Miernik LCR Fnirsi LC1020E
Przypominam: jeśli chcecie być na bieżąco z nowymi wpisami na blogu, polecam obserwować mnie na Instagramie. Będę tam publikować powiadomienia o nowych wpisach, a może też pisać po prostu o czymś ciekawym — link do konta
Można też subskrybować aktualizacje i nowe artykuły na kanale Telegram — https://t.me/KirichBlog Dodam, że na kanale można dyskutować o recenzjach i artykułach, a także po prostu porozmawiać. Polecam.
Dla tych, którzy jeszcze nie wiedzą: wyżej pisałem oczywiście o mierniku LCR XJW01. Jest też artykuł o montażu go w obudowie.
To ciekawe urządzenie, choć pod pewnymi względami już przestarzałe: ma niewiele trybów, częstotliwość testowania sięga tylko 7,8 kHz, a do tego jest dość duże.
Właściwie to właśnie ciekawość w dużej mierze sprawiła, że zgodziłem się przygotować recenzję wersji od Fnirsi.
Nie powiem, żebym lubił tę firmę. Jest sporo zastrzeżeń: w całkiem seryjnych urządzeniach często występują „choroby wieku dziecięcego”, a wsparcie produktów nie jest najlepsze. Z drugiej strony sam mam do czynienia z projektowaniem i produkcją, więc mogę powiedzieć tym, którym coś się u nich nie podoba: spróbujcie sami zaprojektować urządzenie, a potem — co najtrudniejsze — doprowadzić je nie tylko do produkcji seryjnej, lecz także do tego, by wasze nazwisko stało się znane na całym świecie. Ciekawe, co wam z tego wyjdzie.
Do opakowania nie mam żadnych zastrzeżeń: jest schludne, ładne, a nawet przemyślane. Wrażenie trochę psuje jedynie to, że wszystkie elementy zestawu są po prostu wrzucone do środka, choć każdy znajduje się w osobnym woreczku. Miło za to, że na dnie wewnętrznej przegródki są ilustracje i opisy wyjaśniające, co jest czym — to wygodne.

Cały zestaw — powiedziałbym, że jest tu wszystko, co potrzebne. Pamiętam jednak, że do mojego starego miernika dołączona była jeszcze pęseta i czasem z niej korzystałem, choć dokładność pomiaru była z nią oczywiście gorsza.

Instrukcja jest po angielsku i zawiera ilustracje, ale w gruncie rzeczy nie ma to większego znaczenia, bo docelowi użytkownicy powinni znać przynajmniej podstawowy angielski techniczny. Zauważyłem jednak, że w rzeczywistości informacje na wyświetlaczu wyglądają zupełnie inaczej niż na ilustracjach.
Kabel do podłączenia do komputera lub ładowania wbudowanego akumulatora.
Zworka do kalibracji przyrządu.

Dołączone przewody pomiarowe to w zasadzie budżetowy zamiennik pęsety z XJW01, choć tam również można podłączyć pęsetę czteroprzewodowo.
Przewody są naprawdę najprostsze. Na kablach widnieje oznaczenie 20AWG, co odpowiada przekrojowi około 0,5 mm². Producent deklaruje 10 A, ale moim zdaniem to rzeczywiście maksymalny prąd krótkotrwały. Z drugiej strony niewielki przekrój może zwiększać błąd pomiaru.
Wtyki w środku początkowo wydawały mi się różnej średnicy, ale nie — tylko mi się wydawało.

A to już znacznie bardziej przydatna rzecz: przewody pomiarowe z zaciskami Kelvina. Subiektywnie oceniając, są dobrze wykonane. Zastrzeżenia mam chyba tylko do dość sztywnego kabla, który nie ułatwia pracy.
Część podłączana do przyrządu została zalana nie plastikiem, lecz grubą, przezroczystą koszulką termokurczliwą. Jest oznaczenie pokazujące, jak ją włożyć, choć zasada jest prosta: kabel powinien być skierowany w prawo, wtedy napisy będą czytelne. Część stykowa jest wykonana z dwustronnego laminatu, dzięki czemu mamy połączenie czteroprzewodowe oraz ekran. Po wyjęciu tej „wtyczki” z gniazda styki przełączają się w tryb dwuprzewodowy.
Na części wtykowej podłączanej do przyrządu znajdują się charakterystyczne wypustki, które zabezpieczają przed przypadkowym odłączeniem. Wkładamy, przesuwamy w prawo i gotowe — same nie wypadną. Żeby wyjąć, przesuwamy w lewo i wyciągamy.

Przyrząd jest stosunkowo niewielki, w zasadzie ma format typowego multimetru. Obudowa jest czarna z niebieskimi wstawkami, w stylu innych urządzeń tej firmy.

Z wyglądu przypomina oczywiście cegłę — po prostu plastikowy klocek z kolorowymi wstawkami.
Po prawej stronie znajduje się port USB osłonięty gumową zaślepką. Na pozostałych bokach nie ma nic więcej.
Na spodzie jest tabliczka znamionowa z podaną pojemnością akumulatora i — nie wiadomo po co — częstotliwością 100k.
Na spodzie są też atrapy nóżek oraz podpórka, która pozwala ustawić przyrząd pionowo. Do samej podpórki nie mam większych zastrzeżeń, ale brak porządnych gumowych nóżek jest naprawdę niewygodny. Pamiętacie, jak pisałem wyżej, że kabel przewodów Kelvina jest bardzo sztywny, wręcz twardy? A teraz połączcie to z plastikowymi nóżkami i stosunkowo lekkim przyrządem. Ogólnie podczas pracy na gładkim stole będzie się po nim przesuwać na 100%.
Deklarowana pojemność akumulatora wynosi 3000 mAh. Nie mierzyłem poboru prądu, ale używam go już dość długo i ani razu nie musiałem go ładować, więc nie mam tu zastrzeżeń.

Informacje wyświetla ekran o przekątnej 2,8 cala. Fabrycznie naklejono na nim folię ochronną i to się przydaje — nawet przy ostrożnym użytkowaniu będą was prześladować drobne rysy, a folia zapewnia przynajmniej jakąś ochronę.
Po lewej stronie pod ekranem znajduje się dioda sygnalizująca tryb sortowania. Świeci przyjemnym zielonym światłem.

1. Elementy sterujące
Po lewej są dwa przyciski. Pierwszy wybiera główny tryb pomiaru: Auto, rezystancja, pojemność, indukcyjność lub impedancja. Drugi służy do wyświetlania parametru pomocniczego: reaktancji (X), tangensa kąta strat dielektrycznych, dobroci, kąta fazowego lub ESR.
Bardziej po prawej znajdują się przyciski wejścia do menu ustawień, nawigacji i wyboru.
Niżej jest grupa sześciu przycisków: zatrzymanie wskazań, szybkość wyświetlania, zakres (automatyczny lub ręczny wybór), częstotliwość, napięcie testowe i napięcie polaryzacji.
Jeszcze dalej po prawej jest przycisk zasilania.
2. Zaciski przyłączeniowe.
U góry znajdują się zaciski do bezpośredniego pomiaru elementów lub podłączenia przewodów Kelvina. W obu przypadkach działa prawidłowy pomiar czteroprzewodowy.
Niżej są trzy zaciski do podłączenia zwykłych przewodów pomiarowych. Tutaj jednak układ jest dwuprzewodowy, więc pomiar stosunkowo dużej pojemności, indukcyjności czy rezystancji nie będzie problemem, ale przy małych wartościach błąd pomiaru będzie moim zdaniem znacznie większy.

Przy pierwszym uruchomieniu urządzenie poprosi o wybór języka. Domyślnie ustawiony jest chiński, więc polecam od razu wybrać angielski, żeby później nie błądzić po menu.
Następnie na krótko na obu skalach pojawiają się zera i urządzenie przechodzi do normalnego trybu pracy.
Od razu o pewnych niedogodnościach. Urządzenie zapamiętuje tryb, w którym pracowało, mierzony parametr, częstotliwość itp. Nie zapamiętuje tylko parametru wtórnego, który za każdym razem trzeba wybierać ręcznie. Na przykład najczęściej potrzebuję ESR, a żeby go ustawić, muszę jeszcze trzy razy nacisnąć przycisk. Niewygodne. Nie mam pojęcia, co przeszkadzało w zapamiętywaniu wszystkich trybów, ale byłoby to naprawdę wygodniejsze.

Menu jest bardzo proste. Zawiera:
1. Tryb sortowania.
2. Język
3. Jasność ekranu
4. Głośność wbudowanego brzęczyka
5. Automatyczne wyłączanie
6. Kalibracja
7. Informacje o urządzeniu. Mam wersję oprogramowania 1.1, a instrukcja zawiera ilustracje dla wersji 1.0.
Nie do końca rozumiem tryb automatycznego wyłączania. Chodzi o to, że... nie działa. Od razu ustawiłem 5 minut, ale urządzenie kategorycznie odmawia samoczynnego wyłączenia. Z tego, co widzę, nie pobiera zbyt dużo prądu, a akumulator zawsze można naładować, ale i tak wyszło to jakoś niechlujnie.

1–5. Jak pisałem, dostępnych jest pięć trybów wyświetlania głównej wielkości: Auto, rezystancja, pojemność, indukcyjność i impedancja. Odpowiada za to lewy górny przycisk.
6–9. Drugi przycisk pozwala wybrać wyświetlany parametr wtórny.
W zasadzie urządzenie od razu mierzy wszystko, a wy wybieracie, co ma wyświetlić na ekranie. Od razu powiem, że moim zdaniem najmniej przydatny jest tryb Auto. Przynajmniej nie pamiętam, żebym kiedykolwiek z niego korzystał — ani wcześniej, ani teraz.

Dolnymi przyciskami można wybrać:
1. Częstotliwość sygnału testowego: 100, 120 Hz oraz 1, 10, 100 kHz.
2. Amplitudę sygnału testowego: 0,1, 0,3 lub 0,6 V
3. Napięcie polaryzacji, a właściwie jego obecność — 0,5 V — lub brak.
Warto zaznaczyć, że jeśli napięcie polaryzacji jest włączone, sygnał testowy może mieć tylko 0,1 lub 0,3 V. Nie da się wybrać trybu 0,6 V.
Po prawej stronie wyświetlany jest zakres pomiarowy: automatyczny lub ręczny.

Tryb sortowania może się przydać przy selekcji komponentów. Można tu wybrać, co sprawdzamy: pojemność, rezystancję lub indukcyjność, wartość, tolerancję procentową, a także reakcję (sygnalizowanie, czy wynik mieści się w tolerancji) oraz powiadomienie dźwiękowe lub świetlne.
Test pokazał, że tryb sortowania działa, choć jest trochę nietypowy. Po pierwsze, działa z lekkim opóźnieniem (opóźnione są właśnie powiadomienia dźwiękowe i świetlne), ale to akurat normalne. Z kolei gdy na przykład ponownie podłączymy kondensator mieszczący się w tolerancji, przyrząd może niczego nie zasygnalizować, choć wyświetli wynik na ekranie i zapisze go w logu.

Tryb zatrzymania wskazań nie kryje w sobie niczego szczególnego. Widać tylko, że przyrząd mierzy wszystko jednocześnie, a potem zatrzymuje wyniki, bo przełączanie pomiarów podstawowych nie wpływa na wyświetlanie pomiarów dodatkowych.
U góry widać też tryb odświeżania wskazań, dostępny w trzech wariantach: wolnym, średnim i szybkim. Korzystam z wolnego, żeby wartości nie migały mi przed oczami.

Długo szukałem sposobu na przejście do trybu sortowania. Parametry można ustawić, ale jak to uruchomić — nie wiadomo.
Okazało się jednak, że ta funkcja znajduje się w trybie rejestratora, który wywołuje się przez dłuższe przytrzymanie przycisku Hold. Moim zdaniem to zupełnie nieintuicyjne.
W ogóle projektowanie menu i obsługi to bardzo delikatna sprawa. Idealnie byłoby, gdyby przyrządy tej klasy były zaprojektowane tak, żeby użytkownik w ogóle nie musiał sięgać po instrukcję. Oczywiście w przypadku przyrządów z ogromną liczbą funkcji, skomplikowanych, z matematyką, różnymi trybami itp., trudniej obyć się bez instrukcji. Ale tutaj...
Ale nieważne. Przytrzymujemy przycisk Hold i przechodzimy do tego trybu. Pod pewnymi względami jest prostszy, a pod innymi jednocześnie bardziej skomplikowany. Nie wyświetla dodatkowych pomiarów, tylko podstawowe, czyli pojemność, indukcyjność i rezystancję, ale za to pokazuje:
procentową odchyłkę (względem wartości ustawionej w menu sortowania)
informację, czy komponent jest dobry, czy wadliwy
wartość nominalną ustawioną w menu sortowania, względem której wyświetlana jest procentowa odchyłka
licznik dobrych i wadliwych komponentów, zerowany po ponownym uruchomieniu
Niżej znajduje się menu trybów, takie samo jak w trybie głównym.
Zasada działania jest prosta: ustawiamy na przykład tryb sprawdzania kondensatorów, pojemność kondensatora — u mnie to 642 µF — i tolerancję, powiedzmy 5%, a potem przechodzimy do tego trybu. Następnie podłączamy kolejne kondensatory. Jeśli wynik mieści się w tolerancji, otrzymujemy powiadomienie (na wyświetlaczu, za pomocą diody LED i brzęczyka), a licznik dobrych/wadliwych komponentów zwiększa się o jeden. Podłączamy następny i proces się powtarza.
Można wybrać, co mierzymy: pojemność, indukcyjność lub rezystancję. Jest tu jednak pewien haczyk: w trybie sortowania ustawiłem pomiar pojemności, wartość 642 µF i tolerancję 5%, a gdy na tym dodatkowym ekranie przełączę rodzaj komponentu, otrzymuję 642 µF, 642 kΩ lub 642 µH :)
Moim zdaniem implementacja tego trybu jest nie tylko mało intuicyjna, ale też niezbyt wygodna.
Ale problem nie na tym polega. Ten tryb jest pomocniczy, a po ponownym uruchomieniu przyrządu automatycznie wracamy do trybu standardowego, pokazanego wyżej. Tymczasem w instrukcji pokazano tylko ten tryb wyświetlania.
Fnirsi, jak to się stało, że w instrukcji pokazaliście wyświetlacz tylko w trybie pomocniczym, który nie dość, że nie pokazuje części pomiarów, to jeszcze jest trybem domyślnym? Jak to się wam udało?

Dostępny jest też tryb wyboru schematu zastępczego: szeregowego lub równoległego. Wybiera się go przez dłuższe przytrzymanie przycisku Speed.
Właściwie nawet do niego nie zaglądałem — tryb automatyczny w zupełności mi wystarcza.

Zanim przejdziemy do jakichkolwiek testów, rzućmy okiem na tabelę producenta. Można tu sprawdzić deklarowane wartości błędu pomiaru, a także zależność mierzonych wielkości od częstotliwości pomiaru.

Przed rozpoczęciem testu przeprowadziłem kalibrację. Wszystko jest tu bardzo proste.
Wchodzimy w ustawienia, wybieramy kalibrację, zakładamy zworkę i uruchamiamy kalibrację Short. Czekamy około 30-40 sekund, potem wybieramy Open, zdejmujemy zworkę i uruchamiamy kalibrację ponownie. Znów czekamy — gotowe. Wychodzimy i korzystamy z przyrządu.

Ze względu na charakter mojej pracy najważniejszy jest dla mnie pomiar małych rezystancji, najlepiej już od 0,5 mΩ, ale w domu mam tylko rezystory od 1 mΩ.
Wybrałem więc cztery firmowe, czteroprzewodowe boczniki: 1, 2,2, 10 i 47 mΩ, o deklarowanej dokładności 0,5%.
I pewnie zauważyliście literkę C przy kelwinach. Już wyjaśniam. Przewody pomiarowe mają umownie styki prądowe i pomiarowe; te boczniki również. Aby zwiększyć dokładność pomiaru, należy podłączać je prawidłowo: styki „prądowe” do skrajnych zacisków, a pomiarowe do środkowych. Oczywiście dotyczy to tylko boczników czteroprzewodowych.

I tu czekało mnie spore rozczarowanie. No jasne, w specyfikacji podano zakres od 1 mΩ, nie ma co do tego wątpliwości, ale liczyłem chociaż na tyle.
Ostatecznie wygląda to tak:
1 mΩ — pokazuje, co chce, wskazania skaczą od zera do rzeczywistej wartości. Jeśli zmienić napięcie pomiarowe, może pokazać 10 mΩ zamiast 1.
2,2 mΩ — nie powiedziałbym, że jest dużo lepiej. Przy 0,6 V zaniża, przy 0,1 zawyża, ale gorsze jest to, że wskazania w ogóle nie stoją w miejscu. W zasadzie ta sama historia. O pomiarze takich wartości po prostu zapomnijcie — nie da się.
10 mΩ — tu przyrząd jakoś wreszcie zaczął działać normalnie, choć uczciwie mówiąc, wskazania nadal skakały, więc niezbyt im ufam.
47 mΩ — przy 0,6 V jest dobrze, wskazania stały niemal jak wryte, ale po wybraniu 0,1 V pokazał jakieś bzdury. Może później by się ustabilizował, ale to nie jest pomiar...

Pomyślałem, że może coś robię nie tak, więc wziąłem swój stary przyrząd i sprawdziłem nim. Warto dodać, że wtedy nie poświęciłem zbyt wiele czasu na jego kalibrację, a robiłem ją wiele lat temu.
W każdym razie po pierwsze wskazania są znacznie bliższe rzeczywistości, a po drugie wahają się najwyżej o +/-1 cyfrę, i to rzadko.
I tak, mój też już pora skalibrować. A tak przy okazji, pamiętam, że kiedy robiłem to wtedy, pojawił się pewien problem: udało mi się uzyskać większą dokładność albo w okolicy 1 mΩ, albo od 10 wzwyż. Kalibrowałem raczej pod bardzo małe rezystancje.

Sprawdziłem jeszcze kilka rezystorów drutowych o tolerancji od 0,25 do 1%: 0,51, 5,1 i 75 Ω oraz 2,2, 27 i 180 kΩ.
Tutaj wszystko jest w porządku, choć moim zdaniem naprawdę trudno byłoby coś zepsuć.
W praktyce przyrząd mierzy od około 10 mΩ, ale są pewne zastrzeżenia dotyczące napięcia testowego. Z jakiegoś powodu rezystor 47 mΩ zachowywał się dziwnie przy 0,1 V. Podczas pomiaru rezystora 5,1 Ω próbowałem zmieniać częstotliwość i napięcie testowe. Różnica była, ale prawie niezauważalna.

Kolejnym krokiem było sprawdzenie pomiaru pojemności. Na początek wziąłem cztery kondensatory: 1000 pF oraz 0,0609, 0,1 i 0,3902 µF, wszystkie o tolerancji 1%.
Następnie zmierzyłem pojemność, tangens kąta strat i ESR przy częstotliwościach 1 i 100 kHz.
Zasadniczo mierzy, choć ESR kondensatora 1000 pF skakało od 1,5 do około 40 Ω. Jak już wcześniej pisałem, wskazania przyrządu bywają niestabilne, co naprawdę irytuje. Nie pomaga nawet tryb wolny, nie mówiąc już o średnim i szybkim — nie widzę sensu ich włączać.

Z kondensatorami polaryzowanymi, a dokładniej z kondensatorami o większej pojemności, sprawa okazała się nieco bardziej skomplikowana.
W specyfikacji podano, że można mierzyć pojemności do 1000 µF przy częstotliwościach 10 i 100 kHz.
Okazało się jednak, że na przykład nawet 47 µF nie mogę zmierzyć przy 100 kHz — maksymalnie 10 kHz.
A gdy próbuję zmierzyć 680 i 1000 µF przy częstotliwości 10 kHz, otrzymuję kompletne bzdury.

Dalej już tylko pomiary pojemności i impedancji różnych kondensatorów. Na początek polimerowe:
47 µF 50 V, 680 µF 25 V (dwa typy, choć kupione w jednej partii), 1000 µF 16 V i 3300 µF 2,5 V.
Na zdjęciu pomiar pojemności i ESR przy 120 i 1000 Hz, a także pomiar impedancji przy 120 Hz i 100 kHz.

I zwykłe kondensatory elektrolityczne: 47 µF 35 V (Samwha WL), 1000 µF 16 i 25 V (chyba Panasonic), używany 1500 µF 16 V, jakiś chiński 1000 µF 16 V i używany 100 µF 450 V.
Pomiary w tych samych trybach: pojemność przy 120 Hz i 1 kHz oraz impedancja przy 120 Hz i 100 kHz. Jest jednak jeden szczegół: ponieważ są to kondensatory z ciekłym elektrolitem, włączyłem polaryzację (offset). Jest potrzebna do polaryzacji kondensatora; tego samego wymaga na przykład superkondensator, natomiast kondensatory polimerowe zwykle dobrze to znoszą.

I można by powiedzieć, że wszystko jest świetnie, gdyby nie kolejne „ale”.
Niedawno przygotowywałem kolejny test kolejnych zasilaczy, tym razem 5 V, i zgodnie ze scenariuszem mierzę w nim pojemność kondensatorów, oczywiście bez wylutowywania ich z płytki. Ale tu pojawiła się niespodzianka.
Po pierwsze, multimetr odmówił pomiaru. Po drugie, spróbowałem Fnirsi, ale choć nie wiem, jak kombinowałem, nie udało mi się uzyskać sensownych, stabilnych wskazań. Przy włączonej polaryzacji było jeszcze jako tako — pokazywał coś zbliżonego, choć wartości skakały. Po wyłączeniu polaryzacji wskazania zmieniały się w zakresie około 8000–14000 µF.
Po trzecie, popatrzyłem na to, wyciągnąłem swój sprawdzony przyrząd, podłączyłem i zmierzyłem. Jego wskazania prawie wcale nie pływały, dosłownie odrobinę.
Oczywiście zapytacie, jaka była pojemność kondensatorów wyjściowych. Było ich tam 5 sztuk po 2200 µF połączonych równolegle, czyli około 11000 µF, dlatego najbardziej zbliżony wynik pokazał właśnie ten stary przyrząd.
A skoro w kadrze znalazł się multimetr, przypomnę i stanowczo powiem: zawsze rozładowujcie kondensatory przed pomiarem!!!!
Dlaczego o tym wspomniałem? Kiedyś spróbowałem zmierzyć multimetrem pojemność kondensatora wejściowego naładowanego do około 250 V. Myślicie, że stało się coś złego? Nie, po prostu wyświetlił komunikat Discharge, a potem zmierzył pojemność. Okazało się, że gdy multimetr wykryje naładowany kondensator, najpierw go rozładowuje, a dopiero potem mierzy. W miernikach LCR zwykle nie ma jednak takiego zabezpieczenia, więc jeśli spróbujecie czegoś takiego, może się skończyć koniecznością kupienia nowego przyrządu.

No i oczywiście indukcyjność. Nie mam tu nic precyzyjnego, a zresztą rozrzut wyników jest zwykle większy, bo najczęściej mierzę dławiki mocy. Mimo to spróbujmy chociaż coś ocenić.
Do testu wybrałem umownie 6 typów dławików, po dwa z każdego typu. Moim zdaniem w zupełności wystarczy.
1. Ferrytowa rurka na przewodzie, pojedyncza i z kilkoma zwojami.
2. Dławiki osiowe: importowany 10 µH i radziecki 100 µH.
3. Rdzeniowe, najpewniej z zasilaczy lub płyt głównych, dwa warianty
4. Toroidalne, na rdzeniu z materiału o rozłożonej szczelinie, ewidentnie z płyt głównych.
5. Kubkowe, 33 i 330 µH
6. Dławiki w kształcie hantli, 22 i 220 µH.

Najpierw zmierzyłem dobroć i ESR każdego z nich przy częstotliwości 100 kHz. Dla takich elementów to całkiem typowa częstotliwość pracy.
W zasadzie nie mam czym zweryfikować wyników, bo mój stary przyrząd nie działa przy tak wysokich częstotliwościach, a poza tym porównywanie ich w tym przypadku byłoby chyba nie na miejscu.
Subiektywnie wyniki wyglądają całkiem sensownie.

Tutaj przygotowałem inny zestaw, wybierając część wcześniej sprawdzonych elementów. Sześć testów:
1. Trzy pomiary dobroci przy częstotliwościach 1, 10 i 100 kHz
2. Trzy pomiary ESR przy częstotliwościach 1, 10 i 100 kHz
3. Odpowiednio trzy pomiary indukcyjności przy częstotliwościach 1, 10 i 100 kHz, ale to pomiar ogólny.
Najpierw pojedyncza rurka na przewodzie, modny dławik rdzeniowy i toroidalny

A także dławik 22 µH w kształcie hantli. Postanowiłem dodać jeszcze jeden dławik, nawinięty na alsiferze, jakiś radziecki, najpewniej z urządzenia wojskowego, dość wiekowy.

Raczej w ramach uzupełnienia spróbowałem zmierzyć uzwojenie pierwotne i wtórne transformatora impulsowego. Nie wylutowywałem go, więc w tym przypadku pomiar nie jest do końca miarodajny. Mogę zmierzyć podobny element poza płytką, jeśli trzeba.

Indukcyjność, dobroć i ESR uzwojenia pierwotnego przy 10 i 100 kHz.

A teraz uzwojenie wtórne.

Na koniec zwykły transformator sieciowy 50 Hz TPП270, uzwojenie pierwotne.
Z ciekawości zmierzyłem tu indukcyjność, dobroć i ESR, tym razem przy częstotliwościach 100, 120 Hz i 1 kHz.

Wszędzie piszą, również w opisie tego urządzenia, żeby przed pomiarem rozładować kondensator. I cały czas zastanawia mnie, czy naprawdę tak trudno dodać zabezpieczenie. Mój multimetr, gdy próbuję zmierzyć pojemność naładowanego kondensatora, najpierw wyświetla komunikat Discharge i dopiero po jego rozładowaniu rozpoczyna pomiar. Zdarzyło mi się zmierzyć w ten sposób kondensator filtra wejściowego zasilacza, naładowany co najmniej do 200-250 V. I co myślicie? Rozładował go i zmierzył, dokładnie tak samo.

Wnioski.
Moim zdaniem to urządzenie jest niejednoznaczne i mam kilka powodów, by tak uważać.
Najpierw jednak o tym, co spodobało mi się samo w sobie i w porównaniu z moim starym przyrządem. Przede wszystkim wygoda obsługi i format obudowy, a także wbudowany akumulator (choć mój stary też go ma). Powiedziałbym, że spodobał mi się czytelny wyświetlacz, ale to nie takie proste. W moim starym przyrządzie na ekranie w zasadzie od razu widać wszystko, a tutaj tylko dwa parametry: główny i dodatkowy.
Tryby pomiaru, częstotliwości 10 i 100 kHz, możliwość włączenia polaryzacji, a także wyboru napięcia pomiarowego, funkcja sortowania — ogólnie rzecz biorąc, jest tego sporo.
Oczywiście powiem też, co mi się nie spodobało. Przede wszystkim pewna rozbieżność między deklarowanymi parametrami a rzeczywistością. Na przykład podano, że można mierzyć kondensatory o pojemności do 1000 µF przy częstotliwościach 10 i 100 kHz. W praktyce u mnie wygląda to inaczej: z jakiegoś powodu miałem problemy z pomiarem kondensatora 47 µF przy 100 kHz, a kondensatora 680 µF nie udało mi się zmierzyć nawet przy 10 kHz.
Nie mniej wątpliwości budzi pomiar małych rezystancji, gdzieś do 10-20 mΩ. O dokładności w tym zakresie po prostu zapomnijcie. Zauważyłem też, że gdy nie potrafi czegoś poprawnie zmierzyć, wskazania zaczynają mocno skakać. To nie jest zwykły błąd pomiaru, tylko całkowita niemożność wykonania pomiaru.
Ergonomia też pozostawia trochę do życzenia, na przykład gdy przycisk ma inną nazwę niż przypisana mu funkcja, a także z powodu braku pełnej pamięci ostatniego trybu pracy. No i wisienka na torcie: automatyczne wyłączanie nie działa, to już wpadka. Chociaż nie, jest jeszcze drobiazg: instrukcję napisał ktoś, kto nigdy nie widział tego przyrządu na oczy. W przeciwnym razie wiedziałby, jak wygląda ekran główny.
Tak, jakoś dostrzegłem więcej wad niż zalet, ale mimo to używam go już od jakiegoś czasu i mogę powiedzieć, że jego atutami są wygoda obsługi i dobry wyświetlacz — po prostu wygodnie się z niego korzysta. Jeśli się do niego przyzwyczaić, czyli wiedzieć, kiedy można mu ufać, a kiedy nie, to jest całkiem w porządku.
Mimo to mocno zaskoczyło mnie coś innego: mój stary XJW01, w gruncie rzeczy samoróbka, w niektórych testach okazał się lepszy. Na przykład przy pomiarze małych rezystancji potrafi to, czego nie potrafi Fnirsi. Dotyczy to również pomiaru pojemności — pokazałem, że XJW01 lepiej mierzy w układzie. Nie, źle to ująłem: XJW01 mierzy tam, gdzie Fnirsi nie daje rady. Nie dociekałem, dlaczego. XJW01 jest już jednak w pewnym stopniu przestarzały, ma wiele lat, choć moim zdaniem nadal daje radę.
Nie rozbierałem go, bo zwyczajnie nie widzę w tym sensu, a wnętrze było już wielokrotnie pokazywane w innych recenzjach.
Sklep udostępnił kod rabatowy FNSCD325, który, jak rozumiem, daje 3 USD zniżki. Okres ważności: 01.06.2026 – 10.06.2026
Na razie to chyba wszystko. Mam nadzieję, że było przydatne.
фнирси 1020, lc1020e инструкция на русском, фнирси lc1020 обзор, инструкция на русском ic1020e, для фнирси 1020 инструкция на русском в pdf, fnirsi lc1020e скачать инструкцию на русском языке бесплатно, fnirsi lc1020e инструкция на русском, lcr фнирси 1020 фото
Pytania i odpowiedzi
Co mierzy Fnirsi LC1020E?
Mierzy rezystancję, pojemność, indukcyjność i impedancję. Jako parametry pomocnicze pokazuje X, współczynnik stratności, dobroć Q, kąt fazowy i ESR.
Czy Fnirsi LC1020E dokładnie mierzy bardzo małe rezystancje?
Według autora dokładność przy wartościach rzędu 10–20 mΩ i niższych jest niewystarczająca. Gdy miernik nie radzi sobie z pomiarem, wskazania mogą mocno się wahać.
Jak Fnirsi LC1020E wypada w porównaniu z XJW01?
W niektórych testach XJW01 mierzył małe rezystancje i pojemność w układzie, z czym LC1020E sobie nie radził. Autor mimo to uważa LC1020E za wygodny miernik z dobrym wyświetlaczem.
Ten model znajduje się w tabeli zbiorczej: Porównanie przyrządów pomiarowych z recenzji na blogu
Wyniki z tej recenzji znajdują się w bazie pomiarów: Przyrządy pomiarowe
Produkty w obniżonych cenach
Może Cię zainteresować
Produkty w obniżonych cenach
Wszystkie materiały na stronie i porady są bezpłatne, ale będziemy wdzięczni za wsparcie projektu i kanału!
Komentować mogą zarejestrowani czytelnicy. Rejestracja zajmuje minutę, a zalogować się można za pomocą tego samego konta co na forum.
Zaloguj sięRejestracja



