszcze do tego podczas ponownego testu pod koniec recenzji.

Akumulator jest podłączony siedmioma przewodami: skrajne to przewody zasilające, środkowy lub prawy odpowiada za balansowanie albo zabezpieczenie, a trzeci to najprawdopodobniej czujnik temperatury.

Do testu użyłem sprawdzonego przez lata obciążenia elektronicznego, ale sam test przeprowadziłem nieco inaczej.
Nie znałem napięcia końcowego ładowania tych akumulatorów, więc najpierw naładowałem go do pełna za pomocą samego netbooka. Po odłączeniu ładowarki napięcie wynosiło około 8.63-8.65 V.

Tutaj popełniłem błąd. Akumulator ma deklarowaną pojemność 12000 mAh, więc postanowiłem rozładowywać go prądem 0.2C, czyli 2.4 A. Zupełnie zapomniałem jednak, że akumulator ma nie 3.7, lecz 7.4 V, więc prawidłowo należało ustawić 1.2 A. Wartość 12000 podano tu jako sumę pojemności wszystkich ogniw przy napięciu 3.7 V.
W gruncie rzeczy nie jest to szczególnie istotne, po prostu tak wyszło.
Rozładowanie przebiegało w trzech etapach: do 3.2, 3.0 i 2.8 V. Akumulator osiągnął deklarowane 12000, a dokładniej 6135х2=12270 mAh przy rozładowaniu do 3.2 V. Przy pełnym rozładowaniu uzyskałem nawet 12436 mAh, czyli wyraźnie więcej niż deklarowane 12000. Zdecydowanie zaliczam test na plus.

Wyżej pisałem o tajemniczej szczelinie w obudowie, przypominającej otwór na kartę pamięci.
Po odkręceniu bocznej płytki odkryłem, że znajduje się tam gniazdo karty SIM, ale brakuje modułu radiowego. Wtedy przyszło mi do głowy, że drugie gniazdo M.2 mogło służyć jako modem GSM, do którego podłączano kartę SIM. Najprawdopodobniej istnieje też taka wersja netbooka.
Po co montować gniazdo, skoro nie ma modułu radiowego? Po prostu, żeby nie robić zaślepki :) A mówiąc poważnie, o ile dobrze rozumiem, można po prostu dołożyć modem i uzyskać połączenie 3G lub 4G.

Komputer działa pod kontrolą Windows 10. Z 64 GB fabrycznie zainstalowanej pamięci flash wolne jest ponad 48 GB, co jest całkiem niezłym wynikiem, zwłaszcza że pojemność można znacznie zwiększyć, instalując SSD.

Dysk podzielono na znane trzy partycje: systemową, główną i partycję odzyskiwania.

Pewnie zauważyliście, że domyślnie wybrany jest język angielski. Czasami pytają mnie, jak włączyć język rosyjski, więc spróbuję wyjaśnić
Wchodzimy do Panelu sterowania i wybieramy - Region and Language
Dodajemy język rosyjski, jeśli go nie ma (Add language), albo wybieramy Set as default, jeśli już jest.

Po wybraniu języka i ponownym uruchomieniu większość interfejsu zmieni język na rosyjski, ale trzeba jeszcze zmienić ustawienia aplikacji.
Wchodzimy w - Panel sterowania - zegar, język i region - ustawienia regionalne

Następnie klikamy - Kopiuj ustawienia

Zaznaczamy na dole dwa pola i klikamy OK. Komputer poprosi o ponowne uruchomienie i gotowe.

Z aktywacją nie było żadnych problemów, wszystko odbyło się automatycznie po połączeniu z internetem.

Menedżer urządzeń — nie rozwijałem wszystkich gałęzi, pokazuję go tylko dla ogólnej informacji.

W zasadzie procesory N4200 i N3450 różnią się częstotliwością w trybie Turbo oraz układem graficznym. Ten w N4200 jest nieco wydajniejszy. Poza tym procesory są praktycznie identyczne, choć dawniej Pentium i Celeron różniły się pojemnością pamięci podręcznej.

Pierwsze testy i pierwsze porównania, tak jak obiecałem.
Kiedy pisałem recenzję minikomputera Voyo z procesorem N4200, przeprowadziłem tylko test w CPU-Z w wersji 15.
Poniżej dwa zrzuty ekranu, z wersji 17 i 15. Porównywać będę z drugim.
N4200 uzyskał wtedy 764/2450, a N3450 — 670/2471. Wynika z tego, że w trybie jednowątkowym N4200 jest wydajniejszy, a w wielowątkowym oba procesory wypadają tak samo.

Test pamięci Aida


Drugi w kolejności jest test Cinebench.
Najpierw N4200
10.30/1.69 w wersji 11 i 11.86/132 w wersji 15.
Teraz N3450
7.45/1.75 w wersji 11 i 11.91/140 w wersji 15.
Wyniki nieco mnie zaskoczyły, ale później okazało się, że to błąd pomiaru testu. Zresztą pod koniec recenzji zbiorę wszystko w tabeli, w której znajdą się dwa komputery z procesorem N4200.

3Dmark, no bo jak bez niego :)
W wersji 2006 komputer z N4200 uzyskał 3487 punktów, a N3450 — 3383. Nie nazwałbym tej różnicy istotną.

W nowszej wersji również widać różnicę: N4200 — 317|329, a N3450 — 281.
Wynik był jednak do przewidzenia, bo układ graficzny w N3450 jest słabszy.

Za to WinRAR potrafił zaskoczyć. Nie wiem, dlaczego tak wyszło, ale testowałem co najmniej dwa komputery z N4200 i uzyskały wyniki 1300 i 1478, a tutaj na początku wyszło 1841, po czym wynik spadł do 1691. Mimo to nadal jest wyraźnie wyższy niż w przypadku N4200.

Ten test przeprowadziłem na komputerze Voyo z procesorem N4200, ale nie trafił wtedy do recenzji, bo wykonałem go na prośbę czytelnika. Przyda się jednak również do porównania, który komputer jest szybszy.
N3450 uzyskał 924 punkty, a N4200 nieco więcej — 1088.

Test pamięci flash wypadł za to bardzo dobrze. Oczywiście to nie SSD, ale jak na eMMC odczyt z prędkością 280 MB/s i zapis z prędkością 82 MB/s to bardzo dobry wynik.
Dla większej miarodajności test przeprowadziłem na pliku o rozmiarze 10 GB, ale nie do końca, ponieważ prędkość przy pracy z małymi plikami mocno spada, a pełny test trwałby bardzo długo.

Kontynuowałem testy w bardziej znanym mi CrystalDiskMark.
1. eMMC, plik 1 GB
2. eMMC, plik 32 GB
3. Wbudowany czytnik kart
4. Zewnętrzny dysk twardy z prędkością odczytu sekwencyjnego 100–110 MB/s.

Ponieważ do statystyk używam starej wersji benchmarku, tym razem również nie chciałem łamać tradycji.
Poniżej zestawienie informacji o pamięci eMMC stosowanej w różnych minikomputerach. Część zrzutów ekranu jest podpisana, ale i tak powtórzę te informacje osobno.
Voyo Vbook V2
Beelink AP42
Voyo V1 (eMMC)
CHUWI HiBox
Beelink BT7
Pipo X10
Pipo X9
Pipo X7
Pipo X7S
MeeGoPad T02
Pocket P1
Vensmile W10
Teclast X98 Pro
MeeGoPad T03
Wintel Pro CX-W8
Jak widać, testowany netbook osiągnął całkiem przyzwoitą prędkość na tle pozostałych sprawdzonych urządzeń, co jest bardzo dobrym wynikiem. A biorąc pod uwagę, że zastosowano tu markową pamięć, jest wręcz świetnie.

Najlepsze zostawiłem na koniec: testy przegrzewania. Chyba każdy zna bolączkę większości kompaktowych urządzeń — wysoką temperaturę. Ten netbook nie jest wyjątkiem, zwłaszcza że zastosowano w nim pasywny układ chłodzenia.
Nawiasem mówiąc, podobne rozwiązanie spotkałem w moim pierwszym laptopie Compaq z procesorem 486. Rolę radiatora pełniła tam metalowa płyta pod klawiaturą. Nigdzie indziej już się z takim rozwiązaniem nie spotkałem.
Testy nie są zbyt różnorodne, bo wybrałem tylko dwa: LinX i OCCT. Zwykle przeprowadzam je jednak kilka razy.
Na początek LinX.
Pierwszy przebieg rozpoczął się w trybie Turbo, ale procesor nie może długo pracować w tym trybie, dlatego różnica w stosunku do pozostałych wyników nie jest duża.
Zawsze jednak obserwuję dwa parametry: spadek wydajności w trakcie testu i temperaturę. Spadek wystąpił, ale był niewielki i pojawił się pod koniec testu. Temperatura osiągnęła 89 stopni, a cały test trwał 28 minut i 57 sekund.

W OCCT już dawno przestałem przechodzić przez etapy pośrednie i od razu uruchamiam test w najcięższym trybie — teście zasilacza. W rzeczywistości w tym trybie test jednocześnie obciąża główny i graficzny rdzeń procesora, więc temperatura jest najwyższa. Przy zwykłym użytkowaniu taka sytuacja zdarza się bardzo rzadko.

Tutaj temperatura również osiągnęła 89 stopni, ale w rzeczywistości jest to efekt działania zabezpieczenia przed przegrzaniem, które najwyraźniej jest obecne.

W tym netbooku zamontowano dwuzakresowy moduł Wi-Fi Intel.

Jak pisałem wyżej, dokładnie taki sam moduł znajduje się w minikomputerze Beelink AP42, wyposażonym w antenę zewnętrzną. Co ciekawe, test wykazał zbliżony zasięg.
Netbook utrzymuje połączenie w najdalszym punkcie mojego mieszkania. Praca w takich warunkach raczej nie wchodzi jednak w grę, bo połączenie jest bardzo niestabilne i działa tylko w paśmie 2,4 GHz.
Po podejściu nieco bliżej połączenie jest stabilniejsze, ale prędkość bardzo niska. Dopiero po zbliżeniu się jeszcze bardziej do routera prędkość gwałtownie rośnie.
Pierwszy wykres — 2,4 GHz, 5 pomiarów w odległości od 1 m bez przeszkód do 12 m, z żelbetowymi ścianami po drodze.
Drugi wykres — 5 GHz, te same warunki, z wyjątkiem tego, że testu w największej odległości nie udało się przeprowadzić, bo nie było połączenia.

I oczywiście czas pracy na baterii — netbook to przecież urządzenie mobilne, a długi czas pracy bez zasilania jest dla niego bardzo ważny.
Do testu użyłem tego samego pliku wideo, którym sprawdzam wszystkie trafiające do mnie urządzenia. To film w rozdzielczości Full HD.
Pierwszy test przeprowadziłem z użyciem odtwarzacza MPC. Początek o 10.15, koniec o 15.02 — zabrakło trochę do 5 godzin.

No, chyba się nie pomylę, jeśli powiem, że wielu z was pomyślało: 5 godzin na akumulatorze 12 Ah? Jakaś bzdura.
Pomyślałem dokładnie to samo i uruchomiłem ten sam film, tym razem w dołączonym do Windows 10 odtwarzaczu multimedialnym.
Test rozpoczął się o 19.15. O 3.47 poszedłem spać, zostawiając komputer włączony. O 4.20 komputer się wyłączył (sądząc po logach systemowych). W sumie około 9 godzin.
Test pokazał, że czas pracy na baterii w bardzo dużym stopniu zależy od wielu czynników. W tym przypadku procesor sprzętowo dekodował wideo, a jego obciążenie wynosiło około 6%. W pierwszym wariancie dekodowanie odbywało się programowo, a obciążenie wynosiło 20–30%, stąd taka różnica.

Jak pisałem w części poświęconej oględzinom wnętrza, podjąłem próbę usprawnienia układu chłodzenia.
Modyfikacja była bardzo prymitywna: wymieniłem gumę termoprzewodzącą na pastę termoprzewodzącą. I tu czekała mnie „niespodzianka”.
Nałożyłem pastę, zamknąłem obudowę, uruchomiłem test i byłem w szoku: 100 stopni i mocny spadek wydajności!

Jak pisałem też przy opisie wnętrza, między obudową a radiatorem jest niewielka szczelina, ale nie da się tam niczego dołożyć, bo środkowa śruba pokrywy dociska ją niemal do samego końca.
Próbowałem różnych wariantów modyfikacji: pasty, innej gumy termoprzewodzącej, oryginalnej. Wynik zawsze był taki sam: 99–100 stopni.
W pewnym momencie ponownie nałożyłem pastę termoprzewodzącą i nie tylko złożyłem obudowę, ale też dokręciłem środkową śrubę mocującą jej spód.
85 stopni zamiast 89, mimo że na zewnątrz, a co za tym idzie również w mieszkaniu, zrobiło się cieplej (wreszcie przyszło lato).
Co więcej, wyniki testu się poprawiły: 28 minut 36 sekund zamiast 28 minut 57 sekund.
Podsumowując, mogę powiedzieć, że modyfikowanie układu nie ma większego sensu. Można co najwyżej spróbować dołożyć jeszcze jedną płytkę, zwiększając w ten sposób bezwładność cieplną układu chłodzenia. Ciepło i tak nie ma dokąd uciekać z obudowy, więc żaden materiał termoprzewodzący nie zmieni znacząco sytuacji.

Podczas pracy spróbowałem zrobić zdjęcie termowizyjne, ale choć nie przykręcałem dolnej pokrywy, samo rozebranie urządzenia zajęło mi trochę czasu i temperatura zdążyła spaść. Na zdjęciu widać maksimum tego, co udało mi się zaobserwować.

Pod sam koniec postanowiłem sprawdzić, czy w BIOS-ie są jakieś ustawienia trybów temperaturowych, ale niestety opcji jest tam niewiele i dotyczą wyłącznie parametrów uruchamiania.

Poniżej obiecana tabela zbiorcza przetestowanych minikomputerów, a dokładniej różnych modeli procesorów, bo przetestowałem znacznie więcej komputerów.

To już wszystko. Myślę, że można teraz podsumować testy i oględziny.
Zalety
Dość schludny wygląd.
Niezłe wykonanie.
Akumulator o dużej pojemności.
Rysik w zestawie.
Wi-Fi 5 GHz i całkiem wysoka prędkość połączenia.
Szybka pamięć flash.
Dobra wydajność.
Możliwość podłączenia monitora lub telewizora.
Dwa gniazda M.2.
Dobry dźwięk.
Wady
Niezbyt wysoka czułość Wi-Fi.
Nagrzewanie, a dokładniej przegrzewanie przy dużym obciążeniu.
Brak cyrylicy na klawiaturze.
Tylko dwa porty USB.
Moja opinia. Netbook nadaje się do przeglądania internetu, mniej wymagających gier, oglądania filmów i pracy z aplikacjami biurowymi. Akumulator o dużej pojemności rzeczywiście pozwala długo pracować bez zasilania, ale trzeba pamiętać (dotyczy to każdego urządzenia), że czas pracy może się znacznie skrócić przez jakąś „szaloną” kartę w przeglądarce albo brak sprzętowego dekodowania wideo.
Problem przegrzewania jest typowy dla większości podobnych urządzeń, choć moim zdaniem tutaj sytuacja wcale nie jest najgorsza. Brak cyrylicy można łatwo rozwiązać, naklejając oznaczenia na klawisze.
Rozczarowała mnie mała liczba portów USB i złącze microHDMI zamiast pełnowymiarowego, ale za to producent zamontował dwa gniazda M.2, co może się przydać. Mimo wszystko wolałbym dwa dodatkowe porty USB.
To już wszystko. Mam nadzieję, że informacje przedstawione w recenzji okazały się przydatne.
3, https://www.kirich.blog/obzory/kompyutery/322-voyo-vbook-v2-netbuk-s-ekranom-116-dyuyma-i-processorom-n3450, voyo vbook i7 motherboard, celeron cpu n3450 1.1 ghz, at31s voyo, vbook v2, voyo vbook a1 battery, voyo vbook v3 battery repair, voyo vbook i7 12.6 inch 3865u 8g battery, voyo i7 plus battery, voyo vbook i5 battery, voyo схема, voyo at31 плата, voyo материнская плата, нетбук n3450, n3450 aida64, it8987e прошивка n3450, нетбук 11.6 celeron n3450, voyo vbook v3 как улучшить систему охлаждения, voyo vbook i5 bios, voyo vbook v2 купить, зарядка аккумулятора voyo vbook v1, voyo нетбук, voyo vbook v1 bios, нетбук с ью2 разъёмом
Pytania i odpowiedzi
Czym Celeron N3450 w VOYO VBOOK V2 różni się od Pentium N4200?
Oba procesory mają 4 rdzenie i 4 wątki, 2 MB pamięci L2 oraz TDP 6 W. N4200 ma wyższe maksymalne taktowanie: 2,5 zamiast 2,2 GHz, a także grafikę HD 505 zamiast HD 500.
Czy VOYO VBOOK V2 nadaje się do gier i pracy?
Autor ocenia, że nadaje się do przeglądania internetu, mało wymagających gier, oglądania wideo i pracy biurowej. Pod dużym obciążeniem netbook się przegrzewa.
Jakie wady VOYO VBOOK V2 wymienia autor?
W recenzji wskazano przegrzewanie pod dużym obciążeniem, niezbyt wysoką czułość Wi-Fi, brak cyrylicy na klawiaturze i tylko dwa porty USB. Zamiast pełnowymiarowego HDMI zastosowano też microHDMI.
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja

