Płytka 12 V–10 A (deklarowane)

Dzień dobry wszystkim.
Zrobiłem krótki przegląd „nowej” używanej płytki 12V-10A (tak deklaruje producent). Z góry przepraszam za ewentualne nieścisłości i błędy. Nigdy wcześniej nie robiłem recenzji.
Dość często zaglądam do chińskich sklepów i oglądam zasilacze itp. Tematem zasilaczy zaraził mnie Kirich — ktoś w domu pokazał mi kiedyś stronę, na której akurat była jego recenzja (i powiedział, żeby mnie tam zarejestrować).
Wiosną zobaczyłem nową płytkę (12V/10A) i postanowiłem kupić ją na próbę.
Płytka pojawiła się w Banggood i na Ali (z tym samym zdjęciem). Najniższa cena była w Banggood (423 RUB, czyli około 7 USD).
Początkowo kosztowała 498 RUB. Poklikałem kupony i któryś zadziałał (#d7e979). Używane płytki odkryłem już dawno temu, kupiłem kilka i przypadły mi do gustu. Poleciłem je elektrykom. Później, już po Kirichu, sam też się nimi zainteresowałem.
Płytka szła nieco ponad 2 miesiące (Zachodnia Syberia), z oznaczeniem poczty mongolskiej (kupiłem bez numeru śledzenia). Była zapakowana w kilka warstw cienkiej pianki. Ponieważ jednak nie przymocowano jej taśmą na końcach, dotarła osobno, bez pianki.
Wymiary: 102 mm (dł.) – 62 mm (szer.) – 32 mm (wys.). Na płytce znajduje się oznaczenie producenta (SL-SangHai-Power) i dwie daty: 080711 (data opracowania?) oraz 2012.2.1 (data produkcji?). Większe elementy na płytce zalano przezroczystym klejem.
Jeśli chodzi o elementy — wszystkie kondensatory są markowe (JAMICON). Kondensator wejściowy ma 120 µF (zmierzyłem). Na wyjściu (35 V) są 2 szt. 1200 µF (d13), dławik, a za nim kondensator 470 µF (d10).
Na wejściu zastosowano porządny filtr — kondensatory X (0,47 µF) i Y (471K) (kondensatory Y łączą N i L, a przez trzeci kondensator Y — radiator tranzystora i minus na wyjściu). Jest też dławik przeciwzakłóceniowy. Na przewodach przy złączu wejściowym znajduje się ferrytowy pierścień przeciwzakłóceniowy. Bezpiecznik ma 2,5 A (zwykle stosuje się większy, 3,15 A). Jest warystor 10471. Mostek prostowniczy 408 (z otworem). Brakuje tylko termistora (można znaleźć dla niego miejsce). Tranzystor — MDF10N65B. Na tranzystorze i zespole diodowym jest pasta termoprzewodząca. Jedynym elementem, do którego się nie dostałem, jest wyjściowy zespół diodowy. Żeby się do niego dostać, trzeba wylutować wszystko — radiator tranzystora, a potem zdjąć transformator. Dopiero wtedy można dostać się do diody (śruba mocująca jest wkręcona od strony transformatora, który przylega do niej bez żadnego odstępu).
Elementy te zamocowano porządnie, za pomocą specjalnych podkładek sprężystych. Tranzystor i dioda są w plastikowych obudowach. Sterownik PWM 16D06 (PMVX).
Na wyjściowych kondensatorach Y, uzwojeniu transformatora i zespole diodowym (?) założono koraliki ferrytowe. Radiatory mają grubość 3 mm.
Płytka bardzo mi się spodobała. Nie zauważyłem śladów użytkowania. Wszystkie otwory pod elementy są metalizowane. Płytka jest pokryta soldermaską z obu stron — wygląda na drogą.
Lutowanie elementów jest fabryczne, wszystko wykonano estetycznie i równo. „Chińskie ręce” niczego nie ruszały, poza jednym miejscem —
do rezystora „pomiaru prądu” (0,27 Ω, 2 W) równolegle przylutowano własny element SMD (do góry nogami). Może po to, żeby rezystor zlewał się z białym paskiem na płytce, a może żeby chronić swoją „własność intelektualną” — wartość rezystora.
Tak samo robią w używanych płytkach 12V/2A, ale tam przylutowują rezystor (dla TL431), żeby skorygować napięcie wyjściowe.
W rezultacie wartość rezystora wynosi 1R1, czyli 1,1 Ω. Ten rezystor od razu nasunął mi myśl, że Chińczycy podkręcili prąd do 10 A. Podobnie robili
w używanych płytkach 12V/5A (na NE1109F). Wskazywało na to pośrednio również oznaczenie — (249497 94 V-0).

Odczytałem to tak (mogę się mylić): 249497: 24 — maksymalna wersja 24 V. (94) — prąd 9 A albo 4 A. (97) — moc 97 W.
Elementy SMD są dodatkowo przyklejone, rezystory są zwykłe. Z wyjątkiem 3 sztuk odpowiadających za napięcie wyjściowe. Napięcie wyjściowe ustala układ TL431.
Podczas oględzin płytki zauważyłem coś niezrozumiałego — ścieżka od fazy biegnie jak zwykle przez dławik przeciwzakłóceniowy, a dalej do mostka prostowniczego.
Natomiast ścieżka od zera urywała się na dławiku przeciwzakłóceniowym. Minus na wyjściu, przy kondensatorze za dławikiem filtrującym, wisiał w powietrzu (nie był podłączony).
Oglądałem płytkę nawet przez lupę, ale nie mogłem tego zrozumieć. Dopiero później zauważyłem, że odcinek od dławika przeciwzakłóceniowego do mostka prostowniczego oraz minus na wyjściu poprowadzono po wierzchniej stronie płytki. Na wyjściu nie wlutowano rezystora obciążającego SMD (1206). Dla bezpieczeństwa wykonano w płytce szczeliny izolacyjne. Tam, gdzie ich nie ma, w najwęższym miejscu odległość między stroną gorącą a zimną wynosi 10 mm. Wszystkie elementy oznaczono różnie, zależnie od miejsca montażu (po stronie gorącej dodano literę P, a po zimnej S). Spisałem wszystkie elementy SMD.
Przed pierwszym włączeniem zawsze sprawdzam multimetrem, czy wejście i wyjście nie są zwarte, a potem podłączam zasilacz przez radziecką żarówkę (to tylko test sprawności zasilacza. Żarówka 220 V, 60 W).

Nie mam porządnego obciążenia — zimą chciałem kupić kilka rezystorów 100 W, ale zobaczyłem recenzje obciążeń Kiricha. Postanowiłem od razu spróbować zbudować porządne obciążenie (najpierw rozgryźć temat) — na razie utknąłem. Obciążenie będzie wynosić 60 W. Test trwał około 1,5 godziny i dłużej (wartości zmieniały się zarówno po 15 min, jak i po 20 min, więc zostawiłem zasilacz na dłużej). Napięcie bez obciążenia wynosi 12,31 V.
Wyniki.
Napięcie — 12,14 V. Tranzystor — 65°C (radiator 62°C). Zespół diodowy — 72°C (radiator 69°C). Mostek prostowniczy — 59°C. Transformator — 67°C.
Kondensator przy radiatorze (w rogu) — 69°C, pozostałe mają niższą temperaturę. Mam wątpliwości co do temperatury tranzystora — wydawała mi się wyższa, sprawdzę ponownie w weekend (jeśli się uda). Napięcie wyjściowe bardzo powoli spadało w miarę nagrzewania się płytki i rezystorów.
Nie mogłem zrobić obciążenia na rezystorach (spaliłyby się), ale sprawdziłem prąd i zabezpieczenie.
Z przylutowanym chińskim elementem SMD (1R1 — 1,1 Ω) udało mi się wykręcić ponad 11 A. Zabezpieczenie nie zadziałało.
Wylutowałem ten rezystor SMD (przywróciłem wersję fabryczną). Przy prądzie 9,3–9,4 A zadziałało zabezpieczenie i pozostawało aktywne, dopóki nie zmniejszyłem prądu.
Napięcie 12 V utrzymuje się do 8 A. Potem gwałtownie spada; przy 9 A wynosi 9,4 V.
Ale z chińskim elementem SMD (1R1 — 1,1 Ω) napięcie nie spada aż do około 11 A. (przy 10 A — ponad 12,0 V). Czyli tak ustawiono tę płytkę, a nie jest to kwestia zbyt małej mocy zasilacza.
Wychodzi na to, że przy dobrym chłodzeniu można korygować działanie zasilacza „rezystorem PRĄDOWYM” (zmniejszając jego wartość).
Sprawdziłem zasilacz oscyloskopem. Obciążenie 30 W i 60 W. 20 mV na działkę. Z fabrycznymi sondami (Hantek DSO5102P) i z „nieprawidłowymi” sondami. Po prostu dwa przewody (z kondensatorem ceramicznym i elektrolitycznym. Wartości jak u Kiricha, plus miedziane krokodylki).
Przy okazji sprawdziłem też używaną płytkę 12 V/5 A (30 W).

Mój wniosek — płytka mi się spodobała. Jak dotąd pod względem jakości (i klasy) jest najlepsza spośród używanych płytek zasilaczy. Markowe komponenty. Ta sama klasa co popularny zasilacz Kiricha.
Względne minusy — trudno dostępny zespół diod wyjściowych. Trudno też dostać się do tranzystora, jeśli nie ma się odpowiedniego narzędzia (żeby założyć pierścień i podkładkę oraz przytrzymać nakrętkę); lepiej wtedy wylutować go razem z radiatorem. Brak termistora. Być może cena.
Nie rozumiem, po co chińscy sprzedawcy stosują ten trik z rezystorem. Sprzedawajcie po prostu tak, jak zaprojektowano — 12 V, 8/9 A. Po co koniecznie podciągać do 10 A?
Chiński rezystor SMD.
Porównanie z płytką 12 V-5 A
Elementy SMD.
Wejście zasilacza
Wyjście zasilacza
Nieprawidłowe sondy
Uruchomienie zasilacza przez żarówkę — KLIK.
Test oscyloskopem — KLIK.
Na razie nie umiem rysować schematów.
Powodzenia wszystkim.