Rezystory SMD 2512 o rezystancji 20 mΩ

W trakcie rozwijania projektu nowego obciążenia elektronicznego potrzebowałem rezystorów niskoomowych. Ponieważ nie było pośpiechu, postanowiłem zamówić je na AliExpress.
Jak się to skończyło, można przeczytać w krótkiej recenzji.


Sprzedawca oferuje różne wartości: 10, 20, 50, 100, 200, 220, 330, 470, 500 mΩ i 1 Ω. Mnie potrzebne było 20 mΩ. W zestawie jest 50 sztuk, a cena z dostawą wyniosła 2,61 USD. Nawet tak wychodziło taniej niż w sklepie stacjonarnym, więc postanowiłem kupić.

Opakowanie to zwykły woreczek, oznaczenie napisane ręcznie.


Planowałem wykorzystać je w stopniu mocy obciążenia elektronicznego do pomiaru prądu w obwodzie sprzężenia zwrotnego układu rozdzielającego prąd między tranzystory mocy. Czyli na wejściu układu jest napięcie regulacyjne, a dalej, dzięki dużej liczbie kanałów, obciążenie rozkłada się na większą liczbę tranzystorów. Każdy rezystor jest połączony szeregowo z tranzystorami i służy jako czujnik prądu, dzięki czemu obciążenie rozkłada się równomiernie.


Budowałem już stopień mocy działający na tej zasadzie i w pełni mi odpowiada. Na zdjęciu zaznaczyłem właśnie te rezystory, złożone z dużej liczby małych, precyzyjnych elementów.

Według moich szacunków w każdym kanale miały pracować 4 tranzystory, a prąd kanału miał wynosić do 25 A, czyli około 6 A na tranzystor. Przy rezystancji 20 mΩ spadek napięcia wyniósłby na nim około 125 mV, a moc strat sięgnęłaby 0,8 W. Rezystory mają deklarowaną moc 1 W, ale przy aktywnym chłodzeniu powinny sobie całkiem dobrze radzić.


Rozmiar 2512, zapakowane w standardową taśmę.


Nie widzę szczególnego sensu w mierzeniu wymiarów — są zgodne z danymi katalogowymi.


Oznaczenia rezystorów SMD zależą od ich wartości. Zwykłe rezystory najczęściej oznacza się tak, jak pokazano poniżej.


Bardzo małe rezystory bywają oznaczane kodem alfanumerycznym, ale moim zdaniem jest on znacznie trudniejszy do odczytania „bez ściągi”.


Rezystory niskoomowe mają nieco inne oznaczenie: najpierw występuje litera R, a potem wartość w miliomach.


No i oczywiście nie mogło zabraknąć testów. Trzymanie ich w ręku i fotografowanie było bardzo niewygodne, więc skorzystałem z uchwytu do akumulatorów, w którym umieszczałem kolejne testowane egzemplarze.


Sprzedawca deklarował tolerancję rezystorów na poziomie 1%, ale moje pomiary wykazały znacznie większe odchylenia. Po pierwsze, sama wartość jest inna: nie 20 mΩ, lecz 18–19 mΩ. Poza tym 1% to 0,2 mΩ, a 1 mΩ oznacza w tym przypadku już 5%.


Znacznie bardziej interesowała mnie jednak ich stabilność temperaturowa, czyli TCR.
Nie wyjmując ostatniego rezystora z uchwytu, zacząłem go podgrzewać lutownicą.
1. Grot lutownicy znajdował się około 3–4 mm od rezystora.
2. Tutaj na krótko dotykałem grotem rezystora od strony przeciwnej do warstwy rezystancyjnej.

Wynik zupełnie mnie nie cieszy. Odchylenie wartości od deklarowanej wcale by mnie nie martwiło — prądy w kanałach różniłyby się tylko nieznacznie — ale zmiana wartości pod wpływem nagrzewania to już większy problem.


Żeby wykluczyć błąd pomiaru, przylutowałem do jednego z rezystorów dwa przewody i użyłem innego miernika.
1. Rezystancja początkowa.
2. Podgrzewanie lutownicą. Na zdjęciu może się wydawać, że grot leży na rezystorze, ale tak nie jest — między rezystorem a grotem jest szczelina około 1,5–2 mm.


Ogólnie rzecz biorąc, oczywiście mogę ich użyć. Pętla sprzężenia zwrotnego będzie obejmować cały moduł mocy, ale wysoki TCR i niska dokładność początkowa rozczarowują. Jako elementów pomiarowych nie da się ich już zastosować.

Gorsze jest to, że potwierdziłem już odbiór i wystawiłem pozytywną opinię. Teraz zastanawiam się, jak ją uzupełnić, żeby wskazać wady.

To już wszystko. Mam nadzieję, że te informacje były przydatne.